ตอนที่ 56 รออีกหน่อย

ทำเลร้านทั้งสามแห่งที่หลินเจ๋อส่งมา กู้ชวนเปิดดูจนครบตั้งแต่คืนนั้นแล้ว

แต่ละแห่งทำเลไม่เลวเลยจริง ๆ

แห่งแรกอยู่ใกล้ศูนย์กลางการเงิน รายล้อมไปด้วยอาคารสำนักงาน ความต้องการกาแฟในวันทำงานมีรองรับอย่างสม่ำเสมอ

อีกแห่งอยู่ติดทางเชื่อมสถานีรถไฟใต้ดิน ช่วงเช้ากับเย็นมีผู้คนสัญจรไปมาหนาแน่นมาก

ส่วนแห่งสุดท้ายอยู่ชั้นหนึ่งของศูนย์การค้าครบวงจรเปิดใหม่ เพื่อดึงดูดผู้เช่า ทางโครงการถึงกับเสนอค่าเช่าสองปีแรกในราคาที่น่าสนใจทีเดียว

หากดูแค่ทำเล ก็นับว่าดึงดูดใจไม่น้อย

บ่ายวันรุ่งขึ้น หลินเจ๋อก็หอบเอกสารฉบับสมบูรณ์มาที่ชวนสิงด้วยตัวเอง

นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาเยือนสำนักงานอย่างเป็นทางการของชวนสิง

ทันทีที่ก้าวออกจากลิฟต์ มองเห็นคำว่า "ชวนสิง อินเวสต์เมนต์" บนผนังหลังเคาน์เตอร์ต้อนรับ และเห็นพนักงานเริ่มนั่งทำงานกันตามปกติอยู่ด้านใน หลินเจ๋อก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด

"ประธานกู้ครับ"

"นี่คุณปั้นบริษัทขึ้นมาจริง ๆ แล้วสินะครับเนี่ย"

กู้ชวนเงยหน้าขึ้นมองเขา

"ก่อนหน้านี้เป็นบริษัทเก๊หรือไง"

"ไม่ใช่ครับ"

หลินเจ๋อรีบอธิบาย "ก็เมื่อก่อนคุณลุยเดี่ยวคนเดียวตลอดนี่ครับ"

"ตอนนี้บรรยากาศมันคนละเรื่องกันเลย"

กู้ชวนหัวเราะ

"เมื่อก่อนก็แค่สตูดิโอส่วนตัวเวอร์ชันอัปเกรด"

"ตอนนี้ถึงค่อยดูเป็นรูปเป็นร่างเหมือนบริษัทขึ้นมาหน่อย"

ทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้องประชุม

เฉิงเซียวก็อยู่ที่นั่นด้วย

อย่างไรเสียป้านสิ่งก็กลายเป็นโครงการในมือของชวนสิงไปแล้ว การตัดสินใจขยายสาขาทำนองนี้ ต่อไปจึงไม่ใช่เรื่องที่กู้ชวนกับหลินเจ๋อจะคุยกันลอย ๆ แค่สองคนได้อีก

หลินเจ๋อเปิดสไลด์นำเสนอ

ทำเลแรก ศูนย์การเงิน

พื้นที่หนึ่งร้อยยี่สิบแปดตารางเมตร

ค่าเช่าประเมินไว้ที่เดือนละหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นหยวน

พนักงานออฟฟิศในตึกมีเกือบสองหมื่นคน

แถวนั้นมีแบรนด์กาแฟระดับเดียวกันอยู่ไม่น้อย แต่ช่วงราคาของป้านสิ่งตอนนี้ถือว่ายังสู้ไหวสบายๆ

แห่งที่สอง อยู่ตรงทางออกสถานีรถไฟใต้ดิน

พื้นที่หนึ่งร้อยห้าตารางเมตร

ค่าเช่าแพงกว่า

แต่คนสัญจรผ่านไปมาพลุกพล่านกว่าอย่างเห็นได้ชัด

แห่งที่สาม อยู่ในห้างสรรพสินค้า

พื้นที่กว้างที่สุด ร้อยเจ็ดสิบกว่าตารางเมตร

สองปีแรกได้ส่วนลดค่าเช่า

หลินเจ๋อเล่าอย่างกระตือรือร้น

"คราวนี้ผมไม่ได้มองพวกร้านใหญ่ขนาดสามสี่ร้อยตารางเมตรเลยนะครับ"

"คุมให้อยู่ที่ไม่เกินสองร้อยตารางเมตรทั้งหมด"

"ไม่เพิ่ม SKU ด้วย"

"ซัพพลายเชนก็ใช้ชุดเดิมต่อได้ทันที"

"โครงสร้างกำลังคนก็จัดตามร้านทั้งสามสาขาในตอนนี้"

"จะไม่ทำพลาดซ้ำรอยเดิมอีกแล้วครับ"

พอพูดจบ เขาก็อดเสริมขึ้นมาอีกประโยคไม่ได้

"คราวนี้เข็ดแล้วจริง ๆ ครับ"

เฉิงเซียวก้มหน้ากวาดสายตาดูตัวเลข

"ทั้งสามจุดนี้ ดูจากโมเดลแล้วไว้ใจได้มากกว่าห้าสาขาที่เคยขาดทุนก่อนหน้านี้จริง ๆ ครับ"

หลินเจ๋อหันขวับไปมองกู้ชวนทันที

แววตาสื่อความหมายชัดเจน

เห็นไหมล่ะ

ขนาดผู้จัดการฝ่ายการลงทุนมืออาชีพยังบอกว่าไว้ใจได้เลย

แต่กู้ชวนไม่ได้รีบร้อนแสดงท่าที

"ตอนนี้ทั้งสามสาขาของคุณทำกำไรต่อเนื่องมานานแค่ไหนแล้ว"

หลินเจ๋อชะงักไป

"สี่เดือนกว่าครับ"

"ตอนนั้นเราตกลงกันไว้ว่ายังไง"

ในห้องประชุมเงียบกริบ

หลินเจ๋อกระแอมทีหนึ่ง

"หกเดือนติดต่อกันครับ"

"แล้ววันนี้คุณมาทำไม"

กู้ชวนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

หลินเจ๋อ "..."

คำพูดเพียงประโยคเดียว ทำเอาสไลด์ยี่สิบกว่าหน้าที่เขาเพิ่งพรีเซนต์ไปถูกตีกลับไปจุดเริ่มต้นทันที

"ประธานกู้ครับ"

"ตอนนี้ตัวเลขของทั้งสามสาขานิ่งมากแล้วจริง ๆ นะครับ"

หลินเจ๋อยังพยายามดิ้นรนต่อ "เดือนที่สี่กับเดือนที่ห้า เอาจริง ๆ มันไม่ได้ต่างกันขนาดนั้นหรอกครับ"

"ต่าง"

"ตรงไหนครับ"

"ต่างตรงที่ยังขาดอีกสองเดือน"

หลินเจ๋อทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เฉิงเซียวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แทบจะหลุดขำพรืด

กู้ชวนพลิกดูข้อมูลผลการดำเนินงานล่าสุดของสาขามหาวิทยาลัยเจียงไห่

"ตอนนี้ที่คุณรู้สึกว่าตัวเองเข็ดแล้ว ก็เพราะตัวเลขสี่เดือนนี้มันดีต่างหาก"

"ต้องรักษาผลงานให้ดีต่อเนื่องอีกสองเดือน คุณถึงจะพิสูจน์ได้ว่าโมเดลนี้ไม่ได้พึ่งแค่ดวงชั่วคราว"

"ทำเลตรงศูนย์การเงินนั่นดีจริง"

"ตรงสถานีรถไฟใต้ดินก็พอไหวอยู่"

"แต่ทำเลดี ก็ไม่ได้แปลว่าต้องรีบเซ็นสัญญากันวันนี้เสียหน่อย"

หลินเจ๋อยังรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง

"แล้วถ้าโดนคนอื่นตัดหน้าไปล่ะครับ"

"ก็ปล่อยให้เขาเอาไปสิ"

กู้ชวนกล่าว "ต่อไปทั้งเจียงไห่จะเหลือแค่สามทำเลนี้หรือไง"

"ทำเลดี ๆ มันมีคนแย่งตลอดเวลาอยู่แล้ว"

"ถ้าเห็นที่ไหนก็คิดแต่ว่าพลาดแล้วจะไม่มีอีก สุดท้ายคุณก็จะวนกลับไปทางเดิม"

เมื่อก่อนป้านสิ่งก็ขยายสาขาด้วยวิธีนี้นี่แหละ

ตรงนี้ทำเลดี

เอา

ห้างนั้นเว้นค่าเช่าให้

เอา

เจ้าอื่นเปิดไปแปดสาขาแล้ว

ตัวเองจะยอมน้อยหน้าไม่ได้

ก็ยังเดินหน้าเอาต่อ

สุดท้ายพอหันกลับมามอง

มีแปดสาขาก็จริง

แต่กลับมีถึงห้าสาขาที่เข้าคิวสูบเลือดเจ้านายอยู่ทุกวัน

"สิ่งที่คุณควรทำที่สุดในตอนนี้ ไม่ใช่การพิสูจน์ว่าตัวเองเริ่มขยายสาขาเป็นแล้ว"

กู้ชวนปิดแฟ้มเอกสารลง

"แต่เป็นการพิสูจน์ว่าตัวเองอดทนรอไหวต่างหาก"

หลินเจ๋อเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

เขาเงียบไปพักใหญ่

หลักการนี้เขาเข้าใจดี

เพียงแต่หัวอกคนทำธุรกิจเวลาเจอทำเลทอง อารมณ์มันก็ไม่ต่างจากคนที่เงินเดือนเพิ่งออกแล้วเปิดไปเจอคูปองลดราคางานเซล

ทั้งที่รู้แก่ใจว่าที่บ้านไม่ได้ขาดอะไร

แต่ก็ยังอดคิดไม่ได้อยู่ดีว่า

ถ้าวันนี้ไม่ซื้อ ก็เหมือนขาดทุน

"แล้วสามที่นี้จะไม่คุยเลยเหรอครับ"

หลินเจ๋อถาม

"คุยได้ครับ"

กู้ชวนบอก "แต่คุยได้แค่หนังสือแสดงเจตจำนงกับขอสิทธิ์เจรจาลำดับแรกเท่านั้น"

"ก่อนที่ตัวเลขหกเดือนจะออกมา ห้ามเซ็นสัญญาเช่าจริงจัง และห้ามวางเงินมัดจำก้อนโตที่ขอคืนไม่ได้เด็ดขาด"

"ถ้าโดนคนอื่นตัดหน้าไปจริง ๆ"

"ก็แค่หาใหม่"

"เราเปิดร้านเพื่อทำเงิน"

"ไม่ใช่สุดท้ายกลายเป็นว่าคุณบีบให้บริษัทต้องรีบเปิด เพียงเพราะแค่อยากจะแย่งทำเลมาให้ได้"

เฉิงเซียวพยักหน้าเห็นด้วยทันที

"ผมเห็นด้วยครับ"

"โดยเฉพาะล็อกในห้างสรรพสินค้านั่น"

"ส่วนลดค่าเช่าดูดึงดูดใจก็จริง แต่ห้างเพิ่งเปิดได้แค่ครึ่งปี จำนวนคนเดินจริงที่สม่ำเสมอยังไม่นิ่งเลย"

"ผู้พัฒนาโครงการยอมปล่อยเช่าถูก ๆ สองปี เขาไม่ได้ใจดีหรอกครับ"

"ก็แค่กำลังหาเหยื่อกลุ่มแรกมาช่วยดึงคนเข้าห้างเฉย ๆ"

หลินเจ๋อฟังจบก็หมดข้อโต้แย้งโดยสิ้นเชิง

ลำพังกู้ชวนเหยียบเบรกคนเดียวก็ตึงมือพอแล้ว

ตอนนี้ชวนสิงมีเฉิงเซียวเพิ่มเข้ามาอีกคน

วันหน้าถ้าเขาเกิดใจร้อนอยากขยายสาขาขึ้นมา คงต้องฝ่าด่านไฟร์วอลล์ถึงสองชั้นเป็นแน่

"ตกลงครับ"

"งั้นผมรอ"

เขาเก็บเอกสารใส่กระเป๋า

"เหลือเวลาอีกไม่ถึงสองเดือนแล้ว"

กู้ชวนเอ่ยเตือน

"ไม่ต้องส่งเวลานับถอยหลังลงกลุ่มทุกวันหรอกนะ"

สีหน้าของหลินเจ๋อพลันชะงักค้างไปทันที

"ผมจะว่างขนาดนั้นเชียวเหรอครับ"

กู้ชวนมองเขา

"เมื่อคืนตอนห้าทุ่มสี่สิบเจ็ด คุณเพิ่งส่งทำเลที่สามมาให้ผม"

เฉิงเซียวหลุดขำพรวดออกมาทันที

หลินเจ๋อถึงกับเถียงไม่ออก

พอคุยเรื่องป้านสิ่งเสร็จ กู้ชวนก็ถือโอกาสซักซ้อมขั้นตอนการติดตามผลหลังการลงทุนของชวนสิงกับหลินเจ๋ออีกรอบ

หลังจากนี้ไม่ต้องส่งรายงานการดำเนินงานรายสัปดาห์ทุกวันแล้ว

ขอแค่ส่งรายงานการเงินประจำเดือนให้ตรงเวลาก็พอ

หากมีเรื่องสำคัญค่อยปรึกษากันล่วงหน้า

ส่วนการจัดการทั่วไปในระดับหน้าร้าน ให้หลินเจ๋อตัดสินใจเองได้เลย

ชวนสิงจะไม่ทำตัวประเภทถือหุ้นสามสิบห้าเปอร์เซ็นต์ แล้วเอะอะก็ต้องเปิดประชุมผู้ถือหุ้นเพียงเพื่อจะคุยว่าเมล็ดกาแฟวันนี้จะคั่วเข้มหรือคั่วอ่อน

พอได้ยินแบบนี้ หลินเจ๋อก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก

"บอกตามตรงนะครับ"

"ตอนแรกที่ผมรับเงินหกล้านหยวนของคุณมา ผมยังแอบกังวลอยู่นิดหน่อย"

"กังวลเรื่องอะไรครับ"

"กลัวว่าคุณจะเข้ามายุ่มย่ามกับการบริหารร้านทุกวันน่ะสิครับ"

หลินเจ๋อยิ้มพลางพูดว่า "นักลงทุนบางคนชอบทำตัวเหมือนเป็นผู้ร่วมก่อตั้งซะเอง"

"วันนี้บ่นว่าแก้วไม่สวย"

"พรุ่งนี้ติว่าโทนสีของเมนูดูไม่พรีเมียมพอ"

"พอวันมะรืนก็เสนอให้พวกเราขายอาหารพร้อมทานซะงั้น"

กู้ชวนหัวเราะชอบใจ

"สบายใจได้ครับ"

"ความรู้ระดับมืออาชีพเรื่องกาแฟของผม ก็มีแค่ถ้าง่วงก็ดื่มสักแก้วแค่นั้นแหละ"

"ร้านของคุณบริหารยังไง คุณรู้ดีกว่าผมอยู่แล้ว"

"ผมดูแค่อย่างเดียวว่าเงินยังทำกำไรได้ตามปกติหรือเปล่าก็พอ"

หลินเจ๋อลุกขึ้นยืน

"งั้นอีกสองเดือนผมจะมาใหม่ครับ"

"พร้อมกับตัวเลขชุดใหม่ด้วย"

"ได้ครับ"

พอเขาเดินพ้นออกไป

เฉิงเซียวก้มมองเอกสารทำเลทั้งสามแห่งบนโต๊ะ แล้วเอ่ยขึ้นมาว่า

"กู้จงครับ"

"ที่จริงทำเลตรงศูนย์การเงินนั่นยอดเยี่ยมมากจริง ๆ นะครับ"

"ผมรู้"

"ไม่กลัวพลาดโอกาสไปจริง ๆ เหรอครับ"

"ก็นิดหน่อยนะ"

กู้ชวนไม่ได้แสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ

"แต่ถ้าบริษัทยอมล้มเลิกช่วงทดลองหกเดือนที่ตั้งไว้ เพียงเพราะคำว่า 'ทำเลนี้ดีมากจริง ๆ' ได้ง่าย ๆ ละก็"

"วันข้างหน้า ไม่ว่ากฎระเบียบข้อไหนก็คงหาข้อยกเว้นมาแหกได้หมดนั่นแหละ"

เฉิงเซียวพยักหน้าเห็นด้วย

นี่คือหนึ่งในคุณค่าของการมีสถาบันการลงทุน

ผู้ก่อตั้งมักใส่อารมณ์ความผูกพันลงไปในโปรเจกต์ของตัวเองได้ง่าย

แต่นักลงทุนสามารถมองสิ่งต่างๆ ได้อย่างเยือกเย็นและมีเหตุผลมากกว่า

แน่นอนว่า

ฝ่ายที่ต้องรักษาความเยือกเย็นไม่ได้มีแค่บริษัทที่ได้รับการลงทุนเท่านั้น

แม้แต่ตัวชวนสิงเองก็เช่นกัน

บ่ายสามโมงตรง

หลินเซี่ยเคาะประตูก่อนเดินเข้ามา

ในอ้อมแขนกอดโน้ตบุ๊กเอาไว้

สีหน้าดูซับซ้อนยากจะอธิบาย

"กู้จงคะ"

"สัปดาห์นี้อีเมลกลางรับข้อเสนอการลงทุนของเราแทบแตกเลยค่ะ"

"มีกี่โปรเจกต์เหรอ"

"มีแผนธุรกิจส่งเข้ามาสามร้อยยี่สิบเจ็ดฉบับค่ะ"

กู้ชวนเลิกคิ้ว

"เยอะขนาดนั้นเลย?"

"ค่ะ"

หลินเซี่ยวางโน้ตบุ๊กลงบนโต๊ะ

"ฉันคัดกรองเบื้องต้นไปได้แปดสิบกว่าฉบับแล้วค่ะ"

"ตอนนี้มีปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง"

"ปัญหาอะไร"

เธอเงียบไปสองวินาที

"ฉันรู้สึกว่าอย่างน้อยสองร้อยฉบับ มั่นใจกันเหลือเกินว่าจะพาบริษัทเข้าตลาดหลักทรัพย์ได้ภายในสามปีค่ะ"

กู้ชวน "..."

ดูท่าเรื่องสาขาที่สี่ของป้านสิ่งคงยังไม่ต้องรีบคิดตอนนี้แล้ว

เพราะหลังชวนสิงเปิดตัวอย่างเป็นทางการ บรรดาโปรเจกต์ที่ต้องคัดเลือกรอบแรกก็ร่อนมาส่งถึงที่เรียบร้อยแล้ว

---