ตอนที่ 57 อยากให้ผมรวย

ชวนสิง อินเวสต์เมนต์ เวลาสี่โมงเย็น

คนทั้งเจ็ดนั่งรวมตัวกันอยู่ในห้องประชุมเล็ก

สิ่งที่ฉายอยู่บนจอภาพขนาดใหญ่ไม่ใช่โครงการดาวเด่นโครงการไหน

แต่กลับเป็นโฟลเดอร์โฟลเดอร์หนึ่ง

[แผนธุรกิจโครงการภายนอกประจำสัปดาห์นี้: 327 ฉบับ]

หลินเซี่ยคัดแยกประเภทเบื้องต้นไว้เรียบร้อยแล้ว

AI

สินค้าอุปโภคบริโภค

บริการสำหรับองค์กร

พลังงานใหม่

แพลตฟอร์มคอนเทนต์

การศึกษา

หุ่นยนต์

ยังมีอีกสองสามโครงการที่ดูไม่ออกจริง ๆ ว่าอยู่ในกลุ่มธุรกิจไหน เลยทำได้แค่จัดลงหมวด "อื่น ๆ" ไปก่อน

เฉิงเซียวเปิดดูเอกสารฉบับแรก

หัวข้อเรื่องใหญ่โตโอ่อ่า

[นิยามใหม่ของการเข้าสังคมสำหรับคนรุ่นใหม่]

พอกู้ชวนเห็นคำว่า "นิยามใหม่" ก็รู้สึกคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก

พอเลื่อนดูหน้าถัดไป

โปรเจกต์นี้ทำแอปพลิเคชันจับคู่คนแปลกหน้าตามความสนใจ

ผู้ใช้งานที่ลงทะเบียน:

2,300 คน

ยอดผู้ใช้งานต่อวัน:

187 คน

ทีมผู้ก่อตั้งคาดการณ์ว่า:

ภายในสามปีจะเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายหลักอย่างคนรุ่นใหม่ทั่วประเทศได้ห้าร้อยล้านคน

ห้องประชุมเงียบกริบไปสองวินาที

เหอชิงเป็นคนแรกที่เงยหน้าขึ้น

"กลุ่มเป้าหมายหลักคนรุ่นใหม่ห้าร้อยล้านคนเนี่ยนะ?"

หลินเซี่ยพยักหน้า

"ข้อความตามในสไลด์เป๊ะเลยค่ะ"

เฉิงเซียวเปิดดูหน้าถัดไป

รายได้คาดการณ์ในปีที่สาม:

6,800 ล้านหยวน

ปีที่ห้าวางแผนเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ต่างประเทศ

กู้ชวนจ้องมองกราฟเส้นแสดงการเติบโตนั้น

"นี่มันไม่ใช่การคาดการณ์เพื่อระดมทุนแล้ว"

"แล้วมันคืออะไรเหรอครับ?"

"นิยายเพ้อฝันของพวกเบียวชัดๆ"

คนทั้งห้องประชุมหลุดหัวเราะพรวดออกมาทันที

หลินเซี่ยยกมือกุมขมับ

"ตอนเห็นครั้งแรก ฉันก็แอบสงสัยเหมือนกันค่ะว่าตัวเองเปิดข้ามไปหน้าหนึ่งหรือเปล่า"

"เผลอๆ หน้าตรงกลางอาจจะเขียนไว้ว่าได้รับพลังอ่านจันทรานิรันดร์มาแล้วก็ได้"

ส่วนฉบับที่สองยิ่งล้ำโลกกว่าเดิม

เป็นโปรเจกต์ตู้ขายของอัตโนมัติไร้คนดูแล

ผู้ก่อตั้งอ้างว่าตนเองมีอัลกอริทึมระดับปฏิวัติวงการ

จุดเด่นหลัก:

สามารถแนะนำสินค้าให้โดยอัตโนมัติตามพฤติกรรมของผู้บริโภค

เฉิงเซียวถามขึ้น

"แล้วทีมเทคนิคล่ะ?"

หลินเซี่ยตอบ "ตอนนี้จ้างเอาต์ซอร์ซค่ะ"

"แล้วอัลกอริทึมล่ะ?"

"ก็เอาต์ซอร์ซเหมือนกันค่ะ"

"แล้วทีมผู้ก่อตั้งทำหน้าที่อะไร?"

"ออกแบบโมเดลธุรกิจค่ะ"

เฉิงเซียวถึงกับเงียบไป

กู้ชวนจึงช่วยเสริมขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"พูดง่าย ๆ ก็คือ มีหน้าที่แค่นั่งคิด"

แผนงานฉบับที่สามเป็นธุรกิจอาหารและเครื่องดื่ม

ปัจจุบันเปิดร้านหม้อไฟอยู่หนึ่งร้าน

ปีที่แล้วมียอดขายสี่ล้านกว่าหยวน

มีกำไรสุทธิสามแสนกว่าหยวน

แต่กลับคิดจะระดมทุนถึงยี่สิบล้านหยวน

ประเมินมูลค่ากิจการไว้สูงถึงหนึ่งร้อยล้านหยวน

เหตุผลที่ระบุไว้เขียนด้วยความมั่นอกมั่นใจอย่างยิ่งว่า

[วางแผนจะเปิดสาขาที่บริหารเอง 300 สาขาในอีกสามปีข้างหน้า]

เหอชิงอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาว่า

"เปิดแค่ร้านเดียวยังตีมูลค่าตั้งหนึ่งร้อยล้าน"

"ถ้าเปิดสามร้อยร้าน ไม่พุ่งทะลุไปสามหมื่นล้านเลยเหรอคะเนี่ย?"

เจี่ยงเหยียนตีหน้านิ่งไร้อารมณ์

"แนะนำให้ไปถามเจ้าของที่ก่อนว่าเขายอมไหม"

พอคัดกรองมาถึงฉบับที่ห้าสิบ บรรยากาศสนุกสนานในห้องประชุมก็ค่อย ๆ จางหายไป

ใช่ว่าทุกโครงการจะแย่ไปเสียหมด

แต่เป็นเพราะข้อมูลมีปริมาณมหาศาลเกินไปต่างหาก

บางโครงการเห็นได้ชัดว่าผู้ริเริ่มแค่เพ้อฝันไปเอง

บางโครงการตัวเลขหน้าหลังก็ขัดแย้งกันเอง

ส่วนบางโครงการตัวงานดูเข้าที แต่กลับไม่เหมาะกับชวนสิงเลยสักนิด

ในจำนวนนั้น มีบริษัทนวัตกรรมอุปกรณ์การแพทย์แห่งหนึ่ง ซึ่งประวัติการทำงานของทีมงานยอดเยี่ยมมาก

แถมตลาดเป้าหมายก็มีอยู่จริง

หลินเซี่ยอ่านจบแล้วยังอดเสียดายไม่ได้

"โครงการนี้ดูเข้าท่าดีนะคะ"

กู้ชวนส่ายหน้าทันที

"ไม่ให้ผ่านเข้ารอบต่อไป"

หลินเซี่ยชะงักไป

"เพราะพวกเราไม่เชี่ยวชาญด้านการแพทย์เหรอคะ?"

"ใช่"

"เราปรึกษาผู้เชี่ยวชาญได้นี่คะ"

"ความเห็นของผู้เชี่ยวชาญน่ะฟังได้อยู่แล้ว"

กู้ชวนเอ่ย "แต่ตอนนี้บริษัทเราไม่มีใครเกาะติดอุตสาหกรรมนี้ในระยะยาวเลยสักคน"

"กระทั่งว่าเทคโนโลยีหลักที่ว่านี่มันล้ำหน้าไปหนึ่งปี หรือล้าหลังไปสองปี เรายังตัดสินใจเองไม่ได้ด้วยซ้ำ"

"แค่จะลงทุนโครงการเดียว กลับต้องไปจ้างผู้เชี่ยวชาญชั่วคราวมาตั้งสามคน"

"แล้วพอผู้เชี่ยวชาญบอกว่าดี เราก็ลงเงินเลยอย่างนั้นเหรอ?"

"ถ้าเป็นแบบนั้น ตกลงใครเป็นคนตัดสินใจใช้เงินกันแน่?"

หลินเซี่ยพยักหน้ารับ

ยิ่งมีโครงการเข้ามามากเท่าไร ก็ยิ่งทำให้เกิดภาพลวงตาได้ง่ายขึ้นเท่านั้น

ราวกับว่าถ้าไม่รีบลงทุนก็คงต้องพลาดโอกาสทองไปเสียอย่างนั้น

แต่สิ่งที่ชวนสิงขาดที่สุดในเวลานี้ ไม่เคยเป็นเรื่องของโอกาส

หากแต่เป็นขีดความสามารถ

การประชุมดำเนินต่อไป

เมื่อตรวจมาถึงฉบับที่ร้อยกว่า ในที่สุดก็เริ่มมีโครงการที่เข้าตาและดูเป็นรูปเป็นร่างโผล่มาบ้าง

หนึ่งในนั้นคือซอฟต์แวร์จัดการสัญญาสำหรับองค์กร

แม้รายได้ยังไม่สูงนัก

แต่อัตราการต่อสัญญาของลูกค้าจัดว่าดีทีเดียว

อีกโครงการเป็นแบรนด์อาหารสัตว์เลี้ยง

สเกลธุรกิจอยู่ในระดับปานกลาง

ตัวเลขยอดซื้อซ้ำค่อนข้างนิ่งและสม่ำเสมอ

นอกจากนี้ยังมีบริษัทเล็กๆ อีกแห่งที่ทำระบบตรวจจับด้วยสายตาในโรงงานอุตสาหกรรม

ซึ่งมีลูกค้าโรงงานนำไปใช้งานจริงเรียบร้อยแล้ว

โครงการเหล่านี้ผ่านเข้าสู่รอบที่สอง

โดยมีเฉิงเซียวเป็นผู้รับผิดชอบหลัก

ส่วนโครงการอื่นที่ดูเข้าท่าแต่ทีมงานยังไม่เข้าใจในตอนนี้ จะถูกจัดไว้ในกลุ่มเฝ้าสังเกตการณ์ไปก่อน

กู้ชวนไม่ได้เร่งรัดให้ทุกคนต้องอ่านเอกสารทั้งสามร้อยกว่าฉบับให้จบภายในวันนี้

"อีเมลสาธารณะเป็นแค่ช่องทางรับเรื่องเข้ามา"

"ไม่ใช่ทุกฉบับที่จะคุ้มค่าให้เราสามคนมานั่งวิเคราะห์กันคนละสองชั่วโมง"

"ตั้งเกณฑ์คัดกรองเบื้องต้นขึ้นมาก่อน"

เกณฑ์พื้นฐานสองสามข้อถูกกำหนดขึ้นอย่างรวดเร็ว

มีตัวผลิตภัณฑ์จริงหรือไม่

มีผู้ใช้งานจริงหรือไม่

ประวัติของผู้ก่อตั้งน่าเชื่อถือในระดับพื้นฐานหรือไม่

วงเงินระดมทุนสอดคล้องกับสเตจของบริษัทหรือไม่

ข้อมูลทางธุรกิจมีจุดไหนที่ขัดกับตรรกะอย่างเห็นได้ชัดหรือเปล่า

แค่เกณฑ์ไม่กี่ข้อนี้ก็คัดทิ้งไปได้เกินครึ่งแล้ว

"มีอีกเรื่องค่ะ"

เจี่ยงเหยียนยกมือขึ้น

"ถ้าฝั่งเจ้าของโครงการบอกชัดเจนว่ามีแบ็กเป็นรัฐบาล มีทรัพยากรพิเศษ หรือมีเส้นสายวงในทำนองนั้น"

"เราจะจัดการยังไงคะ"

กู้ชวนมองเธอ

"เช็กดูก่อนว่าแค่โม้หรือเปล่า"

"แล้วถ้าเขาทำเงินจากเรื่องพวกนั้นได้จริง ๆ ล่ะคะ"

"ยิ่งต้องระวังให้หนัก"

กู้ชวนเอ่ย "คอนเนกชันที่ลอกเลียนแบบไม่ได้ ไม่ใช่ปราการทางธุรกิจแบบที่ผมชอบ"

"วันไหนที่เส้นสายนั้นหายไป บริษัทก็เจ๊งตามไปด้วย"

เจี่ยงเหยียนพยักหน้ารับแล้วจดกฎข้อนี้ไว้

การคัดกรองดำเนินต่อไปจนถึงหนึ่งทุ่มตรง

จากทั้งหมด 327 ฉบับ

มีที่ผ่านรอบแรกจริง ๆ แค่

26 ฉบับ

และได้เข้าสู่การเจรจาเชิงลึกเพียง

8 ฉบับ

ส่วนที่เหลือ ถ้าไม่ใช่เพราะข้อมูลไม่พอ

ก็เป็นเพราะสเตจยังไม่เหมาะสม

ไม่ก็เพ้อเจ้อขายฝันขั้นสุดไปเลย

มีอยู่เจ้าหนึ่งที่หลุดโลกที่สุด ก่อนโดนปัดตกยังทิ้งก็อปปี้เด็ดประจำวันเอาไว้ด้วย

[คู่แข่งของเราคือผลิตภัณฑ์ทุกอย่างที่แย่งชิงเวลาว่างของผู้ใช้งาน ไม่ว่าจะเป็นคลิปสั้น เกม ภาพยนตร์ ดนตรี หรือแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดีย]

เฉิงเซียวอ่านจบก็นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่

"โครงการนี้ขอระดมทุนเท่าไหร่"

หลินเซี่ยตอบ "ห้าล้านค่ะ"

"แล้วมูลค่ากิจการล่ะ"

"ห้าสิบล้านค่ะ"

กู้ชวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

"ห้าสิบล้านออกจะประเมินต่ำไปหน่อยนะ"

ทุกคนต่างชะงักไป

ก่อนที่วินาทีต่อมา เขาจะเอ่ยต่อ

"ในเมื่อคู่แข่งเล่นกวาดเรียบทั้งเทนเซ็นต์ ไบต์แดนซ์ เน็ตอีส โรงภาพยนตร์ ไปจนถึงอุตสาหกรรมดนตรีทั้งหมดขนาดนั้น"

"วิสัยทัศน์กว้างไกลเบอร์นี้"

"ผมว่าประเมินมูลค่าไปเลยห้าล้านล้านน่าจะเหมาะกว่า"

ทั่วทั้งห้องประชุมระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันที

พอเสร็จสิ้นการคัดกรองรอบแรก

ทุกคนต่างก็หมดแรงไปตามๆ กัน

แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับชัดเจนยิ่ง

หลังจากชวนสิงเปิดตัวอย่างเป็นทางการ แหล่งที่มาของโปรเจกต์ก็เริ่มเปลี่ยนจาก 'คนรู้จักแนะนำ' มาเป็นช่องทางสาธารณะจริงๆ เสียที

นั่นหมายความว่าต่อไปนี้ไม่จำเป็นต้องรอให้หานตงส่งโปรเจกต์อย่างซีกวงมาให้อีกแล้ว

ลำพังตัวบริษัทเองก็สามารถเข้าถึงกลุ่มผู้ประกอบการได้เป็นจำนวนมาก

แน่นอนว่า

ปริมาณโปรเจกต์ที่มหาศาลย่อมมาพร้อมกับสิ่งรบกวนจำนวนมากเช่นกัน

ทักษะการคัดกรองชุดนี้จึงจะยิ่งทวีความสำคัญมากขึ้นเรื่อยๆ ในอนาคต

ตอนหนึ่งทุ่มครึ่ง

มื้อเย็นที่ฝ่ายธุรการสั่งไว้ก็มาส่งถึงพอดี

ทุกคนนั่งกินพลางพูดคุยกันไป

จู่ ๆ หลินเซี่ยก็เอ่ยขึ้นว่า

"บอสกู้คะ"

"มีโครงการหนึ่งไม่ได้ส่งเข้ามาทางอีเมลส่วนกลางค่ะ"

"โครงการอะไร"

"ทางสตูดิโอหนานจือส่งต่อมาให้อีกทีค่ะ"

กู้ชวนเงยหน้าขึ้น

"เธอเหรอ"

"ไม่ใช่ของตัวเธอเองค่ะ"

หลินเซี่ยเลื่อนแท็บเล็ตส่งมาให้

"เป็นเจ้าของแบรนด์เจ้าหนึ่งค่ะ"

"ก่อนหน้านี้เคยร่วมงานกับสตูดิโอหนานจือในแคมเปญทริปจบการศึกษา"

"ช่วงนี้พวกเขากำลังมองหาเงินทุนอยู่พอดีค่ะ"

กู้ชวนกวาดสายตามองแวบหนึ่ง

บริษัทชื่อ

[บจ. เจียงไห่ เย่าสือ อิมเมจจิ้ง เทคโนโลยี]

สินค้าหลักคือ

กล้องแอ็กชันแคม

อุปกรณ์บันทึกภาพสำหรับการปั่นจักรยาน

และอุปกรณ์เสริมสำหรับการถ่ายภาพกลางแจ้ง

รายได้ปีที่ผ่านมา

**กว่า 76 ล้านหยวน**

วงเงินระดมทุนที่ต้องการ

**15 ล้านหยวน**

พอกู้ชวนเห็นตัวเลขรายได้ ในที่สุดเขาก็ขยับตัวนั่งหลังตรงขึ้นมาเล็กน้อย

เจ็ดสิบกว่าล้านหยวน

นี่มันคนละเรื่องกับพวกโปรเจกต์ในอีเมลประเภท 'ปัจจุบันมีรายได้สองแสนสาม อีกสามปีแตะหกพันแปดร้อยล้าน' อย่างเห็นได้ชัด

"กำไรเท่าไหร่"

เขาถาม

สีหน้าของหลินเซี่ยเริ่มดูแปลกไปเล็กน้อย

"ไม่สูงค่ะ"

"แล้วเงินสดล่ะ"

"ยิ่งน้อยกว่านั้นอีกค่ะ"

กู้ชวนหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดดู

เขาเลื่อนดูข้อมูลผลประกอบการลงไปอีกสองสามหน้า

รายได้ต่อปีเจ็ดสิบกว่าล้านหยวน

ตัวเลขกำไรทางบัญชีก็ไม่ได้ติดลบ

แต่กระแสเงินสดอิสระที่บริษัทนำมาหมุนเวียนใช้จ่ายได้ในตอนนี้ กลับตึงมือจนน่าเหลือเชื่อ

"น่าสนใจดีนี่"

เฉิงเซียวชะโงกหน้าเข้ามาดูแวบหนึ่ง

"รายได้ตั้งขนาดนี้ ทำไมเงินสดถึงแฟบติดดินขนาดนั้นล่ะ"

กู้ชวนพับเคสแท็บเล็ตปิดลง

"นัดเข้ามาคุย"

"เมื่อไหร่ดีครับ"

"ถ้าทางนั้นรีบ ก็พรุ่งนี้เลย"

หลินเซี่ยพยักหน้ารับ

"ฉันจะรีบไปติดต่อเดี๋ยวนี้ค่ะ"

วันรุ่งขึ้น เวลาบ่ายสองโมงตรง

โจวอวี่ ผู้ก่อตั้งเย่าสืออิมเมจจิ้ง มาปรากฏตัวที่ห้องประชุมของชวนสิงตรงตามเวลานัดหมาย

คำทักทายแรกของเขาตรงประเด็นยิ่งกว่าตัวเลขรายได้เจ็ดสิบหกล้านหยวนนั่นเสียอีก

"บอสกู้ครับ"

"ตอนนี้พวกเราไม่ได้ขาดออเดอร์"

"แต่ขาดเงินครับ"