ตอนที่ 65 ผู้ใช้ซื้อกล้อง เพื่อเอาไปเที่ยว

ภายในห้องประชุมของสตูดิโอหนานจือ มีกล้องวางเรียงอยู่หกตัว

ของเย่าสือสามตัว

และของคู่แข่งในระดับราคาเดียวกันอีกสามตัว

เสิ่นหนานจือนั่งอยู่ฝั่งหนึ่งของโต๊ะยาว ตรงหน้ามีเอกสารผลตอบรับจากผู้ใช้งานวางอยู่สิบกว่าชุด

"ฉันขอพูดข้อสรุปก่อนเลยนะคะ"

เฉินข่าย หัวหน้าฝ่ายแบรนด์ของเย่าสือรีบหยิบปากกาขึ้นมาเตรียมจดทันที

เสิ่นหนานจือปรายตามองเขาแวบหนึ่ง

"คุณอย่าเพิ่งรีบจดศัพท์หรูๆ เลยค่ะ"

เฉินข่าย: "..."

กู้ชวนที่นั่งอยู่ข้างๆ แทบจะกลั้นขำไม่อยู่

สองวันมานี้เฉินข่ายคงจะขยาดกับ "ศัพท์หรูๆ" ไปแล้ว

เสิ่นหนานจือฉายบทสัมภาษณ์ชุดแรกลงบนหน้าจอ

อายุยี่สิบสี่ปี

สายปั่นจักรยาน

เหตุผลที่เลือกเย่าสือ:

เปิดเครื่องเร็ว

ใช้งานง่าย

แบตเตอรี่ราคาถูก

ทำตกก็ไม่ค่อยเสียดายเท่าไหร่

ชุดที่สอง

เด็กสาวเพิ่งเรียนจบ

กำลังจะไปเที่ยวแถบตะวันตกเฉียงเหนือ

เธอเลือกเย่าสือเพราะมือถือเกะกะ แถมยังกังวลว่าตอนขี่ม้า ลุยทะเลทราย หรือเจอฝน มือถือจะตกพัง

ชุดที่สาม

ไบเกอร์สายทัวริ่งวัยสามสิบกว่าปี

ให้ความเห็นตรงไปตรงมายิ่งกว่าเดิม

"ถ้าจะถ่ายแบบจริงจัง ผมมีอุปกรณ์อื่นอยู่แล้วครับ"

"เย่าสือแค่หนีบติดรถไว้ก็พร้อมลุยเลย"

"พังขึ้นมาก็ไม่ได้เสียดายจนแทบเป็นแทบตาย"

มีคนในห้องประชุมเผลอหลุดขำออกมา

แต่เฉินข่ายยิ่งฟังก็ยิ่งเงียบงัน

ความเห็นพวกนี้แตกต่างจาก "เทคโนโลยีภาพถ่ายกลางแจ้งระดับมืออาชีพ" ที่เคยวางตำแหน่งให้แบรนด์ไว้ลิบลับ

แต่มันกลับเป็นเรื่องจริงล้วนๆ

"แล้วคุณภาพของภาพล่ะครับ"

เขาถาม

เสิ่นหนานจือเปิดผลตอบรับในส่วนถัดไปขึ้นมา

"คนส่วนใหญ่รู้สึกว่าตอนกลางวันก็เพียงพอต่อการใช้งานค่ะ"

"แต่ตอนกลางคืนยังธรรมดา"

"ผู้ใช้ระดับไฮเอนด์จะรู้สึกว่ารายละเอียดยังขาดไปหน่อย"

"สรุปว่าพวกคุณยังจะชูจุดขายว่าเป็นเรือธงระดับมืออาชีพอยู่อีกไหมคะ"

เฉินข่ายกระแอมไอแก้เก้อ

"เปลี่ยนได้ครับ"

กู้ชวนยิ้มพลางเอ่ยแซว "เรียนรู้เร็วดีนี่"

เฉินข่ายทำหน้าจนปัญญา

"หลักๆ คือสองวันนี้โดนฟาดติดๆ กันไปหน่อยน่ะครับ"

ทุกคนในห้องพากันหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง

เสิ่นหนานจือพูดต่อ

"ยังมีอีกจุดหนึ่งที่สำคัญมากค่ะ"

"อุปกรณ์เสริมของพวกคุณราคาถูก ผู้ใช้สัมผัสถึงความคุ้มค่าได้ชัดเจนมาก"

"แบตเตอรี่สำรองสักก้อน"

"ขาจับยึด"

"เคสกันน้ำ"

"ต่างก็ถูกกว่าแบรนด์ชั้นนำตั้งเยอะ"

เฉินข่ายพยักหน้ารับ

"จริง ๆ แล้วกำไรขั้นต้นของอุปกรณ์เสริมเราสูงกว่าตัวกล้องอีกครับ"

"ยิ่งดีเข้าไปใหญ่เลยค่ะ"

เสิ่นหนานจือกล่าว "ผู้ใช้รู้สึกว่าถูก แถมบริษัทยังทำเงินได้อีก"

"แบบนี้สิถึงควรเอามาเป็นจุดขายหลัก"

กู้ชวนพยักหน้าเห็นด้วย

ปัญหาใหญ่ที่สุดในการสื่อสารแบรนด์ของเย่าสือก่อนหน้านี้ คือการที่พวกเขามองข้ามจุดเด่นที่แท้จริงของตัวเองไปบ้าง

ผู้ใช้งานชอบตรงที่มันไม่ยุ่งยาก

แต่แบรนด์กลับมองว่าคำว่าไม่ยุ่งยากมันดูไม่หรูหราพอ

ผู้ใช้งานชอบที่อุปกรณ์เสริมราคาถูก

แต่แบรนด์กลับคิดว่าการพูดถึงอีโคซิสเต็มอัจฉริยะฟังดูล้ำสมัยกว่า

สุดท้ายทีมการตลาดเลยมัวแต่นั่งวิจัยกันทุกวันว่าจะทำยังไงให้สินค้าดูเจ๋งขึ้น

แต่คนที่ต้องควักเงินจ่ายจริง ๆ กลับแค่อยากถามว่า

"ออกไปเที่ยวทั้งวัน แบตจะหมดไหม"

"ทำตกพื้นจะพังหรือเปล่า"

"ขาจับหายแล้วซื้อใหม่แพงไหม"

พฤติกรรมการซื้อของคนเรา บางครั้งมันไม่ได้ซับซ้อนเหมือนในสไลด์พรีเซนต์เลยสักนิด

"แล้วสโลแกนหลักจะเอายังไงดีครับ"

โจวอวี่ถามขึ้นมา

เสิ่นหนานจือไม่ได้ให้สโลแกนโฆษณาออกมาตรงๆ ทันที

เธอเขียนทิศทางที่เรียบง่ายที่สุดลงไปก่อน

[หยิบแล้วไปเลย]

สี่พยางค์สั้นๆ

ห้องประชุมเงียบกริบไปชั่วขณะ

เฉินข่ายขมวดคิ้ว

"มันจะไม่ดูธรรมดาไปหน่อยเหรอครับ"

"ธรรมดาสิดีค่ะ"

เสิ่นหนานจือเอ่ย "กลุ่มเป้าหมายที่เหมาะกับเย่าสือที่สุดในตอนนี้ แต่เดิมก็ไม่ใช่คนที่แบกอุปกรณ์ไปถ่ายงานระดับมืออาชีพอยู่แล้ว"

"ท่องเที่ยว"

"ปั่นจักรยาน"

"แคมปิ้ง"

"ขี่มอเตอร์ไซค์เที่ยว"

"บันทึกชีวิตประจำวัน"

"พวกเขาแค่อยากได้อุปกรณ์ที่หยิบขึ้นมาก็ใช้ได้ทันที"

"เปิดดูคู่มือให้น้อยที่สุด"

"ไม่ต้องมีขั้นตอนยุ่งยากวุ่นวาย"

"ออกจากบ้านทั้งที ไม่อยากเพิ่มภาระให้ตัวเอง"

โจวอวี่ค่อยๆ พยักหน้าตาม

"จริงๆ แล้วนี่ใกล้เคียงกับคอนเซปต์การออกแบบตอนแรกเริ่มเลยนะ"

"แล้วทำไมตอนหลังพวกคุณถึงยิ่งพูดยิ่งซับซ้อนล่ะคะ"

เสิ่นหนานจือถาม

โจวอวี่เงียบไปสองวินาที

"อาจเป็นเพราะพอองค์กรโตขึ้น ก็มักจะรู้สึกว่าต้องยกระดับภาพลักษณ์แบรนด์มั้งครับ"

กู้ชวนที่อยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้นว่า "ยกระดับน่ะไม่มีปัญหาหรอกครับ"

"แต่อย่ายกระดับจนผู้ใช้จำคุณไม่ได้ก็พอ"

โจวอวี่หัวเราะ

"วันนี้คุณกู้เริ่มผันตัวมาเป็นที่ปรึกษาแบรนด์ด้วยแล้วเหรอครับเนี่ย"

"ผมมีหน้าที่คอยระวังไม่ให้พวกคุณเตลิดไปไกลเกินไปต่างหากครับ"

พอกำหนดทิศทางในที่ประชุมได้แล้ว

การผลิตคอนเทนต์ก็เริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว

คราวนี้ไม่มีการไปยืนหมุนกล้องพูดถึงสเปกชิปในสตูดิโอสีขาวล้วนอีกต่อไป

ฟุตเทจชุดแรกที่สตูดิโอหนานจือถ่ายทำ มุ่งตรงไปยังเลนจักรยานริมแม่น้ำทันที

ชายหนุ่มคนหนึ่งเอาเย่าสือหนีบไว้กับแฮนด์จักรยาน

กดเปิดเครื่อง

แล้วปั่นออกไป

ฉากที่สองคือทริปฉลองเรียนจบ

ยัดกระเป๋าเป้ใส่ท้ายรถ

แล้วโยนกล้องตามเข้าไปอย่างไม่ใส่ใจ

ฉากที่สามคือการตั้งแคมป์

จู่ ๆ ฝนก็โปรยลงมา

เพื่อนร่วมทางรีบเก็บมือถือและอุปกรณ์กันจ้าละหวั่น

แต่เย่าสือยังคงแขวนอยู่ที่เดิม

ฉากที่สี่ยิ่งใกล้ชิดชีวิตคนธรรมดาเข้าไปอีก

กล้องร่วงจากโต๊ะลงบนพื้นหญ้า

มีคนหยิบขึ้นมาปัด ๆ ก้มดูแวบหนึ่ง

แล้วก็ถ่ายต่อ

เฉินไข่ยืนดูหน้าจอมอนิเตอร์อยู่นานสองนาน

"ไม่เหมือนกับที่พวกเราเคยทำกันมาจริง ๆ ครับ"

"แล้วเมื่อก่อนเป็นยังไงล่ะ"

"แสงต้องจัดเต็ม"

"มุมกล้องต้องดูพรีเมียม"

"ตัวโปรดักต์ต้องค่อย ๆ หมุนโชว์ช้า ๆ"

เสิ่นหนานจือหัวเราะ "โฆษณาสายเทคสูตรสำเร็จเลยสิคะ"

"ถ่ายซะนึกว่ากำลังจะส่งดาวเทียมขึ้นอวกาศ"

เฉินไข่เองก็อดขำไม่ได้

"แต่อันที่ถ่ายตอนนี้..."

"ดูเป็นอะไรที่คนทั่วไปจะได้ใช้จริง ๆ เลยครับ"

"ก็ควรเป็นแบบนั้นอยู่แล้วนี่"

ระหว่างพักกองถ่ายทำ

เสิ่นหนานจือเดินเข้ามาหากู้ชวน

"เถ้าแก่กู้คะ"

"หืม?"

"วันนี้ถือว่าฉันช่วยดูแลหลังการลงทุนให้คุณหรือเปล่าคะเนี่ย"

"ถือว่าเป็นบริการทางธุรกิจครับ"

"เย็นชาจังเลยนะ"

"ก็เซ็นสัญญากันไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ"

"แล้วถ้าในฐานะเพื่อนล่ะคะ"

กู้ชวนมองเธอ

"ในฐานะเพื่อน ผมเลี้ยงข้าวคุณได้ครับ"

"แต่เรื่องงานก็ต้องแยกต่างหาก"

เสิ่นหนานจือยกยิ้มมุมปาก

"ค่อยคุยกันรู้เรื่องหน่อย"

"แต่วันนี้ฉันอยากกินของแพง ๆ นะ"

"คุณเพิ่งช่วยผมประหยัดงบโฆษณาไปหรือไงครับ"

"เปล่าค่ะ"

"แล้วทำไมถึงกินของแพงได้ล่ะครับ"

เสิ่นหนานจือตอบหน้าตาเฉยอย่างมั่นอกมั่นใจ

"ก็เพราะฉันอยากกินไงคะ"

กู้ชวน "..."

เป็นเหตุผลที่ฟังขึ้นจนเถียงไม่ออกจริง ๆ

ไม่มีโมเดลธุรกิจไหนจะเอามาหักล้างได้เลยสักนิด

กว่าการถ่ายทำจะเสร็จสิ้นก็เข้าช่วงค่ำ

ทุกคนจึงพากันไปหาร้านอาหารแถวนั้นนั่งกินด้วยกัน

ระหว่างกินข้าว เฉินไข่ยังคงนั่งเลื่อนดูฟีดแบ็กจากผู้ใช้อย่างต่อเนื่อง

ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกว่า ทิศทางการสื่อสารของแบรนด์ในอดีตหลงทางไปไกลจริง ๆ

"บอสกู้ครับ"

จู่ ๆ เขาก็เอ่ยปากถาม

"งบโปรโมชันใหญ่ช่วงหน้าร้อนรอบนั้นยังจะลงอยู่ไหมครับ"

"ลงสิครับ"

กู้ชวนตอบแทบไม่ต้องคิด

เฉินไข่ถึงกับชะงักไป

"ผมนึกว่าคุณจะบอกให้ผมประหยัดเงินซะอีก"

"เงินที่ควรจ่ายก็ต้องจ่ายครับ"

"การหว่านลงช่องทางมั่วซั่วไปเรื่อยแบบนั้นต่างหากถึงเรียกว่าไร้ประสิทธิภาพ"

"แต่ถ้าโฆษณามันได้ผล จะทุ่มงบเท่าไหร่ก็ลงได้ทั้งนั้น"

"ถ้าอย่างนั้นงบประมาณก็ยังเท่าเดิมใช่ไหมครับ"

"รอดูตัวเลขทดสอบของคอนเทนต์ชุดแรกก่อนครับ"

"ถ้าผลตอบรับออกมาดี ค่อยจัดเต็ม"

เฉินไข่พยักหน้ารับ

คราวนี้เขาเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว

กู้ชวนไม่ได้คิดจะเปลี่ยนเย่าสือให้กลายเป็นบริษัทที่เอาแต่ตระหนี่ถี่เหนียวเลยแม้แต่น้อย

สิ่งที่อีกฝ่ายต้องการจริง ๆ ก็คือ

เงินทุกหยวนที่ควักออกไป ต้องรู้ว่าจ่ายไปเพื่ออะไร

พอกินข้าวไปได้ครึ่งทาง

โทรศัพท์มือถือของเสิ่นหนานจือก็สั่นเตือนขึ้นมา

เธอก้มลงอ่าน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาทันที

"คลิปสั้นตัวทดสอบของเย่าสือ ยอดเริ่มพุ่งแล้วค่ะ"

เฉินไข่รีบหยิบมือถือขึ้นมาดูทันที

วิดีโอตัวนี้แทบไม่ได้ยิงแอดดันยอดวิวเลยสักนิด

เนื้อหาก็มีแค่บล็อกเกอร์สายปั่นจักรยานคนหนึ่งมารีวิวการใช้งานจริงเท่านั้น

เพิ่งโพสต์ไปได้แค่สามชั่วโมง

แต่ยอดวิวกลับพุ่งทะลุสองแสนไปแล้ว

ในช่องคอมเมนต์

คอมเมนต์ท็อปสุดที่ได้ยอดไลก์มากที่สุดเขียนไว้ว่า

[ในที่สุดก็มีคนเลิกโม้เรื่องสเปกกล้องระดับโปรฯ ใส่ฉันสักที ฉันแค่อยากถ่ายคลิปตอนปั่นจักรยานเฉย ๆ โว้ย]

คอมเมนต์ที่สอง

[แบตเตอรี่สำรองราคากี่หยวนครับ]

คอมเมนต์ที่สาม

[ตัวยึดอันนี้ดูใช้งานง่ายดีแฮะ]

เฉินไข่จ้องคอมเมนต์เหล่านั้นตาไม่กะพริบ

แววตาเริ่มเป็นประกายขึ้นเรื่อย ๆ

เขาเข้าใจตลาดดีกว่าใคร

คำถามเหล่านี้หมายความว่าผู้ใช้ขยับจาก "แค่ดูโฆษณา" ไปสู่ "ขั้นพิจารณาซื้อ" เรียบร้อยแล้ว

กู้ชวนเหลือบมองแวบหนึ่ง

"อย่าเพิ่งใจร้อนครับ"

เฉินไข่เงยหน้าขึ้นมา

"ผมทราบครับ"

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ

"ต้องรอดูยอดคอนเวอร์ชันก่อน"

กู้ชวนยิ้ม

"เรียนรู้เร็วดีนี่ครับ"

เสิ่นหนานจือที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ยกแก้วขึ้นชนกับกู้ชวนเบา ๆ

"เดี๋ยวนี้คุณเทรนคนจนเข้าที่เข้าทางหมดแล้วนะคะเนี่ย"

"เขาเรียกว่าการสื่อสารครับ"

"ฟังดูเป็นศัพท์นายทุนจังเลยค่ะ"

"เถ้าแก่เสิ่นเองก็ไม่ได้ใจดีไปกว่าผมสักเท่าไหร่หรอกครับ"

ทั้งคู่สบตากันแล้วต่างก็หลุดหัวเราะออกมา

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง

บนระบบหลังบ้านของร้านค้าทางการเย่าสือ

ยอดการค้นหาก็ค่อย ๆ พุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ

กล้องติดรถจักรยาน

ทริปฉลองเรียนจบ

แบตเตอรี่สำรอง

คำค้นหาที่เกี่ยวข้องหลายกลุ่มต่างพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

และก่อนจะถึงแคมเปญโปรโมชันกลางแจ้งช่วงหน้าร้อนที่สำคัญที่สุดในรอบปีของเย่าสือ

ยังเหลือเวลาอีกเจ็ดวัน