ตอนที่ 68 สี่สิบแปดชั่วโมง สิบสองล้าน

ตีหนึ่งครึ่ง

สำนักงานใหญ่ของเย่าสือยังคงสว่างจ้าไม่ต่างจากตอนกลางวัน

ยอดขาย:

หนึ่งล้านสามแสนเจ็ดหมื่นหยวน

เฉินข่ายถือแก้วกาแฟใบที่สามในมือ เดินวนไปวนมาอยู่หน้าจอขนาดใหญ่

ทุกครั้งที่รีเฟรช ตัวเลขก็ขยับสูงขึ้นเรื่อยๆ

"รุ่นเรือธงคิดเป็นสัดส่วนเท่าไหร่"

"ห้าสิบสามเปอร์เซ็นต์ครับ"

"รุ่นสำหรับปั่นจักรยานล่ะ"

"สามสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ครับ"

"แล้วพวกอุปกรณ์เสริมที่ซื้อพ่วงล่ะ"

"สูงกว่าช่วงโปรโมชันใหญ่รอบที่แล้วมากครับ"

ผู้รับผิดชอบฝ่ายซัพพลายเชนนั่งอยู่ข้างๆ คอยเช็กสต็อกสินค้าพลางรายงานตัวเลขไปด้วย

"แบตเตอรี่สำรองออกไวมากครับ"

"ขาจับยึดจักรยานก็ออกไวเหมือนกันครับ"

"เคสกันน้ำยังอยู่ในเกณฑ์ปกติครับ"

พอโจวอวี่ได้ยินคำว่า "ไว" ปฏิกิริยาแรกของเขากลับไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว

"ของพอขายไหม"

"พอครับ"

"อย่าเพิ่งรีบสั่งเพิ่มเยอะเกินไปล่ะ"

เฉินข่ายหันไปมองเขา

"คุณโจว เดี๋ยวนี้คุณเปลี่ยนไปจริงๆ นะครับ"

"ถ้าเป็นเมื่อก่อน เจอแบบนี้คุณคงตะโกนสั่งเติมสต็อกไปแล้ว"

โจวอวี่ตีหน้านิ่งไร้อารมณ์

"เมื่อก่อนผมเคยเปิดร้านกาแฟแปดสาขาเสียที่ไหนล่ะ"

เสียงหัวเราะดังขึ้นระลอกหนึ่งในห้องประชุม

เฉินข่ายพลันนึกขึ้นมาได้

"นั่นมันป้านสิ่งนี่ครับ"

"ยังไงก็ถือเป็นค่าวิชาของคนทำธุรกิจเหมือนกันนั่นแหละ"

โจวอวี่โบกมือปัดไปมา

คืนแรกผ่านไปโดยไม่มีอะไรผิดปกติ

อัตราการคืนสินค้ายังคงอยู่ในเกณฑ์ปกติ

จุดที่ยอดขายระเบิดขึ้นมาอย่างแท้จริงเกิดขึ้นในเช้าของวันที่สอง

"อาเป่ยบนท้องถนน" อัปเดตคลิปวิดีโอสั้นตัวใหม่ออกมาอีกคลิป

เขาพาเย่าสือออกไปปั่นจักรยานรอบดึกมาหนึ่งรอบ

ไม่ได้มีการทดสอบวัดค่าอะไรซ้ำอีกเลย

เขาทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียว

"เมื่อวานในช่องคอมเมนต์มีคนถามผมเยอะมากว่าจะเก็บเครื่องนี้ไว้ใช้ต่อไหม"

"เก็บครับ"

"หลังจากนี้จะติดไว้กับจักรยานเป็นกล้องหลักประจำรถเลย"

ประโยคนี้ทรงพลังยิ่งกว่าคลิปรีวิวยาวสิบสองนาทีเสียอีก

คนจำนวนมากที่เดิมยังลังเลรอดูท่าทีต่างพากันกดสั่งซื้อ

สิบเอ็ดโมงเช้า

ยอดขายทะลุสามล้านหยวน

สี่โมงเย็น

สี่ล้านแปดแสนหยวน

สี่ทุ่ม

ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงแรก ยอดขายทะลุเป้าอย่างเป็นทางการ:

เจ็ดล้านหนึ่งแสนหกหมื่นหยวน

ทั่วทั้งออฟฟิศเย่าสือพลันส่งเสียงเฮลั่น

บางคนตบโต๊ะอย่างสะใจ

บางคนชูแก้วกาแฟขึ้นเฮ

พนักงานสาวฝ่ายปฏิบัติการถึงกับลุกพรวดขึ้นมาตะโกน:

"ทุกคน เจ็ดล้านแล้ว!"

โจวอวี่เองก็ยิ้มจนแก้มแทบปริ

แต่พอผ่านช่วงดีใจไป สิ่งแรกที่เขาทำคือหันไปมองทางฝ่ายการเงิน

"สัดส่วนช่องทางขายตรงล่ะ"

หัวหน้าฝ่ายการเงินดูจะดีใจยิ่งกว่าเขาเสียอีก

"คราวนี้เกือบเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เลยครับ"

"กระแสเงินสดที่แพลตฟอร์มโอนกลับมาดีกว่าเมื่อก่อนเยอะมาก"

"สัดส่วนสินค้าค้างสต็อกของตัวแทนจำหน่ายลดลงอย่างเห็นได้ชัดเลยครับ"

โจวอวี่พรูลมหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก

นี่ต่างหากคือข้อมูลที่เขาอยากได้ยินที่สุด

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เวลาจัดโปรโมชันใหญ่แล้วแตะเจ็ดล้าน

เขาคงรีบฉลองให้ตัวเลขยอดขายไปก่อนแล้ว

แต่ตอนนี้ สิ่งแรกที่เขาให้ความสำคัญคือ

เงินสดจะหมุนเวียนกลับเข้ามาเมื่อไหร่

การเติบโตของคนทำธุรกิจ บางครั้งก็คือการค่อยๆ เติบโตเป็นผู้ใหญ่หลังจากโดนกระแสเงินสดสั่งสอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

วันที่สอง

กระแสความร้อนแรงยังคงอยู่

แม้อัตราการเติบโตจะเริ่มชะลอตัวลงบ้าง แต่ออเดอร์ก็ยังคงทยอยเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

ทางฝั่งชวนสิงเองก็คอยมอนิเตอร์ข้อมูลแบบเรียลไทม์อยู่ตลอดเวลาเช่นกัน

หลินเซี่ยถึงกับยกมื้อเที่ยงเข้ามากินในห้องประชุม

"คุณกู้คะ"

"สิบโมงกว่าก็แตะเก้าล้านแปดแสนแล้วค่ะ"

"แบบนี้มีลุ้นทะลุสิบสองล้านเลยนะคะ"

กู้ชวนพยักหน้ารับ

"แล้วยอดขอคืนเงินล่ะ"

หลินเซี่ยหลุดขำออกมา

"ฉันกะไว้แล้วเชียวว่าคุณต้องถามเรื่องนี้เป็นอย่างแรก"

"ตอนนี้ยังปกติดีค่ะ"

"งั้นก็ดีแล้ว"

บ่ายสามโมง

ยอด GMV สะสมทะลุสิบล้านหยวนอย่างเป็นทางการ

ฝ่ายการตลาดของเย่าสือแทบอยากจะปล่อยโปสเตอร์ฉลองตั้งแต่วันนั้นเลย

หลังจากทำโปสเตอร์เสร็จ เฉินข่ายก็เอาแต่จ้องหัวข้อบนภาพอยู่นานสองนาน

[48 ชั่วโมง ยอดขายทั่วทั้งเครือข่ายทะลุสิบล้าน!]

จู่ๆ เขาก็ถามขึ้นมาว่า

"คุณกู้จะรู้สึกว่าเขียนเว่อร์ไปไหมนะ"

เพื่อนร่วมงานฝ่ายปฏิบัติการถึงกับพูดไม่ออก

"นี่มันตัวเลขจริงนะพี่"

เฉินข่ายถอนหายใจโล่งอก

"งั้นก็ดี"

"ช่วงนี้โดนสั่งสอนจนชักจะระแวงไปหมดแล้ว"

ห้าทุ่มห้าสิบเก้านาที

แคมเปญใหญ่สี่สิบแปดชั่วโมงสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ

ยอด GMV สุทธิสุดท้าย:

12.18 ล้านหยวน

วินาทีที่ตัวเลขระบบหลังบ้านหยุดนิ่ง พนักงานทั่วทั้งออฟฟิศเย่าสือต่างลุกพรึบขึ้นพร้อมกัน

เสียงปรบมือ เสียงโห่ร้องยินดี และเสียงผิวปากดังระงมปนเปไปหมด

โจวอวี่ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ สายตาจับจ้องมองจอขนาดใหญ่

ผ่านไปหลายวินาทีกว่าเขาจะยกมือขึ้นลูบหน้าแรงๆ สักที

แคมเปญฤดูร้อนช่วงเดียวกันของปีที่แล้ว

ยอดขายของเย่าสือก็ไม่ได้แย่เช่นกัน

แต่ครั้งนั้นอาศัยการยัดสต็อกล่วงหน้าให้ช่องทางออฟไลน์เป็นหลัก

ตัวเลขยอดขายบนรายงานงบการเงินดูสวยหรู แต่อัตราการระบายสินค้าจริงของหน้าร้านในเวลาต่อมากลับตามไม่ทัน

แต่คราวนี้

คำสั่งซื้อส่วนใหญ่มาจากตัวผู้บริโภคโดยตรง

เงินสดก็หมุนเวียนกลับเข้าบริษัทได้เร็วยิ่งขึ้น

แม้ตัวเลขทั้งสองจะดูเป็นหลักสิบล้านเหมือนกัน

แต่เนื้อแท้และคุณค่ากลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

บ่ายวันถัดมา

ทางแพลตฟอร์มได้จัดประชุมสรุปผลงานร่วมกับบรรดาร้านค้าหลัก

ด้วยยอดการเติบโตในครั้งนี้ เย่าสือจึงถูกเพิ่มชื่อเข้ามาแชร์กรณีศึกษาอย่างกะทันหัน

โจวอวี่เดินขึ้นไปบนเวที

ด้านล่างเวทีมีผู้บริหารแบรนด์สินค้าอิเล็กทรอนิกส์สำหรับผู้บริโภคนั่งอยู่ไม่น้อย

จอยักษ์ฉายผลงานยอดขายสี่สิบแปดชั่วโมงทะลุสิบสองล้านกว่าหยวนของเย่าสือขึ้นมาก่อน

เสียงปรบมือในห้องประชุมดังขึ้นอย่างเกรียวกราว

พิธีกรเอ่ยถาม

"คุณโจวครับ หลังจากปิดการระดมทุนรอบนี้ได้ สิ่งที่เย่าสือลงมือทำครั้งใหญ่ที่สุดคืออะไรครับ"

หลายคนต่างเตรียมรอฟังคำตอบทำนองว่า

เพิ่มงบยิงแอด

ขยายช่องทางจัดจำหน่าย

หรือทุ่มงบดันสินค้าใหม่

โจวอวี่ถือไมโครโฟนพลางยิ้มบางๆ

"สิ่งที่ทำครั้งใหญ่ที่สุดเหรอครับ..."

"ใช้เงินให้น้อยลงครับ"

ด้านล่างเวทีพลันเงียบกริบไปชั่วขณะ

ก่อนจะมีเสียงหัวเราะดังขึ้นมาระลอกหนึ่ง

แม้แต่พิธีกรเองก็ยังอึ้งไป

"ใช้เงินให้น้อยลงเหรอครับ"

"ใช่ครับ"

โจวอวี่อธิบาย "หลังจากชวนสิงเข้ามา สิ่งแรกที่เราทำคือตัดช่องทางจำหน่ายที่ไร้ประสิทธิภาพทิ้ง ระบายสต็อกสินค้า แล้ววางแผนกระแสเงินสดกันใหม่"

"จากเดิมที่คิดจะขยายจากหกสิบกว่าช่องทางให้พุ่งไปถึงหนึ่งร้อยห้าสิบช่องทาง"

"สุดท้ายเรากลับเลือกเก็บไว้เจรจาต่อแค่สิบกว่าแห่งเท่านั้นครับ"

คนด้านล่างเวทีเริ่มขมวดคิ้ว

"ช่องทางน้อยลง แล้วยอดขายมันพุ่งขึ้นมาได้ยังไง"

โจวอวี่เหลือบมองไปยังแถวแรกด้านล่างเวที

กู้ชวนกำลังนั่งอยู่ตรงนั้น

"นักลงทุนของเราเคยพูดประโยคหนึ่งไว้ครับ"

"ลูกค้าซื้อกล้อง ก็เพื่อเอาออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก"

"หลังจากนั้นพวกเราเลยปรับคำโฆษณาของแบรนด์ใหม่ทั้งหมด"

"พูดเรื่องที่ตัวเองเจ๋งแค่ไหนให้น้อยลง"

"แล้วหันมาเน้นให้มากขึ้นว่าลูกค้าซื้อไปแล้วจะเอาไปทำอะไรได้บ้าง"

บรรยากาศในงานค่อย ๆ เงียบสงบลง

เรื่องนี้ชักจะน่าสนใจขึ้นมาแล้วสิ

ได้เงินระดมทุนมาตั้งสิบล้าน

แต่กลับชะลอการขยายธุรกิจเอาไว้

แถมยังตัดช่องทางจัดจำหน่ายทิ้ง

มิหนำซ้ำโฆษณายังหันมา 'พูดความจริง' เสียอีก

แต่ผลลัพธ์คือ ยอดขายช่วงโปรโมชันใหญ่กลับทะลุถึงสิบสองล้านหยวน

พิธีกรจึงถามต่อตามน้ำทันที

"แปลว่าครั้งนี้ชวนสิงมีอิทธิพลต่อพวกคุณมากเลยใช่ไหมครับ"

โจวอวี่ยิ้มรับแล้วตอบ "มากเลยครับ"

"สิ่งที่ส่งผลมากที่สุดก็คือ ตอนนี้ทุกคนในบริษัท พอเห็นสินค้าในสต็อกปุ๊บ ก็จะมองเป็นเงินสดโดยอัตโนมัติเลยครับ"

คนดูด้านล่างเวทีต่างพากันส่งเสียงหัวเราะขึ้นมาอีกระลอก

ช่วงพักดื่มน้ำชาหลังจบการประชุม

บรรดาเจ้าของกิจการในแวดวงเดียวกันต่างพากันเดินเข้ามารุมถามเรื่องการปรับช่องทางจำหน่ายและสต็อกสินค้า

ขณะที่บางคนเลือกเดินตรงเข้ามาหากู้ชวน

"คุณกู้"

"ชวนสิงของพวกคุณยังดูโปรเจกต์ฮาร์ดแวร์สำหรับผู้บริโภคอยู่ไหมครับ"

"ถ้าเป็นตัวที่ผมเข้าใจก็ยังดูอยู่ครับ"

"แล้วตอนนี้โปรเจกต์เย่าสือยังเปิดรับซื้อหุ้นเดิมอยู่หรือเปล่าครับ"

กู้ชวนหันไปมองอีกฝ่าย

"คุณอยากซื้อเหรอครับ"

ชายคนนั้นยิ้ม

"สนใจอยู่ครับ"

"ถ้าราคาเหมาะสม"

สองวันต่อมา

ภายในห้องประชุมของชวนสิง

เอกสารเสนอราคาอย่างเป็นทางการฉบับหนึ่งถูกวางลงบนโต๊ะ

อีกฝ่ายพร้อมจ่าย:

20 ล้านหยวน

เพื่อขอซื้อหุ้นเย่าสือทั้งหมดที่อยู่ในมือชวนสิง

แม้แต่เฉิงเซียวอ่านจบแล้วยังต้องเลิกคิ้ว

"เพิ่งลงทุนไปสิบล้าน"

"แป๊บเดียวก็มีคนยอมจ่ายเพิ่มเท่าตัวมารับช่วงต่อแล้ว"

"ราคานี้น่าสนใจมากเลยนะครับ"

กู้ชวนหยิบเอกสารเสนอราคาขึ้นมา

แล้วพลิกไปจนถึงหน้าสุดท้าย

ก่อนจะถามออกมาเพียงประโยคเดียว

"ทำไมพวกเขาถึงยอมจ่ายยี่สิบล้านมาซื้อล่ะครับ"