ตอนที่ 69 ลงทุนไปสิบล้าน มีคนมาขอซื้อสองสิบล้าน

ข้อเสนอราคานี้มาจากกองทุนเพื่อการบริโภคฉี่เฟิง

แม้ขนาดกองทุนจะไม่ถึงขั้นแถวหน้าของประเทศ แต่ก็คลุกคลีอยู่ในแวดวงสินค้าอุปโภคบริโภคและฮาร์ดแวร์มานานหลายปี

พวกเขาจับตาดูเย่าสือมาได้พักใหญ่แล้ว

รอบก่อนติดปัญหาเรื่องกระแสเงินสดกับความเสี่ยงด้านช่องทางจำหน่าย ภายในจึงไม่อนุมัติ

พอเย่าสือปิดรอบระดมทุน ปรับช่องทางจำหน่าย แถมยังทำยอดขายถล่มทลายในแคมเปญใหญ่ พวกเขาก็หันกลับมาประเมินใหม่อีกครั้ง

ข้อสรุปออกมาตรงไปตรงมา

ซื้อหุ้นเดิมได้

เสนอราคาที่

20 ล้านหยวน

เพื่อขอซื้อหุ้นสัดส่วน 12.5% ในมือของชวนสิง

หากดีลนี้ลุล่วง

ชวนสิงที่เพิ่งลงเงินไปไม่ทันไร ก็จะฟันกำไรเป็นเงินสดเข้ากระเป๋าทันทีถึง 100%

ไม่ต้องรอระดมทุนรอบต่อไป

ไม่ต้องแบกรับความเสี่ยงเรื่องสต็อกฮาร์ดแวร์

ไม่ต้องกังวลกับความผันผวนของตลาด

ได้เงินสดเข้ากระเป๋า

ทั้งปลอดภัยและแน่นอนที่สุด

เฉิงเซียวอ่านเอกสารข้อเสนอจบ

"ถ้ามองในแง่ของการเอ็กซิต ถือว่างดงามมากครับ"

เหอชิงก็พยักหน้าเห็นด้วยเช่นกัน

"เรื่องผลตอบแทนเงินสดไม่มีปัญหาเลยค่ะ"

"เงินสิบล้านของบริษัทเราจะได้กลับมาเป็นยี่สิบล้านทันที ทำให้มีพื้นที่สำหรับการลงทุนรอบต่อไปกว้างขึ้นมาก"

เจี่ยงเหยียนรับหน้าที่พิจารณาในส่วนของข้อตกลงในสัญญา

"ขั้นตอนการโอนหุ้นสามารถดำเนินการได้ค่ะ"

"ผู้ถือหุ้นเดิมมีสิทธิ์ซื้อก่อน จำเป็นต้องแจ้งให้พวกเขาทราบตามข้อตกลง"

เงื่อนไขทุกข้อล้วนจัดการได้ไม่มีปัญหา

สุดท้ายสายตาทุกคู่ในห้องประชุมต่างก็หันมาจับจ้องที่กู้ชวน

กู้ชวนเอ่ยถามเฉิงเซียว

"คุณเอนเอียงไปทางอยากขายหรือเปล่า"

เฉิงเซียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"ถ้าดูแค่ผลตอบแทนระยะสั้น ผมคงขายไปบางส่วนครับ"

"แต่ถ้าจะให้ถอนตัวทั้งหมด ผมคิดว่ายังเร็วเกินไป"

"สินค้าเพิ่งจะเริ่มเข้าที่เข้าทาง"

"ปัญหากระแสเงินสดก็เพิ่งจะเริ่มดีขึ้น"

"ถ้าในอนาคตมูลค่าบริษัทยังพุ่งสูงขึ้นไปอีก ปล่อยมือตอนนี้ก็เท่ากับขายหมูชัดๆ"

กู้ชวนพยักหน้ารับ

"ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน"

เหอชิงถามขึ้น

"งั้นจะขายออกไปบางส่วนไหมคะ"

"เจอหน้ากันก่อนค่อยว่ากัน"

บ่ายวันต่อมา

หุ้นส่วนผู้จัดการฝ่ายการลงทุนของกองทุนเพื่อการบริโภคฉี่เฟิงเดินทางมาที่ชวนสิงด้วยตัวเอง

อีกฝ่ายอายุราวสี่สิบปี

แซ่ซ่ง

พอเจอกันก็มีท่าทีสุภาพมาก

"ประธานกู้"

"ดีลเย่าสือรอบนี้ พวกคุณทำได้สวยงามมากจริงๆ ครับ"

"แถมยังดวงดีไม่เบาเลยด้วย"

กู้ชวนยิ้มพลางเอ่ยตอบ

"มีเรื่องดวงจริง ๆ นั่นแหละครับ"

ซ่งจ๋งได้ยินก็ชะงักไปเล็กน้อย

ตามปกติแล้ว พอนักลงทุนได้ยินใครพูดว่าตนพึ่งดวง อย่างน้อยก็ต้องแก้ต่างสักสองสามคำ

แต่กู้ชวนกลับยอมรับออกมาตรง ๆ หน้าตาเฉย

"แล้วเรื่องหุ้นเดิม ประธานกู้พิจารณาว่าอย่างไรบ้างครับ"

"ตอนนี้ยังไม่ขายครับ"

ซ่งจ๋งรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

"ราคาต่ำไปหรือครับ"

"สองสิบล้านไม่ใช่น้อย ๆ เลยนะ"

"แล้วทำไมถึงไม่ขายล่ะครับ"

กู้ชวนเลื่อนเอกสารเสนอราคากลับไป

"พวกคุณยอมจ่ายตั้งยี่สิบล้านเพื่อซื้อ"

"ก็แสดงว่าประเมินแล้วว่าในอนาคตมันจะมีมูลค่ามากกว่านี้"

ซ่งจ๋งชะงักไปสองวินาที

ก่อนจะหัวเราะออกมา

"ประธานกู้พูดแบบนี้ ออกจะเอาเปรียบกันไปหน่อยนะครับเนี่ย"

"พวกคุณมองว่ามันมีอนาคต นั่นคือการประเมินของพวกคุณ"

"ส่วนการที่ผมไม่ขาย ก็คือการประเมินของผมครับ"

"งั้นผมเพิ่มให้อีก"

ซ่งจ๋งชูสองนิ้วขึ้นมา

"22 ล้าน"

ห้องประชุมเงียบกริบลงทันที

เพิ่มขึ้นมาอีกตั้งสองล้าน

แม้แต่เฉิงเซียวก็ยังหันไปมองกู้ชวน

กู้ชวนยังคงส่ายหน้า

"ตอนนี้ยังไม่คิดจะถอนทุนทั้งหมดครับ"

"แล้วถ้าแค่บางส่วนล่ะครับ"

"ก็ยังไม่ขายเหมือนกันครับ"

ซ่งจ๋งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

"ประธานกู้ ชวนสิงของพวกคุณเพิ่งก่อตั้งขึ้นมา"

"กระแสเงินสดน่าจะสำคัญมากไม่ใช่หรือครับ"

คำพูดนี้ตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง

การได้เงินสดคืนมากว่ายี่สิบล้าน ย่อมดึงดูดใจองค์กรหน้าใหม่อย่างปฏิเสธไม่ได้

กู้ชวนยิ้มบางๆ

"เงินสดสำคัญครับ"

"แต่โปรเจกต์ที่ดีก็สำคัญเหมือนกัน"

"ตอนนี้ชวนสิงยังไม่ได้ขาดเงินถึงขั้นต้องขายโปรเจกต์ที่กำลังเติบโตเพื่อหาเงินสดมาหมุน"

แววตาของซ่งจ๋งไหววูบ

ประโยคนี้แฝงนัยสำคัญไว้ไม่น้อยทีเดียว

คนภายนอกต่างคาดเดาขนาดเงินทุนที่แท้จริงภายใต้การบริหารของชวนสิงมาตลอด

ข้อมูลทางพาณิชย์ระบุทุนจดทะเบียนชำระแล้วไว้เพียงสิบล้าน

แต่เม็ดเงินที่นำมาขยับขยายได้จริงกลับมีมากกว่านั้นเห็น ๆ

ยามนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าโอกาสฟันกำไรเป็นเงินสดถึง 22 ล้าน น้ำเสียงของกู้ชวนกลับยังคงราบเรียบ ราวกับกำลังคุยเรื่องมื้อกลางวันของวันพรุ่งนี้

ซ่งจ๋งไม่ได้เสนอราคาเพิ่มอีก

ในฐานะนักลงทุน

เขารู้ดีว่าหากอีกฝ่ายไม่คิดจะขาย การดันราคาขึ้นไปอีกก็ไม่มีความหมายแล้ว

"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ"

"เรื่องหุ้นเดิมพักไว้ก่อนแล้วกันครับ"

เขาเก็บเอกสารเข้าที่

"ถ้าเย่าสือเปิดระดมทุนรอบต่อไป"

"พวกเราค่อยคุยกับทางบริษัทโดยตรง"

"ได้ครับ"

"ถึงตอนนั้นทางชวนสิงจะสนับสนุนไหมครับ"

"ถ้าราคาสมเหตุสมผลก็สนับสนุนแน่นอนครับ"

ทั้งสองฝ่ายจับมือกัน

ตลอดการเจรจาไม่มีการทุบโต๊ะโต้เถียง

ไม่มีใครคิดจะกดข่มใคร

ในแวดวงสถาบันการลงทุน เรื่องแบบนี้ถือเป็นเรื่องธรรมดามาก

ฉี่เฟิงก็แค่อยากได้ของถูก

ฝั่งชวนสิงอยากได้ผลตอบแทนระยะยาวมากกว่า

ต่างฝ่ายต่างคิดคำนวณผลประโยชน์ของตัวเอง

แต่พอข่าวนี้แพร่ออกไป กระแสตอบรับกลับกลายเป็นคนละเรื่องโดยสิ้นเชิง

โดยเฉพาะในแวดวงสตาร์ทอัพและกลุ่มทุนท้องถิ่นของเจียงไห่

ลงทุนไปสิบล้าน

ผ่านไปได้ไม่ทันไร

ก็มีคนเสนอซื้อต่อในราคายี่สิบสองล้าน

แต่ชวนสิงกลับไม่ยอมขาย

คนในกลุ่มถึงกับอุทานออกมาตรงๆ:

"กู้ชวนคนนี้ใจถึงชะมัด กล้าถือต่อได้ยังไง"

"ถ้าเป็นฉันคงรีบคว้ากำไรสิบล้านกว่าเข้ากระเป๋าไปแล้ว"

"เขาน่าจะมองว่าเย่าสือยังโตได้อีกไกลจริงๆ นั่นแหละ"

"ฉี่เฟิงกล้าทุ่มเงินยี่สิบกว่าล้านมารับช่วงต่อ ก็ต้องคำนวณมาดีแล้วแน่ๆ"

"เพราะงั้นราคานี้ตลาดถึงยอมรับไงล่ะ"

ที่น่าสนใจที่สุดคือ บรรดาผู้ประกอบการที่เคยพบกันในงานประชุมสุดยอดผู้ประกอบการรุ่นใหม่ก่อนหน้านี้ หลายคนก็เห็นข่าวนี้เช่นกัน

เริ่มมีคนย้อนไปดูผลงานที่ผ่านมาของชวนสิง

ซีกวง

ป้านสิ่ง

เย่าสือ

ทั้งสามโปรเจกต์นี้

แต่ละตัวล้วนไปได้สวยยิ่งกว่าตัวก่อนหน้า

คนที่เคยมองว่าภาพลักษณ์ของกู้ชวนหนักไปทาง "เศรษฐี" มากกว่า จึงเริ่มหันมาสนใจเรื่องการลงทุนของเขาอย่างจริงจัง

บ่ายวันนั้น

โจวฮ่าวส่งข้อความมาหากู้ชวน

[โจวฮ่าว: ได้ยินมาว่ามีคนขอซื้อหุ้นที่นายเพิ่งซื้อไปสิบล้านในราคายี่สิบสองล้านเหรอ]

[กู้ชวน: ทำไมนายรู้เรื่องไวขนาดนี้]

[โจวฮ่าว: ก็คนในกลุ่มแบล็กสโตนรู้จักกับคนของฉี่เฟิงน่ะสิ]

[โจวฮ่าว: ชวนจื่อ]

[โจวฮ่าว: นับวันนายยิ่งเหมือนตัวประหลาดเข้าไปทุกทีแล้วนะเนี่ย]

กู้ชวน:

[ก็แค่ลงทุนตามปกติ]

โจวฮ่าว:

[จ้าๆๆ]

[ลงทุนตามปกติแต่เดือนเดียวฟันกำไรไปสิบกว่าล้านเนี่ยนะ]

[แล้วทำไมฉันทำงานประจำตามปกติ เงินเดือนไม่เห็นจะเพิ่มเป็นสองเท่าบ้างล่ะ]

กู้ชวนคร้านจะต่อปากต่อคำกับเขา

ตกค่ำ

ทางเย่าสือก็มีข่าวใหม่เข้ามาอีก

ในเมื่อฉี่เฟิงกว้านซื้อหุ้นเดิมไม่ได้ ก็หันไปเจรจากับโจวอวี่เรื่องการระดมทุนรอบถัดไปของบริษัทแทน

แถมยังมีกลุ่มทุนสายจัดจำหน่ายอีกเจ้าแสดงความสนใจอยากร่วมลงทุนด้วย

โจวอวี่โทรศัพท์เข้ามา

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด

"คุณกู้ครับ"

"รอบนี้มีคนประเมินมูลค่าบริษัทให้สูงถึงสองร้อยล้านแล้วนะครับ"

กู้ชวนยืดตัวนั่งหลังตรงขึ้นเล็กน้อย

"มูลค่าหลังระดมทุนเหรอครับ"

"ใช่ครับ"

"คิดว่าจะระดมทุนเท่าไหร่ล่ะครับ"

"เบื้องต้นตั้งเป้าไว้ที่ยี่สิบถึงสามสิบล้านครับ"

"ทางชวนสิงมีความเห็นยังไงบ้างครับ"

กู้ชวนเหลือบมองตัวเลขผลประกอบการล่าสุดของเย่าสือบนโต๊ะ

"ส่งข้อเสนอมาก่อนครับ"

"ถ้าตัวเลขได้ตามเป้า"

"ก็ระดมทุนไปตามความเหมาะสมเถอะ"

สองวันต่อมา

การเจรจาระดมทุนรอบใหม่ของเย่าสือก็เปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ

และคราวนี้

ชวนสิงไม่จำเป็นต้องมานั่งโต๊ะเจรจาแล้วเหนื่อยยากคอยพิสูจน์อีกต่อไปว่า

เย่าสือคุ้มค่ากับราคาหรือไม่

บรรดากลุ่มทุนจากภายนอก

ต่างพากันเปิดศึกแย่งที่นั่งกันเองเสียแล้ว