ตอนที่ 71 ชาวเน็ตเริ่มช่วยชวนสิงคำนวณเงิน

วันถัดมาหลังข่าวการระดมทุนรอบใหม่ของเย่าสือถูกประกาศออกไป กล่องอีเมลส่วนกลางของชวนสิง อินเวสต์เมนต์ ก็โดนคลื่นคลั่งถาโถมเข้าใส่อีกระลอก

ภายในวันเดียว มีเอกสารโครงการใหม่ส่งเข้ามามากกว่าหนึ่งร้อยสามสิบฉบับ

ทันทีที่ฝ่ายธุรการส่งตารางสรุปยอดเข้ามาในกลุ่มงาน หลินเซี่ยก็เป็นคนแรกที่ส่งสติกเกอร์เอามือกุมหน้าตอบกลับมา

[หลินเซี่ย: พอเย่าสือมูลค่าพุ่ง ทุกคนก็คิดว่าเรายังมีเงินเหลือเฟือกันหมดเลยค่ะ]

เฉิงเซียวพิมพ์ตามมาติด ๆ

[เฉิงเซียว: แสดงว่าแบรนด์ของบริษัทเราเริ่มติดตลาดแล้วครับ]

ส่วนเหอชิงยังคงรักษาความสุขุมเยือกเย็นตามสไตล์คนทำบัญชีเอาไว้

[เหอชิง: ติดตลาดก็เรื่องหนึ่งค่ะ แต่อยากเตือนให้ทุกคนจำไว้ก่อนนะคะ ว่าเงินในบัญชีบริษัทเนี่ย ใช้ไปหนึ่งหยวนก็หายไปหนึ่งหยวนค่ะ]

กู้ชวนเห็นข้อความสุดท้ายก็หัวเราะออกมา พลางส่งสติกเกอร์ยกนิ้วโป้งตอบกลับไป

ช่วงนี้เขารู้สึกถูกใจสไตล์การทำงานของเหอชิงมากขึ้นเรื่อย ๆ

ทีมลงทุนมีหน้าที่วาดฝันถึงอนาคต

ส่วนฝ่ายการเงินมีหน้าที่คอยเตือนทุกคนว่า ก่อนจะไปถึงอนาคตนั้น ต้องเอาชีวิตให้รอดเสียก่อน

ภายในบริษัทค่อนข้างเงียบสงบ แต่กระแสพูดคุยภายนอกกลับยิ่งทวีความคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ

จุดที่ปะทุขึ้นเป็นแห่งแรกยังคงเป็นแวดวงการเงิน

เย่าสือระดมทุนสิบล้าน มูลค่าประเมินหลังระดมทุนแตะสองร้อยล้าน หุ้นในมือชวนสิงมีมูลค่ายี่สิบสองล้าน ตัวเลขเหล่านี้พอมารวมกัน ก็เหมาะเจาะอย่างยิ่งที่จะนำไปพาดหัวคลิปสั้น

[จาก 10 ล้านกลายเป็น 22 ล้าน การลงทุนในสตาร์ทอัพที่เปิดเผยสู่สาธารณะครั้งที่สามของกู้ชวน โตขึ้นเท่าตัวอีกครั้ง]

[จากซีกวงสู่เย่าสือ แท้จริงแล้วชวนสิงลงทุนถูกตัวอะไรกันแน่?]

[บอสสถาบันการลงทุนวัยยี่สิบสองปี ในมือยังมีเงินอยู่อีกเท่าไหร่กันแน่?]

สองพาดหัวแรก กู้ชวนดูแล้วยังรู้สึกว่าค่อนข้างปกติ

แต่อันที่สามเริ่มเบนเข็มไปในทิศทางที่เขาคุ้นเคยเข้าให้แล้ว

เขารู้ทันจังหวะแบบนี้ดีเกินไป

ขอแค่มีคนเริ่มถามว่า "ยังมีเงินอยู่อีกเท่าไหร่" ร้อยทั้งร้อย เดี๋ยวก็ต้องมีพวกจริงจังโผล่มาช่วยทำบัญชีแจกแจงทรัพย์สินให้เขาแน่ ๆ

แล้วก็เป็นไปตามคาด

ค่ำวันนั้น แอ็กเคานต์สายการเงินที่มีผู้ติดตามหลายแสนคนได้โพสต์ภาพขนาดยาวภาพหนึ่ง

พาดหัวกระทู้เรียบง่ายอย่างยิ่ง

[มาลองคำนวณขนาดเงินทุนที่แท้จริงของชวนสิง อินเวสต์เมนต์ กัน]

ช่วงแรกเปิดด้วยการแจกแจงข้อมูลการจดทะเบียนพาณิชย์

บจ. เจียงไห่ ชวนสิง อินเวสต์เมนต์

กู้ชวนถือหุ้น 100%

ทุนจดทะเบียนชำระแล้ว:

10,000,000 หยวน

ถัดลงมาติด ๆ เป็นตัวอักษรตัวหนาขนาดใหญ่เตะตาหนึ่งบรรทัด

[ข้อควรระวัง: ทุนจดทะเบียน ≠ สินทรัพย์ภายใต้การบริหารจริงของสถาบันการลงทุน]

ในช่องคอมเมนต์เริ่มมีคนเข้ามาแย่งกันตอบยกใหญ่

"เรื่องแค่นี้ยังต้องเตือนกันอีกเหรอ?"

"ชวนสิงลงเงินให้เย่าสือรอบเดียวก็สิบล้านแล้ว ถ้ามีแค่สิบล้านจริง ลงทุนเสร็จเจ้านายกับลูกน้องมิต้องพากันสูดลมกินแทนข้าวหรือไง?"

"ค่าเช่าออฟฟิศไม่ต้องจ่ายเหรอ? เงินเดือนไม่ต้องจ่ายเหรอ? โครงการต่อ ๆ ไปไม่ต้องใช้เงินหรือไง?"

"แถมหุ้นของซีกวงกับป้านสิ่งก็กำลังทยอยดึงเข้าสู่ระบบของชวนสิงอยู่ด้วย"

"ฉันว่ากู้ชวนวางตัวโลว์โปรไฟล์มาตลอดเลยนะ"

"เมนต์บน คงไม่ได้ลืมประโยคที่เขาเคยพูดไว้ตอนนั้นหรอกนะ ที่บอกว่า 'รถไม่ใช่ของผมจริง ๆ' น่ะ?"

ยอดไลก์ของคอมเมนต์ตอบกลับนี้พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

กู้ชวนเลื่อนหน้าจอมาถึงตรงนี้ ขมับก็พลันกระตุกขึ้นมาทันที

มุกนี้มันจะอยู่ยงคงกระพันเกินไปหน่อยแล้ว

แค่ประโยคเดียวที่พูดไว้ตอนเรียนจบมหาวิทยาลัย ตอนนี้แทบจะกลายเป็นเคสคลาสสิกเวลาสื่อการเงินหยิบมาวิเคราะห์สินทรัพย์ของเขาไปแล้ว

ด้านล่างของภาพยาวนั้น ผู้โพสต์เริ่มคำนวณตัวเลขต่อ

เย่าสือ:

ลงทุนครั้งแรก 10 ล้านหยวน

ปัจจุบันมูลค่าตามบัญชีที่เปิดเผยต่อสาธารณะอยู่ที่ราว 22 ล้านหยวน

ป้านสิ่ง:

เงินลงทุนรอบแรก 6 ล้านหยวน

แม้จะยังไม่มีการประเมินมูลค่ารอบใหม่อย่างเป็นทางการ แต่ทั้งสามสาขาเดิมล้วนทำกำไรได้อย่างต่อเนื่อง ส่วนสาขาที่สี่ก็จ่อคิวเปิดให้บริการ มูลค่าปัจจุบันจึงพุ่งสูงกว่าตอนระดมทุนรอบแรกอย่างเห็นได้ชัด

ซีกวง:

หลังปิดดีลซีรีส์ A มูลค่าหุ้นของชวนสิงที่บันทึกไว้ในระบบก็ทะลุ 20 ล้านหยวนไปแล้ว แถมการขยายธุรกิจเชิงพาณิชย์หลังจากนั้นยังคงเดินหน้าต่อไปเรื่อยๆ

ยังไม่นับเงินทุนหมุนเวียนในแต่ละวันของบริษัท เงินสำรองสำหรับร่วมลงทุนในรอบถัดไป รวมถึงสินทรัพย์ส่วนตัวของกู้ชวนที่ยังไม่ได้โอนเข้ามาในชวนสิงทั้งหมด

ผู้เขียนทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งว่า:

[ผมคงไม่ฟันธงตัวเลขเป๊ะๆ แล้วกัน]

ตามด้วยอีกประโยคด้านล่าง:

[ผมขอพูดแค่คำเดียว ใครที่คิดว่าชวนสิงมีเงินแค่สิบล้านจริงๆ แนะนำให้เอาเครื่องคิดเลขไปเสียบชาร์จแบตก่อนเถอะครับ]

ช่องคอมเมนต์ระเบิดเสียงหัวเราะกันลั่นทันที

"เครื่องคิดเลข: งานนี้ฉันไม่ขอรับจบนะโว้ย"

"ชวนสิงมีทุนชำระแล้ว 10 ล้าน แต่ทุ่มให้เย่าสือไปทีเดียว 10 ล้านเต็ม ลงทุนเสร็จปุ๊บบริษัทก็เปิดโหมดฮาร์ดคอร์นอนแห้งอยู่กับที่เลยว่างั้นสิ?"

"มีคนในวงการช่วยคำนวณให้หน่อยได้ไหมว่า ปกติสถาบันการลงทุนแบบนี้ต้องสำรองสภาพคล่องไว้เท่าไหร่?"

ไม่นานก็มีคนเข้ามาตอบจริง ๆ

แอ็กเคานต์หนึ่งที่ได้รับการยืนยันตัวตนว่าเป็นคนในแวดวงกองทุนหุ้นนอกตลาดร่ายยาวเป็นชุด

[โปรเจกต์ระยะเริ่มต้นจะดูแค่เงินลงทุนก้อนแรกไม่ได้ ยังต้องคำนึงถึงเงินลงขันตามในรอบถัดไป อัตราความล้มเหลวของโปรเจกต์ และสภาพคล่องของตัวบริษัทเองด้วย]

[ในเมื่อชวนสิงกล้าเซ็นเช็คระดับ 5 ล้าน 6 ล้าน และ 10 ล้านติด ๆ กันแบบนี้ เงินสดในมือจริง ๆ มีโอกาสสูงมากที่จะมากกว่าทุนจดทะเบียนที่เปิดเผยออกมา]

มีคนถามขึ้นมา:

"มากกว่าเท่าไหร่เหรอ?"

อีกฝ่ายตอบกลับ:

[ถ้าดูแค่ข้อมูลที่เปิดเผยก็คงฟันธงไม่ได้]

[แต่ส่วนตัวผมคิดว่าสักสามร้อยล้านน่าจะกำลังสมเหตุสมผล]

พอคอมเมนต์นี้โผล่ขึ้นมา ประเด็นพูดคุยก็เริ่มเป๋ไปคนละทิศคนละทางทันที

"สองสามร้อยล้านเลยเหรอ?"

"ฉันกล้าเดามากกว่านั้นอีก ห้าร้อยล้านไปเลย"

"พวกนายลืมไปหรือเปล่าว่าตัวกู้ชวนยังมีตึกแถวในย่านมหาวิทยาลัย คฤหาสน์หรู แล้วก็ร้านอาหารอีกนะ?"

"นั่นมันทรัพย์สินส่วนตัว อย่าเอามารวมกับบริษัทหมดสิ"

"ประเด็นมันอยู่ตรงนี้แหละ ในเมื่อตัวเขามีทรัพย์สินอีกตั้งเยอะ ชวนสิงจะเป็นไปได้ยังไงที่จะมีเงินหมุนอยู่แค่สิบล้านนั่น?"

เวลาสี่ทุ่มกว่าในคืนนั้น

กู้ชวนกำลังนั่งอ่านเอกสารโปรเจกต์อยู่ในห้องหนังสือที่อวิ๋นติ่งอีเฮ่า

เสิ่นหนานจือส่งภาพแคปหน้าจอมาให้รูปหนึ่ง

ภาพนี้ทำออกมาได้ประณีตทีเดียว

ตรงกลางสุดคือรูปโปรไฟล์ของกู้ชวน

ด้านล่างมีเส้นโยงแยกออกมาหลายสาย

[ชวนสิง อินเวสต์เมนต์]

[ซีกวง เทคโนโลยี]

[ป้านสิ่ง คอฟฟี่]

[เย่าสือ อิมเมจจิ้ง]

[อสังหาริมทรัพย์เพื่อการพาณิชย์ในเมืองมหาวิทยาลัย]

[อวิ๋นเยวี่ยหลี่]

[อวิ๋นติ่งอีเฮ่า]

ที่เว่อร์ที่สุดคือข้าง ๆ ชวนสิง อินเวสต์เมนต์ ยังมีวงกลมโปร่งแสงวาดเอาไว้อีกวงหนึ่ง

ด้านในมีตัวอักษรสี่ตัว:

[กองทุนเงินสดลึกลับ]

กู้ชวนจ้องมองอยู่สามวินาที

[กู้ชวน: ใครทำ?]

เสิ่นหนานจือตอบกลับมาทันควัน

[เสิ่นหนานจือ: ชาวเน็ตไง]

[เสิ่นหนานจือ: ฉันว่าเซนส์ศิลปะใช้ได้เลยนะ]

[กู้ชวน: แล้วกองทุนเงินสดลึกลับนี่มันคืออะไรกัน?]

[เสิ่นหนานจือ: ก็เงินส่วนที่นายไม่ได้เปิดเผยไง]

กู้ชวน:

[ขนาดตัวฉันเองยังไม่รู้เลยว่ามีกองทุนนี้อยู่]

เสิ่นหนานจือ:

[แต่ชาวเน็ตรู้]

[ตอนนี้พวกเขารู้จักนายดีกว่าตัวนายเองซะอีก]

กู้ชวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

บรรยากาศคุ้นตาแบบนี้ทำเอาเขาเริ่มจะชินชาไปเสียแล้ว

เมื่อก่อนชาวเน็ตช่วยเขาคิดเลขเรื่อง 911

ต่อมาก็ช่วยเขาคำนวณมูลค่าตึกแถว

ถัดมาก็ช่วยคิดคำนวณสินทรัพย์จากการลงทุน

ตอนนี้ถึงขั้นก้าวหน้าไปไกลถึงการช่วยประเมินมูลค่าสินทรัพย์ภายใต้การบริหารของชวนสิงแล้ว

ไฟในการวิเคราะห์การเงินของชาวเน็ตนี่มันช่างล้นเหลือจริง ๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น

ในการประชุมประจำของชวนสิง

หลินเซี่ยได้เปิดภาพ "กองทุนเงินสดลึกลับ" ที่กำลังแชร์กันว่อนในอินเทอร์เน็ตขึ้นบนจอใหญ่

ห้องประชุมเงียบไปได้เพียงอึดใจเดียว

เฉิงเซียวก็หลุดขำออกมา

"ภาพนี้ทำออกมาดูเป็นมืออาชีพดีแฮะ"

เหอชิงยืนกอดอกมองอยู่ครู่หนึ่ง

"ปัญหาใหญ่สุดคือพวกเขาเอาทรัพย์สินส่วนตัวกับของบริษัทมารวมกันบางส่วนค่ะ"

กู้ชวนนั่งอยู่ตรงตำแหน่งหัวโต๊ะ

"คุณยังอุตส่าห์ไปตรวจจริงจังกับเขาอีกเหรอเนี่ย"

"ความเคยชินในสายอาชีพน่ะค่ะ"

เหอชิงตอบด้วยท่าทางจริงจังเป็นงานเป็นการ

"พอเห็นแผนผังทรัพย์สินปุ๊บ ก็อดไม่ได้ที่จะตรวจตัวเลขปั๊บ"

คนทั้งห้องประชุมต่างพากันหัวเราะครืน

พอยิงมุกกันพอหอมปากหอมคอ เฉิงเซียวก็ดึงเรื่องกลับเข้าสู่ประเด็นสำคัญ

"กระแสพูดคุยกันบนเน็ตแบบนี้ ส่งผลดีกับเรานะครับ"

"อย่างน้อยตอนนี้พวกผู้ก่อตั้งก็เริ่มมองว่าชวนสิงเป็นสถาบันที่มีศักยภาพในการลงทุนต่อเนื่องจริง ๆ แล้ว"

พูดจบเขาก็วางเอกสารชุดหนึ่งลงบนโต๊ะ

"โปรเจกต์บริการองค์กรที่ติดต่อไว้เมื่อวาน บ่ายวันนี้จะเข้ามาคุยรอบสองครับ"

หลินเซี่ยเปิดดูข้อมูลขึ้นมาทันที

บริษัทก่อตั้งมาได้ห้าปีแล้ว

ดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับการจัดซื้อระบบดิจิทัลและการจัดการซัพพลายเออร์สำหรับองค์กร

รายได้ของปีที่ผ่านมาแตะเกือบเก้าสิบล้าน

แถมยังมีกำไรต่อเนื่องกันมาสองปีแล้ว

เป้าหมายการระดมทุนในครั้งนี้:

40 ล้านหยวน

กู้ชวนกวาดสายตามอง

ความพร้อมของโปรเจกต์นี้สูงกว่าบริษัทระยะเริ่มต้นส่วนใหญ่ที่ชวนสิงเคยสัมผัสมาอย่างเห็นได้ชัด

"ใครเป็นคนนำทีมมา?"

"ตัวผู้ก่อตั้งเองครับ"

เฉิงเซียวกล่าว "อีกฝ่ายยังถามหยั่งเชิงมาด้วยว่า ในรอบเดียวพวกเราสามารถลงเงินเกินยี่สิบล้านได้หรือเปล่า"

กู้ชวนยิ้ม

"ดูท่ารูปที่พวกชาวเน็ตทำกันจะได้ผลไม่เลวแฮะ"

เฉิงเซียวพลอยหัวเราะตามไปด้วย

"อีกฝ่ายคงปักใจเชื่อไปแล้วล่ะครับว่าพวกเราเป็นสถาบันระดับสามร้อยล้าน"

บ่ายสองโมงตรง

ทีมงานของอีกฝ่ายมาถึงตรงเวลาเป๊ะ

ผู้ก่อตั้งเป็นชายวัยราวสี่สิบปี

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องประชุม เขาก็ยื่นมือมาจับทักทายกู้ชวนเป็นคนแรก

หลังทักทายกันตามมารยาทสองสามประโยค เขาก็กวาดตามองทีมงานและออฟฟิศของชวนสิงรอบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามยิ้ม ๆ ทีเล่นทีจริง

"บอสกู้"

"ตอนนี้สินทรัพย์ภายใต้การบริหารของชวนสิงอยู่ที่สามร้อยกว่าล้าน หรือว่าแตะห้าร้อยล้านไปแล้วล่ะครับ?"

กู้ชวนเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง

"คนข้างนอกคำนวณกันเว่อร์ไปหน่อยครับ"

ชายคนนั้นหัวเราะออกมา

"บอสกู้ยังถ่อมตัวเหมือนเดิมเลยนะครับ"

"จังหวะการลงทุนระดับพวกคุณ สามร้อยล้านนี่ผมว่ายังประเมินต่ำไปด้วยซ้ำ"

กู้ชวนไม่ได้อธิบายอะไรต่อ

เพราะข้อความแจ้งเตือนของระบบในหัวที่เพิ่งปรากฏขึ้นมา ยังคงหยุดนิ่งอยู่ที่:

[การรับรู้ที่มีผล: 1/3]

และครั้งนี้

คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขา ปักใจเชื่อการประเมินของตัวเองมากกว่าพวกชาวเน็ตที่เข้ามามุงดูในโลกออนไลน์อย่างเห็นได้ชัด