ตอนที่ 74 คราวนี้ป้ายชื่อบนโต๊ะเขียนว่าชวนสิง อินเวสต์เมนต์

การประชุมจัดขึ้นที่ศูนย์ธุรกิจระบบสมาชิกแห่งหนึ่งในย่านการเงินเจียงไห่

ไม่มีสื่อมวลชน

ไม่มีการไลฟ์สด

ผู้เข้าร่วมมีเพียงสิบกว่าคนเท่านั้น

ส่วนใหญ่ต่างคร่ำหวอดในแวดวงการลงทุนท้องถิ่นมานานหลายปี

ทันทีที่กู้ชวนเดินผ่านประตูเข้ามา มีคนจำเขาได้ไม่น้อย

แต่คนที่เคยติดต่อพูดคุยกันจริงจัง หลักๆ ก็ยังคงเป็นสวี่หลาน

"มาแล้วเหรอ"

สวี่หลานส่งสัญญาณไปยังที่นั่งข้างๆ

"นั่งสิ"

กู้ชวนเลื่อนเก้าอี้ออก

ป้ายชื่อบนโต๊ะฝั่งซ้ายมือคือ จิ่งเฉิน เวนเจอร์ แคปปิตอล

ส่วนฝั่งขวาคือกองทุนเพื่ออุตสาหกรรมที่ก่อตั้งมานานกว่าสิบปี

ป้ายชื่อบนโต๊ะของเขาวางอยู่ตรงกลางพอดี

ชวนสิง อินเวสต์เมนต์

ไม่ได้ระบุอายุ

ไม่มีคำว่า "นักลงทุนรุ่นใหม่"

และไม่มีคำว่า "เศรษฐีลึกลับ" อะไรทำนองนั้น

มีเพียงชื่อองค์กรแห่งหนึ่งเท่านั้น

พอนั่งลง กู้ชวนกลับรู้สึกสบายใจกับบรรยากาศแบบนี้อย่างบอกไม่ถูก

ก่อนเริ่มการประชุม ชายวัยสี่สิบกว่าคนหนึ่งเป็นฝ่ายยื่นมือมาทักทาย

"บอสกู้"

"ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้วครับ"

กู้ชวนยื่นมือไปจับตอบ

"สวัสดีครับ"

"ผมหลัวฉี่หมิง จากเจียงเยวี่ย แคปปิตอลครับ"

กู้ชวนรู้จักบริษัทนี้ดี

ขนาดไม่ได้ใหญ่โตอะไรเป็นพิเศษ

แต่คร่ำหวอดในการลงทุนระยะเริ่มต้นและระยะเติบโตมานานหลายปี

หลัวฉี่หมิงนั่งลงพลางเอ่ยยิ้มๆ

"ดีลของเย่าสือปิดได้เร็วมากจริงๆ นะครับ"

"โชคช่วยน่ะครับ"

"ตัวผลิตภัณฑ์เองก็มีฐานที่ดีอยู่แล้วด้วย"

"ได้ยินว่าพวกคุณเพิ่งปฏิเสธเหิงเช่อไปเหรอครับ"

"ครับ"

"เพราะฐานลูกค้ากระจุกตัวเกินไปใช่ไหมครับ"

"ใช่ครับ"

หลัวฉี่หมิงพยักหน้ารับ

ไม่ได้ออกความเห็นอะไรต่อ

การแลกเปลี่ยนความคิดเห็นอย่างเป็นทางการเริ่มต้นขึ้น

หัวข้อแรกคือเรื่องการประเมินมูลค่าโครงการของปีนี้

บางคนมองว่าแอปพลิเคชัน AI ถูกตีราคาสูงเกินไป

บางคนมองว่าภาคการบริโภคยังคงแตะจุดต่ำสุด

บางคนเชื่อว่าภาคการผลิตขั้นสูงน่าจะมีโอกาสมากกว่า

เมื่อเวียนมาถึงคิวของชวนสิง

ผู้ดำเนินรายการก็หันไปมองกู้ชวน

"บอสกู้ครับ"

"ช่วงนี้ชวนสิงมีความเคลื่อนไหวไม่น้อยเลย"

"ช่วงที่เหลือของปีนี้จะเน้นไปในทิศทางไหนเป็นหลักครับ"

กู้ชวนยกไมโครโฟนขึ้นมา

"ช่วงนี้ยังไม่ได้กำหนดตายตัวครับ"

"ไม่ว่าจะเป็นภาคการบริโภค แอปพลิเคชัน AI หรือบริการสำหรับองค์กร ขอแค่ทีมงานของเราเข้าใจ เราก็พร้อมดูทั้งหมดครับ"

มีคนข้างๆ เอ่ยถามขึ้น

"แล้วภาคการผลิตขั้นสูงล่ะครับ"

"ศักยภาพด้านการวิจัยของทีมเราตอนนี้ยังไม่พอครับ"

กู้ชวนตอบ "ถ้าเจอโครงการที่เหมาะสมก็คงต้องศึกษาดู แต่ระยะสั้นคงไม่ฝืนลงทุนเพียงเพื่อจะกระจายพอร์ตให้ครบทุกอุตสาหกรรมครับ"

ผู้ดำเนินรายการยิ้มพลางกล่าว

"ตอนนี้พวกคุณมีอิสระมากจริงๆ"

"การใช้เงินทุนของตัวเองทั้งหมด ทำให้ไม่ต้องคอยฝืนหาโครงการเพื่อไล่ตามกรอบเวลาของกองทุน"

สิ้นคำพูดนี้ หลายคนต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย

กองทุนส่วนใหญ่มักมีกรอบเวลาการลงทุนกำกับไว้หลังระดมทุนได้

ทำให้ต้องทยอยนำเงินไปลงทุนให้หมดภายในเวลาที่กำหนด

แต่เงินทุนของชวนสิงในตอนนี้ หลักๆ แล้วเป็นเงินของกู้ชวนเอง

ข้อได้เปรียบที่สุดจึงเป็นเรื่องที่เขาสามารถรอได้

ถ้าไม่มีโครงการที่เข้าตา

ก็ไม่จำเป็นต้องรีบลงเงิน

หลัวฉี่หมิงจึงถือโอกาสถามต่อ

"พอจะเปิดเผยขนาดสินทรัพย์ภายใต้การบริหารของชวนสิงในตอนนี้ได้ไหมครับ"

กู้ชวนยิ้ม

"ทำไมช่วงนี้ใครๆ ก็ถามคำถามนี้กันหมดเลยล่ะครับ"

หลายคนบนโต๊ะพากันหัวเราะออกมา

"คนข้างนอกเดากันทุกวันว่าพวกคุณมีสามร้อยล้านหรือห้าร้อยล้านหยวนกันแน่"

"ผมเคยดูคลิปนั้นแล้วครับ"

"ทุนจดทะเบียนชำระแล้วสิบล้านหยวนนี่ชวนให้คนเข้าใจผิดได้ดีจริงๆ"

สวี่หลานที่นั่งอยู่ข้างๆ ชำเลืองมองกู้ชวนด้วยรอยยิ้มกึ่งขำ

เธอเข้าใจสไตล์ของกู้ชวนดีกว่าคนส่วนใหญ่ในที่นี้

ความน่าทึ่งของผู้ชายคนนี้มันอยู่ตรงนี้นี่แหละ

ทุกครั้งที่คนภายนอกคิดว่าสืบรู้ทรัพย์สินของเขาจนหมดเปลือกแล้ว

พอผ่านไปได้ไม่ทันไร ก็มักจะมีอะไรใหม่ๆ โผล่มาให้เห็นอีกเสมอ

"ตอนนี้หลักๆ ยังเป็นเงินทุนส่วนตัวอยู่ครับ"

กู้ชวนตอบ

"ส่วนตัวเลขที่แน่ชัด ขออนุญาตยังไม่เปิดเผยในตอนนี้นะครับ"

หลัวฉี่หมิงยิ้มพลางพยักหน้ารับ

"เข้าใจแล้วครับ"

กู้ชวนคร้านจะถามต่อว่าอีกฝ่ายเข้าใจอะไรไปกันแน่

การพูดคุยยังคงดำเนินต่อไป

ไม่นานก็เข้าสู่ช่วงยกเคสตัวอย่างของแต่ละโครงการ

สถาบันการลงทุนแห่งหนึ่งแชร์เคสของบริษัท AI รายหนึ่ง

ยอดผู้ใช้งานที่ลงทะเบียนมีจำนวนมหาศาล

รายได้เติบโตอย่างก้าวกระโดด

ติดปัญหาอยู่เพียงข้อเดียวคือ

ต้นทุนในการเรียกใช้โมเดลสูงลิบลิ่ว

ยิ่งมีผู้ใช้งานมากเท่าไร

ก็ยิ่งขาดทุนไวขึ้นเท่านั้น

ฝ่ายหนึ่งมองว่าต้องช่วงชิงส่วนแบ่งและขยายสเกลตลาดมาก่อน

อีกฝ่ายกลับมองว่าควรปรับราคาขึ้นได้แล้ว

จู่ ๆ ผู้ดำเนินรายการก็หันมาถามกู้ชวน

"คุณมองเรื่องนี้ยังไงครับ"

กู้ชวนนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

"ต้องดูก่อนครับว่ากลุ่มผู้ใช้งานประจำพร้อมจะจ่ายเท่าไหร่"

"ต่อให้มีคนใช้ฟรีมากแค่ไหน บิลค่าเซิร์ฟเวอร์ก็ไม่ได้ซาบซึ้งใจไปด้วยหรอกครับ"

ผู้ร่วมโต๊ะต่างพากันหัวเราะออกมาสองสามระลอก

ผู้ดำเนินรายการจึงถามต่อทันที

"แล้วถ้าขึ้นราคาแล้วผู้ใช้งานหนีหายไปล่ะครับ"

"ถ้าอย่างนั้นก็ต้องดูว่าคนที่เหลืออยู่ครอบคลุมต้นทุนได้หรือเปล่าครับ"

กู้ชวนตอบด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ดูเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง

"สุดท้ายแล้วผลิตภัณฑ์เชิงพาณิชย์ก็ต้องมีคนยอมจ่ายเงิน"

"การเอาเงินระดมทุนมาอุดหนุนให้ทุกคนใช้ฟรี มันอาจจะวิ่งต่อไปได้แค่สักพัก"

"แต่วิ่งได้นานแค่ไหน ก็คงต้องดูอารมณ์ของบัตรธนาคารแล้วล่ะครับ"

พอได้ยินแบบนั้น แววตาของหลัวฉี่หมิงก็ฉายความจริงจังขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

ก่อนหน้านี้ เขารู้จักกู้ชวนผ่านหน้าข่าวเป็นหลัก

อายุยังน้อย

เลือกลงทุนเข้าเป้าติด ๆ กันหลายโปรเจกต์

มีประเด็นให้พูดถึงอยู่ตลอด

แต่พอได้มานั่งร่วมโต๊ะคุยกันจริง ๆ คำพูดของกู้ชวนกลับไม่ได้ปรุงแต่งหวือหวาเลยแม้แต่น้อย

ไม่มีคำว่า "ระบบนิเวศอุตสาหกรรม"

ไม่มีคำว่า "ปรับโครงสร้างมูลค่า"

มีแต่เรื่องผู้ใช้งาน เงินสด และต้นทุนล้วน ๆ

สไตล์แบบนี้ ถ้าดูแค่บทสัมภาษณ์ตามสื่อคงไม่มีทางมองออกเลย

หลังจากนั้น บทสนทนาก็วลมาถึงเรื่องสินค้าและบริการอุปโภคบริโภค

มีคนเอ่ยถามขึ้นมาว่า

"ถ้าตอนนี้ชะลอการขยายสาขาของแบรนด์สินค้าอุปโภคบริโภคลง จะทำให้พลาดโอกาสทองไปไหมครับ"

กู้ชวนยิ้ม

"เมื่อก่อนป้านสิ่งก็เคยคิดแบบนั้นครับ"

หลายคนบนโต๊ะต่างรู้เรื่องเคสนี้เป็นอย่างดี

ผู้ดำเนินรายการเองก็พลอยหัวเราะตามไปด้วย

"ที่คุณลงดาบเดียวสั่งปิดรวดไปห้าสาขานั้น ตอนนี้กลายเป็นเคสคลาสสิกของวงการสินค้าอุปโภคบริโภคในเจียงไห่ไปแล้วนะครับ"

"หลินเจ๋อคงไม่อยากให้มันคลาสสิกสักเท่าไรหรอกครับ"

กู้ชวนพูดว่า "ค่าบทเรียนสำหรับห้าสาขานั้นแพงเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน"

คนทั้งห้องพากันหัวเราะออกมาพร้อมเพรียง

บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายขึ้นเรื่อย ๆ

จนกระทั่งถึงช่วงพักดื่มชา

หลัวฉี่หมิงเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาเขาก่อน

"บอสเนี่ย"

"ขอแอดวีแชตหน่อยสิครับ"

"วันหน้ามีโปรเจกต์อะไรจะได้ช่วยกันดู"

"ได้ครับ"

ทั้งสองคนสแกนคิวอาร์โค้ดแลกกัน

จากนั้นหลัวฉี่หมิงก็เอ่ยถามขึ้นมาอีก

"เมื่อก่อนคุณไม่เคยทำงานในสถาบันการลงทุนจริง ๆ เหรอครับ"

"ไม่เคยครับ"

"แล้วเรื่องบริหารทีมล่ะครับ"

"ที่ชวนสิงนี่ก็ครั้งแรกเหมือนกันครับ"

หลัวฉี่หมิงได้แต่ส่ายหน้า

"คนรุ่นใหม่สมัยนี้เอาจริงเอาจังกันน่าดูเลยนะ"

กู้ชวนยิ้มรับ

"หลัก ๆ คือผมเช่าออฟฟิศไว้ตั้งสามปีน่ะครับ"

"ถ้าไม่ขยัน เดี๋ยวจะไม่คุ้มค่าเช่าเอา"

หลัวฉี่หมิงหลุดหัวเราะพรวดออกมาทันที

อีกด้านหนึ่ง ผู้รับผิดชอบจากกองทุนเพื่อการพัฒนาอุตสาหกรรมเจียงไห่ก็เดินเข้ามาแลกเปลี่ยนช่องทางติดต่อด้วยเช่นกัน

เรื่องที่ทั้งสองฝ่ายพูดคุยกันล้วนเป็นโปรเจกต์ระดับอุตสาหกรรม

คราวนี้ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องรถหรู

ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องบ้าน

แม้กระทั่งเรื่องที่เขาเพิ่งเรียนจบมาได้ไม่นานก็ไม่มีใครพูดถึงเลยสักคำ

สถานะที่ทุกคนยอมรับตรงกันโดยปริยายได้เปลี่ยนเป็น

คนในวงการเดียวกัน

เมื่องานจบลง

สวี่หลานกับกู้ชวนเดินเคียงกันออกมา

"รู้สึกยังไงบ้างคะ"

"ดีทีเดียวครับ"

"นี่เป็นครั้งแรกที่คุณได้เข้าร่วมวงประชุมปิดของสถาบันอย่างเป็นทางการเลยใช่ไหม"

"ครับ"

สวี่หลานเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง

"คุณปรับตัวได้เร็วจริง ๆ"

"ทุกคนคุยกันแต่เรื่องโปรเจกต์นี่ครับ"

กู้ชวนยิ้มพลางตอบ "ยังไงก็สบายใจกว่าต้องคอยอธิบายว่า 911 เป็นของผมหรือเปล่าตั้งเยอะ"

สวี่หลานอดหัวเราะไม่ได้

"มุกนั้นฉันก็เคยเห็นเหมือนกันนะ"

"ขอร้องล่ะครับ ลืม ๆ มันไปเถอะ"

"คงยากหน่อยละค่ะ"

ทั้งสองคนเดินมาถึงหน้าลิฟต์

เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือของสวี่หลานดังขึ้นเบา ๆ ทีหนึ่ง

เธอก้มหน้าอ่านจนจบ

แล้วจู่ ๆ ก็หันหน้าจอมาให้กู้ชวนดู

มันคือคลิปตัวอย่างตัวหนึ่ง

บัญชีผู้โพสต์คือ

[เหล่าเหยียนชวนคุยตลาดแรก]

มีผู้ติดตามมากกว่าหนึ่งล้านคน

พร้อมพาดหัวว่า

[ทุนจดทะเบียนชำระแล้ว 10 ล้าน แต่กล้าเซ็นเช็คระดับสิบล้านใบแล้วใบเล่า ชวนสิง อินเวสต์เมนต์ ซ่อนเงินทุนไว้มากแค่ไหนกันแน่?]

สวี่หลานหันไปมองกู้ชวน

"คุณกำลังจะได้ออกรายการอีกแล้วนะคะ"

กู้ชวน "..."

พวกบล็อกเกอร์สายการเงินนี่

กัดไม่ปล่อยกันจริง ๆ

สองทุ่มของวันถัดมา

วิดีโอก็ออนแอร์ตรงเวลาเป๊ะ