ตอนที่ 76 กู้ชวน ไม่มีสามร้อยล้านจริง ๆ

บ่ายสองวันต่อมา ทีมสัมภาษณ์จากเจียงไห่ไฟแนนซ์ก็มาถึงชวนสิงตรงตามเวลานัด

การสัมภาษณ์จัดขึ้นในห้องโรดโชว์ขนาดเล็กของบริษัท

ไม่ได้จัดฉากอะไรเป็นพิเศษ ทั้งไม่ได้นำงานศิลปะราคาแพงลิบมาตั้งโอ้อวด มีเพียงโลโก้โลหะของชวนสิง อินเวสต์เมนต์ กับกระจกบานใหญ่สูงจรดพื้นเป็นฉากหลังเท่านั้น

นักข่าวแซ่เฉิน วัยสามสิบเศษ คลุกคลีกับงานสัมภาษณ์สายการเงินมานานหลายปี

ทั้งสองฝ่ายได้ตกลงรายละเอียดกันไว้ล่วงหน้าแล้ว

กำหนดเวลาสัมภาษณ์ถูกจำกัดไว้ที่ราวๆ ยี่สิบนาที

ประเด็นคำถามก็เรียบง่ายมาก

แนวคิดการลงทุนในช่วงนี้ของชวนสิง

โครงการเย่าสือ

เหิงเช่อ อวิ๋นเคอ

และเรื่องที่ชาวเน็ตกำลังจับตามองมากที่สุดในเวลานี้

ตกลงแล้วชวนสิงมีเงินอยู่เท่าไรกันแน่

เมื่อกล้องเริ่มบันทึก คำถามช่วงแรกยังคงเป็นเรื่องทั่วไปตามปกติ

"บอสกู้ครับ รอบก่อนมูลค่าประเมินหลังระดมทุนของเย่าสืออยู่ที่แปดสิบล้าน แต่มารอบนี้พุ่งแตะสองร้อยล้านแล้ว เงินลงทุนสิบล้านของชวนสิงมีมูลค่าทางบัญชีเพิ่มขึ้นเกินเท่าตัว คุณคิดว่าหัวใจสำคัญที่สุดคืออะไรครับ"

กู้ชวนนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

"ต้องดึงเงินสดกลับมาจากสต็อกสินค้าและช่องทางจัดจำหน่ายให้ได้ก่อนครับ"

นักข่าวเฉินยิ้มรับ

"ฟังดูเรียบง่ายตรงไปตรงมามากเลยนะครับ"

"ปัญหาหลายอย่างในการทำธุรกิจ จริง ๆ มันก็ตรงไปตรงมาแบบนี้แหละครับ"

กู้ชวนเอ่ย "ขายของออกไปแล้ว เงินต้องหมุนกลับมาให้ได้ บริษัทถึงจะเดินหน้าวิจัยและพัฒนาต่อได้ มีเงินจ่ายเงินเดือนพนักงาน และเตรียมสต็อกสินค้ารอบถัดไปได้"

"ต่อให้ตัวเลขรายได้จะสวยหรูแค่ไหน กระแสเงินสดก็ต้องตามให้ทันด้วยครับ"

"แปลว่าการที่ชวนสิงเลือกลงทุนในฮาร์ดแวร์สำหรับผู้บริโภค จะเน้นดูเรื่องกระแสเงินสดมากกว่าเหรอครับ"

"ดูทั้งสองอย่างควบคู่กันครับ"

น้ำเสียงของกู้ชวนฟังสบาย ๆ และเป็นกันเอง

"ถ้าสินค้าไม่มีคนซื้อ ก็ไม่ต้องพูดถึงเรื่องกระแสเงินสดหรอกครับ"

"แต่พอมีคนซื้อแล้ว ค่อยมาดูกันว่าธุรกิจนี้จะทำกำไรได้ยังไงกันแน่"

นักข่าวเฉินพยักหน้ารับ

บทสนทนาเปลี่ยนมายังประเด็นของ เหิงเช่อ อวิ๋นเคอ อย่างรวดเร็ว

"ช่วงนี้มีกระแสข่าวในตลาดว่า เหิงเช่อ อวิ๋นเคอ ยอมปรับลดมูลค่าประเมินลงมาเหลือสองร้อยกว่าล้าน แต่สุดท้ายชวนสิงก็ยังเลือกที่จะไม่ลงทุน"

"พอจะบอกเหตุผลได้ไหมครับ?"

"สัดส่วนลูกค้ารายใหญ่กระจุกตัวสูงเกินไปครับ"

"ลูกค้ารายใหญ่ที่สุดรายเดียวครองสัดส่วนรายได้ไปเกือบหกสิบเปอร์เซ็นต์"

"บริษัทนี้มีกำไรต่อเนื่องมาตลอด แถมอัตราการต่อสัญญาใช้งานผลิตภัณฑ์ก็ถือว่าดีมาก"

นักข่าวเฉินถามต่อ "โครงการที่พร้อมสมบูรณ์ขนาดนี้ ตอนที่ชวนสิงตัดสินใจปล่อยมือไป ไม่รู้สึกเสียดายบ้างหรือครับ?"

"เสียดายสิครับ"

กู้ชวนยิ้ม "ก็เพราะเห็นว่าดีนั่นแหละ ถึงได้เสียดาย"

"แต่เสียดายก็ส่วนเสียดาย ความเสี่ยงมันก็ยังอยู่ตรงนั้น"

"โอกาสในการลงทุนมีเยอะแยะ แต่เงินทุนมีจำกัดครับ"

การพูดคุยในช่วงนี้เป็นไปอย่างราบรื่นมาก

เวลาผ่านไปสิบกว่านาที

นักข่าวเฉินก้มมองโครงร่างคำถามแวบหนึ่ง

ในที่สุดก็มาถึงคำถามที่ทุกคนตั้งตารอ

"บอสกู้ครับ"

"ช่วงนี้มีผู้เชี่ยวชาญหลายท่านคาดการณ์ว่า มูลค่าสินทรัพย์ภายใต้การบริหารจัดการจริงของชวนสิง อินเวสต์เมนต์ ทะลุสามร้อยล้านหยวนไปแล้ว"

"คุณมองตัวเลขนี้ยังไงบ้างครับ?"

กู้ชวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

สิ่งที่ควรจะมา ในที่สุดก็มาจนได้

"ตอนนี้คนภายนอกประเมินไว้สูงเกินไปหน่อยครับ"

นักข่าวเฉินดูกระตือรือร้นขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

"แปลว่าตัวเลขสามร้อยล้านหยวนนี้ไม่ถูกต้องใช่ไหมครับ?"

"ใช่ครับ"

"ตอนนี้ชวนสิงเน้นบริหารเงินทุนของตัวเองเป็นหลัก และโครงสร้างสินทรัพย์ก็กำลังอยู่ในช่วงปรับเปลี่ยน"

กู้ชวนกล่าว "ข้อมูลคำนวณบนอินเทอร์เน็ตส่วนใหญ่เอาสินทรัพย์ส่วนตัวของผม สัดส่วนหุ้นในโครงการของชวนสิง กับสภาพคล่องมารวมปนกันไปหมด ฐานการคำนวณมันไม่ตรงกันครับ"

นักข่าวเฉินรีบถามจี้ทันที

"ถ้าอย่างนั้น พอจะเปิดเผยขนาดสินทรัพย์ที่ชวนสิงบริหารอยู่จริงได้ไหมครับ?"

"ตอนนี้ยังไม่สะดวกเปิดเผยตัวเลขที่แน่นอนครับ"

"ยืนยันได้ไหมครับว่าต่ำกว่าสามร้อยล้านหยวน?"

กู้ชวนมองเขา

"จะเข้าใจแบบนั้นก็ได้ครับ"

ทีมงานหลังกล้องต่างพากันเงียบกริบไปชั่วขณะ

คำตอบนี้ชัดเจนตรงไปตรงมาจนเกินคาด

ในโลกออนไลน์คาดเดากันไปตั้งแต่หนึ่งร้อยห้าสิบล้านไปจนถึงห้าร้อยล้าน

แต่ตอนนี้เจ้าตัวกลับออกมายืนยันด้วยปากตัวเอง:

ต่ำกว่าสามร้อยล้าน

นักข่าวเฉินถามต่อ "ชาวเน็ตไม่น้อยมองว่า ในเมื่อชวนสิงสามารถลงทุนระดับสิบล้านหยวนได้อย่างต่อเนื่อง ขนาดเงินทุนที่แท้จริงก็น่าจะมหาศาลมาก"

"ยอดเงินลงทุนต่อครั้งกับขนาดเงินทุนทั้งหมด เอามาคิดคำนวณตรง ๆ แบบนั้นไม่ได้หรอกครับ"

กู้ชวนกล่าว "สถาบันการลงทุนจะจัดสรรเงินตามสถานการณ์ของแต่ละโครงการ และยังต้องรักษาสภาพคล่องเอาไว้ด้วย"

"ตอนนี้ชวนสิงเพิ่งก่อตั้งได้ไม่นาน จะบอกว่ามีขนาดใหญ่โตก็คงไม่ใช่"

"ในอนาคตจะเพิ่มขนาดขึ้นอีกไหมครับ?"

"ขึ้นอยู่กับโครงการ และขึ้นอยู่กับการจัดสรรเงินทุนด้วยครับ"

"ถ้ามีโอกาสที่เหมาะสมก็คงเพิ่มครับ"

การสัมภาษณ์ดำเนินต่อไปอีกสองนาที

การสัมภาษณ์จบลง

ไฟจัดฉากดับลง

นักข่าวเฉินลุกขึ้นจับมือกับกู้ชวน

"ขอบคุณมากครับ บอสกู้"

"ด้วยความยินดีครับ"

"แต่ผมเดาว่าหลังจากช่วงนี้เผยแพร่ออกไป คงมีคนไม่เชื่ออยู่ไม่น้อยแน่ๆ"

กู้ชวนเลิกคิ้ว

"นี่ผมก็พูดเองกับปากแล้วนะครับ"

นักข่าวเฉินยิ้มอย่างมีเลศนัย

"ก็ประวัติที่ผ่านมาของคุณ ค่อนข้างส่งผลต่อความน่าเชื่อถือนี่ครับ"

กู้ชวน "..."

ประโยคนี้ฟังดูแปลกพิลึกชอบกล

ความน่าเชื่อถือของเขาตกต่ำลงตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ตั้งแต่ต้นจนจบเขาก็พูดความจริงล้วน ๆ

ที่หลุดโลกจริง ๆ คือทุกครั้งที่เขาพูดจบ ความเป็นจริงมักจะคลาดเคลื่อนไปนิดหน่อยต่างหาก

นักข่าวเฉินดูเหมือนจะรู้สึกเช่นกันว่าประโยคนี้ชวนให้เข้าใจผิด จึงรีบพูดเสริมขึ้นมาอีกประโยค

"ผมหมายถึงพวกชาวเน็ตมักคิดว่าคุณชอบทำตัวโลว์โปรไฟล์น่ะครับ"

"โดยเฉพาะรถ 911 คันนั้น..."

กู้ชวนยกมือขึ้น

"คำถามถัดไปครับ"

คนไม่กี่คนในห้องต่างพากันหัวเราะออกมาทันที

ทีมสัมภาษณ์เดินทางออกจากชวนสิง

ห้าโมงเย็น

คลิปสั้นที่ตัดต่อเสร็จแล้วก็ปล่อยทีเซอร์ตัวอย่างออกมาก่อนหนึ่งเวอร์ชัน

พาดหัวข่าวตรงไปตรงมาเป็นพิเศษ

[กู้ชวนตอบจากปากตัวเอง: ขนาดการบริหารของชวนสิงต่ำกว่า 300 ล้านหยวน]

วิดีโอยาวหนึ่งนาที

ยี่สิบวินาทีแรกพูดถึงเย่าสือ

ยี่สิบวินาทีถัดมาพูดถึงเหิงเช่อ

ส่วนยี่สิบวินาทีสุดท้ายเก็บประเด็นคำถามเรื่องสามร้อยล้านไว้ครบถ้วน

กู้ชวนตอบอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

ไม่มีการตัดต่อให้ชวนเข้าใจผิด

ไม่มีการพาดหัวหลอกให้คลิกดู

แล้วช่องคอมเมนต์ก็แทบแตก

คอมเมนต์ที่มียอดไลก์สูงสุดอันดับหนึ่งเขียนไว้ว่า:

"เข้าใจละ เปิดเผยไม่ได้สินะ"

อันดับสอง:

"ตอนที่บอกว่าต่ำกว่าสามร้อยล้าน ทำไมเขาถึงทำหน้านิ่งได้ขนาดนั้นอะ?"

อันดับสาม:

"มันพอจะเป็นไปได้ไหม ว่าเขามีต่ำกว่าสามร้อยล้านจริง ๆ?"

ใต้คอมเมนต์นี้โดนรุมถล่มอย่างรวดเร็ว

"ไอ้หนุ่ม นายยังไร้เดียงสาเกินไป"

"ตอนนั้นเขาก็บอกเหมือนกันว่า 911 ไม่ใช่ของเขาจริง ๆ"

"แล้วหลังจากนั้นล่ะ?"

"หลังจากนั้นก็งอกมาเพิ่มอีกคันไง"

"ไม่กี่วันก่อนบล็อกเกอร์การเงินเพิ่งประเมินไว้สามถึงห้าร้อยล้าน วันนี้เจ้าตัวรีบออกมาแก้ตัวเลข ทรงนี้คุ้นตาเหลือเกิน"

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีคนเริ่มเอาคำพูดมาตีความทีละคำ

"สังเกตดูสิ เขาใช้คำว่า 'เกณฑ์วัดไม่ตรงกัน'"

"ประโยคนี้แหละคีย์เวิร์ดเลย"

"ทรัพย์สินส่วนตัวไม่ได้เอาเข้าชวนสิงทั้งหมด แสดงว่าข้างนอกยังมีอยู่อีกก้อนแน่ ๆ"

"เพราะงั้นถึงชวนสิงจะต่ำกว่าสามร้อยล้าน แต่เงินที่กู้ชวนดึงมาใช้ได้จริงอาจจะสูงกว่าสามร้อยล้านไปไกลลิบ"

"คอมเมนต์บน เอาคะแนนวิชาการอ่านจับใจความไปเต็มร้อยเลย"

ผ่านไปเพียงแค่สองชั่วโมงสั้น ๆ

ยอดวิวของวิดีโอก็พุ่งทะลุหลักล้าน

สำหรับคอนเทนต์สายการเงิน การทำความเร็วได้ระดับนี้ถือว่าเกินเบอร์มากแล้ว

สิ่งที่ทำให้กู้ชวนพูดไม่ออกที่สุดก็คือ กระแสถกเถียงเรื่องขนาดของชวนสิงบนโลกอินเทอร์เน็ตไม่ได้ลดความร้อนแรงลงเลยแม้แต่น้อย

จากที่เดิมทียังมีคนเดาไว้แค่หนึ่งร้อยห้าสิบถึงสองร้อยล้าน

หลังจากการสัมภาษณ์

คนที่ทายว่าเกินสามร้อยล้านกลับยิ่งเพิ่มจำนวนขึ้นเสียอย่างนั้น

ซึ่งเหตุผลก็เรียบง่ายมาก

กู้ชวนตอบแบบกั๊กไว้ชัดๆ

เขาพูดแค่ว่า

ตอนนี้ชวนสิงมีมูลค่าไม่ถึงสามร้อยล้าน

แต่ไม่ได้บอกสักคำว่าต่ำกว่าอยู่เท่าไหร่

สองร้อยเก้าสิบล้านก็เรียกว่าไม่ถึงสามร้อยล้าน

สองร้อยแปดสิบล้านก็ไม่ถึงสามร้อยล้านเหมือนกัน

ยิ่งถ้ารวมทรัพย์สินส่วนตัวข้างนอกเข้าไปด้วย

ก็ยิ่งสมเหตุสมผลสุดๆ

ตกค่ำ

อวิ๋นติ่งอีเฮ่า

เสิ่นหนานจือนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟาอีกฝั่ง ในมือถือชาผลไม้แก้วหนึ่ง พลางไถอ่านคอมเมนต์อย่างเพลิดเพลิน

คืนนี้เธอแวะมาปรึกษาเรื่องร่วมงานกับแบรนด์หนึ่ง

คุยเรื่องงานเสร็จสิ้นภายในเวลายี่สิบนาที

เวลาที่เหลือหลังจากนั้นหมดไปกับการนั่งดูเรื่องขายหน้าต่อหน้าสาธารณชนของกู้ชวนล้วน ๆ

"อันนี้ตลกสุดเลย"

เธอยื่นโทรศัพท์มือถือส่งให้เขาดู

คอมเมนต์ยอดไลก์สูงสุดเขียนไว้ว่า

[บอสกู้บอกว่าต่ำกว่าสามร้อยล้าน แปลเป็นภาษาคนก็คือ อย่าถาม ถามไปคำตอบก็คือสองร้อยกว่าล้านนั่นแหละ]

กู้ชวนอ่านจบก็ทำหน้าตาย

"เดี๋ยวนี้ชาวเน็ตรับจ๊อบเป็นนักแปลกันหมดแล้วเหรอ"

"ยังมีอันนี้อีกนะ"

เสิ่นหนานจือปัดหน้าจอเปลี่ยนไปอีกข้อความหนึ่ง

[ชวนสิงต่ำกว่า 300 ล้าน แต่ทรัพย์สินส่วนตัวของกู้ชวนเกิน 300 ล้าน สองเรื่องนี้ไม่ได้ขัดแย้งกันสักนิด]

"ตรรกะเป๊ะไหมล่ะ"

กู้ชวนเอนหลังพิงโซฟา

"ฉันว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดของโลกอินเทอร์เน็ตก็คือ ประโยคเดียวกัน คนร้อยคนตีความกันไปได้เป็นร้อยความหมายนี่แหละ"

เสิ่นหนานจือหัวเราะจนตาหยีโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว

"ก็หลัก ๆ เพราะนายมีประวัติติดตัวอยู่นี่นา"

"ฉันมีคดีอะไรติดตัว?"

"ก็เรื่องรถไง"

"ตอนนั้นรถคันนั้นไม่ใช่ของฉันจริง ๆ นะ"

"แต่สุดท้ายมันก็กลายเป็นของนายอยู่ดี"

"..."

กู้ชวนถึงกับพูดไม่ออกไปเลยทีเดียว

เสิ่นหนานจือยิ่งเห็นก็ยิ่งหัวเราะร่าอย่างชอบใจ

ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอถึงค่อยวางโทรศัพท์มือถือลง

"แต่พูดก็พูดเถอะ"

"ต่อไปชวนสิงจะแตะถึงสามร้อยล้านไหม?"

"ก็มีโอกาส"

"แล้วห้าร้อยล้านล่ะ?"

"ไว้ค่อยว่ากัน"

"แล้วพันล้านล่ะ?"

กู้ชวนหันไปมองเธอ

"วันนี้เธอมาช่วยชาวเน็ตทำแบบสอบถามหรือไง?"

เสิ่นหนานจือปรับสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที

"มาสัมภาษณ์ว่าที่มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งล่วงหน้าต่างหากล่ะคะ"

"ไปไกล ๆ เลยไป"

ทั้งคู่หยอกแซวกันไปมาอีกสองสามประโยค

อีกด้านหนึ่ง

คลิปสัมภาษณ์นี้ก็แพร่ไปถึงแวดวงการลงทุนของเจียงไห่เช่นกัน

หลังจากดูจบ หลัวฉี่หมิงจากเจียงเยวี่ย แคปปิตอล ก็พิมพ์ข้อความส่งลงกลุ่มเพียงประโยคเดียว

[ที่บอกว่าต่ำกว่าสามร้อยล้านเนี่ย น่าสนใจดีนะ]

มีคนถามขึ้นมาทันที

[แล้วบอสหลัวคิดว่าเท่าไหร่ล่ะครับ]

หลัวฉี่หมิง :

[ไม่รู้สิ]

[แต่ยังไงฉันก็ไม่เชื่อหรอกว่ามีแค่สิบยี่สิบล้าน]

ทางด้านห้องทำงานของจิ่งเฉิน

สวี่หลานเองก็เลื่อนฟีดมาเจอเช่นกัน

ผู้ช่วยเอ่ยถามเธอว่า

"ผู้จัดการสวี่ คิดว่าเรื่องที่กู้ชวนพูดเป็นความจริงไหมคะ"

สวี่หลานไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ

"ปกติเขาก็พูดจริงแทบทุกครั้งอยู่แล้วนี่"

ผู้ช่วยชะงักไปครู่หนึ่ง

"ถ้าอย่างนั้นชวนสิงก็ยังไม่ถึงสามร้อยล้านจริง ๆ น่ะสิคะ"

สวี่หลานยิ้มบาง ๆ

"วันนี้ยังไม่ถึง"

"แต่วันหน้าก็ไม่แน่แล้วล่ะ"

เช้าวันรุ่งขึ้น

ชวนสิงได้รับเอกสารโปรเจกต์ใหม่ฉบับหนึ่ง

โปรเจกต์นี้ผ่านการระดมทุนมาแล้วสองรอบ

และมีรายได้ในรอบปีที่ผ่านมาเกินสองร้อยล้านหยวน

มูลค่าการระดมทุนในรอบนี้อยู่ที่

30 ล้านหยวน

เฉิงเซียววางเอกสารลงบนโต๊ะของกู้ชวน

"ตัวโปรเจกต์ค่อนข้างลงตัวแล้วครับ"

"เรื่องราคาก็ยังพอต่อรองได้อยู่"

กู้ชวนเปิดดูหน้าแรก

"นัดเวลาหรือยัง"

"ช่วงบ่ายครับ"

"ได้"

บ่ายสามโมง

ภายในห้องโรดโชว์ของชวนสิง

ผู้ก่อตั้งโปรเจกต์เดินทางมาถึงพร้อมกับ Term Sheet ที่เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

บนหน้าสุดท้ายนั้น

มีการระบุวงเงินลงทุนที่กันไว้ให้ชวนสิงไว้อย่างชัดเจน

30 ล้านหยวน