ตอนที่ 77 เช็คสามสิบล้าน ผมไม่เซ็น

โครงการนี้มีชื่อว่าโป๋อั้น เทคโนโลยี

ดำเนินธุรกิจระบบเติมสินค้าอัจฉริยะสำหรับร้านค้าปลีกแบบเครือข่าย

ก่อตั้งมาได้หกปีแล้ว

มีกลุ่มลูกค้าทั้งร้านสะดวกซื้อ ซูเปอร์มาร์เก็ตระดับภูมิภาค และร้านขายยาแบบเครือข่าย

รายได้ปีที่ผ่านมากว่าสองร้อยสิบล้านหยวน

และเริ่มสร้างผลกำไรได้แล้ว

หากดูจากตัวเลข นับว่าเติบโตอย่างมั่นคงและพร้อมกว่าเหิงเช่อ อวิ๋นเคอ เสียอีก

จ้าวถิง ผู้ก่อตั้งวัยสี่สิบกว่าปี มีพื้นเพมาจากสายงานซอฟต์แวร์ค้าปลีก

เปิดฉากมาเขาก็พูดอย่างตรงไปตรงมา

"รอบนี้ของเราแทบจะลงตัวหมดแล้วครับ"

"ยอดระดมทุนรวมแปดสิบล้านหยวน"

"ตอนนี้เหลือโควตาสุดท้ายอีกสามสิบล้านหยวน"

"ถ้าชวนสิงสนใจ จะรับไปคนเดียวเลยก็ได้ครับ"

กู้ชวนปรายตามองเฉิงเซียว

โครงการนี้ทีมงานชวนสิงศึกษาเบื้องต้นมาสองสัปดาห์แล้ว

ผลประเมินโดยรวมถือว่าไม่เลว

ตัวเลขรายได้มีอยู่จริง

ฐานลูกค้ากระจายตัวดี

ผลกำไรมีเสถียรภาพ

อัตราการต่ออายุใช้งานผลิตภัณฑ์ก็อยู่ในเกณฑ์ยอมรับได้

ประเด็นที่ต้องคุยกันจริง ๆ มีแค่เรื่องราคาและการจัดสรรเงินทุน

จ้าวถิงเปิดแผนระดมทุนรอบนี้ขึ้นมา

มูลค่าประเมินก่อนลงทุน:

แปดร้อยยี่สิบล้านหยวน

การระดมทุนรอบนี้อยู่ที่แปดสิบล้านหยวน

มูลค่าประเมินหลังการลงทุนเก้าร้อยล้านหยวน

ถ้าชวนสิงลงเต็มจำนวนสามสิบล้านหยวน ก็จะได้หุ้นราว ๆ 3.33%

มองแค่ตัวเลขสัดส่วนอาจดูไม่สูงนัก

แต่ตัวโครงการอยู่ในระยะที่เติบโตเต็มที่แล้ว

ความเสี่ยงจึงต่ำกว่าช่วงแรกของซีกวงกับป้านสิ่งอยู่มาก

เฉิงเซียวเอ่ยถาม

"เงินสามสิบล้านนี้หลัก ๆ จะเอาไปทำอะไรครับ"

"ขยายทีมพัฒนาผลิตภัณฑ์ครับ"

"แล้วก็เตรียมจะเข้าซื้อกิจการบริษัทให้บริการข้อมูลขนาดเล็กอีกแห่งหนึ่ง"

จ้าวถิงตอบกลับทันที

"ข้อมูลของบริษัทเป้าหมายที่จะเข้าซื้อ ทางเราเปิดให้ดูได้เลยครับ"

กู้ชวนพยักหน้า

"ทำไมถึงเหลือโควตาสามสิบล้านนี้ไว้ให้ชวนสิงล่ะครับ"

จ้าวถิงยิ้ม

"ช่วงนี้ชื่อเสียงของบอสกู้กำลังมาแรงนี่ครับ"

"อีกอย่าง ทางผู้ถือหุ้นเราก็อยากได้สถาบันการลงทุนที่มีสไตล์ต่างออกไปเข้ามาร่วมด้วย"

"ชวนสิงใช้เงินทุนของตัวเองเป็นหลัก ตัดสินใจได้รวดเร็วและเฉียบขาด"

คำพูดนี้ฟังดูจริงใจทีเดียว

เวลาที่บริษัทซึ่งเติบโตเต็มที่เปิดระดมทุน แต่ละฝ่ายต่างก็เลือกสรรซึ่งกันและกัน

มีทั้งกลุ่มทุนจากภาคอุตสาหกรรม

มีทั้งนักลงทุนสายการเงิน

มีทั้งกองทุนระยะยาว

โครงสร้างผู้ถือหุ้นที่เหมาะสมย่อมส่งผลดีต่อการพัฒนาบริษัทในอนาคต

ตลอดช่วงเช้า

การเจรจาโครงการดำเนินไปอย่างราบรื่นมาก

ไม่มีข้อบกพร่องร้ายแรงใด ๆ ปรากฏให้เห็น

หลังมื้อกลางวัน

ทางชวนสิงจึงเปิดประชุมภายในกันเอง

เฉิงเซียวเป็นฝ่ายเปิดประเด็นก่อน

"โครงการนี้ผมสนับสนุนครับ"

"ราคาอาจจะสูงไปนิด แต่มันก็เติบโตจนอยู่ตัวแล้วจริง ๆ"

หลินเซี่ยเองก็มีแนวโน้มอยากลงทุนเช่นกัน

"เรื่องการกระจุกตัวของลูกค้าไม่มีปัญหาค่ะ"

"อัตราการต่อสัญญาก็ปกติดี"

"การเติบโตอาจไม่หวือหวา แต่ได้เปรียบตรงที่มั่นคงค่ะ"

เหอชิงดูจากกระแสเงินสด

"สถานะทางการเงินค่อนข้างแข็งแกร่งทีเดียวค่ะ"

เจี่ยงเหยียนช่วยเสริม

"ประวัติการถือหุ้นโปร่งใสขาวสะอาดค่ะ"

"สัญญาการระดมทุนทั้งสี่รอบก่อนหน้านี้ไม่มีปัญหาอะไรเลย"

พอนักวิเคราะห์รายงานจบ

ทุกคนก็หันไปมองกู้ชวน

นี่คงเป็นครั้งที่คนในทีมเห็นพ้องต้องกันมากที่สุดตั้งแต่ก่อตั้งชวนสิงมา

กู้ชวนยังไม่ได้ตอบตกลงลงทุนในทันที

เขาเปิดดูตารางการจัดสรรเงินทุน

"ถ้าลงเงินสามสิบล้านนี้ไป แค่โครงการนี้โครงการเดียวจะกินสัดส่วนเงินทุนที่เราจัดสรรได้อย่างอิสระในระยะนี้ไปเท่าไหร่"

เหอชิงรายงานตัวเลขออกมาทันที

ถือว่าสูงมาก

ตัวเลขในบัญชีกับสินทรัพย์ที่เป็นหุ้นของบริษัทก็เรื่องหนึ่ง

แต่เงินสดที่พร้อมดึงมาลงทุนได้ตลอดเวลามันเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

เพิ่งลงเงินกับเย่าสือไปสิบล้าน

หลังจากนี้ยังต้องกันเงินไว้ลงขันรอบต่อไปอีก

ซีกวงกับป้านสิ่งเองก็ต้องการเงินทุนในระยะถัดไปเช่นกัน

ขณะเดียวกันชวนสิงก็ยังดูโครงการใหม่อยู่เรื่อย ๆ

ถ้าปล่อยเงินสามสิบล้านออกไปตอนนี้

ความเสี่ยงของตัวโครงการน่ะพอรับได้

แต่ความเสี่ยงในพอร์ตลงทุนของบริษัทจะพุ่งสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เฉิงเซียวเข้าใจได้ทันที

"คุณกังวลเรื่องสัดส่วนเงินทุนเหรอครับ"

"ใช่"

"เราลงแค่สิบล้านก็ได้"

"แต่อีกฝ่ายให้โควตาเรามาเต็ม ๆ สามสิบล้านเลยนะครับ"

กู้ชวนมองหน้าเขา

"ถ้าเราลดเหลือสิบล้าน ผลตอบแทนจากโครงการก็ไม่ได้ต่างกันขนาดนั้น"

"แต่ช่วยลดแรงกดดันของพอร์ตไปได้เยอะมาก"

เฉิงเซียวพยักหน้าเห็นด้วย

"งั้นลองคุยที่สิบล้านดูไหมครับ"

แต่เหอชิงกลับเอ่ยเตือนขึ้นมา

"บอสจ้าวบอกไว้แล้วนะคะว่าอยากให้สถาบันเดียวรับโควตาส่วนที่เหลือไปทั้งหมด"

"พวกเขาไม่ได้ขาดเงินก้อนเล็กค่ะ"

ห้องประชุมพลันเงียบสงัดลง

นี่แหละคือความเป็นจริง

ในโครงการที่ดีและเติบโตเต็มที่แล้ว นักลงทุนไม่ได้เป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบเบ็ดเสร็จเสมอไป

คุณอยากลงเงินสิบล้าน

แต่บริษัทอาจมองว่าสัดส่วนผู้ถือหุ้นจะยิบย่อยเกินไป

จนไม่อยากรับเงินก้อนนี้ด้วยซ้ำ

ตกบ่าย

จ้าวถิงกลับเข้ามานั่งในห้องประชุมอีกครั้ง

กู้ชวนเปิดประเด็นตรงไปตรงมาทันที

"ชวนสิงลงได้มากที่สุดสิบล้านหยวนครับ"

จ้าวถิงชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด

"บอสกู้ครับ"

"ทางเรากันโควตาไว้ให้พวกคุณตั้งสามสิบล้านเลยนะครับ"

"ผมทราบครับ"

"ติดเรื่องราคาหรือเปล่าครับ"

"เรื่องราคาเรายังคุยกันได้นะ"

"หรือว่าตัวโครงการมีปัญหาตรงไหนครับ"

"ตัวโครงการก็ดีครับ"

จ้าวถิงยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่

"แล้วทำไมถึงขอลดล่ะครับ"

"เรื่องการจัดสรรเงินทุนครับ"

กู้ชวนตอบตามตรง

"ตอนนี้สามสิบล้านถือว่าสัดส่วนสูงเกินไปสำหรับโครงการเดี่ยวของชวนสิงครับ"

จ้าวถิงมองเขา

"คนข้างนอกเขาลือกันว่าชวนสิงมีเกินสามร้อยล้านแล้วนะครับ"

"ในบทสัมภาษณ์คุณก็บอกเองว่าไม่ถึงสามร้อยล้าน"

"สามสิบล้านก็น่าจะแค่ราว ๆ สิบเปอร์เซ็นต์ไม่ใช่เหรอครับ"

กู้ชวนยิ้ม

"คนนอกจะพูดยังไงก็เรื่องของพวกเขาครับ"

"เกณฑ์ควบคุมความเสี่ยงของบริษัท เราต้องเป็นคนกำหนดเอง"

"ปั๋วอั้นดีมากครับ"

"แต่ชวนสิงก็ต้องคำนึงถึงพอร์ตการลงทุนของตัวเองด้วยเหมือนกัน"

จ้าวถิงนิ่งคิดอยู่สองสามวินาที

"สิบล้านนี่ผมเปิดโควตาแยกให้ไม่ได้จริง ๆ ครับ"

"ตอนนี้จำนวนผู้ถือหุ้นก็เยอะมากแล้วด้วย"

"เข้าใจได้ครับ"

"แล้วที่คุณบอสกู้หมายถึงคือ..."

กู้ชวนพับปิดเอกสารเทอมชีต

"รอบนี้ชวนสิงขอสละสิทธิ์ครับ"

จ้าวถิงชะงักงันไปอย่างเห็นได้ชัด

ที่ปรึกษาทางการเงินที่นั่งประกบมาด้วยก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน

พวกเขาเคยเจอนักลงทุนที่ต่อรองราคา

ต่อรองเงื่อนไข

หรือต่อรองวงเงิน

แต่เพิ่งเคยเจอครั้งแรกนี่แหละ ที่ยอมรับตัวโครงการทุกอย่าง แต่สุดท้ายกลับถอนตัวดื้อ ๆ เพียงเพราะการจัดสรรเงินทุนของตัวเอง

"บอสกู้ครับ"

ที่ปรึกษาทางการเงินอดท้วงขึ้นมาไม่ได้

"โควตานี้ในตลาดแย่งกันดุเดือดมากเลยนะครับ"

"ผมทราบครับ"

"ข้างหลังยังมีอีกสองกองทุนรออยู่นะครับ"

"แบบนั้นก็ดีเลยครับ"

กู้ชวนยิ้ม

"จะได้มีคนมารับช่วงต่อพอดี"

จ้าวถิงมองเขาอยู่อึดใจหนึ่ง

ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา

"ได้ครับ"

"งั้นรอบนี้เอาไว้แค่นี้ก่อนแล้วกัน"

"ไว้มีโอกาสหน้าค่อยร่วมงานกันใหม่ครับ"

"ยินดีครับ"

ทั้งสองฝ่ายจับมือกัน

ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครติดใจอะไร

การเจรจาธุรกิจไม่ลงตัวถือเป็นเรื่องธรรมดา

โครงการของปั๋วอั้นยอดเยี่ยมจริง

ชวนสิงเองก็ยอมรับ

เพียงแต่ในขั้นตอนนี้ ยังไม่เหมาะที่จะทุ่มเงินลงไปถึงสามสิบล้านหยวน

ถ้างั้นก็ปล่อยผ่าน

หลังจากจ้าวถิงกลับไปแล้ว

หลินเซี่ยก็อดถอนหายใจยาวไม่ได้

"บอสกู้คะ"

"เมื่อกี้ฉันเสียดายแทนจริงๆ นะคะ"

"ผมก็เสียดาย"

"แล้วทำไมบอสถึงตัดใจไวจังคะ"

กู้ชวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

"ยิ่งดูนาน"

"ก็ยิ่งเสียดายหนักกว่าเดิม"

เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้องประชุมทันที

เฉิงเซียวพยักหน้าเห็นพ้อง

"การลงทุนกลัวที่สุดก็ตรงยิ่งดูยิ่งชอบนี่แหละครับ"

"สุดท้ายก็จะมองข้ามความเสี่ยงไปเองโดยไม่รู้ตัว"

เหอชิงยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น "เหมือนตอนเลือกซื้อกระเป๋าเลยค่ะ"

หลินเซี่ยหันไปมองเธอ

"พี่เหอซื้อกระเป๋าด้วยเหรอคะ"

"ฉันแค่ยกตัวอย่างเฉยๆ ย่ะ"

"เข้าใจแล้วค่ะ"

"คนทำงานสายบัญชีการเงินไม่ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายอยู่แล้วสินะคะ"

เหอชิงตวัดสายตาดุใส่เธอทีหนึ่ง

หลินเซี่ยจึงรีบหุบปากฉับ

เรื่องราวน่าจะจบลงเพียงแค่นั้น

แต่แล้วในคืนวันนั้นเอง

ที่ปรึกษาทางการเงินของดีลระดมทุนปั๋วอั้นได้ไปกินข้าวกับคนจากอีกกองทุนหนึ่ง

ระหว่างที่คุยกันถึงโควตาสามสิบล้านที่ยังเหลืออยู่

อีกฝ่ายก็ถามขึ้นว่า

"ชวนสิงไม่เอาเหรอ"

"ไม่เอา"

"ติดเรื่องราคาเหรอ"

"เรื่องการจัดสรรเงินทุนน่ะ"

ที่ปรึกษาทางการเงินจึงเล่าเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวันให้ฟังรอบหนึ่ง

ผู้จัดการกองทุนคนหนึ่งบนโต๊ะอาหารฟังจบก็ทำสีหน้าพิลึกชอบกล

"แค่รู้สึกว่าโครงการสามสิบล้านมันใหญ่เกินตัว ก็เลยปล่อยทิ้งไปดื้อๆ เนี่ยนะ"

"ใช่"

"สรุปแล้วพอร์ตของพวกเขาใหญ่ขนาดไหนกันแน่"

"กู้ชวนให้สัมภาษณ์ว่าต่ำกว่าสามร้อยล้าน"

"ตอนนี้ฉันชักรู้สึกว่าคำว่า 'ต่ำกว่า' ของเขามันดิ้นได้เยอะเหลือเกินแฮะ"

คนข้างๆ หลุดหัวเราะออกมา

"อาจจะไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้นจริงๆ ก็ได้มั้ง"

ผู้จัดการกองทุนส่ายหน้า

"โครงการระยะเติบโตเต็มที่แบบนี้ ขนาดโควตาสามสิบล้านยังยอมตัดใจปล่อยทิ้งตามวินัยพอร์ตได้หน้าตาเฉย"

"แสดงว่าเขามีโอกาสในมืออีกเยอะมาก"

"แถมการบริหารจัดการเงินทุนยังเป็นมืออาชีพสุดๆ อีกต่างหาก"

ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่วในวงแคบๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น

ทางฝั่งจิ่งเฉินเองก็รู้เรื่องนี้แล้วเช่นกัน

สวี่หลานส่งข้อความหากู้ชวน

[ปั๋วอั้นนายไม่ได้ลงเหรอ]

กู้ชวน:

[อืม]

สวี่หลาน:

[โครงการดีมากเลยนะ]

กู้ชวน:

[รู้ครับ]

สวี่หลาน:

[เดี๋ยวนี้นายชักจะเลือกมากจนน่าหมั่นไส้ขึ้นทุกทีแล้วนะ]

กู้ชวน:

[จน]

สวี่หลานจ้องคำนี้อยู่นานสองนาน

สุดท้ายก็ส่งจุดไข่ปลายาวเหยียดกลับมา

ตกเที่ยง

กล่องอีเมลของชวนสิง อินเวสต์เมนต์ได้รับเอกสารนำเสนอโครงการฉบับหนึ่ง

ซึ่งไม่ได้ส่งสุ่มสี่สุ่มห้ามาแบบหว่านแห

คนที่แนะนำมาคือผู้บริหารกองทุนอุตสาหกรรมที่เพิ่งทำความรู้จักกันในงานประชุมปิดเมื่อวาน

เนื้อความในอีเมลมีเพียงสั้นๆ ไม่กี่บรรทัด

[โครงการหุ่นยนต์ขนย้ายสินค้าในคลัง]

[มีฐานลูกค้าจริงแล้ว]

[ยอดระดมทุนค่อนข้างสูง]

[ถ้าพวกคุณสนใจ ลองแวะไปดูที่โกดังก่อนได้ครับ]

บนหน้าแรกของเอกสารแนบ

ชื่อบริษัท:

บจ. เจียงไห่ อวิ๋นโจว โรโบติกส์ เทคโนโลยี

วงเงินระดมทุนในรอบนี้:

สี่สิบห้าล้านถึงห้าสิบล้านหยวน

พออ่านจบ กู้ชวนก็เงยหน้าขึ้นมองเฉิงเซียว

"สเกลใหญ่กว่าโครงการเมื่อกี้อีกนะเนี่ย"

เฉิงเซียวยิ้มรับ

"จะไปดูไหมครับ"

"ไปดูที่โกดังกันก่อน"