ตอนที่ 81 เงินเยอะขึ้น สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือคิดว่าตัวเองฉลาดขึ้นมาทันที

พอข่าวเรื่องที่สวี่หลานจากจิ่งเฉินเตรียมจะตามลงทุนในอวิ๋นโจวแพร่มาถึงชวนสิง ในห้องประชุมกลับไร้ซึ่งเสียงโห่ร้องยินดี

สามสิบสองล้านหกแสนกว่าหยวนงั้นเหรอ?

ตอนนี้ตัวเลขนี้คงต้องเติมศูนย์เพิ่มเข้าไปอีกตัวแล้ว

มูลค่าสินทรัพย์สุทธิภายใต้การบริหารล่าสุดของชวนสิงพุ่งแตะสามร้อยยี่สิบหกล้านกว่าหยวน ข้อมูลของสมาคมอุตสาหกรรมเพิ่งอัปเดตไปเมื่อวาน มาวันนี้แวดวงการลงทุนทั่วทั้งเจียงไห่ก็รู้กันให้ทั่วแล้ว

ตอนหลินเซี่ยมาถึงบริษัทเมื่อเช้า เธอยังบังเอิญเจอผู้บริหารกองทุนไพรเวตอิควิตี้ชั้นเดียวกันในลิฟต์

อีกฝ่ายพอเห็นบัตรพนักงานของเธอ ประโยคแรกที่เอ่ยทักก็คือ "ชวนสิงของพวกคุณนี่ซ่อนคมเก่งจริง ๆ นะครับ"

หลินเซี่ยทำได้เพียงปั้นรอยยิ้มตามมารยาทการทำงานเอาไว้

เธออยากจะสวนกลับไปใจแทบขาดว่า

บอสพวกเราเพิ่งพูดเองกับปากเมื่อไม่กี่วันก่อนเลยนะคะว่าต่ำกว่าสามร้อยล้าน

ปัญหาก็คือตอนนี้หัวข้อนี้ดันกลายเป็นบูมเมอแรงย้อนเข้าตัวกู้ชวนไปโดยสมบูรณ์แล้ว

พูดออกมาหนึ่งครั้ง

ชาวเน็ตก็พากันฮาไปหนึ่งยก

แถมยิ่งขำ หลักฐานก็ยิ่งแน่นหนาขึ้นทุกที

เวลาเก้าโมงเช้า การประชุมคณะกรรมการการลงทุนของชวนสิงเริ่มต้นขึ้นตรงเวลา

บนจอภาพขนาดใหญ่มีเพียงตัวเลขเดียวปรากฏอยู่ด้านบนสุด

[สินทรัพย์สุทธิภายใต้การบริหารจัดการปัจจุบัน: 326 ล้านหยวน]

เฉิงเซียวมองอยู่สองวินาทีก่อนจะยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น "เห็นขนาดกองทุนแบบนี้แล้ว วันนี้พวกเราพอจะใจป้ำขึ้นมาหน่อยได้หรือยังครับ?"

หลินเซี่ยรีบรับมุกทันที "เสนอว่าต่อไปถ้าโปรเจกต์ต่ำกว่าสิบล้านก็ไม่ต้องไปดูแล้วค่ะ"

เหอชิงเหลือบตาขึ้นมอง

"อยากให้เงินเดือนเธอผันผวนตามขนาดโปรเจกต์ด้วยไหมล่ะ?"

หลินเซี่ยหดคอลงทันควัน

"พี่เหอคะ เมื่อกี้หนูแค่ช่วยสร้างบรรยากาศในที่ประชุมเฉย ๆ ค่ะ"

เสียงหัวเราะดังขึ้นระลอกหนึ่งในห้องประชุม

กู้ชวนยิ้มตามไปด้วย ก่อนจะกดรีโมตคอนโทรลหนึ่งครั้ง

สไลด์หน้าถัดไปปรากฏขึ้น

[แผนการปรับปรุงวินัยทางการเงิน]

เสียงหัวเราะเงียบกริบลงทันที

แค่เห็นหัวข้อ เฉิงเซียวก็เข้าใจได้ในทันที

เห็นได้ชัดว่า วันนี้บอสไม่ได้คิดจะพาทุกคนมาฉลองเรื่องที่ขนาดสินทรัพย์ทะลุสามร้อยล้านล้าน

ในทางกลับกัน

พอบริษัทมีเงินมากขึ้น สิ่งแรกที่ต้องทำกลับเป็นการขันวินัยให้เข้มงวดยิ่งขึ้น

"พูดถึงอวิ๋นโจวก่อน"

กู้ชวนนั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธาน

"แผน 30 ล้านเดินหน้าต่อ"

"ถ้าสิบห้าล้านของจิ่งเฉินผ่านการตรวจสอบสถานะกิจการอย่างเป็นอิสระ ก็ให้พวกเขาตามลงทุนได้"

เฉิงเซียวพยักหน้ารับ

"ราคาและเงื่อนไขหลัก ๆ ใกล้ลงตัวแล้วครับ"

"เหลือแค่ข้อจำกัดด้านห่วงโซ่อุปทานกับเรื่องบอร์ดบริหารอีกนิดหน่อยที่ยังต้องเก็บรายละเอียดกันอยู่"

"เดินหน้าต่อได้ครับ"

กู้ชวนหันไปมองเหอชิง

"ต่อไปก็เรื่องเงินของบริษัท"

เหอชิงเปิดโครงสร้างสินทรัพย์ล่าสุดขึ้นมา

ปัจจุบัน สินทรัพย์สุทธิภายใต้การบริหารจัดการ 326 ล้านหยวนของชวนสิงมีสัดส่วนเงินสดหมุนเวียนและสินทรัพย์เพื่อบริหารสภาพคล่องค่อนข้างสูง อีกส่วนหนึ่งเป็นการลงทุนในหลักทรัพย์และสินทรัพย์ความเสี่ยงต่ำ ส่วนโครงการหุ้นอย่างซีกวง ป้านสิ่ง และเย่าสือถูกบันทึกตามหลักความรอบคอบระมัดระวังภายในองค์กร

แม้จะจ่ายเงิน 30 ล้านของอวิ๋นโจวออกไป บริษัทยังคงมีแนวกันชนความปลอดภัยเหลือเฟือ

หากดูแค่ตัวเลข

ถือว่าคล่องตัวมากจริง ๆ

แต่พอมีเงินเยอะขึ้น สภาพจิตใจของคนเรามักจะเกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างหนึ่งได้ง่ายที่สุด

เมื่อก่อนจะลงทุน 5 ล้านยังต้องคิดแล้วคิดอีกเป็นสิบรอบ

ตอนนี้พอเห็นเงิน 5 ล้าน ในหัวก็อาจจะผุดคำนี้ขึ้นมาทันทีว่า

เงินขี้ปะติ๋ว

ความเปลี่ยนแปลงแบบนี้ต่างหากที่อันตรายอย่างแท้จริง

"ต่อไปเพดานการลงทุนต่อหนึ่งดีล ให้แบ่งตามระยะของโปรเจกต์"

กู้ชวนหยิบปากกาขึ้นมาเขียนสองสามบรรทัดลงบนไวท์บอร์ด

"โปรเจกต์ระยะแรกต้องคุมสัดส่วนเงินลงทุนเริ่มต้น"

"ส่วนโปรเจกต์ที่เติบโตเต็มที่แล้วค่อยเพิ่มวงเงิน"

"ทุกโปรเจกต์เวลาเสนอเข้าคณะกรรมการการลงทุน จะต้องระบุความต้องการเงินทุนในรอบถัดไปควบคู่กันด้วย"

"ต้องกันเส้นปลอดภัยด้านสภาพคล่องแยกไว้ต่างหาก"

"ห้ามโปรเจกต์ไหนเอาคำว่า 'ตอนนี้บริษัทมีเงินเยอะ' มาเป็นเหตุผลในการลงทุนเด็ดขาด"

เฉิงเซียวพยักหน้ารับ

"ผมเห็นด้วยครับ"

"โดยเฉพาะพวกโปรเจกต์ระยะแรก"

"รอบแรกที่ลงไป 10 ล้านอาจดูไม่เยอะ แต่ถ้าหลังจากนั้นพัฒนาไปได้สวย แล้วเราตามลงทุนต่อเนื่องทั้งรอบซีรีส์เอ ซีรีส์บี เงินทุนที่ต้องจมอยู่อาจกลายเป็นสองถึงสามเท่าของตอนเริ่มต้นเลย"

เหอชิงพูดต่อ "ฉันเสนอให้รวมเงินสำรองสำหรับรอบถัดไปไว้ในการจัดสรรสินทรัพย์โดยตรงเลยค่ะ"

"อย่างเช่นถ้าเริ่มต้นลงทุน 10 ล้าน ในแบบจำลองความเสี่ยงภายในก็ควรประเมินเงินทุนที่อาจต้องจมไว้ทั้งหมดอย่างน้อย 15 ถึง 20 ล้าน"

"แบบนี้จะปลอดภัยกว่าค่ะ"

กู้ชวนพยักหน้า

"เอาตามนั้น"

หลินเซี่ยจดไปพลางบ่นอุบอิบไปพลาง

"ทำไมพอยิ่งมีเงินเยอะขึ้น กลับยิ่งรู้สึกว่างกขึ้นเรื่อย ๆ ล่ะคะเนี่ย"

เหอชิงช่วยแก้ความเข้าใจให้

"นี่เขาเรียกว่าใช้เงินอย่างมีแผนการย่ะ"

หลินเซี่ยยิ้ม "ภาษาการเงินนี่ฟังดูไฮคลาสกว่าจริงด้วยค่ะ"

กู้ชวนเหลือบมองเธอ

"ถ้าเธออยากสัมผัสความใจป้ำ คราวหน้าโปรเจกต์ไหนขาดทุนก็หักจากโบนัสเธอแล้วกัน"

หลินเซี่ยยืดตัวนั่งหลังตรงเผงทันควัน

"ฉันสนับสนุนการลงทุนอย่างรอบคอบค่ะ"

"สนับสนุนอย่างยิ่งเลยค่ะ"

เฉิงเซียวหัวเราะพลางส่ายหน้า

เมื่อวางเกณฑ์พื้นฐานเรียบร้อย หัวข้อการประชุมก็เข้าสู่เรื่องการจัดสรรเงินลงทุนตามกลุ่มอุตสาหกรรม

ในบรรดาโปรเจกต์ที่เปิดเผยของชวนสิงตอนนี้ ได้วางหมากครอบคลุมทั้งกลุ่มเทคโนโลยี สินค้าอุปโภคบริโภค และการประยุกต์ใช้ AI ไว้เรียบร้อยแล้ว

หากดีลของอวิ๋นโจวเสร็จสมบูรณ์ นี่ก็จะเป็นการลงทุนก้อนใหญ่ก้อนแรกในสายการผลิตขั้นสูงและหุ่นยนต์

กู้ชวนไม่ได้ด่วนตัดสินใจให้ชวนสิงทุ่มกับสายหุ่นยนต์เป็นหลัก เพียงเพราะเห็นว่าแนวโน้มของอวิ๋นโจวไปได้สวย

"การที่โปรเจกต์หนึ่งโดดเด่นขึ้นมา มันพิสูจน์ได้แค่ว่าตัวมันเองมีโอกาส"

กู้ชวนเอ่ย "ต่อไปนี้ถ้ามีโปรเจกต์ในสายเดียวกันเข้ามา ก็ยังต้องพิจารณาเป็นรายบริษัทไปเหมือนเดิม"

"ไม่ใช่ว่าวันนี้อวิ๋นโจวไปได้สวย พรุ่งนี้พอเห็นเมลไหนมีคำว่า 'หุ่นยนต์' โผล่มาก็เทคะแนนบวกให้สิบคะแนนรวด"

เฉิงเซียวเห็นด้วยอย่างยิ่ง

"ช่วงที่อุตสาหกรรมกำลังบูมมักจะเจอปัญหาแบบนี้ได้ง่ายที่สุด"

"กองทุนบางเจ้า ปีก่อนยังดูสายสินค้าบริโภคอยู่เลย พอปีถัดมาก็แห่ไป AI กันหมด เข้าปีที่สามก็หันไปเล่นหุ่นยนต์ต่อ"

"สุดท้ายกลยุทธ์การลงทุนเลยกลายเป็นการวิ่งไล่ตามกระแสไปเสียอย่างนั้น"

เจี่ยงเหยียนที่นั่งอยู่ข้างๆ เสริมขึ้นมาเรียบๆ

"กระแสเปลี่ยนไวกว่าร่างสัญญาเสร็จเสียอีก"

เสียงหัวเราะดังขึ้นในห้องประชุมอีกครั้ง

การหารือดำเนินต่อไปกว่าหนึ่งชั่วโมง

กรอบวินัยการจัดสรรสินทรัพย์อย่างเป็นทางการฉบับแรกของชวนสิงก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ความเสี่ยงของแต่ละโปรเจกต์

การกระจุกตัวในอุตสาหกรรมเดียว

เงินสำรองสำหรับรอบถัดไป

ระดับความปลอดภัยของกระแสเงินสด

แผนการถอนทุนและสภาพคล่อง

ทั้งหมดถูกบรรจุลงในแบบฟอร์มมาตรฐานของคณะกรรมการการลงทุน

เหอชิงถึงขั้นเสนอให้ทำแบบทดสอบภาวะวิกฤตทุกเดือน

สมมติว่ามีสองโปรเจกต์ต้องการเงินลงขันเพิ่มพร้อมกัน

สมมติว่าสินทรัพย์ในตลาดหลักทรัพย์ตัวใดตัวหนึ่งเกิดดิ่งลง

สมมติว่ามีบางบริษัทต้องการเงินทุนฉุกเฉินขึ้นมากะทันหัน

เพื่อประเมินล่วงหน้าว่าชวนสิงจะยังแบกรับไหวหรือไม่

"พี่เหอคะ"

หลินเซี่ยกวาดตามองแบบฟอร์มแล้วอดถามขึ้นมาไม่ได้

"ก่อนนอนทุกคืน พี่ชอบคิดว่าบริษัทจะล้มละลายยังไงหรือเปล่าคะเนี่ย?"

เหอชิงตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจัง

"คิดเผื่อไว้สักรอบ ถึงเวลาเจอเรื่องจริงเข้าจะได้ไม่ตื่นตระหนกมากไงล่ะ"

กู้ชวนยิ้มพลางเอ่ย "นิสัยนี้ดีมากเลยนะ"

"ทีมลงทุนมีหน้าที่คิดเรื่องฟันกำไรสิบเท่า"

"ฝ่ายการเงินมีหน้าที่คิดเผื่อกรณีที่เงินเหลือศูนย์"

"สุดท้ายค่อยมาหาจุดสมดุลตรงกลางกัน"

พอเลิกประชุม เฉิงเซียวยังไม่ได้ออกไปทันที

เขายืนอยู่หน้าไวท์บอร์ด มองดูกฎระเบียบทางการเงินที่เพิ่งเขียนลงไปแล้วจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา

"บอสเสิ่น เอ่อ บอสกู้ครับ"

"มีอะไรเหรอ?"

"พอในบัญชีบริษัทมีเงินสามร้อยกว่าล้านแล้ว ท่าทีของคุณต่างไปจากเมื่อก่อนเยอะเลยนะครับ"

"แล้วคุณคิดว่าผมจะเป็นยังไงล่ะ?"

"ผมนึกว่าคุณอยากจะลงทุนเพิ่มอีกสักสองสามโปรเจกต์เสียอีกครับ"

เฉิงเซียวว่า "ยังไงช่วงนี้ก็มีคนส่งโปรเจกต์เข้ามาในอีเมลทุกวันอยู่แล้วด้วย"

"พอเงินหนาขึ้น มันก็ชวนให้คันไม้คันมือง่าย ๆ แบบนี้แหละ"

กู้ชวนปิดฝาปากกา

"เงินเยอะขึ้น ก็แค่แปลว่าเรามีโอกาสทำเรื่องผิดพลาดได้ใหญ่โตขึ้นต่างหาก"

"ความสามารถไม่ได้คูณสามตามขนาดสินทรัพย์ไปด้วยสักหน่อย"

เฉิงเซียวมองหน้าเขาอยู่สองสามวินาทีก่อนพยักหน้ารับ

"ประโยคนี้เหมาะจะเอาไปเขียนติดผนังเตือนใจจริง ๆ ครับ"

"อย่าเลย"

"ทำไมล่ะครับ"

"มันดูเหมือนพวกคลั่งวัฒนธรรมองค์กรเกินไป"

กู้ชวนเอ่ยอย่างระอาใจ "ถ้าวันข้างหน้าพนักงานเดินเข้าบริษัทมาแล้วต้องคอยอ่านวาทะเจ้านายทุกวัน แค่คิดก็น่าอายพิลึก"

เฉิงเซียวหลุดขำออกมาทันที

ช่วงบ่าย

ข้อมูลลูกค้ารอบใหม่ของอวิ๋นโจวถูกส่งมาถึงชวนสิง

ที่สำคัญที่สุดคือคลังสินค้าสองแห่งซึ่งกำลังอยู่ระหว่างทดลองใช้งาน

แห่งหนึ่งผ่านการตรวจรับขั้นแรกเรียบร้อยแล้ว

ส่วนอีกแห่งกำลังเตรียมขยายพื้นที่การทำงานของหุ่นยนต์

ตอนที่เฉิงเซียวยื่นเอกสารให้ กู้ชวนไม่ได้รีบร้อนเปิดดูตัวเลขคาดการณ์ทางการเงิน

"พรุ่งนี้ไปดูหน้างานกันอีกรอบ"

"ยังจะไปอีกเหรอครับ"

"ที่ไปดูคราวก่อนมันเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว"

กู้ชวนเปิดดูเอกสารไปพลางเอ่ยขึ้น

"รอบนี้ไปดูตรงที่เพิ่งขยายสเกลการใช้งาน"

"ไปดูว่าพอเพิ่มจำนวนอุปกรณ์แล้ว ประสิทธิภาพจะยังสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องหรือเปล่า"

เฉิงเซียวพยักหน้ารับ

"ทางกองทุนอุตสาหกรรมก็ส่งคนไปเหมือนกันครับ"

"พอดีเลย"

เช้าวันรุ่งขึ้น

กู้ชวนพาเฉิงเซียวและหลินเซี่ยเดินทางมาถึงศูนย์คลังสินค้าอีคอมเมิร์ซขนาดใหญ่แห่งหนึ่งแถบชานเมืองฝั่งตะวันตกของเจียงไห่

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่พื้นที่สังเกตการณ์ ก็เห็นหุ่นยนต์สีเทาขาวนับร้อยตัววิ่งขวักไขว่ไปตามช่องทางอย่างไม่ขาดสาย

คราวก่อนมีแค่ไม่กี่สิบตัว

แต่คราวนี้ สเกลงานใหญ่ขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

ผู้ดูแลฝ่ายปฏิบัติการของฝั่งลูกค้าเดินเข้ามาต้อนรับ

"บอสกู้"

"รอบนี้ขยายเป็นร้อยยี่สิบตัวแล้วครับ"

กู้ชวนมองไปยังหุ่นยนต์ที่กำลังเข้าแถวเตรียมเข้าพื้นที่ปฏิบัติงาน

"ผลลัพธ์เป็นยังไงบ้างครับ?"

อีกฝ่ายยิ้มรับ

"เพิ่งคำนวณเสร็จเมื่อวานนี้เองครับ"

"พวกคุณมาได้จังหวะพอดีเลย"

ภายในห้องประชุม

ข้อมูลการทำงานจริงชุดหนึ่งถูกฉายขึ้นบนจอภาพขนาดใหญ่

บรรทัดแรกสุดระบุไว้ว่า:

[การคาดการณ์ระยะเวลาคืนทุนของอุปกรณ์ที่ลงทุนเพิ่ม: 13.8 เดือน]

กู้ชวนนั่งลง

เฉิงเซียวกวาดตามองแวบหนึ่ง

"สั้นกว่าครั้งก่อนอีกเหรอครับ?"

ผู้ดูแลฝ่ายลูกค้าพยักหน้ารับ

"ยิ่งในคลังสินค้ามีงานยุ่งมากเท่าไหร่"

"หุ่นยนต์ชุดนี้ก็ยิ่งสร้างมูลค่าได้มากขึ้นเท่านั้นครับ"