ตอนที่ 82 มีสามร้อยล้าน ก็ใช่ว่าจะเทหมดหน้าตักมั่วซั่วได้

ตัวเลขการดำเนินงานของศูนย์คลังสินค้าออกมาสวยหรูมาก

หลังเพิ่มหุ่นยนต์เข้าไปอีกหกสิบกว่าตัว การใช้แรงงานคนในพื้นที่ขนย้ายก็ลดลงอย่างต่อเนื่อง

ปริมาณงานที่จัดการได้ในช่วงเวลาเร่งด่วนเพิ่มสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

และหนึ่งในตัวชี้วัดที่สำคัญที่สุดก็คืออัตราการใช้งานอุปกรณ์

ซึ่งสูงกว่าช่วงทดลองใช้งานในระยะแรกเสียอีก

นั่นหมายความว่าเมื่อลูกค้าซื้อหุ่นยนต์เพิ่ม ก็ไม่เกิดปัญหาอุปกรณ์จำนวนมากถูกปล่อยทิ้งไว้จนฝุ่นจับ

เม็ดเงินที่ลงทุนไปแปรเปลี่ยนเป็นประสิทธิภาพอย่างแท้จริง

หัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการของฝั่งลูกค้าชี้ไปที่หน้าจอขนาดใหญ่

"เมื่อก่อนพวกเรากังวลที่สุดว่า พอขยายเกินร้อยตัวแล้ว ประสิทธิภาพการจัดคิวสั่งการจะลดลง"

"แต่ดูจากตอนนี้ ระบบของอวิ๋นโจวยังรับมือได้สบายครับ"

"แน่นอนครับ"

เขาเสริมขึ้นอีกประโยค

"ช่วงเวลาเร่งด่วนยังมีติดขัดอยู่บ้างเป็นบางครั้งครับ"

หลินเซี่ยรีบถามขึ้นทันที "ติดขัดยังไงคะ"

"เวลาภารกิจกระจุกตัว บางช่องทางจะเกิดคิวสะสมครับ"

"ระบบจัดคิวจะช่วยกระจายเส้นทางใหม่ให้"

"ถ้าถึงขั้นวิกฤตจริงๆ ถึงจะต้องใช้คนเข้าไปจัดการครับ"

กู้ชวนพยักหน้ารับ

"ส่งผลกระทบมากแค่ไหนครับ"

"ตอนนี้ยังควบคุมได้ครับ"

ผู้รับผิดชอบตอบอย่างตรงไปตรงมา

"แต่ถ้าในอนาคตขยายเป็นสามร้อยตัว ก็ต้องพัฒนาปรับปรุงต่ออย่างแน่นอนครับ"

เส้าเฉิน ผู้ก่อตั้งอวิ๋นโจวที่นั่งอยู่ข้างๆ

พอได้ยินคำว่า "สามร้อยตัว" แววตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

"พวกคุณวางแผนจะใช้ถึงสามร้อยตัวจริงๆ เหรอครับ"

หัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการหัวเราะ "รันหนึ่งร้อยยี่สิบตัวนี้ให้เสถียรก่อนเถอะครับ"

"อย่าเพิ่งตื่นเต้นแค่เพราะได้ยินตัวเลขเลยครับ"

คนในห้องประชุมพากันหัวเราะครืน

กู้ชวนไม่ได้ร่วมคุยเรื่องเป้าสามร้อยตัวในอนาคตตามไปด้วย

เขาสนใจสถานการณ์ในปัจจุบันมากกว่า

"หลังขยายขนาดครั้งนี้ ต้นทุนแรงงานของคุณลดลงไปเท่าไหร่กันแน่ครับ"

หัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการบอกตัวเลขออกมา

"ถ้าคำนวณตลอดทั้งปี จะประหยัดต้นทุนค่าแรงทางตรงไปได้ราวๆ สองล้านกว่าหยวนครับ"

"แล้วค่าจ้างพนักงานชั่วคราวช่วงพีคซีซั่นก็จะลดลงตามไปด้วย"

"แล้วค่าอุปกรณ์ทั้งหมดเท่าไหร่ครับ"

"ล็อตที่สั่งซื้อเพิ่มรอบนี้ รวมซอฟต์แวร์กับบริการแล้ว ทั้งหมดเกือบสามล้านหยวนครับ"

"คืนทุนในปีกว่าๆ"

"ใช่ครับ"

เท่านี้ทุกอย่างก็ชัดเจนแล้ว

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับโปรเจกต์หุ่นยนต์ก็คือการขายแค่คอนเซปต์

จุดที่มีค่าที่สุดของอวิ๋นโจวในตอนนี้ คือการที่ลูกค้าสามารถกดเครื่องคิดเลขคำนวณได้ทันทีว่าเงินก้อนนี้คุ้มค่าหรือไม่

พอถึงเวลาสิบเอ็ดโมงเช้า

สถาบันการลงทุนในแวดวงเดียวกันอีกหลายแห่งก็ทยอยเดินทางมาถึง

หนึ่งในนั้นเป็นกองทุนอุตสาหกรรมที่พาที่ปรึกษาด้านการผลิตมาด้วยสองคน

ทั้งหมดเข้าไปพูดคุยแลกเปลี่ยนกันต่อในห้องประชุม

ที่ปรึกษาคนหนึ่งถือเอกสารพลางเอ่ยถามเส้าเฉิน

"ความแม่นยำในการระบุตำแหน่งของคุณอยู่ที่เท่าไหร่ครับ"

เส้าเฉินบอกค่าพารามิเตอร์ออกไป

"แล้วขีดความสามารถในการประมวลผลพร้อมกันสูงสุดตามทฤษฎีของระบบจัดคิวล่ะครับ"

เส้าเฉินบอกตัวเลขออกไป

"แล้วสัดส่วนของอัลกอริทึมหลักที่พัฒนาขึ้นเองล่ะครับ"

หัวหน้าฝ่ายเทคนิคเป็นคนรับหน้าที่ตอบ

กู้ชวนนั่งฟังอยู่ครู่หนึ่ง

คำถามพวกนี้ดูเป็นมืออาชีพมาก

แถมยังตรงจุดสำคัญ

ในเมื่อยังไม่เข้าใจ เขาก็ไม่คิดจะแสร้งทำเป็นรู้ในตอนนี้

รอจนคุยประเด็นทางเทคนิคจบลง เขาจึงวกหัวข้อกลับมาที่ฝั่งธุรกิจอีกครั้ง

"หลังจากลูกค้าขยายเป็นหนึ่งร้อยยี่สิบตัวแล้ว ฝ่ายบริการหลังการขายต้องเพิ่มคนอีกเท่าไหร่ครับ"

เส้าเฉินตอบว่า "ที่นี่เพิ่มเจ้าหน้าที่ประจำไซต์งานหนึ่งคนครับ"

"แปลว่าจำนวนอุปกรณ์เพิ่มขึ้นเท่าตัว แต่บริการหลังการขายไม่ได้เพิ่มตามสัดส่วนเท่าตัวสินะครับ"

"ใช่ครับ"

"แล้วค่าบริการซอฟต์แวร์คิดยังไงครับ"

"ระบบคิวพื้นฐานจะรวมไปกับการจัดซื้ออุปกรณ์แล้วครับ"

"ส่วนโมดูลฟังก์ชันใหญ่ๆ ในภายหลังจะคิดค่าบริการแยกต่างหาก"

"ลูกค้ายังยอมซื้อบริการซอฟต์แวร์เพิ่มอีกเหรอครับ"

"ซื้อครับ"

กู้ชวนพยักหน้ารับ

หมายความว่ารายได้ในอนาคตของอวิ๋นโจวจะไม่ได้มาจากการขายฮาร์ดแวร์แบบครั้งเดียวจบเท่านั้น

หากเริ่มมีรายได้ต่อเนื่องจากค่าซอฟต์แวร์และบริการบำรุงรักษาเข้ามาเสริม คุณภาพของธุรกิจก็จะยิ่งมั่นคงขึ้น

นักลงทุนจากกองทุนอุตสาหกรรมคนหนึ่งนั่งฟังอยู่ข้างๆ มาสักพัก

จู่ๆ ก็ยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นมาว่า

"คำถามของบอสกู้นี่ตรงประเด็นและจับต้องได้ตลอดเลยนะครับ"

กู้ชวนมองเขา

"เงินมันก็จับต้องได้แบบนี้แหละครับ"

"คงเอาแค่พารามิเตอร์ทางเทคนิคไปจ่ายเงินเดือนไม่ได้หรอกครับ"

อีกฝ่ายยิ้มพลางพยักหน้ารับ

"มีเหตุผลครับ"

หลังตรวจดูหน้างานที่คลังสินค้าของลูกค้าเสร็จ ตัวแทนจากสถาบันการลงทุนหลายแห่งก็ไปกินมื้อเที่ยงด้วยกัน

พอเริ่มคุยถึงโปรเจกต์ต่างๆ ในวงการ ก็หนีไม่พ้นเรื่องการระดมทุนรอบนี้ของอวิ๋นโจว

มีคนเอ่ยถามกู้ชวน

"ชวนสิงเตรียมจะลงสามสิบล้านเหรอครับ"

"ถ้าราคาและเงื่อนไขเหมาะสมก็ลงครับ"

"ดีลนี้ไม่เบาเลยนะ"

"ครับ"

"ตอนนี้สินทรัพย์ที่คุณบริหารมีอยู่สามร้อยกว่าล้าน ก้อนนี้ก้อนเดียวก็ปาเข้าไปเกือบหนึ่งในสิบแล้วนะครับ"

กู้ชวนพยักหน้ารับ

"เพราะงั้นผมถึงไม่คิดจะเพิ่มเป็นสี่สิบห้าสิบล้านเพียงเพราะมีเงินเหลือเฟือหรอกครับ"

อีกฝ่ายมีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย

"คุณค่อนข้างมั่นใจในโปรเจกต์อวิ๋นโจวไม่ใช่เหรอครับ"

"ก็มองในแง่ดีครับ"

"แล้วทำไมถึงไม่คว้าสัดส่วนไว้เพิ่มอีกล่ะครับ"

กู้ชวนคีบอาหารเข้าปากคำหนึ่ง

"ระหว่างคำว่ามองในแง่ดีกับการทุ่มหมดหน้าตัก มันยังมีช่องว่างอยู่อีกเยอะครับ"

ทุกคนบนโต๊ะต่างพากันหัวเราะ

ที่ปรึกษาจากกองทุนอุตสาหกรรมคนนั้นจึงเอ่ยขึ้นบ้าง

"ตอนนี้พวกเถ้าแก่เวลาจะลงทุน มักมีคำพูดติดปากกันอยู่อย่างหนึ่งครับ"

"'ในเมื่อมองว่าดี ก็ต้องทุ่มสุดตัว'"

กู้ชวนยิ้มพลางพูดว่า "พอทุ่มสุดตัวแล้วโปรเจกต์พังขึ้นมา คนพวกนั้นก็เริ่มหันไปพึ่งไสยศาสตร์แทน"

"ฮวงจุ้ย"

"ดวงชะตา"

"สภาวะเศรษฐกิจมหภาค"

"แต่สุดท้ายกลับแทบไม่เคยย้อนมองตัวเองเลยว่า ทำไมตอนนั้นถึงกล้าลงเงินไปเยอะขนาดนั้น"

คำพูดนี้ฟังดูเป็นภาษาพูดเรียบง่ายธรรมดา

แต่นักลงทุนมืออาชีพบนโต๊ะอาหารต่างเข้าใจความหมายดี

อัตราความแม่นยำในการเลือกโปรเจกต์ไม่มีทางแตะร้อยเปอร์เซ็นต์ได้ตลอดไป

กุญแจสำคัญอีกดอกที่ควบคุมผลลัพธ์ได้อย่างแท้จริงก็คือ สัดส่วนการลงทุน

ลงทุนพลาดในโปรเจกต์ห้าล้านหยวน

เจ็บ

แต่ถ้าลงทุนพลาดในโปรเจกต์ระดับห้าสิบล้านหยวน

ก็อาจฉุดผลประกอบการทั้งปีจนพังไม่เป็นท่าได้เลย

หลังจบมื้ออาหาร

ทีมงานชวนสิงเดินทางกลับมายังบริษัท

เหอชิงจัดสรรสัดส่วนสินทรัพย์ 326 ล้านหยวนใหม่อีกครั้งเสร็จเรียบร้อยแล้ว

บนหน้าจอขนาดใหญ่แบ่งสัดส่วนแต่ละหมวดหมู่อย่างชัดเจน

โครงการหุ้นระยะยาว

สินทรัพย์ทางการเงินความเสี่ยงต่ำ

การบริหารจัดการเงินสดสภาพคล่องสูง

เงินสำรองสำหรับการลงทุนในอนาคต

เงินสำรองเพื่อความปลอดภัยในการดำเนินงานของบริษัท

ส่วนเงินสามสิบล้านหยวนของอวิ๋นโจวถูกแยกไว้ในช่อง "เตรียมเข้าลงทุน" ต่างหาก

"ถ้าดูตามแผนงานตอนนี้"

เหอชิงกล่าวว่า "หลังจากโอนเงินให้อวิ๋นโจวแล้ว เราก็ยังมีศักยภาพในการลงทุนรอบถัดไปได้อย่างเต็มที่ค่ะ"

"ฉันแนะนำว่าควรสำรองสินทรัพย์สภาพคล่องสูงเอาไว้อย่างน้อยหนึ่งร้อยล้านหยวนขึ้นไปค่ะ"

เฉิงเซียวพยักหน้าเห็นด้วย

"แบบนี้ถ้ามีโปรเจกต์ที่พร้อมปิดดีลเข้ามาอีก เราก็ยังลุยต่อได้ทันที"

กู้ชวนถามขึ้น "แล้วถ้าซีกวงกับเย่าสือเปิดระดมทุนรอบถัดไปพร้อมกัน แถมอยากให้เราลงเงินเพิ่มตามสัดส่วนล่ะ"

เหอชิงสลับหน้าจอไปยังผลการทดสอบภาวะวิกฤตทันที

"ต่อให้ต้องลงทุนตามทั้งสองบริษัทพร้อมกัน เราก็ยังรับมือได้สบายค่ะ"

"แล้วถ้าบวกเรื่องการขยายสาขาของป้านสิ่งเข้าไปอีกล่ะ"

"ก็ยังไหวค่ะ"

"งั้นก็โอเค"

กู้ชวนกวาดตาดูข้อมูลจนครบถ้วน

แผนการลงทุนสามสิบล้านหยวนในอวิ๋นโจวจึงผ่านการตรวจสอบเงินทุนภายในบริษัทไปได้อย่างราบรื่น

จังหวะนั้นเองหลินเซี่ยก็พลันยกมือขึ้น

"ฉันมีคำถามข้อหนึ่งค่ะ"

"ว่ามา"

"ตอนนี้บริษัทเรามีเงินตั้งสามร้อยกว่าล้านแล้ว"

"หลังจากนี้จะยังใช้เงินส่วนตัวของบอสเป็นหลักไปตลอดเลยเหรอคะ"

ทุกคนในห้องประชุมต่างหันไปมองกู้ชวนเป็นตาเดียว

กู้ชวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"ช่วงนี้เอาแบบนี้ไปก่อน"

"ถ้าในอนาคตมีโอกาส ค่อยจัดตั้งกองทุนภายนอก"

เฉิงเซียวเลิกคิ้วขึ้น

"เริ่มคิดเรื่องระดมทุนแล้วเหรอครับ"

"ก็แค่มีความเป็นไปได้เท่านั้นแหละ"

กู้ชวนยิ้มพลางเอ่ย "ขนาดเงินตัวเองยังจัดการได้ไม่ลงตัว ถ้ารีบร้อนเอาเงินคนอื่นมาบริหาร มันจะดูขาดจรรยาบรรณไปหน่อย"

เหอชิงพยักหน้าเบาๆ

"สร้างผลงานในนามองค์กรให้มั่นคงก่อนน่าจะปลอดภัยกว่าค่ะ"

หลินเซี่ยเอ่ยขึ้นอย่างทึ่งๆ

"กองทุนอื่นเขากลุ้มใจกันแทบตายเพราะระดมทุนไม่ได้"

"แต่บอสของเราตอนนี้ กลับมองว่าการดูแลเงินคนอื่นมันยุ่งยากซะงั้น"

กู้ชวนปรายตามองเธอ

"ถ้าถึงวันที่ต้องระดมทุนขึ้นมาจริงๆ เมื่อไหร่ เธอเตรียมรับหน้าที่เขียนรายงานประจำเดือนส่งพวก LP ไปเลยนะ"

หลินเซี่ยเปลี่ยนท่าทีในพริบตา

"ใช้เงินทุนตัวเองนี่แหละค่ะดีที่สุดแล้ว"

"ฉันสนับสนุนบอสเต็มที่เลยค่ะ"

เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้องประชุมอีกระลอก

สี่โมงเย็น

สวี่หลานพาคนจากทีมจิ่งเฉินมาถึง

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูเข้ามา สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นหน้าจอขนาดใหญ่ที่แสดงการจัดสรรสินทรัพย์เป็นอย่างแรก

บนจอนั้นยังคงค้างตัวเลขมูลค่าสินทรัพย์สุทธิภายใต้การบริหารรวม 326 ล้านหยวนเอาไว้

สวี่หลานชะงักฝีเท้าไปเล็กน้อย

เธอหันไปมองกู้ชวน

"ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมสองสามวันก่อนคุณถึงบอกว่ากำลังปรับพอร์ตสินทรัพย์"

กู้ชวนยังมีสีหน้านิ่งสงบเป็นธรรมชาติ

"ก็แค่ปรับพอร์ตตามปกติครับ"

"อืม"

สวี่หลานพยักหน้ารับ

"แค่ปรับพอร์ตตามปกติไม่กี่วัน เงินก็งอกมาตั้งหกเจ็ดสิบล้านแล้ว"

"สมเหตุสมผลมากเลยค่ะ"

กู้ชวน "..."

ผู้หญิงคนนี้ชักจะแขวะเก่งขึ้นทุกวันแล้วจริงๆ

ทีมงานทั้งสองฝ่ายนั่งลงประจำที่

สวี่หลานเปิดเอกสารสรุปผลการตรวจสอบสถานะกิจการของอวิ๋นโจวที่จิ่งเฉินจัดทำขึ้น

ตัวผลิตภัณฑ์มีอยู่จริง

กระแสตอบรับจากลูกค้าชัดเจน

ยอดสั่งซื้อที่เติบโตมีหลักฐานรองรับหนักแน่น

ภาระด้านกระแสเงินสดยังอยู่ในเกณฑ์ควบคุมได้

ความเสี่ยงเรื่องซัพพลายเชนหลักยังต้องจับตามองอย่างต่อเนื่อง

สรุปภาพรวมคือ

แนะนำให้เข้าลงทุน

กู้ชวนอ่านประโยคแรกจบก็เอ่ยขึ้น

"สรุปคือสิบห้าล้านหยวนสินะครับ"

"ลงทุนได้ค่ะ"

สวี่หลานว่า "แต่พวกเราต้องตรวจดูเงื่อนไขข้อตกลงให้ละเอียดก่อน"

เธอหันไปมองกู้ชวน

"พวกคุณเป็นผู้ลงทุนหลัก"

"คราวนี้คุณเป็นคนออกเทอมชีตนะ"

กู้ชวนยิ้ม

"ในที่สุดก็ถึงตาผมร่างส่งให้คุณบ้างแล้วเหรอครับ"

สวี่หลานยกแก้วน้ำขึ้น

"แนะนำว่าอย่าคิดแก้แค้นเชียวล่ะ"

"ฉันความจำดีมากนะ"

เฉิงเซียวที่นั่งอยู่ข้างๆ หลุดขำออกมา

วันรุ่งขึ้น

ทางชวนสิงได้ส่งกรอบข้อตกลงในฐานะผู้ลงทุนหลักไปยังอวิ๋นโจวอย่างเป็นทางการ

วงเงินลงทุน

30 ล้านหยวน

ส่วนที่เหลืออีก 15 ล้านหยวน

ทางจิ่งเฉินก็เข้าสู่ขั้นตอนการอนุมัติรอบสุดท้ายแล้วเช่นกัน

ในที่สุดการเจรจาระดมทุนของอวิ๋นโจวก็ก้าวเข้าสู่ช่วงโค้งสุดท้าย