ตอนที่ 83 หุ่นยนต์คุ้มค่าแก่การลงทุนหรือไม่ ดูว่ามันช่วยประหยัดเงินได้เท่าไร

การเจรจาระดมทุนรอบสุดท้ายของอวิ๋นโจวจัดขึ้นที่ห้องโรดโชว์ของชวนสิง

เก้าโมงเช้า

เส้าเฉินพาหัวหน้าฝ่ายการเงินและฝ่ายเทคนิคมาถึงสถานที่นัดหมาย

ฝั่งจิ่งเฉินมีสวี่หลานพร้อมทีมกฎหมายเดินทางมาถึง

ส่วนทางชวนสิงมีกู้ชวน, เฉิงเซียว, เหอชิง และเจี่ยงเหยียน

บนโต๊ะประชุมเพียงตัวเดียว

กับเม็ดเงิน 45 ล้านหยวน

ตัวเลขทุกตัวเริ่มชัดเจนและเป็นรูปธรรมขึ้นเรื่อย ๆ

เริ่มเจรจาจากมูลค่าประเมินก่อน

ก่อนหน้านี้อวิ๋นโจวหวังว่าจะได้มูลค่าก่อนเพิ่มทุนสูงกว่า 250 ล้านหยวน

แต่กรอบราคาที่ชวนสิงยอมรับได้ในท้ายที่สุดกลับต่ำกว่านั้นเล็กน้อย

หลังจากทั้งสองฝ่ายดึงเชิงกันอยู่หลายยก ในที่สุดก็เคาะราคาซื้อขายรวมลงมาอยู่ในจุดที่ทุกฝ่ายยอมรับได้

ชวนสิงลงทุน 30 ล้านหยวน

เล็งสัดส่วนถือหุ้นไว้ที่ราว 13%

จิ่งเฉินลง 15 ล้านหยวน

เข้ามาร่วมลงทุนด้วยกัน

โดยทีมผู้ก่อตั้งยังคงกุมอำนาจบริหารจัดการอย่างเบ็ดเสร็จ

พอเจรจาเรื่องการประเมินมูลค่าเสร็จสิ้น

สิ่งที่กินเวลาจริง ๆ กลับเป็นรายละเอียดข้อกำหนดในสัญญา

คณะกรรมการบริษัท

อำนาจตัดสินใจในเรื่องสำคัญ

การระดมทุนรอบถัดไป

สิทธิ์ในทรัพย์สินทางปัญญา

ข้อผูกมัดตัวผู้ก่อตั้ง

การเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญในซัพพลายเชน

ทุกอย่างล้วนต้องไล่ตรวจดูทีละข้อ

นับแต่ได้ทักษะการลงทุนระดับมืออาชีพมา กู้ชวนก็รับมือกับสถานการณ์เช่นนี้ได้อย่างคล่องแคล่ว

เมื่อก่อนตอนอ่านข้อตกลงเบื้องต้นของจิ่งเฉินครั้งแรก แค่เงื่อนไขป้องกันการลดสัดส่วนหุ้นหน้าเดียว เขาก็ต้องศึกษาไปค่อนคืน

แต่ตอนนี้เพียงกวาดตาดูก็รู้ทันทีว่าข้อไหนส่งผลกระทบอย่างแท้จริง

"ตัดข้อนี้ออกครับ"

กู้ชวนเลื่อนเอกสารไปข้างหน้า

ฝ่ายกฎหมายของเส้าเฉินก้มลงมอง

"การเปลี่ยนซัพพลายเออร์รายสำคัญต้องได้รับความยินยอมจากนักลงทุนเหรอครับ"

"ใช่ครับ"

"จริงอยู่ที่ซัพพลายเชนชิ้นส่วนหลักของหุ่นยนต์พวกคุณสำคัญมาก"

กู้ชวนกล่าว "แต่ถ้าการเปลี่ยนซัพพลายเออร์ตามปกติทุกครั้งต้องเปิดประชุมผู้ถือหุ้น มันจะทำให้การดำเนินงานล่าช้าเกินไป"

"เปลี่ยนเป็นเมื่อยอดจัดซื้อถึงเกณฑ์ที่กำหนด หรือกระทบต่อกำลังการส่งมอบชิ้นส่วนหลัก ค่อยยื่นรายงานขออนุมัติแทนครับ"

เจี่ยงเหยียนพยักหน้ารับ

"เดี๋ยวทางเราจะปรับเกณฑ์ขั้นต่ำให้ใหม่ค่ะ"

เส้าเฉินเองก็เห็นพ้องด้วย

ประเด็นถัดมาคือเรื่องคณะกรรมการบริษัท

ชวนสิงได้โควตากรรมการหนึ่งที่นั่ง

จิ่งเฉินได้ที่นั่งผู้สังเกตการณ์

อำนาจบริหารหลักยังคงอยู่ในมือของทีมผู้ก่อตั้ง

สวี่หลานอ่านจบก็ยิ้มพลางเอ่ยแซว

"เงื่อนไขตามสไตล์ของบอสกู้ตอนนี้ ดูน่าคบหากว่าฝั่งเราเสียอีกนะคะ"

กู้ชวนเงยหน้าขึ้นมอง

"ก็ผมยังจำฉบับที่คุณเคยยื่นให้ซีกวงได้อยู่นี่ครับ"

"ฉันว่าแล้วเชียว"

สวี่หลานยกมือกุมขมับ

"ตกลงกันแล้วนี่คะว่าจะไม่เอาคืน"

เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้องประชุม

การเจรจาดำเนินต่อเนื่องตั้งแต่เช้าจรดบ่าย

ในช่วงพักเบรก

เส้าเฉินยืนอยู่ริมหน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้น ท่าทางดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด

กู้ชวนเดินเข้าไปหา

"นึกเสียใจแล้วเหรอครับ"

"เปล่าครับ"

เส้าเฉินยิ้มตอบ "เพิ่งเคยได้เงินก้อนใหญ่ขนาดนี้เป็นครั้งแรกน่ะครับ"

"เมื่อก่อนระดมทุนได้มากสุดก็แค่ไม่กี่ล้าน"

"รอบนี้รอบเดียวได้ไปตั้ง 45 ล้านหยวน"

"คืนนี้คงนอนไม่หลับแน่ ๆ"

"พอเงินเข้าบัญชี คุณก็ไม่มีเวลามานอนไม่หลับแล้วล่ะครับ"

"ทำไมล่ะครับ"

"เพราะพวกซัพพลายเออร์จะคอยปลุกให้คุณตื่นตัวอยู่ตลอดเวลาไงครับ"

เส้าเฉินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหลุดขำออกมา

"อันนี้เรื่องจริงเลยครับ"

ทั้งคู่ยังคงคุยกันต่อไป

นอกหน้าต่างมองเห็นทิวทัศน์ของย่านการเงินได้ทั้งหมด

เส้าเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจู่ ๆ จะเอ่ยถามขึ้นว่า

"บอสกู้ครับ"

"ทำไมคุณถึงยอมลงเงินให้พวกเราตั้ง 30 ล้านหยวนล่ะครับ"

"เพราะลูกค้าพร้อมจะจ่ายเงินซื้อครับ"

"ข้อนี้ผมทราบครับ"

"แล้วยังมีอย่างอื่นอีกไหมครับ"

กู้ชวนนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

"หุ่นยนต์ตัวละประมาณสองแสนหยวน"

"ลูกค้าใช้เวลาปีกว่าๆ ก็คืนทุนได้แล้ว"

"ตัวเลขพวกนี้คำนวณง่ายมาก"

"ขอแค่สินค้าเสถียร บริการหลังการขายรองรับไหว เหตุผลในการจัดซื้อขององค์กรก็มีน้ำหนักพอแล้ว"

เส้าเฉินพยักหน้ารับ

กู้ชวนพูดต่อ "ข้อได้เปรียบที่ใหญ่ที่สุดของพวกคุณในตอนนี้ก็เรียบง่ายมากเช่นกัน"

"คือมีเครื่องจักรที่ลงไปทำงานในคลังสินค้าจริงแล้ว"

"แถมลูกค้ายังยินดีจะสั่งซื้อเพิ่มอีกด้วย"

"แบบนี้มีประโยชน์กว่าการเขียนลงในพรีเซนเทชันว่าอีกห้าปีข้างหน้าตลาดจะมีมูลค่าหลายแสนล้านตั้งเยอะ"

เส้าเฉินหัวเราะ

"ในแผนธุรกิจของเราก็เขียนขนาดตลาดไว้เหมือนกันครับ"

"เรื่องปกติครับ"

"ใคร ๆ เขาก็เขียนกันทั้งนั้น"

กู้ชวนหัวเราะตาม "ขอแค่ไม่มองว่ามันเป็นหัวใจหลักในการระดมทุนก็พอ"

บ่ายสามโมง

การเจรจาดำเนินต่อไป

ฝ่ายการเงินของอวิ๋นโจวเสนอว่า

ในอนาคตบริษัทอาจจำเป็นต้องสร้างศูนย์ประกอบที่ใหญ่กว่าเดิม

ชวนสิงจึงตั้งเงื่อนไขขึ้นมาว่า

ต้องให้ยอดคำสั่งซื้อและอัตราการใช้กำลังการผลิตถึงเกณฑ์เพื่อเป็นตัวกระตุ้นให้เริ่มโครงการก่อนเท่านั้น

เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดกรณีได้เงินระดมทุนมาแล้วรีบไปเช่าโรงงานใหญ่โตทิ้งไว้เปล่าประโยชน์

เส้าเฉินตอบรับเงื่อนไขนี้ทันที

สิ่งที่เขาอยากทำที่สุดในตอนนี้คือการส่งมอบสินค้าให้ทัน

ไม่ใช่การจัดฉากสร้างภาพเอาหน้า

ห้าโมงสี่สิบนาที

เงื่อนไขหลักข้อสุดท้ายถือว่าได้ข้อสรุปเรียบร้อย

ชวนสิงลงทุน 30 ล้านหยวน

จิ่งเฉินมีแผนร่วมลงทุนตามอีก 15 ล้านหยวน

หลังการระดมทุน อวิ๋นโจวจะมีเงินทุนเพียงพอสำหรับเคลียร์ออเดอร์ปัจจุบันจนเสร็จสมบูรณ์ รวมถึงขยายกำลังการผลิตต่อไปในอนาคต

ก่อนจะลงนาม

ฝ่ายกฎหมายของจิ่งเฉินยังคงตรวจทานเอกสารรอบสุดท้าย

ด้านหัวหน้าฝ่ายเทคนิคของเส้าเฉินก็ได้รับข้อความใหม่จากลูกค้าพอดี

พออ่านจบ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

"บอสเส้าครับ"

"มีอะไรเหรอ"

เส้าเฉินรับโทรศัพท์มือถือมาดู

"ลูกค้าเจ้าที่สั่งร้อยยี่สิบตัวก่อนหน้านี้"

"เพิ่มยอดสั่งซื้อเข้ามาอีกแล้วครับ"

เฉิงเซียวเงยหน้าขึ้นมาทันที

"เท่าไหร่"

"อีกคลังหนึ่งเตรียมจะทำโครงการนำร่องครับ"

"ล็อตแรกสี่สิบตัว"

ภายในห้องประชุมพลันเงียบกริบลงทันตา

สัญญาระดมทุนยังไม่ได้เซ็นกันอย่างเป็นทางการเลยด้วยซ้ำ

แต่ความต้องการระลอกใหม่ก็เข้ามาแล้ว

หลินเซี่ยเอ่ยขึ้นเสียงเบา "เงินก้อนนี้ดูท่าจะมีที่ให้ใช้จริง ๆ แล้วสิคะ"

เหอชิงปรายตามองเธอแวบหนึ่ง

"มีที่ให้ใช้ ก็ไม่ได้แปลว่าจะใช้ยังไงก็ได้นะ"

"พี่เหอ หนูเข้าใจแล้วค่ะ"

"ตอนนี้พอได้ยินคำว่ากระแสเงินสด หนูก็ตอบสนองตามสัญชาตญาณไปแล้วค่ะ"

ทุกคนต่างพากันหัวเราะครืน

ด้านกู้ชวนบอกให้เส้าเฉินส่งความต้องการของลูกค้าเข้าโฟลเดอร์งานหลังการลงทุนของชวนสิงโดยตรง

ยิ่งมีคำสั่งซื้อจริงเข้ามามากเท่าไร

มูลค่าการระดมทุนของอวิ๋นโจวก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเท่านั้น

ขณะเดียวกัน

ข่าวคราวเกี่ยวกับดีลการลงทุนนี้ก็เริ่มแพร่สะพัดไปทั่ววงการ

ชวนสิงเป็นผู้นำการลงทุนด้วยเงิน 30 ล้านหยวน

ส่วนจิ่งเฉินมีแผนจะร่วมลงทุนตามอีก 15 ล้านหยวน

การจับคู่แบบนี้กลายเป็นประเด็นที่ผู้คนพูดถึงกันยกใหญ่

เมื่อไม่กี่เดือนก่อน

จิ่งเฉินยังเป็นสถาบันการลงทุนที่เข้ามาลงเงินระดมทุนให้ซีกวงอยู่แท้ ๆ

โดยมีกู้ชวนนั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะเจรจาระดมทุน

แต่พอมาถึงโปรเจกต์ของอวิ๋นโจวในตอนนี้

ชวนสิงกลับได้นั่งเก้าอี้ผู้นำการลงทุน

และกลายเป็นจิ่งเฉินที่เป็นฝ่ายตามลงทุนแทน

คืนนั้นเอง

ในกลุ่มแชตนักลงทุนแห่งหนึ่งของเจียงไห่ มีคนส่งต่อข้อความเข้ามา

[ได้ยินมาว่ารอบนี้ของอวิ๋นโจว ชวนสิงลง 30 ล้าน ส่วนจิ่งเฉินลง 15 ล้านเหรอ]

[จิ่งเฉินตามชวนสิงเนี่ยนะ]

[ต่างฝ่ายต่างประเมินความเสี่ยงแล้วผลออกมาตรงกันน่ะสิ]

[อัตราการเติบโตของชวนสิงนี่ดุดันเอาเรื่องเลยแฮะ]

[เพิ่งตั้งบริษัทมาได้นานแค่ไหนกันเชียว]

สวี่หลานเองก็อยู่ในกลุ่มนี้ด้วย

พอเห็นเข้าก็พิมพ์ตอบกลับไปประโยคหนึ่งตรง ๆ

[โปรเจกต์ดีก็ต้องลงทุนสิคะ]

ด้านล่างมีคนเข้ามาพิมพ์แซวทันที

[ผู้จัดการสวี่เริ่มลอกการบ้านบอสกู้แล้วเหรอครับเนี่ย]

สวี่หลาน :

[แนะนำว่าพรุ่งนี้มาพูดประโยคนี้ต่อหน้าฉันที่ออฟฟิศจิ่งเฉินนะคะ]

ในกลุ่มพลันเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ 555 ล้นหน้าจอ

พอเห็นภาพแคปหน้าจอ กู้ชวนก็อดหัวเราะไม่ได้เช่นกัน

จากนั้นไม่ทันไร

เฉิงเซียวก็ส่งข้อความมา

[พรุ่งนี้เซ็นสัญญาเป็นทางการเลยไหมครับ]

กู้ชวนตอบกลับ

[ถ้าการอนุมัติขั้นสุดท้ายของจิ่งเฉินผ่านก็เซ็นได้เลย]

สิบนาทีต่อมา

สวี่หลานก็ส่งข้อความมาเช่นกัน

มีเพียงสี่ตัวอักษร

[คณะกรรมการการลงทุนอนุมัติผ่านแล้วค่ะ]

ตามด้วยอีกหนึ่งประโยค

[15 ล้านหยวน]

กู้ชวนมองหน้าจอ

แล้วพิมพ์ตอบกลับไปประโยคหนึ่ง

[ยินดีที่ได้ร่วมงานกันครับ]

เช้าวันรุ่งขึ้น

กำหนดวันเซ็นสัญญาการระดมทุนอย่างเป็นทางการของอวิ๋นโจวก็เคาะสรุปเรียบร้อย

สถานที่จัดงานไม่ใช่โรงแรม

เส้าเฉินยืนกรานจะเลือกศูนย์จัดแสดงและคลังสินค้าของลูกค้า

เหตุผลนั้นเรียบง่ายมาก

"โปรเจกต์นี้คุยกันจนสำเร็จในโกดัง"

"ก็เซ็นกันในโกดังนี่แหละครับ"