ตอนที่ 84 ยิ่งธุรกิจดี เถ้าแก่ยิ่งจน

หนึ่งวันก่อนถึงกำหนดเซ็นสัญญาอย่างเป็นทางการ

ออฟฟิศของอวิ๋นโจววุ่นวายกว่าปกติ

เงินระดมทุนยังไม่ทันเข้าบัญชี

แต่ออเดอร์ใหม่กลับประดังเข้ามารออยู่ก่อนแล้ว

หัวหน้าฝ่ายซัพพลายเชนรีบร้อนเข้ามาในห้องทำงานของเส้าเฉินตั้งแต่เช้าตรู่

"มอเตอร์ต้องรีบล็อกยอดไว้ก่อนครับ"

"ทางฝั่งบอร์ดควบคุมหลักก็ต้องส่งใบสั่งซื้อแล้วเหมือนกัน"

"กำลังการผลิตแบตเตอรี่ของซัพพลายเออร์ในเดือนหน้าจะตึงตัวมาก ถ้าเราไม่จองคิวตอนนี้ กำหนดส่งมอบหลังจากนี้ดีเลย์แน่นอนครับ"

เส้าเฉินฟังจบก็ถามสั้น ๆ เพียงประโยคเดียว

"ต้องใช้เงินเท่าไหร่"

อีกฝ่ายรายงานตัวเลขออกมา

เส้าเฉินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

บรรยากาศเงียบไปสองวินาที

"เงินระดมทุนจะเข้าบัญชีเมื่อไหร่"

หัวหน้าฝ่ายการเงินบังเอิญเดินผ่านหน้าประตูพอดี

พอได้ยินเข้าจึงตอบกลับมาทันที

"พรุ่งนี้เซ็นสัญญาค่ะ"

"พอเคลียร์เงื่อนไขส่งมอบเงินงวดแรกเสร็จ ก็ยังต้องรอเดินเรื่องตามขั้นตอนอีกนิดหน่อยค่ะ"

เส้าเฉินยกมือนวดขมับ

"ยิ่งออเดอร์เยอะ ทำไมผมยิ่งจนลงเรื่อยๆ วะเนี่ย"

หัวหน้าฝ่ายซัพพลายเชนหัวเราะ "แสดงว่าธุรกิจกำลังไปได้สวยไงครับ"

"โชคดีแบบนี้ ยกให้นายเอาไหมล่ะ"

"แล้วโอนเงินเดือนมาให้ผมด้วยหรือเปล่าล่ะครับ"

"งั้นช่างมันเถอะ"

เสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมกันในห้องทำงาน

สภาพแบบนี้ช่างดูขัดกับสามัญสำนึกอยู่บ้างจริงๆ

คนภายนอกมองอวิ๋นโจว

ยอดออเดอร์กำลังเติบโต

ระดมทุนได้ถึง 45 ล้านหยวน

หุ่นยนต์ขายดิบขายดีขึ้นเรื่อยๆ

ดูหรูหรารุ่งโรจน์เป็นที่สุด

แต่สำหรับคนที่นั่งทำงานอยู่ในบริษัทจริงๆ

สิ่งที่พวกเจ้านายต้องคิดอยู่ทุกวันกลับเป็น

จะหาเงินจ่ายค่าชิ้นส่วนล็อตต่อไปมาจากไหน

ลูกค้าจะตรวจรับของเมื่อไหร่

เงินค้างชำระจะโอนเข้าบัญชีตอนไหน

โดยธรรมชาติแล้ว การเติบโตของบริษัทฮาร์ดแวร์มักสูบเงินสดมหาศาล

ช่วงสาย

ทีมงานของชวนสิงเข้ามาตรวจสอบสถานะทางการเงินรอบสุดท้ายก่อนการระดมทุนอีกรอบ

สิ่งแรกที่เหอชิงตรวจดูคือแผนการชำระเงินในอีกสามเดือนข้างหน้า

เส้าเฉินเปิดตารางซัพพลายเชนขึ้นมา

ลำพังแค่ออเดอร์ที่ยืนยันแล้ว ยอดการจัดซื้อชิ้นส่วนหลักก็มหาศาลมากพออยู่แล้ว

ยิ่งถ้าออเดอร์ที่ลูกค้าขอเพิ่มเกิดขึ้นจริงทั้งหมด

ยอดจัดซื้อก็คงต้องพุ่งสูงขึ้นไปอีกระดับ

เฉิงเซียวดูจบก็หัวเราะพลางพูดว่า

"เงิน 45 ล้านหยวนนี้ ยังไม่ทันได้อุ่นกระเป๋าด้วยซ้ำมั้งครับ"

เส้าเฉินถอนหายใจ

"ผมจัดคิวใช้งานเงินทุกหยวนรอไว้เรียบร้อยแล้วล่ะครับ"

กู้ชวนเปิดดูแผนการจัดซื้อ

"พอเงินก้อนแรกเข้าบัญชีแล้ว คุณจัดลำดับความสำคัญยังไง"

"ซัพพลายเชนหลักครับ"

"บริการหลังการขาย"

"การวิจัยและพัฒนา"

"แล้วเรื่องขยายทีมล่ะ"

"ตำแหน่งที่เกี่ยวกับการส่งมอบงานจะเปิดรับเพิ่มครับ"

"ส่วนฝ่ายขายช่วงนี้คงยังไม่ขยายเพิ่ม"

"ทำไมล่ะ"

เส้าเฉินผายมือออก

"ขืนตอนนี้ให้ฝ่ายขายดันยอดโหดกว่านี้อีกนิด ซัพพลายเชนของผมคงได้รับมือจนเป็นบ้าตายก่อนน่ะสิครับ"

ทุกคนในห้องประชุมต่างพากันหัวเราะออกมา

เรื่องนี้กลับยิ่งทำให้กู้ชวนวางใจ

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับคนทำสตาร์ตอัปคืออาการเตลิดเปิดเปิงหลังจากได้เงินก้อน

ก่อนระดมทุน

ขอแค่พวกเรารอดไปได้ก่อน

หลังระดมทุน

ฉันจะก้าวสู่ระดับโลก

ทว่าตอนนี้เส้าเฉินยังมีสติแจ่มชัดมาก

ภารกิจที่แท้จริงของบริษัทยังคงเป็นการส่งมอบออเดอร์ในมือให้สำเร็จลุล่วง

ช่วงบ่าย

กู้ชวนกับเฉิงเซียวเดินทางไปพบซัพพลายเออร์ชิ้นส่วนรายหนึ่งของอวิ๋นโจว

ซัพพลายเออร์รายนี้เป็นผู้จัดหาโมดูลขับเคลื่อนให้อวิ๋นโจว

ที่ผ่านมาขนาดความร่วมมืออยู่ในระดับธรรมดาทั่วไปเท่านั้น

เครดิตเทอมก็ค่อนข้างตึงตัว

พอรู้ว่าอวิ๋นโจวระดมทุนรอบใหม่สำเร็จ ท่าทีของเถ้าแก่ฝั่งนั้นก็กระตือรือร้นขึ้นทันตา

"ในเมื่อทั้งชวนสิงทั้งจิ่งเฉินเข้ามาแบบนี้"

"พวกเราเองก็ยินดีสนับสนุนเต็มที่ครับ"

เฉิงเซียวถาม "ปรับเครดิตเทอมได้ไหมครับ"

"เรื่องนั้นคุยกันได้ครับ"

"สัดส่วนเงินมัดจำล่วงหน้าที่ตั้งไว้เดิมก็ปรับลดลงได้อีกหน่อย"

กู้ชวนมองอีกฝ่าย

"เงื่อนไขล่ะครับ"

เถ้าแก่ซัพพลายเออร์ยิ้มพลางบอกว่า "ยอดสั่งซื้อครับ"

"ถ้ายอดสั่งซื้อสูงขึ้น เรื่องราคากับเครดิตเทอมก็คุยง่ายหมดครับ"

เป็นเรื่องปกติธรรมดามาก

ประโยชน์อีกด้านจากการมีกลุ่มทุนก้าวเข้ามาเริ่มส่งผลให้เห็นแล้ว

เครดิตความน่าเชื่อถือของอวิ๋นโจวพุ่งสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

บรรดาซัพพลายเออร์รู้ดีว่าสถานะทางการเงินของบริษัทมั่นคงขึ้น ทั้งยังมีออเดอร์ล็อตใหญ่รออยู่จริง ๆ

เงื่อนไขความร่วมมือจึงได้รับการผ่อนปรนลงตามธรรมดา

ในที่สุดทั้งสองฝ่ายก็บรรลุข้อตกลงเบื้องต้นร่วมกัน

รายการจัดซื้อบางส่วนเปลี่ยนจากการจ่ายเงินล่วงหน้า มาเป็นเงื่อนไขการชำระเงินที่ยืดหยุ่นและเอื้อประโยชน์มากขึ้น

อีกทั้งหากยอดสั่งซื้อเพิ่มสูงขึ้น ก็จะได้ราคาแบบขั้นบันไดอีกด้วย

เท่ากับว่าแม้เงินระดมทุนจะยังไม่ทันเข้าบัญชีจริง แต่ก็ช่วยแบ่งเบาภาระกระแสเงินสดจากฝั่งซัพพลายเชนไปได้เปลาะหนึ่งแล้ว

ระหว่างทางขากลับ

เฉิงเซียวมองบันทึกการประชุมในมือ

"ชื่อชั้นของสถาบันลงทุนนี่ บางครั้งก็มีมูลค่ามหาศาลจริง ๆ นะครับ"

"อืม"

กู้ชวนเอนหลังพิงเบาะรถ

"พอมีนักลงทุนเข้ามา ความสามารถในการระดมทุนและเครดิตทางการค้าของบริษัทเป้าหมายก็เปลี่ยนตามไปด้วย"

"แต่มีเงื่อนไขว่าตัวสถาบันเองต้องอย่าเพิ่งสะดุดขาตัวเองไปเสียก่อน"

เฉิงเซียวยิ้ม

"งั้นก็วนกลับมาเรื่องการคุมความเสี่ยงอยู่ดี"

"วกไปวนมา สุดท้ายพวกสายการเงินก็ชนะตลอด"

วันรุ่งขึ้น

พิธีลงนามสัญญาการระดมทุนของอวิ๋นโจวจัดขึ้นอย่างเป็นทางการ

บริเวณทางเข้าศูนย์จัดแสดงคลังสินค้ามีป้ายเรียบง่ายแขวนอยู่

"พิธีเซ็นสัญญาการระดมทุนรอบใหม่และแลกเปลี่ยนความร่วมมือด้านคลังสินค้าอัจฉริยะ อวิ๋นโจว โรโบติกส์"

ไม่ได้มีเวทีใหญ่โตโอ่อ่า

มีแขกมาร่วมงานเพียงไม่กี่สิบคน

ทั้งลูกค้ารายใหญ่

ซัพพลายเออร์

พันธมิตรในแวดวงธุรกิจ

สถาบันการลงทุน

รวมถึงสื่อสายการเงินและเศรษฐกิจอีกหลายสำนัก

ทันทีที่กู้ชวนมาถึง ก็มีคนกรูเข้ามาทักทายไม่ขาดสาย

"บอสกู้"

"ช่วงนี้ชวนสิงขยับตัวเร็วจริงๆ ครับ"

"ได้ยินว่าสามสิบล้านเหรอครับ"

"ครับ"

"โปรเจกต์อวิ๋นโจวนี้พวกคุณดูมานานแค่ไหนแล้วครับ"

"เดือนกว่าๆ ครับ"

คุยกันได้เพียงไม่กี่ประโยค

ก็มีคนอื่นเดินเข้ามาหาอีก

คราวนี้เป็นเจ้าของบริษัทระบบอัตโนมัติแห่งหนึ่ง

"บอสกู้"

"หลังจากนี้ทางคุณยังดูพวกโปรเจกต์ภาคการผลิตอยู่ไหมครับ"

"ดูครับ"

"งั้นไว้ผมจะให้ทีมงานส่งข้อมูลไปให้นะครับ"

"ได้ครับ"

เมื่อก่อนเวลาไปออกงาน

คนที่รู้จักกู้ชวนมักจะชวนคุยวนเวียนอยู่แค่เรื่อง

ทรัพย์สิน

หรือไม่ก็พวกรถหรู

ตึกแถว

แต่ตอนนี้ทุกคนที่เข้ามาหาต่างพูดคุยแต่เรื่องโปรเจกต์ทั้งนั้น

ความเปลี่ยนแปลงนี้เห็นได้ชัดเจนมาก

เก้าโมงครึ่ง

พิธีเซ็นสัญญาเริ่มต้นขึ้น

บนโต๊ะประธานมีป้ายชื่อตั้งอยู่สามป้าย

ตรงกลาง

อวิ๋นโจว โรโบติกส์

ด้านซ้าย

ชวนสิง อินเวสต์เมนต์

ด้านขวา

จิ่งเฉิน เวนเจอร์ แคปปิตอล

กล้องวิดีโอจากฝั่งสื่อมวลชนต่างจับจ้องมายังจุดเดียว

พิธีกรกล่าวแนะนำรายละเอียดการระดมทุนรอบนี้อย่างกระชับ

"การระดมทุนรอบนี้ของอวิ๋นโจว โรโบติกส์ ปิดยอดที่ 45 ล้านหยวนค่ะ"

"นำโดยผู้ลงทุนหลัก ชวนสิง อินเวสต์เมนต์ จำนวน 30 ล้านหยวน"

"และมีจิ่งเฉิน เวนเจอร์ แคปปิตอล ร่วมลงทุนอีก 15 ล้านหยวนค่ะ"

เสียงปรบมือดังกึกก้องขึ้นจากด้านล่างเวที

กู้ชวนก้าวไปยังโต๊ะเซ็นสัญญา

ตัวแทนจากสถาบันการลงทุนหลายแห่งในแถวหน้าต่างมองเขาด้วยสายตาที่เจือความทึ่งระคนทอดถอนใจ

อายุเพิ่งจะยี่สิบสอง

ชวนสิงก็เพิ่งก่อตั้งได้เพียงไม่กี่เดือน

แต่กลับก้าวขึ้นมานั่งตำแหน่งผู้ลงทุนหลักมูลค่าสามสิบล้านได้แล้ว

สวี่หลานนั่งลงข้างๆ เขา

เธอกระซิบเบาๆ

"บอสกู้"

"วันนี้คุณเป็นคนเซ็นหลักนะ"

กู้ชวนเอียงคอมอง

"กดดันเหรอครับ"

"ฉันกลัวคุณเซ็นชื่อไม่สวยน่ะสิ"

"..."

กู้ชวนแทบจะหลุดขำออกมา

"จิ่งเฉินของพวกคุณ เวลาคัดเลือกผู้ร่วมลงทุนนี่ดูฝีมือคัดลายมือด้วยเหรอครับ"

"ต่อไปอาจจะเพิ่มเกณฑ์นี้เข้าไปก็ได้นะ"

ทั้งสองคนกระซิบกระซาบกันเสียงเบา

เส้าเฉินที่นั่งอยู่ตรงกลางได้ยินเข้า ไหล่ถึงกับสั่นกระตุก

เซ็นสัญญา

แลกเปลี่ยนเอกสาร

จับมือ

แสงแฟลชสาดประกายวูบวาบไม่ขาดสาย

ขั้นตอนทั้งหมดใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที

ทว่าเม็ดเงินและข้อตกลงที่แท้จริงเบื้องหลัง ล้วนผ่านการเจรจากันมานานนับสิบชั่วโมงแล้ว

แต่ในสายตาของทุกคนด้านล่าง

ช่วงเวลาเพียงไม่กี่นาทีนี้คือผลลัพธ์ที่ประจักษ์ชัดที่สุด

ชวนสิง

30 ล้าน

ผู้ลงทุนหลัก

จิ่งเฉิน

15 ล้าน

ผู้ร่วมลงทุน

พองานเสร็จสิ้น นักข่าวจากสื่อสายอุตสาหกรรมรายหนึ่งก็รีบปรี่เข้ามาประกบทันที

"บอสกู้ครับ"

"ขอรบกวนถามสักคำถามได้ไหมครับ"

"ถามได้ครับ"

"นี่เป็นยอดการลงทุนเดี่ยวที่สูงที่สุดของชวนสิงในตอนนี้ใช่ไหมครับ"

"ใช่ครับ"

"ทำไมถึงกล้าทุ่มเงินถึง 30 ล้านตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้าสู่วงการหุ่นยนต์ล่ะครับ"

กู้ชวนปรายตามองไปยังคลังสินค้าด้านหลัง

หลังบานกระจกนั้น

หุ่นยนต์อวิ๋นโจวกำลังทยอยขนย้ายสินค้าตามหน้าที่กันทีละตัว

"เพราะพวกมันกำลังช่วยลูกค้าทำเงินอยู่แล้วครับ"

นักข่าวมองตามสายตาของเขาไป

กู้ชวนพูดต่อ "เรื่องเทคโนโลยี ผมไม่แกล้งทำเป็นผู้เชี่ยวชาญหรอกครับ"

"ลูกค้าเต็มใจจ่ายเงิน"

"ระยะเวลาคืนทุนคำนวณออกมาเห็นผลชัดเจน"

"ซื้อไปแล้วก็ยังอยากสั่งเพิ่มอีก"

"เงื่อนไขแค่นี้ก็เพียงพอให้พวกเรากล้าทุ่มเดิมพันแล้วครับ"

นักข่าวพยักหน้ารับ

"ตอนนี้ภายนอกกำลังจับตามองขนาดการบริหารเงินทุนของชวนสิงกันมาก"

"การลงเงิน 30 ล้านในครั้งนี้ หมายความว่าหลังจากนี้วงเงินการลงทุนของชวนสิงจะขยับสูงขึ้นอย่างชัดเจนด้วยหรือเปล่าครับ"

กู้ชวนยิ้ม

"ขึ้นอยู่กับโปรเจกต์ครับ"

"ต่อให้มีเงินเยอะแค่ไหน ก็ต้องค่อยๆ ใช้ทีละหยวนอยู่ดี"

นักข่าวยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ประโยคนี้ฟังดูเหมือนคำพูดของบอสเหอเลยนะครับ"

กู้ชวนชะงักไปเล็กน้อย

"คุณไปสัมภาษณ์ฝ่ายการเงินของเรามาแล้วเหรอครับ"

"เมื่อกี้ได้คุยกันสองสามประโยคน่ะครับ"

"เธอบอกว่า ข่าวการระดมทุนจะครึกโครมแค่ไหนก็ได้ แต่บัญชีของบริษัทยังต้องนิ่งและเยือกเย็นอยู่เสมอครับ"

กู้ชวนหลุดหัวเราะออกมาทันที

"นั่นสมกับเป็นเธอจริงๆ ครับ"

พิธีเซ็นสัญญาเสร็จสิ้นลง

เวลาสิบเอ็ดโมงครึ่ง

มีการแจ้งเตือนเงินลงทุนงวดแรกถูกโอนเข้าบัญชีธนาคารของอวิ๋นโจว

เส้าเฉินมองยอดเงินที่เพิ่งเข้าบัญชี

สิ่งแรกที่เขาทำไม่ใช่การโพสต์ลงโมเมนต์วีแชต

แต่เป็นการแท็กฝ่ายการเงินในกลุ่มบริษัททันที

[เรื่องจ่ายเงินให้ซัพพลายเออร์ ให้ดำเนินการตามแผนเดิม]

แล้วส่งข้อความที่สองตามไปติดๆ

[อย่าเพิ่งรีบผลาญจนหมดในคราวเดียวล่ะ]

หัวหน้าฝ่ายการเงิน:

[รับทราบค่ะ]

หัวหน้าฝ่ายซัพพลายเชน:

[รับทราบครับ]

จู่ๆ หัวหน้าฝ่ายเทคนิคก็โผล่มาประโยคหนึ่ง

[เจ้านายโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้วแฮะ]

ตามมาด้วยข้อความ ฮ่าๆๆ รัวเป็นพรืดอยู่ด้านล่าง

ในเวลาเดียวกัน

ลูกค้าฝั่งคลังสินค้าก็ส่งใบยืนยันการสั่งซื้ออย่างเป็นทางการเข้ามา

อุปกรณ์นำร่องรุ่นใหม่จำนวนสี่สิบตัวที่เคยคุยกันไว้ก่อนหน้านี้

ได้เข้าสู่ขั้นตอนการจัดซื้อเรียบร้อยแล้ว

เส้าเฉินเพิ่งจะฟอร์เวิร์ดอีเมลให้กู้ชวน

ในกลุ่มแชตของบริษัทชวนสิงก็เริ่มมีคนรัวข้อความกันแล้ว

หลินเซี่ย:

[เงินเพิ่งเข้าบัญชี ออเดอร์ก็ตามมาติดๆ เลย]

เฉิงเซียว:

[ดูเรื่องการส่งมอบก่อนเถอะ]

เหอชิง:

[ดูเรื่องงวดชำระเงินก่อน]

หลินเซี่ย:

[พวกคุณนี่ทำลายบรรยากาศเก่งจริง ๆ]

กู้ชวนมองแชตกลุ่มแล้วยิ้มบาง ๆ

ยอดสั่งซื้อเริ่มทยอยเข้ามาเรื่อย ๆ

บททดสอบที่แท้จริงเปลี่ยนจาก "จะขายได้ไหม" มาเป็น "จะส่งมอบทันเวลาหรือเปล่า"

ขณะที่ออเดอร์ล็อตถัดไปที่มีขนาดใหญ่กว่าเดิมของอวิ๋นโจว

ก็เริ่มเข้าสู่ขั้นตอนการอนุมัติภายในของลูกค้าแล้ว