ตอนที่ 85 สามสิบล้าน ผมเป็นลีดเอง

สัปดาห์แรกหลังจากปิดดีลระดมทุนของอวิ๋นโจว ทางชวนสิงไม่ได้จัดงานเลี้ยงฉลองใด ๆ

กู้ชวนแค่ให้ฝ่ายธุรการสั่งอาหารเพิ่มเข้ามาอีกนิดหน่อยเท่านั้น

เหตุผลนั้นง่ายมาก

เงินสามสิบล้านเพิ่งจะควักจ่ายออกไปหมาด ๆ

ยังห่างไกลจากคำว่าทำกำไรอีกเยอะ

หลินเซี่ยแสดงท่าทีคัดค้านเรื่องนี้อย่างจริงจัง

"บอสคะ"

"นี่ดีลลงทุนก้อนใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์บริษัทเลยนะ จะไม่เลี้ยงฉลองมื้อใหญ่สักมื้อจริง ๆ เหรอคะ"

กู้ชวนเงยหน้าขึ้น

"คุณอยากกินอะไรล่ะ"

"อาหารญี่ปุ่นค่ะ"

"ได้สิ"

ดวงตาของหลินเซี่ยเป็นประกายขึ้นมาทันที

"จริงเหรอคะ"

"คุณจ่ายนะ"

"..."

คนทั้งออฟฟิศพลันระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน

แต่สุดท้ายแล้วกู้ชวนก็เป็นคนเลี้ยงอยู่ดี

เลือกร้านอาหารญี่ปุ่นแถวศูนย์การเงิน

ทั้งหมดสิบกว่าคน

ไม่มีพาร์ตเนอร์

ไม่มีสื่อมวลชน

มีแค่คนกันเองในทีมชวนสิง

เฉิงเซียวชูแก้วขึ้นมา

"คราวนี้คงพูดอะไรสักหน่อยได้แล้วมั้งครับ"

กู้ชวนคีบซาชิมิขึ้นมาชิ้นหนึ่ง

"จะให้พูดอะไรล่ะ"

"อย่างเช่น ชวนสิงกำลังก้าวเข้าสู่ยุคใหม่"

"อย่างเช่น ขอบคุณทีมงาน"

"หรือไม่ก็มองไปข้างหน้าสู่อนาคต"

หลินเซี่ยพยักหน้าเห็นด้วย

"หัวข้อพูดของบอส ฉันเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้วนะคะ"

กู้ชวนนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

"งั้นก็ได้"

ทุกคนต่างหันมามอง

กู้ชวนวางตะเกียบลง

"ขอบคุณทุกคนครับ"

"เงินสามสิบล้านของฝั่งอวิ๋นโจวโอนออกไปเรียบร้อยแล้ว"

"หลังจากนี้ก็ช่วยกันหาเงินก้อนนี้กลับคืนมาให้ได้"

เขาหยุดไปครึ่งวินาที

"กินข้าวกันเถอะ"

หลินเซี่ย : "..."

เฉิงเซียวถึงกับขำพรวดจนตัวฟุบลงไป

"สุนทรพจน์เวอร์ชันนี้ของบอสจะรวบรัดเกินไปหน่อยมั้งครับเนี่ย"

แต่เหอชิงกลับดูพอใจมาก

"สาระครบถ้วน"

"เป้าหมายชัดเจน"

เจี่ยงเหยียนเสริมเสียงเรียบ "ไม่มีความเสี่ยงทางกฎหมาย"

คนทั้งโต๊ะพากันหัวเราะจนแทบหยุดไม่อยู่

บรรยากาศผ่อนคลายอย่างยิ่ง

กู้ชวนเองก็รู้ดีแก่ใจ

ตอนนี้ชวนสิงเปลี่ยนไปจากเมื่อสองสามเดือนก่อนอย่างสิ้นเชิงแล้วจริง ๆ

แรกเริ่มเดิมทีบริษัทแห่งนี้มีแค่เขาเพียงคนเดียว

ออฟฟิศขนาดสองพันกว่าตารางเมตรโล่งกว้างจนเหมือนห้องตัวอย่างของโครงการอสังหาฯ

ต่อมาเฉิงเซียว เหอชิง เจี่ยงเหยียน และหลินเซี่ยก็ทยอยเข้ามา

ทีมงานเริ่มคัดกรองโปรเจกต์

เริ่มทำดิวดิลิเจนซ์

เริ่มเปิดประชุมคณะกรรมการการลงทุน

จนถึงตอนนี้ การลงทุนระดับสิบล้านในฐานะสถาบันดีลแรกก็ผลิดอกออกผลแล้ว

ส่วนดีลที่สองซึ่งเป็นลีดอินเวสเตอร์มูลค่าสามสิบล้านก็ปิดรอบได้อย่างเป็นทางการ

ในที่สุดบริษัทแห่งนี้ก็เริ่มมีจังหวะก้าวเป็นของตัวเองอย่างแท้จริง

แต่สิ่งที่เปลี่ยนแปลงชัดเจนยิ่งกว่ากลับมาจากภายนอก

หลังจากข่าวการเซ็นสัญญากับอวิ๋นโจวแพร่ออกไป

คุณภาพของโปรเจกต์ในกล่องอีเมลส่วนกลางของชวนสิงก็ยกระดับขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อก่อน BP จำนวนมากยังวนเวียนอยู่แค่:

มียอดผู้ใช้ลงทะเบียนสองพันคน

ครอบคลุมห้าร้อยล้านคนภายในสามปี

ทว่าตอนนี้เริ่มมีโปรเจกต์ที่เติบโตเต็มที่ และมีรายได้ในปีก่อนหน้าหลักสิบล้านหรือกระทั่งแตะหลักร้อยล้านยื่นเข้ามาแล้ว

ผู้ก่อตั้งสตาร์ทอัพบางคนที่เดิมทีมองหาเฉพาะ VC รุ่นใหญ่ ก็เริ่มใส่ชื่อชวนสิงลงในลิสต์การระดมทุนด้วย

เหตุผลของพวกเขาก็แทบไม่ต่างกัน

ตัดสินใจไว

และใช้เงินทุนของตัวเองล้วน ๆ

บอสดูโปรเจกต์ขาดจริง ๆ

แถมพอลงทุนแล้วก็ยังมีแอ็กชันสนับสนุนอย่างเป็นรูปธรรมตามมาอีก

พอกินข้าวไปได้ครึ่งทาง

โทรศัพท์มือถือของเฉิงเซียวก็ดังขึ้น

เขาเดินออกไปคุยสายอยู่สองสามนาที

พอกลับเข้ามา สีหน้าก็ดูแปลกไปเล็กน้อย

"มีอะไรเหรอ"

กู้ชวนเอ่ยถาม

"เจ้าของโปรเจกต์รายหนึ่งครับ"

"เจ้าไหน"

"บริษัทซอฟต์แวร์อุตสาหกรรมในวอชต์ลิสต์ของเราก่อนหน้านี้ครับ"

เฉิงเซียวนั่งลง

"เดิมทีพวกเขาเน้นคุยกับอีกสองกองทุนเป็นหลัก"

"แต่วันนี้จู่ ๆ ก็มาถามว่าชวนสิงของเรายังพอมีโควตาเหลือไหม"

หลินเซี่ยยิ้ม

"ข่าวดีลสามสิบล้านของอวิ๋นโจวได้ผลดีขนาดนี้เลยเหรอคะ"

"ประมาณนั้นแหละ"

เฉิงเซียวบอก "พวกผู้ประกอบการก็อ่านข่าวเหมือนกันนะ"

"สถาบันการลงทุนที่โอนเงินจริงได้ กับที่เขียนหน้าเว็บไว้สวยหรู มันต่างกันลิบลับเลย"

กู้ชวนพยักหน้า

สถาบันการลงทุนเองก็ต้องมีผลงานมาการันตีเช่นกัน

ก่อนหน้านี้ชวนสิงมีทั้งซีกวง ป้านสิ่ง และเย่าสือ

ตอนนี้ยังมีอวิ๋นโจวเพิ่มเข้ามาอีก

เช็คสามสิบล้านที่ออกให้เห็นกันจะ ๆ ปิดดีลไปเรียบร้อยแล้ว

มุมมองที่ตลาดมีต่อบริษัทจึงเปลี่ยนตามไปด้วยโดยธรรมชาติ

บ่ายวันถัดมา

ความเปลี่ยนแปลงนี้ยิ่งเห็นได้ชัดเจนขึ้นไปอีก

มีงานสัมมนาอุตสาหกรรมการผลิตขั้นสูงจัดขึ้นที่เจียงไห่

อวิ๋นโจวที่เพิ่งปิดรอบระดมทุนเสร็จก็ได้รับเชิญให้เข้าร่วมด้วย

กู้ชวนในฐานะนักลงทุนจึงถูกจัดให้อยู่ในเวทีเสวนาโต๊ะกลมช่วงบ่าย

ภายใต้หัวข้อ:

[ภาคการผลิตสู่ระบบอัจฉริยะ เงินทุนควรมองหาอะไรกันแน่?]

ผู้ร่วมเสวนาบนเวทีเดียวกันยังมีทั้งผู้บริหารกองทุนอุตสาหกรรม ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ และผู้ก่อตั้งบริษัทหุ่นยนต์อีกแห่ง

เมื่อพิธีกรเริ่มแนะนำตัว ข้อมูลของแขกรับเชิญแต่ละคนก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

จนกระทั่งถึงคราวของกู้ชวน

[กู้ชวน]

[ผู้ก่อตั้งชวนสิง อินเวสต์เมนต์]

[สินทรัพย์ภายใต้การจัดการ: ระดับ 300 ล้านหยวน]

[โปรเจกต์ที่เป็นตัวแทน: ซีกวง เทคโนโลยี, ป้านสิ่ง คอฟฟี่, เย่าสือ อิมเมจจิ้ง, อวิ๋นโจว โรโบติกส์]

ผู้ฟังนับร้อยคนด้านล่างเวที

หลายคนรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายภาพไว้ทันที

ไม่กี่เดือนก่อน ตอนกู้ชวนไปร่วมงานประชุมสุดยอดผู้ประกอบการรุ่นใหม่ ข้อมูลสถานะของเขายังระบุไว้แค่ว่า

นักลงทุนอิสระ

แต่ตอนนี้บนจอใหญ่กลับเปลี่ยนเป็นผู้ก่อตั้งสถาบันการลงทุนระดับสามร้อยล้านไปแล้ว

พิธีกรเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

"คุณกู้ครับ ช่วงนี้ชวนสิงเพิ่งจะเป็นผู้นำการลงทุนในอวิ๋นโจวไปสามสิบล้าน"

"หลายคนเลยค่อนข้างอยากรู้กันมาก"

"หลังจากนี้พวกคุณเตรียมจะเน้นหนักไปที่ธุรกิจหุ่นยนต์เป็นหลักเลยหรือเปล่าครับ"

กู้ชวนยกไมโครโฟนขึ้นมา

"ไม่ได้มีแผนนั้นเลยครับ"

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นระงมจากด้านล่างเวที

แม้แต่พิธีกรก็ยังอึ้งไปชั่วขณะ

"แต่ทางอวิ๋นโจวเพิ่งลงทุนไปเองนี่ครับ"

"แล้วยังไงเหรอครับ"

กู้ชวนยิ้มแล้วเอ่ย "แค่ลงทุนในโปรเจกต์หุ่นยนต์ไปตัวหนึ่ง ก็ไม่ได้แปลว่าพรุ่งนี้พอเปิดอีเมลมาเจอคำว่าหุ่นยนต์ แล้วผมจะบวกคะแนนเพิ่มให้เป็นพิเศษโดยอัตโนมัติเสียหน่อย"

เสียงหัวเราะในห้องประชุมดังขึ้นกว่าเดิม

"แล้วเวลาที่คุณดูโปรเจกต์สายการผลิต สิ่งที่คุณให้ความสำคัญมากที่สุดคืออะไรครับ"

"ทำไมลูกค้าถึงยอมควักกระเป๋าซื้อครับ"

กู้ชวนตอบ "อุปกรณ์พวกนั้นช่วยลูกค้าประหยัดต้นทุน ทำกำไร หรือเพิ่มประสิทธิภาพได้จริงหรือเปล่า"

"พวกเจ้านายในภาคการผลิตน่ะ คิดเลขเก่งกันมากอยู่แล้ว"

"สตอรี่เรื่องเทคโนโลยีจะปั้นแต่งให้สวยหรูแค่ไหน สุดท้ายสัญญาจัดซื้อก็ต้องผ่านฝ่ายการเงินอยู่ดี"

ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทในตลาดหลักทรัพย์ที่นั่งข้าง ๆ รีบยิ้มรับลูกทันที

"ข้อนี้ผมเห็นด้วยเลยครับ"

"บริษัทเราเวลาจะซื้ออุปกรณ์แต่ละที ฝ่ายเทคนิคก็มักจะพูดก่อนเสมอว่ามันล้ำสมัยแค่ไหน"

"แต่สุดท้ายฝ่ายการเงินจะถามแค่ประโยคเดียว... กี่ปีคืนทุน"

คนในงานต่างพากันหัวเราะขึ้นมาอีกรอบ

พิธีกรจึงถามต่อ

"ถ้าอย่างนั้น ตัวเทคโนโลยีที่ล้ำสมัยก็ไม่ได้สำคัญหรอกเหรอครับ"

"สำคัญครับ"

กู้ชวนกล่าว "เพราะอย่างนั้นชวนสิงถึงต้องหาคนที่เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีมาช่วยประเมิน"

"หน้าที่ของผมคือดูว่าสุดท้ายแล้วเทคโนโลยีนี้จะกลายเป็นธุรกิจได้หรือไม่ต่างหาก"

เพียงประโยคเดียว

เรียบง่ายอย่างยิ่ง

แต่เหล่าผู้บริหารระดับสูงใต้เวทีได้ฟังแล้วกลับถูกอกถูกใจเป็นอย่างมาก

โดยเฉพาะบรรดาเจ้าของธุรกิจภาคการผลิต

สิ่งที่พวกเขากลัวที่สุดคือนักลงทุนประเภทที่พอไปถึงโรงงาน ก็เอาแต่พ่นคำอย่าง "พลิกโฉมอุตสาหกรรม" หรือ "ปฏิวัติเทคโนโลยี" ไม่หยุดหย่อน ทว่าสุดท้ายกลับไม่แม้แต่จะถามสักคำว่าอุปกรณ์พวกนี้จะเอาไปขายทำเงินได้อย่างไร

เข้าสู่ช่วงครึ่งหลังของการเสวนาโต๊ะกลม

จู่ ๆ พิธีกรก็เบนหัวข้อมายังเรื่องเม็ดเงินลงทุน

"ปัจจุบันชวนสิงก้าวขึ้นมาบริหารสินทรัพย์ในระดับสามร้อยล้านแล้ว"

"ในอนาคต เงินลงทุนต่อโปรเจกต์จะขยับจากหลักสิบล้านขึ้นไปเป็นสามสิบล้าน หรือกระทั่งห้าสิบล้านเลยไหมครับ"

กู้ชวนตอบ

"เรื่องวงเงินขึ้นอยู่กับตัวโปรเจกต์ครับ"

"กับอวิ๋นโจวเราลงได้สามสิบล้าน เพราะประเมินแล้วว่าคู่ควรกับสัดส่วนพอร์ตนี้"

"แต่กับบริษัทถัดไป ต่อให้ต้องการระดมทุนสักร้อยล้าน ชวนสิงก็อาจจะไม่ควักให้แม้แต่หยวนเดียวเช่นกัน"

ด้านล่างเวทีเงียบกริบไปชั่วขณะ

ก่อนที่เสียงปรบมือจะดังเกรียวกราวตามมา

พิธีกรยิ้มพลางเอ่ยขึ้น "ตอบได้ตรงไปตรงมาจริง ๆ ครับ"

"เงินน้อย ถ้าเลือกโปรเจกต์พลาดก็คงทรมานใจ"

กู้ชวนยิ้มตอบ "เงินเยอะ ถ้าเลือกโปรเจกต์พลาดจะยิ่งทรมานใจกว่าครับ"

พองานเสวนาโต๊ะกลมจบลง

ผู้คนก็พากันกรูเข้ามาล้อมเขาไว้ตรงทางออกหลังเวทีทันที

"คุณกู้ครับ บริษัทเราทำระบบวิชันสำหรับงานอุตสาหกรรม"

"สะดวกแอดวีแชตไว้สักหน่อยไหมครับ"

"คุณกู้ครับ ปีนี้บริษัทเราทำรายได้กว่าหนึ่งร้อยล้าน กำลังเตรียมระดมทุนรอบต่อไปอยู่พอดี"

"ทางชวนสิงยังสนใจพวกธุรกิจต้นน้ำปลายน้ำของระบบโลจิสติกส์อัจฉริยะอยู่ไหมครับ"

เฉิงเซียวยืนอยู่ข้าง ๆ คอยช่วยรับเอกสารข้อมูลโปรเจกต์ไปพลาง

แค่เวลาสิบกว่านาทีสั้น ๆ

ก็แอดวีแชตเหล่าผู้ก่อตั้งไปได้สิบกว่าคนแล้ว

เมื่อก่อนเวลาที่กู้ชวนไปร่วมงาน คนที่เข้ามารุมล้อมมักจะเป็นพวกที่อยากขอถ่ายรูป ถามเรื่องรถหรู หรือไม่ก็ถามเรื่องทรัพย์สินส่วนตัว

แต่วันนี้ทุกคนที่ปรี่เข้ามา คำแรกที่เอ่ยถามคือ

"บริษัทเราทำอะไร"

นี่ต่างหากคือความเปลี่ยนแปลงของสถานะอย่างแท้จริง

ตอนเดินออกจากงานฟอรัม

ในมือของเฉิงเซียวก็มีนามบัตรเพิ่มมาเป็นปึกใหญ่แล้ว

"วันนี้ได้อะไรกลับมาเพียบเลยนะครับ"

กู้ชวนพยักหน้า

"คัดกรองดูก่อน"

"อย่าเพิ่งคิดไปเองว่าโปรเจกต์จะน่าเชื่อถือ เพียงเพราะผู้ก่อตั้งเข้ามาในงานฟอรัมนี้ได้"

เฉิงเซียวยิ้มรับ "วางใจได้เลยครับ"

ทันทีที่ทั้งสองก้าวขึ้นรถ

โทรศัพท์มือถือของกู้ชวนก็ส่งเสียงดังขึ้น

สวี่หลาน

"ฮัลโหล"

"งานฟอรัมจบแล้วเหรอคะ"

"เพิ่งจบครับ"

"ทางฝั่งอวิ๋นโจวมีข่าวดีมาบอกค่ะ"

กู้ชวนขยับนั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย

"เรื่องอะไรครับ"

"ทีมดูแลหลังการลงทุนของจิ่งเฉินเพิ่งได้ข้อมูลอัปเดตจากลูกค้ามาค่ะ"

น้ำเสียงของสวี่หลานเจือรอยยิ้ม

"ลูกค้ารายก่อนหน้านี้ที่สั่งไปร้อยยี่สิบเครื่องน่ะค่ะ"

"งบประมาณขยายคลังสินค้าอีกสองแห่งผ่านการอนุมัติพร้อมกันแล้วนะคะ"

"มูลค่าเท่าไหร่ครับ"

"คำนวณเบื้องต้นออกมาแล้ว"

"แค่ยอดสั่งซื้อที่เพิ่มขึ้นจากลูกค้ารายนี้รายเดียว ก็เกือบสามสิบล้านแล้วค่ะ"

แววตาของกู้ชวนไหววูบไปเล็กน้อย

สวี่หลานพูดต่อ "ถ้ารวมเจ้าอื่น ๆ อีกหลายรายเข้าไปด้วย"

"ตอนนี้ยอดออเดอร์ใหม่ของอวิ๋นโจว ทั้งที่ยืนยันแล้วกับที่มีโอกาสได้สูงมาก..."

"เกือบจะแตะแปดสิบล้านแล้วนะคะ"

ภายในรถเงียบกริบไปครึ่งวินาที

เฉิงเซียวหันขวับมามองทันที

กู้ชวนกดวางสายไป

แล้วส่งข้อความต่อไปให้เขา

ทันทีที่กวาดสายตามองตัวเลขจนจบ

แววตาของเฉิงเซียวก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

"แปดสิบล้านเลยเหรอครับ"

"อืม"

"เร็วขนาดนี้เลยเหรอครับ"

กู้ชวนเอนหลังพิงเบาะ

"พรุ่งนี้ไปอวิ๋นโจว"

"ไปดูเรื่องส่งมอบงาน"

เฉิงเซียวพยักหน้ารับ

"ได้ครับ"

รถยนต์ค่อย ๆ แล่นออกจากศูนย์การประชุม

ขณะเดียวกัน ภายในสำนักงานอวิ๋นโจว

เส้าเฉินยืนอยู่กลางห้องประชุม

บนจอภาพขนาดใหญ่ ยอดคำสั่งซื้อที่เพิ่งได้รับการยืนยันกำลังอัปเดตขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ตัวเลขในบรรทัดล่างสุดนั้น

พุ่งขึ้นไปแตะที่

78,640,000 หยวน