ตอนที่ 87 ออเดอร์แปดสิบล้าน เริ่มเปลี่ยนเป็นเงินจริง

ตอนนี้จุดที่วุ่นวายที่สุดของอวิ๋นโจวไม่ใช่ห้องประชุมระดมทุนอีกต่อไป แต่ย้ายมาอยู่ที่ศูนย์ส่งมอบเรียบร้อยแล้ว

แปดโมงเช้า

ไฟในโซนประกอบของโรงงานในเขตไฮเทคเปิดสว่างโร่ไปทั่วบริเวณ

หุ่นยนต์กึ่งสำเร็จรูปจอดเรียงรายเป็นแถวอยู่ตามแต่ละสเตชัน

ฝั่งหนึ่งกำลังติดตั้งแบตเตอรี่

อีกฝั่งกำลังทดสอบระบบขับเคลื่อน

บ้างก็กำลังเชื่อมต่อชุดควบคุม

ก่อนจะถูกส่งต่อไปยังโซนปรับจูนและทดสอบการทำงานของทั้งระบบในขั้นตอนสุดท้าย

เมื่อก่อนตอนที่อวิ๋นโจวส่งมอบงานแค่เดือนละไม่กี่สิบตัว บรรยากาศการทำงานในโรงงานยังถือว่าค่อนข้างสบายๆ

แต่ตอนนี้ยอดสั่งซื้อกลับพุ่งกระฉูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ทุกวี่ทุกวันจึงเหมือนมีคนคอยถือแส้ไล่หวดอยู่ด้านหลังตลอดเวลา

เส้าเฉินมาถึงบริษัทตั้งแต่เจ็ดโมงครึ่ง

กาแฟในมือเพิ่งจิบไปได้แค่สองอึก

หัวหน้าฝ่ายส่งมอบก็พรวดพราดเข้ามาในห้องทำงาน

"บอสเส้าครับ"

"ลูกค้าล็อตสามสิบเครื่องแถบหัวตงอยากให้เลื่อนกำหนดส่งมอบเร็วขึ้นหนึ่งสัปดาห์ครับ"

เส้าเฉินไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

"ไม่เลื่อน"

"ลูกค้าบอกว่าช่วงโปรโมชันของคลังสินค้าต้องขยับให้เร็วขึ้นน่ะครับ"

"งั้นก็ให้ฝ่ายขายไปคุยกับเขา"

"ไลน์ผลิตคิวเต็มหมดแล้ว"

หัวหน้าฝ่ายส่งมอบชะงักไปทันที

เมื่อก่อนเจ้านายชอบตอบตกลงตามใจลูกค้าที่สุด

ลูกค้าบอกขอเร็วขึ้น

ได้

ลูกค้าบอกขอเพิ่มอีกสิบตัว

ได้

ลูกค้าบอกสิ้นเดือนนี้ต้องเปิดใช้งานให้ได้

ไม่มีปัญหา

แล้วหลังจากนั้น ทีมผลิตก็ต้องก้มหน้าก้มตาทำโอทีจนเริ่มตั้งคำถามกับชีวิต

แต่ตอนนี้ หลังจากได้เงินระดมทุนมา เส้าเฉินกลับสุขุมขึ้นมาก

"ออเดอร์ไม่ได้ส่งมอบได้ด้วยการเที่ยวไปตบปากรับคำมั่วๆ"

เขาเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า "ตอบไปตามเวลาที่ทำได้จริง"

"ถ้าเร่งให้เร็วขึ้นไม่ได้ก็อย่าไปหลอกเขา"

"เข้าใจแล้วครับ"

หัวหน้าฝ่ายส่งมอบหันหลังเดินออกไป

เส้าเฉินมองตามไปทางประตู พลางนึกขำตัวเองอยู่เหมือนกัน

สตาร์ตอัปในช่วงที่ขาดแคลนออเดอร์ที่สุด ต่อให้ลูกค้าโทรมาตอนตีสามก็แทบจะกดรับสายในวินาทีเดียว

แต่พอออเดอร์เยอะขึ้นมาจริง ๆ ความสามารถที่สำคัญที่สุดกลับกลายเป็นว่า:

กล้าที่จะบอกว่าทำไม่ได้

ช่วงสาย

ทีมงานร่วมติดตามผลหลังการลงทุนของชวนสิงและจิ่งเฉินเดินทางมาถึง

ไม่มีการเปิดฉากพูดคุยในห้องประชุม

กู้ชวนเดินตรงเข้าโรงงานผลิตทันที

หุ่นยนต์ตัวหนึ่งที่เพิ่งประกอบเสร็จค่อย ๆ สตาร์ตเครื่องขึ้นจากสเตชันทดสอบ

เดินหน้า

เลี้ยว

หยุดกะทันหัน

หลบหลีกสิ่งกีดขวาง

ถอยกลับเข้าแท่นชาร์จ

ผ่านการทดสอบครบชุดได้อย่างสมบูรณ์แบบ

หัวหน้าฝ่ายเทคนิคของอวิ๋นโจวถือแท็บเล็ตคอยจดบันทึกผล

"ล็อตนี้จะส่งมอบได้เมื่อไหร่ครับ"

กู้ชวนเอ่ยถาม

"อีกสามวันจะเริ่มจัดส่งครับ"

"ลูกค้าใช้เวลาตรวจรับนานแค่ไหน"

"ปกติประมาณหนึ่งสัปดาห์ครับ"

"ขั้นตอนไหนที่เกิดปัญหาได้ง่ายที่สุด"

"การนำระบบไปติดตั้งใช้งานจริงครับ"

หัวหน้าฝ่ายเทคนิคเอ่ยขึ้น "ถ้าเป็นตัวหุ่นยนต์เดี่ยวๆ ไม่ค่อยมีปัญหาอะไรครับ"

"แต่สัญญาณเครือข่าย แผนที่ กับการเชื่อมต่อระบบคลังสินค้าหน้างานของลูกค้านี่แหละครับที่มักจะเกิดปัญหาได้ง่ายกว่า"

เฉิงเซียวถามขึ้น "แปลว่าตอนนี้ปัญหาคอขวดเริ่มเปลี่ยนจากฝั่งการผลิตไปอยู่ที่การส่งมอบแล้วเหรอครับ"

"มีแนวโน้มแบบนั้นครับ"

นี่คือสิ่งที่มักจะเกิดขึ้นเสมอเมื่อโปรเจกต์เริ่มเติบโต

ตอนแรกสุดกลัวว่าจะขายไม่ออก

พอขายออกก็กลัวว่าจะผลิตไม่ทัน

พอผลิตทัน ก็ดันกลัวว่าจะติดตั้งหน้างานได้ไม่ดีอีก

ในโลกธุรกิจไม่มีคำว่าเอนด์เกม

มีเพียงด่านต่อไปที่รออยู่เสมอ

สิบโมงเช้า

การประชุมประจำสัปดาห์เรื่องการส่งมอบเริ่มต้นขึ้น

หน้าจอขนาดใหญ่แสดงรายการออเดอร์ใหม่ทั้งหมดที่ถูกจำแนกออกเป็นสถานะต่าง ๆ

เซ็นสัญญาแล้ว

รอคิวผลิต

อยู่ระหว่างการผลิต

รอจัดส่ง

ติดตั้งและปรับจูน

อยู่ระหว่างตรวจรับมอบ

ส่วนที่เข้าสู่ขั้นตอนการรับรู้รายได้จริง ๆ นั้นมีอยู่เพียงหยิบมือเดียว

พอแจกแจงออกมา ตัวเลขสวยหรูอย่าง "คำสั่งซื้อเฉียดแปดสิบล้าน" ก็ไม่ได้ชวนให้สบายใจเลยสักนิด

แต่กู้ชวนกลับชอบความรู้สึกแบบนี้

ตัวเลขก้อนโตมักทำให้คนเราเคลิบเคลิ้มลืมตัว

แต่พอซอยย่อยลงมาเป็นลูกค้ารายบุคคล ยอดเงินที่เรียกเก็บได้แต่ละงวด และจุดตรวจรับมอบแต่ละจุด สติจะดึงให้กลับมาเยือกเย็นลงได้เอง

"ดูสามรายการที่เสี่ยงที่สุดก่อนครับ"

กู้ชวนพูดขึ้น

หัวหน้าฝ่ายส่งมอบสลับหน้าจอ เปิดดูโปรเจกต์สองสามรายการ

รายการแรก

ลูกค้าขอให้เร่งส่งมอบงานเร็วขึ้น

ยืนยันแล้วว่าจะทำตามแผนเดิม

รายการที่สอง

งานก่อสร้างหน้างานคลังสินค้าเกิดความล่าช้า ต่อให้ส่งหุ่นยนต์ไปตอนนี้ก็ยังเปิดระบบใช้งานไม่ได้

รายการที่สาม

อินเทอร์เฟซระบบภายในของลูกค้ามีการเปลี่ยนแปลง ทีมซอฟต์แวร์กำลังเร่งปรับแก้

"รายการที่สามส่งผลกระทบมากที่สุดครับ"

หัวหน้าฝ่ายเทคนิคของอวิ๋นโจวเอ่ย "ถ้าช้าไปสิบวัน การตรวจรับมอบก็ต้องเลื่อนตามไปด้วย"

เหอชิงถามขึ้น "ยอดเงินที่ต้องเรียกเก็บจากรายการนี้เท่าไหร่คะ"

"สิบล้านกว่าหยวนครับ"

ทั่วทั้งห้องประชุมเงียบกริบลงทันที

นี่แหละคือกระแสเงินสด

การเชื่อมต่อระบบล่าช้าไปสิบวัน

ในสายตาของโปรแกรมเมอร์ มันเป็นเพียงเวลาพัฒนาที่กินไปสิบวัน

แต่ในสายตาของฝ่ายการเงิน มันหมายถึงเงินกว่าสิบล้านหยวนที่จะหมุนกลับเข้ามาล่าช้าไปสิบวัน

เหอชิงหันไปมองเส้าเฉิน

"ออเดอร์นี้ต้องยกระดับความสำคัญขึ้นมานะคะ"

"ปรับขึ้นแล้วครับ"

"อย่าเอาแต่พึ่งพาการโหมทำโอทีอย่างเดียว"

กู้ชวนเอ่ย "แจกแจงมาให้ชัดเจนดีกว่าว่าที่ขาดจริง ๆ คือทรัพยากรส่วนไหน"

หัวหน้าฝ่ายเทคนิคพยักหน้ารับคำ

"ขาดวิศวกรประสานระบบที่คุ้นเคยกับฝั่งลูกค้าสองคนครับ"

"โยกคนมาได้ไหม"

"ได้ครับ"

"งั้นก็โยกมา"

เรียบง่าย

ตรงไปตรงมา

ไม่มีเจ้านายมานั่งตะโกนลั่นห้องประชุมว่า

ต้องบีบจากสิบวันให้เหลือห้าวันให้ได้

ปัญหาทางเทคนิคไม่ได้ยินเสียงเจ้านายแผดใส่แล้วจะกลัวจนหายไปเองเสียเมื่อไหร่

เที่ยงวันนั้น

ลูกค้ารายใหญ่ที่สุดรายนั้นก็ส่งคนมาที่อวิ๋นโจวเช่นกัน

คราวนี้ไม่ใช่ฝ่ายจัดซื้อ

หากแต่เป็นหัวหน้าฝ่ายเทคนิคคลังสินค้าของเครือบริษัท

อีกฝ่ายมาเพื่อประเมินเรื่องการขยายยอดสั่งซื้อสำหรับคลังสินค้าอีกสองแห่ง

กู้ชวนไม่ได้คิดจะหลบเลี่ยง

เขาเดินตามไปดูหน้างานด้วย

หัวหน้าฝั่งลูกค้าเดินตรวจสายการผลิตรอบหนึ่ง สีหน้าดูวางใจกว่าตอนทดสอบโครงการนำร่องครั้งแรกอย่างเห็นได้ชัด

"ตอนนี้กำลังการผลิตของพวกคุณเพิ่มขึ้นเยอะเลยนะ"

เส้าเฉินยิ้มพลางบอก "พอมีเงินทุนเข้ามา ในที่สุดพวกเราก็กล้าสั่งล็อกอะไหล่ล่วงหน้าแล้วครับ"

"เงินก้อนนั้นของชวนสิงเหรอ"

"ของชวนสิงกับจิ่งเฉินครับ"

หัวหน้าฝั่งลูกค้าพยักหน้ารับ

เห็นได้ชัดว่าเขารู้เรื่องการระดมทุนรอบนี้อยู่แล้ว

"งบประมาณภายในสำหรับคลังสินค้าสองแห่งนั้นของเราผ่านแล้วนะ"

"ยอดสั่งซื้อน่าจะอยู่ที่ราวๆ หนึ่งร้อยสามสิบเครื่อง"

แววตาของเส้าเฉินเป็นประกายขึ้นมาทันที

"เพิ่มจากหนึ่งร้อยเครื่องที่เคยคุยไว้เหรอครับ"

"พอดีปริมาณงานเปลี่ยนน่ะครับ"

"สัญญาฉบับจริงจะออกภายในสัปดาห์นี้"

กู้ชวนที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยถามขึ้นมา

"แล้วกำหนดเวลาเริ่มใช้งานจริงมีเงื่อนไขยังไงบ้างครับ"

หัวหน้าฝั่งลูกค้าหันมามองเขา

"บอสกู้ดูแลเรื่องการส่งมอบงานด้วยเหรอครับ"

"ผมดูแลเรื่องเก็บเงินครับ"

แค่ประโยคเดียว

อีกฝ่ายก็ชะงักไปนิด ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาทันที

"ได้เลย"

"งั้นผมจะช่วยให้พวกคุณได้เงินคืนเร็วขึ้นก็แล้วกัน"

คนทั้งกลุ่มต่างพากันหัวเราะร่วน

บ่ายสามโมง

ใบยืนยันการสั่งซื้อฉบับใหม่ถูกส่งเข้ามาทางอีเมลทางการ

ก่อนหน้านี้อวิ๋นโจวมีทั้งยอดสั่งซื้อที่ยืนยันแล้วและยอดที่มีความเป็นไปได้สูงเกือบแปดสิบล้านหยวน

พอการอนุมัติงบประมาณหลายรายการเสร็จสิ้น

ส่วนใหญ่ก็ทยอยเปลี่ยนเป็นสัญญาจริง

ยอดเงินที่สามารถลงบันทึกว่า 'เซ็นสัญญาแล้ว' พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

อุปกรณ์ชุดใหม่ล็อตแรกส่งมอบเรียบร้อย

การตรวจรับของลูกค้าผ่านฉลุย

เงินทุนถูกโอนกลับเข้ามาแล้ว

บนระบบบัญชี

เม็ดเงินก้อนโตงวดแรกของโครงการเข้าบัญชีอย่างเป็นทางการ

เส้าเฉินจ้องตัวเลขยอดเงินคงเหลือในบัญชีธนาคารอยู่หลายวินาที

ก่อนจะแคปหน้าจอส่งเข้าไปในกลุ่มผู้ถือหุ้น

[เส้าเฉิน: ในที่สุดเงินก็เริ่มไหลกลับเข้ามาแล้วครับ]

สวี่หลาน:

[ลุยต่อเลยค่ะ]

เฉิงเซียว:

[ยินดีด้วยครับ]

เหอชิง:

[อัปเดตตารางลูกหนี้การค้าเรียบร้อยแล้วค่ะ]

หลินเซี่ย:

[พี่เหอคะ พี่ไม่คิดจะให้เวลาฉลองกันสักนิดเลยจริง ๆ]

เหอชิง:

[เงินเข้าบัญชีก่อนแล้วค่อยน่าฉลองค่ะ]

กู้ชวนมองข้อความในกลุ่มแล้วยิ้มออกมา

คืนวันนั้นเอง

สื่อสายอุตสาหกรรมแห่งหนึ่งในเจียงไห่ได้เผยแพร่รายงานข่าวการลงพื้นที่จริงที่อวิ๋นโจว

นักข่าวเดินทางไปยังคลังสินค้าของลูกค้า

โดยไม่ได้สัมภาษณ์นักลงทุน

แต่เลือกสัมภาษณ์ผู้ใช้งานจริงโดยตรง

"ทำไมถึงสั่งซื้อเพิ่มเหรอครับ"

ผู้ดูแลฝ่ายปฏิบัติการของฝั่งลูกค้ายืนอยู่หน้ากล้อง

"คำนวณดูแล้วมันคุ้มค่าน่ะครับ"

"ล็อตแรกเริ่มวิ่งมาสองสามเดือนแล้ว ประสิทธิภาพการขนย้ายเสถียรมาก"

"พอผ่านการระดมทุนรอบนี้ ขีดความสามารถในการส่งมอบของอวิ๋นโจวก็ยิ่งพัฒนาขึ้นด้วย"

นักข่าวถามเจาะลึกต่อ

"สถาบันการลงทุนมีผลต่อการตัดสินใจสั่งซื้อเพิ่มของพวกคุณไหมครับ"

ผู้ดูแลนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

"ก็มีส่วนอยู่นิดหน่อยครับ"

"โครงการเกี่ยวกับอุปกรณ์ต้องพึ่งพาบริการหลังการขายในระยะยาว"

"ถ้าซัพพลายเออร์มีสภาพคล่องทางการเงินที่มั่นคง ก็ถือเป็นหลักประกันให้พวกเราได้เหมือนกัน"

"พอมีชวนสิงกับจิ่งเฉินเข้ามาร่วมลงทุน พวกเราก็ยิ่งวางใจกับบริการที่จะตามมาในอนาคตมากขึ้นครับ"

เมื่อคลิปวิดีโอถูกเผยแพร่ออกไป

ชาวเน็ตในช่องคอมเมนต์จำนวนมากถึงเพิ่งเข้าใจเป็นครั้งแรกจริง ๆ ว่า

ท้ายที่สุดแล้ว การลงทุนในบริษัทหุ่นยนต์เขาดูกันที่ตรงไหนกันแน่

"ที่แท้หัวใจสำคัญก็คือการประหยัดแรงงานคนนี่เอง"

"สิบสี่เดือนคืนทุน มิน่าล่ะพวกผู้ประกอบการถึงยอมควักกระเป๋าจ่าย"

"แบบนี้ยังดูจับต้องได้มากกว่าพวกที่เอาแต่พล่ามว่า AI จะเปลี่ยนโลกตั้งเยอะ"

"ทำไมสไตล์การลงทุนของชวนสิงถึงชักจะเหมือนพวกนักบัญชีเข้าไปทุกทีล่ะเนี่ย"

"กู้ชวน: คิดเรื่องเงินก่อนเสมอ"

คอมเมนต์นี้พุ่งขึ้นมาติดท็อปอย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกันนั้น

ยอดคำสั่งซื้อใหม่ในระบบหลังบ้านของอวิ๋นโจวยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ผู้รับผิดชอบฝ่ายส่งมอบงานยังคงนั่งอัปเดตตารางงานลากยาวมาจนถึงสี่ทุ่ม

ตรงบรรทัดสุดท้าย

ยอดสะสมของออเดอร์ที่เซ็นสัญญาแล้วและออเดอร์ที่มีความแน่นอนสูง:

82,370,000 หยวน

ตัวเลขพุ่งทะลุแปดสิบล้านหยวนอย่างเป็นทางการ

เส้าเฉินจ้องมองหน้าจอ

ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองที

หัวหน้าฝ่ายการเงินชะโงกหน้าเข้ามา

"บอสเส้าครับ"

"มีกองทุนอุตสาหกรรมแห่งหนึ่งติดต่อพวกเรามาครับ"

"มีเรื่องอะไรเหรอ"

"เขามาถามเรื่องการระดมทุนรอบถัดไปครับ"

เส้าเฉินอึ้งไปครู่หนึ่ง

"เงินรอบนี้ของเราเพิ่งเข้าบัญชีมาได้ไม่นานเองไม่ใช่เหรอ"

"ผมก็ถามไปแบบนั้นเหมือนกันครับ"

หัวหน้าฝ่ายการเงินพลันมีสีหน้าซับซ้อนขึ้นมาเล็กน้อย

"อีกฝ่ายบอกว่าคุยเรื่องการประเมินมูลค่าบริษัทกันก่อนได้ครับ"

"เท่าไหร่ล่ะ"

"ตัวเลขอ้างอิงคร่าว ๆ ที่เขาเปรยมาปากเปล่า..."

"เกือบสี่ร้อยล้านหยวนครับ"

ภายในห้องทำงานพลันเงียบกริบลงทันตา

เส้าเฉินนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ไม่พูดไม่จาไปพักใหญ่

จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

แล้วต่อสายหากู้ชวนทันที