ตอนที่ 88 มูลค่าประเมินสี่ร้อยล้าน มาเร็วไปหน่อย

สี่ทุ่มยี่สิบเจ็ดนาที

กู้ชวนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ

เส้าเฉินก็โทรเข้ามาพอดี

"บอสกู้ครับ"

"ยังไม่นอนใช่ไหมครับ"

"ยังครับ"

"มีเรื่องหนึ่งครับ"

"ว่ามาสิ"

เส้าเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง

"มีคนเริ่มมาถามเรื่องรอบต่อไปของเราแล้วครับ"

มือที่กำลังเช็ดผมของกู้ชวนชะงักไป

"เร็วขนาดนี้เลยเหรอ"

"ผมก็ว่าเร็วครับ"

"เจ้าไหนล่ะ"

"ฮั่นไห่ อินดัสเทรียล แคปปิตอล ครับ"

กู้ชวนเคยได้ยินชื่อนี้อยู่บ้าง

เจ้านี้เชี่ยวชาญการลงทุนด้านระบบอัตโนมัติในโรงงานและซัพพลายเชนภาคการผลิต แถมเบื้องหลังยังมีบริษัทยักษ์ใหญ่ในตลาดหลักทรัพย์หนุนอยู่อีกหลายแห่ง

"เสนอราคามาแล้วเหรอ"

"ยังไม่มี Term Sheet อย่างเป็นทางการครับ"

เส้าเฉินบอกว่า "พวกเขาแค่เปรยๆ ว่า ถ้าตรวจตัวเลขยอดสั่งซื้อกับการส่งมอบแล้วตรงตามจริง รอบหน้าน่าจะคุยกันที่มูลค่าประเมินเฉียดสี่ร้อยล้านได้เลยครับ"

"สี่ร้อยล้านก่อนลงทุนเหรอ"

"เป็นตัวเลขประเมินเบื้องต้นครับ"

กู้ชวนยืนอยู่ริมหน้าต่างกระจกบานจรดพื้น

ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับตัวเลขนี้เลยสักนิด

การระดมทุนสี่สิบห้าล้านรอบนี้ของอวิ๋นโจวเพิ่งจะเสร็จสิ้นไป

โครงการเดินหน้าไปเร็วมากจริงๆ

ยอดสั่งซื้อเองก็กำลังพุ่งกระฉูด

แต่มูลค่าประเมินจากสองร้อยกว่าล้านกลับดีดตัวขึ้นไปถึงสี่ร้อยล้าน

นับว่าเร็วแรงเกินไปแล้ว

"อย่าเพิ่งรีบระดมทุนเลย"

กู้ชวนเอ่ยขึ้น

เส้าเฉินหัวเราะ

"ผมเดาไว้แล้วว่าคุณต้องพูดแบบนี้"

"ตอนนี้เงินในบัญชีขาดมือไหม"

"ไม่ขาดครับ"

"แล้วเรื่องส่งมอบยังรับไหวไหม"

"ไหวครับ"

"งั้นจะรีบไปทำไม"

"ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกันครับ"

เส้าเฉินบอกว่า "แต่ทางนั้นอยากเข้ามาทำดิวดิลิเจนซ์ก่อนน่ะครับ"

"ให้พวกเขาดูข้อมูลที่ถูกต้องตามกฎหมายและอยู่ในขอบเขตที่เปิดเผยได้ก็พอ"

"อย่าเพิ่งหาเรื่องเพิ่มบทให้ตัวเองเพียงเพราะได้มูลค่าประเมินสี่ร้อยล้านล่ะ"

เส้าเฉินหลุดขำพรืด

"เพิ่มบทยังไงเหรอครับ"

"อย่างเช่น วันนี้ยังก้มหน้าก้มตาพัฒนาระบบขนย้ายสินค้าในคลังอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว"

"แต่พอพรุ่งนี้ทำสไลด์โรดโชว์ ดันใส่คำว่าหุ่นยนต์อเนกประสงค์ ปัญญาประดิษฐ์เชิงกายภาพ คลังสินค้าไร้คนขับระดับโลกขึ้นมาน่ะสิ"

"..."

ปลายสายเงียบไปสองวินาที

"บอสกู้ครับ"

"คุณแอบดูสไลด์ใหม่ของแผนกการตลาดมาเหรอครับ"

กู้ชวน "?"

"เขียนไปแบบนั้นจริงๆ เหรอ"

เส้าเฉินกระแอมเบาๆ ทีหนึ่ง

"มีเวอร์ชันหนึ่งที่พูดถึงระบบนิเวศคลังสินค้าอัจฉริยะอยู่ครับ"

"ลบทิ้งซะ"

"พรุ่งนี้จะลบครับ"

กู้ชวนหลุดขำออกมาทันที

พอบริษัทสตาร์ตอัปเริ่มมีมูลค่าประเมินพุ่งสูง สิ่งที่มักจะเว่อร์วังที่สุดกลับไม่ใช่ตัวออฟฟิศ

แต่เป็นสไลด์นำเสนอต่างหาก

วันนี้ทำระบบขนย้าย

พรุ่งนี้ทำแพลตฟอร์ม

มะรืนนี้สร้างอีโคซิสเต็ม

ผ่านไปอีกสัปดาห์ก็เตรียมจัดระเบียบโลกใหม่

ตัวธุรกิจจริงยังไม่ทันขยับ

แต่หัวข้อในสไลด์พร้อมเข้าตลาดหุ้นไปแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น

คณะกรรมการการลงทุนของชวนสิงเพิ่มวาระเรื่องอวิ๋นโจวเข้ามาอย่างกะทันหัน

พอเฉิงเซียวได้ยินตัวเลขประเมินมูลค่าปากเปล่าถึงสี่ร้อยล้าน ปฏิกิริยาแรกก็ตรงไปตรงมาเช่นกัน

"พุ่งเร็วไปหน่อยครับ"

แต่หลินเซี่ยกลับตื่นเต้น

"ถ้างั้นสามสิบล้านของเราก็มูลค่าเพิ่มขึ้นแล้วสิคะ"

"อย่าเพิ่งรีบคำนวณเลย"

เหอชิงเงยหน้าขึ้น

"ตัวเลขประเมินปากเปล่า เอาไปลงบัญชีไม่ได้หรอกนะ"

หลินเซี่ยถอนหายใจ

"พี่เหอคะ พี่นี่เก่งเรื่องปิดสวิตช์ความสุขที่สุดเท่าที่หนูเคยเจอมาเลยค่ะ"

เสียงหัวเราะดังครืนขึ้นมาทั่วห้องประชุม

กู้ชวนบอกให้เฉิงเซียวพูดต่อ

"ตัวโครงการตอนนี้กำลังไปได้สวยครับ"

เฉิงเซียวกล่าว "ยอดสั่งซื้อแปดสิบล้านทยอยเซ็นสัญญาแล้ว การส่งมอบเป็นไปตามปกติ เงื่อนไขในห่วงโซ่อุปทานก็ดีขึ้น"

"การที่กองทุนเพื่ออุตสาหกรรมยอมให้ราคาสูงกว่าเดิมจึงสมเหตุสมผลอยู่"

"แต่จำเป็นต้องระดมทุนรอบต่อไปตอนนี้ไหม นั่นก็อีกเรื่องหนึ่งครับ"

"ผมเองก็เห็นว่ายังไม่ต้องรีบครับ"

กู้ชวนพยักหน้ารับ

ตอนนี้อวิ๋นโจวไม่ได้ขาดเงิน

เงินทุนรอบล่าสุดก็เพิ่งจะเริ่มเบิกออกมาใช้

จึงไม่มีความจำเป็นต้องยอมเฉือนสัดส่วนหุ้นอีกรอบ เพียงเพื่อให้ตัวเลขมูลค่าประเมินบนกระดาษดูสวยหรู

สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือการเปลี่ยนยอดสั่งซื้อของลูกค้าให้กลายเป็นรายได้จริงเข้ามา

เหอชิงช่วยเสริมขึ้นมาเช่นกัน "ถ้าในอนาคตยอดสั่งซื้อยังโตต่อเนื่องจนต้องขยายกำลังการผลิต ถึงตอนนั้นค่อยระดมทุนจะคุ้มค่ากว่าค่ะ"

"ต่อให้ตอนนี้ดันมูลค่าประเมินได้สูงลิ่ว แต่ได้เงินมานอนนิ่งอยู่ในบัญชีเฉยๆ ก็ไม่มีประโยชน์อะไร"

ความเห็นเป็นเอกฉันท์

ยังไม่ต้องรีบร้อนระดมทุน

เพียงแค่เปิดทางให้ฮั่นไห่ อินดัสเทรียล แคปปิตอล เข้ามาติดต่อในเบื้องต้นไว้ก่อน

เรื่องราคาสามารถคุยกันได้

ส่วนการระดมทุนอย่างเป็นทางการ ค่อยรอให้ถึงเวลาที่บริษัทมีความต้องการในขั้นต่อไป

ตกบ่าย

ทีมงานของฮั่นไห่เดินทางมาถึงอวิ๋นโจวจริงๆ

ผู้ดูแลด้านการลงทุนนั้นแซ่เหลียง

อายุราวสี่สิบปี

คลุกคลีอยู่ในแวดวงระบบอัตโนมัติภาคอุตสาหกรรมมานานหลายปี

เขาไม่ได้แวะไปที่ออฟฟิศก่อน

แต่ขอตรงไปดูหน้างานจริงของลูกค้าทันที

กู้ชวนก็อยู่ด้วยเช่นกัน

สองสถาบันการลงทุนร่วมกับทีมงานของอวิ๋นโจวพากันมุ่งหน้าไปยังคลังสินค้าของลูกค้ารายใหญ่ที่สุด

หุ่นยนต์หลายร้อยตัวกำลังปฏิบัติงานแยกตามแต่ละโซนอยู่ก่อนแล้ว

บอสเหลียงตรวจดูอย่างละเอียดรอบคอบเป็นพิเศษ

คำถามที่เอ่ยถามล้วนเจาะลึกด้านเทคนิคมากกว่านักลงทุนสายการเงินทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด

ตั้งแต่เรื่องอายุการใช้งานของมอเตอร์

ปัญหาคอขวดในการจัดคิวควบคุมระบบ

ระยะเวลาติดตั้งใช้งานในแต่ละคลังสินค้า

ไปจนถึงสัดส่วนการใช้ชิ้นส่วนหลักที่ผลิตขึ้นภายในประเทศ

ตลอดจนความรวดเร็วในการให้บริการหลังการขาย

ซักถามเรื่องพวกนี้จนครบแล้ว ถึงค่อยวกมาเรื่องธุรกิจ

"ลูกค้ารายนี้ซื้อไปทั้งหมดกี่เครื่องครับ"

"ใช้งานอยู่แล้วหนึ่งร้อยยี่สิบเครื่องครับ"

เส้าเฉินตอบ "ส่วนล็อตใหม่อีกหนึ่งร้อยสามสิบเครื่อง กำลังอยู่ในขั้นตอนทำสัญญาและวางแผนการผลิตครับ"

บอสเหลียงเลิกคิ้วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"สั่งเพิ่มต่อเนื่องเร็วขนาดนี้เลยเหรอ"

ผู้รับผิดชอบของฝั่งลูกค้าที่ยืนอยู่ข้างๆ

รีบเอ่ยปากรับคำทันที

"ผลลัพธ์เป็นไปตามที่คาดไว้ครับ"

"พวกเราลองคำนวณต้นทุนดูแล้ว"

"ถ้าช่วยประหยัดเงินได้ก็ซื้อครับ"

คำพูดนี้มีน้ำหนักอย่างยิ่ง

สิ่งที่นักลงทุนกลัวที่สุดคือผู้ก่อตั้งคุยโวไปเองว่าลูกค้าพึงพอใจ

แต่นี่คือลูกค้ายืนยันจากปากตัวเองตรงหน้าว่า

ช่วยประหยัดเงินได้ก็ซื้อ

มันต่างกันคนละเรื่องโดยสิ้นเชิง

บอสเหลียงถามต่อ

"แล้วถ้าอวิ๋นโจวขึ้นราคาล่ะครับ"

ผู้รับผิดชอบฝั่งลูกค้ายิ้ม

"ขึ้นเท่าไหร่ล่ะครับ"

"สิบเปอร์เซ็นต์เหรอครับ"

"ถ้าแบบนั้นคงต้องคำนวณดูใหม่"

"ถ้าระยะเวลาคืนทุนยังพอรับได้ ก็ยังซื้ออยู่ครับ"

"แล้วถ้าขึ้นสักสามสิบเปอร์เซ็นต์ล่ะครับ"

"ถ้าอย่างนั้นก็ไม่แน่แล้วครับ"

ทุกคนพากันหัวเราะ

ตลาดมันทั้งตรงไปตรงมาและอิงความจริงแบบนี้เอง

ความภักดีของลูกค้า สุดท้ายก็ต้องถูกคำนวณออกมาเป็นตัวเลขในงบประมาณอยู่ดี

การเยี่ยมชมสิ้นสุดลง

บอสเหลียงกับกู้ชวนเดินรั้งท้ายอยู่ด้านหลัง

"บอสกู้"

"ดีลอวิ๋นโจวสามสิบล้านที่คุณลงไปนั่น ทำได้สวยงามมากนะ"

"เท่าที่ดูตอนนี้ก็ถือว่าใช้ได้ครับ"

"คุณคิดว่าสี่ร้อยล้านแพงไปไหม"

กู้ชวนเอียงคอมอง

"พวกคุณพร้อมให้เหรอครับ"

บอสเหลียงหัวเราะ "มาหยั่งเชิงผมก่อนเลยนะ"

"แลกเปลี่ยนความเห็นกันตามปกติครับ"

"ถ้าเปิดระดมทุนอย่างเป็นทางการตอนนี้..."

บอสเหลียงนิ่งคิดอยู่สองสามวินาที

"ช่วงสามร้อยห้าสิบล้านถึงสี่ร้อยล้าน พวกเราพอคุยกันได้"

"แต่พวกเราอยากได้สัดส่วนสักสิบเปอร์เซ็นต์ขึ้นไปมากกว่า"

"งั้นก็ต้องลงเงินถึงสามสิบถึงสี่สิบล้านเลยนะครับ"

"ใช่"

กู้ชวนยิ้ม

"พวกคุณคิดจะลงเดิมพันแบบเดียวกับเราเหรอครับ"

"โครงการสายอุตสาหกรรมพวกนี้น่ะ"

บอสเหลียงพูดว่า "ถ้าเข้าใจทะลุปรุโปร่งแล้ว จะขยายวงเงินตั๋วให้ใหญ่ขึ้นก็ไม่ใช่ปัญหา"

ประโยคนี้ฟังดูคล้ายหลักคิดของชวนสิงก่อนหน้านี้อยู่ไม่น้อย

ทั้งคู่ต่างยิ้มออกมา

"แต่อวิ๋นโจวตอนนี้ไม่ได้รีบร้อนจะระดมทุนนะครับ"

กู้ชวนเอ่ย

"ผมรู้"

"เมื่อกี้บอสเส้าก็บอกแล้ว"

บอสเหลียงพยักหน้า "พวกเราจองคิวไว้ก่อนได้"

"แล้วค่อยคุยรายละเอียดกันต่อทีหลัง"

ระหว่างทางกลับ

หลินเซี่ยนั่งคิดคำนวณตัวเลขอยู่ในรถ

"ถ้าประเมินมูลค่าไว้สี่ร้อยล้าน"

"สัดส่วนสิบสามเปอร์เซ็นต์ของเราก็ปาเข้าไปตั้งห้าสิบสองล้านแน่ะค่ะ"

เฉิงเซียวหันไปมองเธอ

"นี่เธอเปลี่ยนอาชีพไปเป็นนักบัญชีตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"

"หน้าที่หลักของฉันคือการสัมผัสความสุขค่ะ"

"พอพี่เหอไม่อยู่ ฉันถึงกล้าพูดไงคะ"

กู้ชวนซึ่งนั่งอยู่ด้านหน้า

ได้ยินแล้วก็หัวเราะออกมาเบา ๆ

"ยึดตามหลักความรอบคอบภายในองค์กรไปก่อน"

"อย่าเพิ่งเอาตัวเลขที่ยังไม่ได้ซื้อขายจริงมานับเป็นเงินจริงเลย"

หลินเซี่ยรีบตอบรับทันที "รับทราบค่ะ"

ปากบอกว่ารับทราบ

แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอกลับไม่หุบลงเลยแม้แต่น้อย

ตัวเลขมูลค่าทางบัญชีที่เพิ่มขึ้นมากว่าสิบล้าน

ใครเห็นก็ต้องดีใจกันทั้งนั้น

ตกค่ำ

ในกลุ่มแชตของบริษัทชวนสิง

จู่ ๆ แผนกธุรการก็ส่งต่อลิงก์ข่าวจากสื่อการเงินเข้ามาข้อความหนึ่ง

[ฮั่นไห่ อินดัสเทรียล แคปปิตอล จับตา อวิ๋นโจว โรโบติกส์ คาดการณ์มูลค่าตลาดพุ่งแตะระดับราว 400 ล้านหยวน]

ด้านล่างยังแนบแผนภาพโครงสร้างการลงทุนฉบับย่อมาด้วย

ชวนสิง เป็นผู้นำการลงทุน 30 ล้าน

จิ่งเฉิน ร่วมลงทุนตาม 15 ล้าน

ข้อมูลอ้างอิงมูลค่าตลาดปัจจุบัน:

350 - 400 ล้านหยวน

หลินเซี่ยรีบพิมพ์ส่งเข้าไปเป็นคนแรก

[พี่เหอไม่อยู่ใช่ไหมคะ]

เหอชิง:

[ฉันอยู่]

หลินเซี่ย:

[ขออภัยที่รบกวนค่ะ]

หลังจากนั้นข้อความในกลุ่มบริษัทก็เด้งรัวขึ้นมาเป็นพายุ

วันรุ่งขึ้น

ทางฝั่งจิ่งเฉินเองก็ปรับเพิ่มตัวเลขอ้างอิงการประเมินมูลค่าโครงการอวิ๋นโจวเป็นการภายในเช่นกัน

สวี่หลานส่งเอกสารสรุปข้อมูลภายในมาให้กู้ชวนแผ่นหนึ่ง

[เพื่อความรอบคอบ พวกเราขอประเมินไว้ที่ 380 ล้านก่อนนะคะ]

กู้ชวนกวาดสายตามอง

หากคำนวณตามราคานี้

สัดส่วนหุ้นที่ชวนสิงถือครองเมื่อคิดตามโครงสร้างรอบนี้ มูลค่าทางบัญชีก็พุ่งแตะ

ระดับเฉียด 50 ล้านหยวนไปแล้ว

เงินลงทุนเริ่มต้น:

30 ล้านหยวน

โครงการเพิ่งปิดการระดมทุนไปได้ไม่นาน

ตัวเลขทางบัญชีก็เพิ่มขึ้นมาเกือบ 20 ล้านหยวนแล้ว

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นอีกครั้ง

หานตงส่งข้อความมาประโยคหนึ่ง

[หานตง: บอสกู้]

[เงินสามสิบล้านของหุ่นยนต์นั่น ใกล้จะกลายเป็นห้าสิบล้านแล้วใช่ไหมเนี่ย]

กู้ชวน:

[พวกคุณไปเอาข่าวมาจากไหนกันเนี่ย]

หานตง:

[ข่าวเศรษฐกิจการเงินไงครับ]

[ตอนนี้ต่อให้ไม่อยากรู้ว่าคุณทำเงินได้เท่าไหร่ ยังยากเลย]

กู้ชวนมองหน้าจอ

พลันรู้สึกว่าคำพูดนี้ก็มีเหตุผลอยู่ไม่น้อย

เมื่อก่อนตอนที่เขามีเงิน

ยังต้องรอให้คนอื่นมาคอยขุดคุ้ยสืบหา

แต่ตอนนี้ ทุกครั้งที่ชวนสิงไปลงทุนในบริษัทไหน

ทั้งเรื่องการระดมทุน ข้อมูลนิติบุคคล สื่อมวลชน ไปจนถึงความเคลื่อนไหวในแวดวงธุรกิจ ล้วนถูกบันทึกไว้อย่างเปิดเผยทั้งสิ้น

คิดจะทำตัวโลว์โปรไฟล์ยังยากกว่าเมื่อก่อนเสียอีก