ตอนที่ 90 สามสิบล้าน เริ่มมีมูลค่าห้าสิบล้านแล้ว

สายวันต่อมา

ในการประชุมคณะกรรมการการลงทุนประจำเดือนของชวนสิง

ตัวเลขประเมินมูลค่าล่าสุดของอวิ๋นโจวถูกบันทึกลงในรายงานติดตามโครงการอย่างเป็นทางการ

มูลค่าประเมินอ้างอิงตามหลักความระมัดระวังภายใน:

380 ล้านหยวน

มูลค่าตามบัญชีของหุ้นที่ชวนสิงถือครอง:

ราว 49.4 ล้านหยวน

เงินลงทุนเริ่มต้น:

30 ล้านหยวน

พอเหอชิงฉายตัวเลขขึ้นจอ ปฏิกิริยาแรกของหลินเซี่ยคือปรบมือ

แปะ

แปะ

เพิ่งตบมือไปสองที

เหอชิงก็เหลือบมองมาแวบหนึ่ง

หลินเซี่ยชะงักมือลงทันที

"พี่เหอคะ"

"เรื่องวันนี้ น่าจะพอดีใจได้ใช่ไหมคะ"

"ได้สิ"

เหอชิงพยักหน้า

"แต่อย่าเพิ่งคิดว่ามันเป็นเงินสดพร้อมใช้ล่ะ"

"เข้าใจแล้วค่ะ"

หลินเซี่ยรีบปรบมือต่ออีกสองแปะทันควัน

เสียงหัวเราะดังขึ้นในห้องประชุมครู่หนึ่ง

เฉิงเซียวเปิดรายงานประจำเดือนของอวิ๋นโจวขึ้นดู

"ยอดสั่งซื้อทะลุแปดสิบล้านแล้วครับ"

"การขยายซัพพลายเชนเป็นไปตามแผน"

"ส่งมอบสินค้าล็อตใหม่รอบแรกเรียบร้อยแล้วครับ"

"เงินค่างวดก็เริ่มทยอยเข้ามาแล้วเหมือนกัน"

"ตอนนี้สิ่งที่ต้องจับตาดูจริง ๆ คือการเร่งกำลังการผลิตกับบริการหลังการขายครับ"

กู้ชวนพยักหน้ารับ

"เรื่องการประเมินมูลค่าพักไว้ก่อน"

"โครงการนี้ยังต้องเน้นเรื่องการส่งมอบสินค้าเป็นหลักต่อไป"

เหอชิงเองก็เห็นด้วย

ถ้าทีมงานในบริษัทมัวแต่จดจ่ออยู่ทุกวันว่าหุ้นในมือมีมูลค่าเท่าไร ก็จะตกหลุมพรางอีกแบบได้ง่ายมาก

ราคาหุ้นขึ้น

ก็ดีใจ

มูลค่าประเมินเพิ่ม

ทุกคนต่างก็ดีอกดีใจ

แต่กลับไม่มีใครสนใจการดำเนินงานจริงของโครงการเลยสักคน

ยิ่งเป็นตลาดแรกก็ยิ่งอันตรายเป็นพิเศษ

บ่อยครั้งที่มูลค่าประเมินเป็นเพียงราคาเสนอของนักลงทุนในรอบถัดไปเท่านั้น

เงินที่ลูกค้าโอนเข้ามาต่างหากถึงจะเป็นเงินแท้เนื้อจริง

ดีลนี้ของอวิ๋นโจวจาก 30 ล้านพุ่งไปเกือบ 50 ล้านหยวน มันสะใจจริง ๆ

กู้ชวนเองก็ดีใจ

แต่ระยะสั้นเขาก็ไม่ได้คิดจะเทขายเงินก้อนนี้เสียหน่อย

หากอยากทำกำไรระยะยาวให้ได้มากกว่านี้จริง ๆ ยังคงต้องให้อวิ๋นโจวส่งมอบสินค้าออกไปให้ได้ทีละเครื่อง

หลังทบทวนสรุปโครงการเสร็จสิ้น

เฉิงเซียวก็ยิ้มขึ้นมาพลางกล่าวว่า "แต่ถ้ามองจากโพรไฟล์ของสถาบัน ดีลนี้ถือว่ามีความหมายมากทีเดียวครับ"

"หมายความว่ายังไง"

"เมื่อก่อนยอดลงทุนเริ่มต้นของซีกวง ป้านสิ่ง แล้วก็เย่าสือไม่ได้ก้อนใหญ่ขนาดนี้ครับ"

เฉิงเซียวกล่าว "คนภายนอกอาจมองว่าชวนสิงถนัดแต่การหาโครงการเล็ก ๆ"

"แต่ดีลสามสิบล้านของอวิ๋นโจวพิสูจน์แล้วว่า พวกเราลงเงินในยอดที่สูงกว่านี้ได้"

"แถมโครงการเชิงอุตสาหกรรมเราก็ดูขาดเหมือนกัน"

หลินเซี่ยพยักหน้า

"ช่วงนี้คุณภาพของโครงการที่ส่งเข้ามาในอีเมลสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเลยค่ะ"

เธอเปิดดูข้อมูลสถิติ

ในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา

สัดส่วนโครงการที่ต้องการระดมทุนต่ำกว่า 10 ล้านหยวนลดน้อยลง

ส่วนโครงการระดับ 20 ล้านถึง 50 ล้านหยวนกลับเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน

ถึงขั้นมีบริษัทในระยะเติบโตเต็มที่ซึ่งต้องการระดมทุนระดับหกสิบถึงเจ็ดสิบล้านหยวนโผล่เข้ามาสองสามเจ้าแล้ว

จุดยืนในตลาดของชวนสิงเริ่มเปลี่ยนไปตามธรรมชาติ

เมื่อก่อน:

สถาบันหน้าใหม่

บอสหนุ่มไฟแรง

กล้าลงทุนตั้งแต่ระยะเริ่มต้น

ปัจจุบัน:

บริหารสินทรัพย์ระดับ 300 ล้านหยวน

มีทีมงานมืออาชีพพร้อมสรรพ

เซ็นเช็คสั่งจ่าย 30 ล้านได้สบาย

มีประวัติผลงานสำเร็จอย่างต่อเนื่อง

ความคาดหวังที่เหล่าผู้ประกอบการมีต่อคุณจึงเปลี่ยนไปคนละระดับ

"หลังจากนี้ยอดเงินต่อดีลจะเพิ่มขึ้นอีกไหมคะ"

หลินเซี่ยถาม

กู้ชวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"ถ้าโครงการคุ้มค่าก็ลงทุนได้"

"แต่ไม่ต้องไปกำหนดวงเงินไว้ล่วงหน้าหรอก"

"บริษัทที่ระดมทุนหนึ่งร้อยล้าน ชวนสิงอาจจะลงแค่ 10 ล้านก็ได้"

"ส่วนบริษัทที่ระดมทุน 5 ล้าน เราอาจจะไม่ลงแม้แต่หยวนเดียวเลยก็ได้เหมือนกัน"

"หัวใจสำคัญยังคงอยู่ที่ตัวโครงการ"

หลินเซี่ยยิ้ม "บอสตอบเหมือนพวกคำตอบมาตรฐานเข้าไปทุกทีแล้วนะคะ"

เฉิงเซียวช่วยสำทับอยู่ข้าง ๆ

"ก็เพราะคำถามของเธอมันเหมือนนักข่าวเข้าไปทุกวันน่ะสิ"

"..."

เสียงหัวเราะดังขึ้นในห้องประชุมอีกระลอก

การประชุมช่วงเช้าจบลง

กู้ชวนเพิ่งกลับเข้ามาในห้องทำงาน

สวี่หลานก็ส่งภาพแคปหน้าจอมาให้รูปหนึ่ง

เป็นรายชื่อแขกรับเชิญในงานฟอรัมการผลิตขั้นสูง

เดือนหน้าจะมีงานเสวนาแลกเปลี่ยนระหว่างภาคเงินทุนและภาคอุตสาหกรรมในระดับที่ใหญ่ยิ่งขึ้น

ชวนสิงมีชื่อติดกลุ่มสถาบันหลักอย่างเป็นทางการแล้ว

ประวัติแนะนำตัวต่อท้ายชื่อของกู้ชวนก็ได้รับการอัปเดตใหม่เช่นกัน

[ผู้ก่อตั้งชวนสิง อินเวสต์เมนต์]

[สินทรัพย์ภายใต้การจัดการระดับ 300 ล้านหยวน]

[ผลงานการลงทุนที่เป็นตัวแทน: ซีกวง เทคโนโลยี, ป้านสิ่ง คอฟฟี่, เย่าสือ อิมเมจจิ้ง, อวิ๋นโจว โรโบติกส์]

สวี่หลาน:

[ตอนนี้ไม่มีใครเขียนว่านายเป็น "เศรษฐีเน็ตไอดอล" แล้วนะ]

กู้ชวน:

[ขอบคุณครับ]

สวี่หลาน:

[นายใส่ใจเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอเนี่ย]

กู้ชวน:

[เมื่อก่อนเวลาไปร่วมงานการเงินทีไร พิธีกรเป็นต้องเปิดด้วยเรื่อง 911 ก่อนตลอดเลย]

สวี่หลาน:

[ฮ่าๆๆๆๆ]

กู้ชวนเห็นเธอหัวเราะร่าขนาดนี้ ก็ตัดบทกดปิดหน้าต่างแชตไปทันที

มุกนี้ คนรอบตัวไม่คิดจะปล่อยให้เขาลืมมันไปเลยจริง ๆ

ช่วงเที่ยง

โจวฮ่าวก็มาหาที่ชวนสิงอีกครั้ง

คราวนี้ไม่มีละครฉาก "เพื่อนสนิทของบอสโดนสกัดไว้หน้าเคาน์เตอร์" อีกแล้ว

ฝ่ายธุรการจำหน้าเขาได้เรียบร้อย

โจวฮ่าวเดินดิ่งตรงเข้าไปในห้องทำงานของกู้ชวน

ประโยคแรกที่เอ่ยทักคือ

"ท่านพ่อบุญธรรม"

กู้ชวนเงยหน้าขึ้นทันที

"ถ้ายืมเงินก็ไม่ต้องคุย"

"พูดแบบนี้เสียความรู้สึกเลยนะเนี่ย"

"งั้นแกจะเรียกพ่อบุญธรรมทำไม?"

โจวฮ่าวเลื่อนเก้าอี้ออกมานั่งลง

"ได้ยินมาว่าเงินสามสิบล้านของบริษัทหุ่นยนต์นั่น ใกล้จะกลายเป็นห้าสิบล้านแล้วเหรอ?"

"แค่มูลค่าทางบัญชี"

"ฉันเข้าใจละ"

โจวฮ่าวพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"ตอนนี้เงินทุกบาทที่แกหาได้ คงต้องใส่วงเล็บต่อท้ายหมดว่า 'มูลค่าทางบัญชี' สินะ"

กู้ชวนหัวเราะพลางด่า

"ไสหัวไปเลยไป"

แต่โจวฮ่าวยิ่งคิดก็ยิ่งอดทอดถอนใจไม่ได้

"ชวนจื่อ"

"ตอนเรียนจบใหม่ ๆ ฉันยังนึกว่าแกจะไปทำงานในบริษัทอินเทอร์เน็ตจริง ๆ ซะอีก"

"ฉันก็เคยคิดแบบนั้นเหมือนกัน"

"ที่ไหนได้ ตอนนี้พวกบอสบริษัทอินเทอร์เน็ตอาจจะต้องมาต่อคิวส่ง BP ให้แกแทนแล้วเนี่ย"

"เว่อร์ไปละ"

กู้ชวนยกแก้วน้ำขึ้นมา

"มีคนส่งมาให้แล้วต่างหาก"

โจวฮ่าว: "..."

บรรยากาศเงียบกริบไปสองวินาที

ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ชูนิ้วกลางขึ้นมา

"แกนี่มันน่าโดนจริง ๆ"

กู้ชวนหลุดหัวเราะลั่นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

ทั้งสองคนคุยเล่นกันต่ออีกพักหนึ่ง

โจวฮ่าวมีธุระช่วงบ่าย จึงรีบขอตัวกลับไปก่อน

คล้อยหลังเขาไปได้ไม่ทันไร

หลินเจ๋อก็มาถึง

สองแขนกอดคอมพิวเตอร์เอาไว้แนบอก

รอยยิ้มบนใบหน้านั้น มองยังไงก็เหมือนคนที่รอมาครึ่งปีจนในที่สุดก็ได้พ้นโทษเสียที

"บอสกู้"

"คุณเฉิง"

"คุณเหอ"

"เอกสารครบถ้วนหมดแล้วครับ"

หลินเจ๋อวางคอมพิวเตอร์ลงบนโต๊ะประชุมเสียงดังแปะ

"ทั้งสามสาขาของป้านสิ่ง"

"ทำกำไรต่อเนื่องตลอดหกเดือน"

"อัตราการซื้อซ้ำ"

"กำไรขั้นต้น"

"สัดส่วนค่าเช่า"

"ค่าแรงพนักงาน"

"ทุกอย่างปกติหมดครับ"

พอพูดจบ เขาก็เปิดไฟล์ถัดไปทันที

"สาขาที่สี่"

"120 ตารางเมตร"

"ตรงจุดเชื่อมระหว่างสถานีรถไฟใต้ดินกับอาคารสำนักงาน"

"จำนวนคนทำงานในละแวกนั้น"

"คู่แข่ง"

"ค่าเช่า"

"รัศมีส่งเดลิเวอรี"

"สำรวจมาครบหมดแล้วครับ"

เฉิงเซียวมองเขา

"เตรียมตัวมานานแค่ไหนแล้วครับ?"

หลินเจ๋อกระแอมไอทีหนึ่ง

"สามเดือนครับ"

"บอสกู้ให้คุณรอหกเดือนไม่ใช่เหรอครับ"

"ผมก็ยังไม่ได้เซ็นนี่ครับ"

หลินเจ๋อตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ

"แค่ดูไว้ก่อนก็ไม่ผิดกฎหมายใช่ไหมล่ะครับ?"

กู้ชวนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะออกมา

"มันก็ไม่ผิดกฎหมายจริง ๆ นั่นแหละ"

หลินเจ๋อได้ใจขึ้นมาทันที

"งั้นเปิดได้แล้วใช่ไหมครับ?"

"ดูข้อมูลก่อน"

"ได้เลยครับ"

คราวนี้หลินเจ๋อไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

ตลอดหกเดือนที่ผ่านมา เขารอคอยวันนี้มาโดยตลอด

หน้าจอขนาดใหญ่สว่างวาบขึ้น

ข้อมูลการดำเนินงานของป้านสิ่งทั้งสามสาขาแรกถูกเปิดขึ้นมาทั้งหมด

หกเดือนเต็ม

ได้กำไรทุกสาขา

แถมยังมั่นคงขึ้นเรื่อย ๆ

กู้ชวนดูอยู่เพียงสิบกว่านาที

ก็เปิดเอกสารของสาขาที่สี่ขึ้นมา

"สัญญาเช่าคุยไปถึงไหนแล้ว?"

"ได้หนังสือแสดงเจตจำนงมาแล้วครับ"

"พื้นที่เท่าไหร่?"

"122 ตารางเมตรครับ"

"งบตกแต่งล่ะ?"

"เจ็ดแสนแปดหมื่นหยวนครับ"

"ตอนสาขาแฟลกชิปใช้ไปเท่าไหร่?"

หลินเจ๋อเงียบไปครึ่งวินาที

"สองล้านกว่าหยวนครับ"

เฉิงเซียวหลุดหัวเราะออกมาทันที

"เห็นพัฒนาการชัดเจนมากเลยครับ"

หลินเจ๋อพลอยหัวเราะไปด้วย

"บทเรียนมันแพงน่ะครับ"

"เลยจำได้ขึ้นใจ"

กู้ชวนถามต่ออีกสองสามคำถาม

ซัพพลายเชนส่งตรงถึงได้ครอบคลุม

เรื่องคนก็ดึงผู้จัดการร้านจากสาขาเดิมมาได้คนหนึ่ง

เมนูสินค้าก็ยกของเดิมมาทั้งหมด

ค่าเช่าสมเหตุสมผลเมื่อเทียบกับปริมาณคนเดินผ่าน

ไม่ได้คิดจะทำชั้นสองขึ้นมาดื้อๆ เพื่อ "ยกระดับแบรนด์"

และไม่มีความเพ้อฝันว่าจะทำเป็นพื้นที่สังสรรค์ โคเวิร์กกิ้งสเปซ หรือพิพิธภัณฑ์กาแฟอะไรทั้งนั้น

เรียบง่ายสุดๆ

แค่ขายกาแฟเท่านั้น

กู้ชวนปิดแฟ้มเอกสารลง

"ตกลง"

หลินเจ๋อชะงักไปนิดหนึ่ง

"อะไรนะครับ?"

"เปิดได้"

"เปิดได้จริง ๆ เหรอครับ?"

"คุณไม่ได้รอคำนี้มาตั้งครึ่งปีแล้วหรือไง"

หลินเจ๋อจ้องหน้ากู้ชวนนิ่งไปสองสามวินาที

ก่อนจะทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้

แล้วพรูลมหายใจยาวเหยียดออกมาเฮือกใหญ่

"ให้ตายสิ"

"ในที่สุดก็ได้ออกจากคุกสักที"

เหอชิงอดขำไม่ได้

"บอสหลินคะ ระวังคำพูดหน่อยก็ดีนะคะ"

"บอสกู้เป็นผู้ถือหุ้นอยู่นะคะ"

"ผมรู้แล้วครับ"

หลินเจ๋อรีบยืดตัวนั่งหลังตรงทันที

"ความหมายของผมก็คือ"

"ต้องขอบคุณชวนสิงสำหรับการบริหารจัดการอย่างเป็นระบบครับ"

คนทั้งห้องประชุมพากันหัวเราะครืน

กู้ชวนหัวเราะตามพลางหยิบเอกสารงบประมาณของสาขาสี่ขึ้นมา

"เปิดได้"

"แต่ต้องทำตามโมเดลนี้นะ"

"ไม่ใช่ว่าพรุ่งนี้พอเปิดร้านแล้ว จู่ ๆ จะมารู้สึกว่าพื้นที่ 120 ตารางเมตรมันยังใส่ความฝันได้ไม่พอล่ะ"

หลินเจ๋อยกมือขึ้นทันควัน

"ตอนนี้ความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของผม"

"คือการหาเงินครับ"

"ดีมาก"

กู้ชวนพยักหน้ารับ

"รักษาไว้ให้ได้"

เย็นวันนั้น

ร้านป้านสิ่งสาขาที่สี่ได้เซ็นสัญญาเช่าอย่างเป็นทางการ

ขณะเดียวกัน ในอีกด้านหนึ่ง

กองทุนที่เน้นการลงทุนในสินค้าอุปโภคบริโภคแห่งหนึ่ง ก็ส่งข้อมูลผลการดำเนินงานตลอดหกเดือนที่ผ่านมาของป้านสิ่ง เข้าสู่คณะกรรมการพิจารณาการลงทุนเช่นกัน

ข้อเสนอประเมินมูลค่าเบื้องต้นรอบแรกที่พวกเขาให้ไว้คือ

สูงกว่า 100 ล้านหยวน