ตอนที่ 91 ร้านสาขาที่สี่ คราวนี้เปิดตามโมเดลทำกำไร

คืนนั้น หลังจากเซ็นสัญญาเช่าสำหรับสาขาที่สี่ของป้านสิ่งเสร็จ หลินเจ๋อก็ส่งรูปหนึ่งรูปลงในกลุ่มแชตของบริษัททันที

รูปนั้นเรียบง่ายมาก

ประตูกระจกของร้านบานหนึ่งที่ยังไม่ได้ตกแต่ง

ด้านหน้าประตูมีใบส่งมอบพื้นที่ของนิติบุคคลติดอยู่

ด้านล่างแนบข้อความสั้น ๆ มาหนึ่งประโยค

[สาขาที่สี่]

กลุ่มพนักงานเงียบไปสองสามวินาที ก่อนที่ข้อความจะเด้งรัวขึ้นมาเต็มหน้าจอ

[ในที่สุดก็เปิดร้านใหม่แล้วเหรอ?]

[บอสหลินพ้นโทษแล้วเหรอ?]

[บอสกู้อนุมัติแล้วเหรอ?]

[จริงดิ นึกว่าต่อไปบริษัทเราจะมีแค่สามสาขาตลอดไปซะอีก]

พอหลินเจ๋อเห็นประโยคสุดท้าย มุมปากของเขาก็กระตุกทันที

ครึ่งปีก่อนเขาเพิ่งสั่งปิดรวดเดียวจากแปดสาขาเหลือเพียงสามสาขา พนักงานเก่าหลายคนจึงคิดว่าบริษัทคงเข้าสู่โหมดรัดเข็มขัดระยะยาวไปแล้ว

ตอนนี้เมื่อสาขาที่สี่เริ่มเดินหน้าใหม่ ความหมายจึงเรียบง่ายมาก

ในที่สุดป้านสิ่งก็มีคุณสมบัติพอที่จะขยายสาขาได้อีกครั้ง

แน่นอนว่า

คราวนี้ไม่มีใครกล้าวู่วามหน้ามืดตามัวเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินเจ๋อเรียกประชุมทีมงานโปรเจกต์สาขาที่สี่

ประโยคแรกที่เอ่ยก็กำหนดทิศทางชัดเจนทันที

"พื้นที่หนึ่งร้อยยี่สิบสองตารางเมตร"

"ไม่เพิ่ม"

"จำนวน SKU เท่ากับร้านเดิม"

"ไม่เพิ่ม"

"งบตกแต่งเจ็ดแสนแปดหมื่นหยวน"

"ใครกล้ามาบอกผมว่าเพื่อภาพลักษณ์แบรนด์แล้วขอเพิ่มงานอินสตอลเลชันอาร์ตอีกสองแสน ผมจะให้คนนั้นซื้อกลับบ้านไปเองเลย"

คนทั้งห้องประชุมหัวเราะกันครืน

พนักงานรุ่นเก่าที่อยู่กับป้านสิ่งมานานคนหนึ่งอดแซวไม่ได้

"บอสหลินครับ เมื่อก่อนคุณชอบงานอินสตอลเลชันอาร์ตจะตาย"

หลินเจ๋อตีหน้าตาย

"ตอนนั้นยังเด็ก"

"ยังไม่ประสีประสา"

"ตอนนี้เข้าใจแล้ว"

"งานศิลปะตั้งไว้หน้าร้าน มันสแกนคิวอาร์โค้ดซื้อกาแฟเองไม่ได้"

คราวนี้ทุกคนยิ่งหัวเราะลั่นกว่าเดิม

สาขาเรือธงในอดีตตอนนั้น แค่งานศิลปะตกแต่งชิ้นเดียวก็ปาเข้าไปเป็นแสน งบแต่งร้านทั้งหมดซัดไปกว่าสองล้านหยวน

ร้านน่ะสวยจริง

ถ่ายรูปออกมาก็สวย

พอถึงสิ้นเดือน ตัวเลขทางการเงินก็ 'สวยงาม' ไม่แพ้กัน

ตัวเลขสีแดงเด่นหราสะดุดตาเป็นพิเศษ

คราวนี้สาขาที่สี่ดำเนินงานตามโมเดลที่ลงตัวแล้วตั้งแต่แรก

ทีมก่อสร้างใช้แบบแปลนมาตรฐานได้ทันที

ขนาดเคาน์เตอร์บาร์กาแฟก็ถอดแบบมาเป๊ะๆ

รุ่นของอุปกรณ์ก็ยกชุดเดิมมาใช้

การจัดวางที่นั่งปรับความหนาแน่นตามดาต้าของสามสาขาแรก

กระทั่งโคมไฟ โต๊ะ และเก้าอี้ ก็เลือกใช้ซัพพลายเออร์เจ้าเดิมที่ผ่านการคัดกรองมาแล้วเป็นหลัก

ไม่มีการจ้างบริษัทออกแบบเจ้าใหม่เพื่อทำคอนเซ็ปต์ "ก้าวข้ามจินตนาการของพื้นที่ร้านกาแฟแบบดั้งเดิม" อีกต่อไป

สิ่งที่ป้านสิ่งต้องการก้าวข้ามมากที่สุดในตอนนี้เรียบง่ายมาก

กำไร

ทางชวนสิงไม่ได้ส่งคนมาคอยเฝ้าหน้างานตกแต่งทุกวัน

เฉิงเซียวแวะมาดูความคืบหน้าสัปดาห์ละครั้ง

เหอชิงคอยตรวจเช็กเรื่องงบประมาณ

แม้แต่ตัวกู้ชวนเองก็แวะไปที่หน้างานแค่สองครั้งเท่านั้น

ครั้งแรกคือตอนไปดูทำเล

ครั้งที่สองไปตอนที่งานก่อสร้างคืบหน้าไปครึ่งหนึ่ง

เขายืนกวาดสายตามองรอบ ๆ อยู่ตรงทางเข้า

หลินเจ๋อเดินตามอยู่ข้าง ๆ

"เป็นไงบ้างครับ"

"ก็ปกติดี"

หลินเจ๋อนิ่งรออยู่สองวินาที

"แค่นี้เหรอครับ"

"แล้วนายอยากได้ยินอะไรล่ะ"

"อย่างเช่น มีศักยภาพ มีดีไซน์ เข้ากับรสนิยมคนรุ่นใหม่ อะไรทำนองนี้ไงครับ"

กู้ชวนมองเขา

"ตอนนี้นายกำลังเปิดร้านกาแฟ"

"ไม่ได้ส่งผลงานประกวดออกแบบภายใน"

หลินเจ๋อนิ่งอึ้งไปสองวินาที

"โอเคครับ"

"ผมไม่น่าถามเลยจริง ๆ"

ทั้งสองคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน

จุดที่ทำให้กู้ชวนพอใจกับสาขาที่สี่นี้จริง ๆ คือระบบหลังบ้าน

ตารางงบประมาณเคลียร์สะอาดสะอ้านมาก

ยอดรวมค่าตกแต่งและอุปกรณ์ทั้งหมดถูกคุมไว้ไม่เกินหนึ่งล้านสองแสนหยวน

ค่าเช่าจ่ายแบบมัดจำสองเดือนล่วงหน้าสามเดือน

ช่วงแรกจัดคนโดยให้ผู้จัดการร้านเดิมหนึ่งคนประกบพนักงานใหม่สามคน

จากนั้นค่อยจัดตารางงานตามข้อมูลยอดขายจริง

วัตถุดิบทั้งหมดเชื่อมเข้ากับระบบซัพพลายเชนเดิมได้ทันที

ก่อนเปิดร้าน มีการสำรองสต็อกสินค้าไว้แค่ในระดับที่ปลอดภัยและสมเหตุสมผลเท่านั้น

แม้แต่ "เมนูพิเศษฉลองเปิดร้าน" ที่เมื่อก่อนหลินเจ๋อชอบทำนักหนาก็ถูกตัดทิ้งไป

"ไม่ทำเมนูใหม่จริง ๆ เหรอคะ"

ตอนที่เสิ่นหนานจือแวะมาดูที่ร้าน เธอยังอดแปลกใจไม่ได้

หลินเจ๋อส่ายหน้า

"ไม่ทำครับ"

"เมื่อก่อนพอเปิดร้านใหม่ทีไร แทบอยากจะคิดค้นกาแฟสูตรใหม่สักห้าแก้ว"

"แต่ตอนนี้ขอโฟกัสกับเมนูที่ขายดีที่สุดให้รอดก่อนดีกว่า"

เสิ่นหนานจือพยักหน้ารับ

"โตขึ้นแล้วสินะคะ"

หลินเจ๋อถอนหายใจออกมา

"แลกมาด้วยค่าบทเรียนตั้งหลายล้าน"

"จะไม่ให้โตได้ยังไงล่ะครับ"

ในวันเปิดสาขาที่สี่ ทางสตูดิโอหนานจือไม่ได้ถ่ายคลิปโปรโมตใหญ่โตอะไรเป็นพิเศษ

ด้านป้านสิ่งเองก็ไม่ได้ประโคมแคมเปญเกินจริงทำนองว่า "หนึ่งเมืองสี่สาขา ยกระดับอย่างเต็มรูปแบบ" แต่อย่างใด

แค่โพสต์รูปร้านรูปเดียว

พร้อมแคปชันว่า

[ป้านสิ่งสาขาที่สี่ วันนี้เปิดให้บริการแล้ว]

แม้แต่โปรโมชันฉลองเปิดร้านก็จัดขึ้นแบบพอเหมาะพอดี

สัปดาห์แรกลด 10% สำหรับเครื่องดื่มบางรายการ

สมาชิกเก่ามีคูปองให้

มีออร์เดอร์สั่งแบบกลุ่มจากอาคารสำนักงานในละแวกใกล้เคียง

ไม่ได้จัดโปรซื้อหนึ่งแถมหนึ่งเพื่อเรียกลูกค้ามายืนแออัดหน้าร้านสักสามร้อยคน

บ่ายสองโมง

กู้ชวนก็มาถึง

หน้าร้านไม่ได้มีแถวยาวเหยียด

ในร้านมีลูกค้านั่งอยู่ราวเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์

เสียงแจ้งเตือนออร์เดอร์เดลิเวอรีดังขึ้นไม่ขาดสาย

หลินเจ๋อยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์บาร์ สีหน้าท่าทางดูมีความสุขดีทีเดียว

"ก็ไม่ถึงกับเปรี้ยงปร้างนะ"

กู้ชวนเอ่ยทัก

"ไม่เปรี้ยงนี่แหละดีแล้วครับ"

มุมมองความคิดของหลินเจ๋อในตอนนี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว

"ถ้าเกิดวันนี้มีคนมาต่อแถวยาวสองร้อยเมตรขึ้นมาจริง ๆ ผมคงกังวลว่าวันต่อ ๆ ไปยอดจะดิ่งเร็วเกินไปด้วยซ้ำ"

กู้ชวนยิ้มน้อย ๆ

"เดี๋ยวนี้คุณดูสุขภาพจิตดีขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ"

"โดนชวนสิงของพวกคุณช่วยบำบัดมาร่วมครึ่งปี"

"ยังไงก็ต้องเห็นผลบ้างสิครับ"

ผู้จัดการร้านเดินถือข้อมูลแบบเรียลไทม์ของวันแรกเข้ามาหา

ยอดขายช่วงชั่วโมงเร่งด่วนตอนเช้าทำผลงานได้ดีที่สุด

พอบ่ายคล้อยยอดก็เริ่มชะลอตัวลง

สัดส่วนของเดลิเวอรีอยู่ที่เกือบสามสิบเปอร์เซ็นต์

ยอดใช้จ่ายเฉลี่ยต่อบิลพอ ๆ กับสามสาขาแรก

และที่สำคัญที่สุดคือ ประสิทธิภาพการทำงานต่อคนของพนักงานยังอยู่ในเกณฑ์ปกติ

ไม่ได้เกณฑ์พนักงานมาเป็นสิบคนเพื่อสร้างภาพรับวันเปิดร้าน

"ตอนเย็นช่วงเลิกงานยังมีลูกค้าอีกระลอกครับ"

หลินเจ๋อมองดูตัวเลข

"วันนี้ยอดขายน่าจะแตะสองหมื่นกว่าหยวนได้"

"อย่าเพิ่งดูแค่วันเดียว"

กู้ชวนเอ่ยเตือน

"รันไปอย่างน้อยสักเดือนก่อน"

"เข้าใจแล้วครับ"

หลินเจ๋อพยักหน้ารับ

"บอสกู้วางใจได้เลย"

"ตอนนี้พอได้ยินคำว่า 'ยอดถล่มทลายวันเดียว' ใจผมแทบไม่กระเพื่อมเลยสักนิด"

เสิ่นหนานจือที่นั่งจิบกาแฟอยู่ข้าง ๆ เงยหน้าขึ้นมาแซวประโยคหนึ่ง

"ปลงขนาดนี้เลยเหรอคะ"

"เข็ดกับคำว่าขาดทุนแล้วครับ"

หลินเจ๋อตอบด้วยน้ำเสียงจริงใจสุดขีด

ทุกคนต่างพากันหัวเราะ

สัปดาห์แรกผ่านพ้นไป

สาขาสี่ไม่ได้มียอดพุ่งกระฉูดหรือดิ่งวูบ

ช่วงพีคตอนเช้าของวันทำงานค่อนข้างนิ่งทรงตัว

ช่วงบ่ายเรื่อย ๆ

พอหลังห้าโมงเย็นยอดขายก็เริ่มขยับขึ้นมาอีกรอบ

ส่วนวันหยุดสุดสัปดาห์ คนในอาคารสำนักงานบางตา ยอดขายจึงลดลงตามระเบียบ

รูปแบบนี้สอดคล้องกับตรรกะการเลือกทำเลอย่างสมบูรณ์แบบ

ผ่านไปจนครบหนึ่งเดือน

ตัวเลขสรุปทางบัญชีออกมาแล้ว

ยอดขาย:

หกแสนแปดหมื่นหยวน

อัตรากำไรขั้นต้นอยู่ในเกณฑ์ปกติ

เมื่อหักค่าจ้าง ค่าเช่า ค่าความสูญเสีย และค่าตัดจำหน่ายช่วงเปิดร้านออกไป

ยังห่างจากจุดคุ้มทุนไม่ถึงสองหมื่นหยวน

หลินเจ๋อจ้องตัวเลขในรายงานอยู่นานสองนาน

เฉิงเซียวเอ่ยถามเขา

"ผิดหวังเหรอ"

"นิดหน่อยครับ"

"ทำไมล่ะ"

"ผมนึกว่าเดือนแรกจะทำกำไรได้เลยซะอีกครับ"

เฉิงเซียวหัวเราะออกมา

"เดี๋ยวนี้มาตรฐานคุณสูงขึ้นแล้วนี่"

"เมื่อก่อนเปิดสาขาใหม่ เดือนแรกขาดทุนสักแสนสองแสนหยวน คุณยังมองเป็นเรื่องธรรมดาอยู่เลย"

หลินเจ๋อ "..."

ช่างจี้ใจดำได้ตรงจุดเป๊ะ

แต่กู้ชวนกลับค่อนข้างพอใจ

"เพิ่งเปิดเดือนแรกเอง"

"ทั้งความคล่องงานของพนักงานและอันดับในแอปเดลิเวอรี่ยังไม่เข้าที่เข้าทาง"

"ขาดทุนแค่สองหมื่นถือว่าปกติมากแล้ว"

หลินเจ๋อพยักหน้ารับ

"เดือนที่สองลุยกันต่อครับ"

จากนั้นสาขาที่สี่จึงเริ่มปรับตารางเข้ากะการทำงานเล็กน้อย

วันทำงานเพิ่มพนักงานช่วงมื้อเช้าหนึ่งคน

วันหยุดสุดสัปดาห์ลดคนลงหนึ่งกะ

ในแพลตฟอร์มเดลิเวอรีก็ไม่ทุ่มเงินก้อนใหญ่ซื้อทราฟฟิก แต่เน้นแจกคูปองเจาะกลุ่มเป้าหมายรอบอาคารสำนักงาน

พอพ้นสัปดาห์ที่สาม ยอดสั่งซ้ำก็เริ่มเห็นชัด

บริษัทละแวกใกล้เคียงสองสามแห่งถึงขั้นเริ่มสั่งออร์เดอร์กลุ่มเป็นประจำ

ครั้งละสิบกว่าแก้ว

บ้างก็ยี่สิบกว่าแก้ว

ก่อนสิบโมงเช้า ในร้านจึงมักมีถุงกระดาษที่เขียนชื่อบริษัทวางเรียงเป็นแถวอยู่เสมอ

เดือนที่สองเพิ่งผ่านไปได้ครึ่งทาง

กำไรสะสมของสาขาที่สี่ก็พลิกกลับมาเป็นบวกแล้ว

วันที่ตัวเลขสรุปสิ้นเดือนออกมา

หลินเจ๋อไม่ได้ส่งรูปเข้าไปในกลุ่มแชตบริษัท

เขาถือเอกสารรายงานตรงดิ่งมาที่ชวนสิงทันที

กู้ชวนกำลังนั่งตรวจดูโปรเจกต์อยู่

ประตูห้องถูกผลักเปิดออก

"บอสกู้"

หลินเจ๋อฟาดเอกสารรายงานลงบนโต๊ะ

"กำไรแล้วครับ"

กู้ชวนเงยหน้าขึ้น

"เท่าไหร่"

"เจ็ดหมื่นแปด"

"แค่เดือนที่สองเนี่ยนะ"

"ใช่ครับ"

หลินเจ๋อนั่งลง

รอยยิ้มบนใบหน้าเก็บแทบไม่อยู่แล้วจริง ๆ

"รอบนี้กำไรเนื้อ ๆ เลยครับ"

"ไม่ได้พึ่งเงินอุดหนุนจากสำนักงานใหญ่สักนิด"

"ไม่มีการทำค่าตัดจำหน่ายหลอก ๆ ของร้านใหม่ด้วย"

"ทั้งค่าเช่า เงินเดือน ของเสีย คิดรวมเข้าไปหมดแล้ว"

"เจ็ดหมื่นแปดพันหยวน"

กู้ชวนดึงเอกสารรายงานมาเปิดดู

กวาดสายตาอ่านอยู่สองสามนาที

ก่อนจะเงยหน้าขึ้นในที่สุด

"ใช้ได้"

หลินเจ๋อรอดูท่าทีอยู่พักหนึ่ง

"แล้วไงต่อเหรอครับ"

"ก็ทำต่อสิ"

"แค่นี้เหรอครับ"

"หรือจะให้ผมจัดพิธีมอบรางวัลให้คุณด้วยล่ะ"

หลินเจ๋อเงียบไปสองวินาที

"ผมว่าเดี๋ยวนี้คุณชักจะไม่ยอมให้คุณค่าทางอารมณ์กันเลยนะ"

กู้ชวนยิ้ม

"แค่เจ็ดหมื่นแปดพันหยวนก็คิดจะเปิดแชมเปญแล้วเหรอ"

"รอให้ปีหนึ่งทำได้สักเจ็ดแสนแปดหมื่นหยวนก่อนค่อยว่ากัน"

หลินเจ๋อถอนหายใจ

"นายทุนแท้ ๆ เลย"

ปากบ่นไปอย่างนั้น

แต่รอยยิ้มบนใบหน้าไม่ได้จางลงเลยแม้แต่น้อย

การที่สาขาที่สี่เปิดดำเนินการได้อย่างราบรื่น

ความหมายที่แท้จริงต่อป้านสิ่งจึงเริ่มปรากฏให้เห็น

ก่อนหน้านี้ที่สามสาขาแรกทำกำไรได้ ยังพออธิบายได้ว่าเป็นเพราะโชคดีเรื่องทำเลในช่วงแรก

ทว่าสาขาที่สี่นี้เป็นการถอดแบบโมเดลธุรกิจมาทั้งหมด

เดือนที่สองก็พลิกมาทำกำไรได้

คนในแวดวงสินค้าอุปโภคบริโภคจึงเริ่มหันมาประเมินบริษัทนี้ใหม่อย่างรวดเร็ว

ในที่ประชุมคณะกรรมการการลงทุน กองทุนแห่งหนึ่งที่เฝ้าจับตาดูป้านสิ่งมาตลอดได้เปิดเอกสารไปที่หน้าสุดท้ายทันที

ผู้ดูแลการลงทุนเคาะโต๊ะสองสามที

"นัดหลินเจ๋อได้แล้ว"

"เรื่องประเมินมูลค่าบริษัท ให้เริ่มคุยที่หนึ่งร้อยล้านขึ้นไปได้เลย"