ตอนที่ 92 ใช้เงินน้อยลงหนึ่งล้าน แต่กลับกำไรมากกว่าเดิม

พอสาขาที่สี่ของป้านสิ่งทำกำไรได้ในเดือนที่สอง หลินเจ๋อกลับยิ่งยุ่งหัวหมุนกว่าเดิม

เขาเริ่มเอาสาขาที่สี่มาเปรียบเทียบกับห้าสาขาที่เคยเจ๊งไม่เป็นท่าในอดีต

ทั้งที่เปิดร้านเหมือนกันแท้ๆ

แต่ความแตกต่างกลับชัดเจนจนทิ่มตา

เมื่อก่อนสาขาแฟลกชิปมีพื้นที่เกือบสี่ร้อยตารางเมตร

ค่าตกแต่งปาเข้าไปสองล้านกว่าหยวน

มีทั้งครัว

มีอาหารจานด่วน

มีของหวาน

แถมยังมีสินค้าประเภทที่ลูกค้านานๆ จะซื้อสักทีวางกองพะเนิน

การจัดสรรกำลังคนก็เทอะทะจนเกินจำเป็น

ทว่าตอนนี้ สาขาที่สี่มีพื้นที่แค่ร้อยยี่สิบกว่าตารางเมตร

ค่าตกแต่งกับค่าอุปกรณ์รวมกันแล้วเหลือเพียงแค่เศษเสี้ยวของเมื่อก่อน

เมนูน้อยลง

ซัพพลายเชนไม่ซับซ้อน

ภาระเรื่องแรงงานเบาลง

ยอดขายดูเผินๆ อาจไม่หวือหวาเท่าสาขาแฟลกชิป

แต่ผลกำไรกลับเริ่มสะสมเป็นบวก

หลินเจ๋อนำข้อมูลสองชุดมากางเทียบกันในที่ประชุมภายในของป้านสิ่ง

"ทุกคนลองดูนี่"

"เมื่อก่อนร้านนั้นมียอดเงินหมุนเวียนเดือนละสี่แสนกว่าหยวน"

"ตอนนี้สาขานี้ทำได้ถึงหกเจ็ดแสนหยวน"

"เมื่อก่อนผมคิดอยู่ทุกวันว่าสาขาแฟลกชิปน่าจะสร้างแบรนด์ได้ดีกว่า"

"แล้วตอนนี้ใครช่วยบอกผมที ว่าอะไรกันแน่ที่เรียกว่าแบรนด์?"

หัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการยิ้มพลางตอบ "แบรนด์ที่ทำเงินได้ครับ"

"ดีมาก"

หลินเจ๋อพยักหน้า

"เริ่มเข้าใจตรงจุดกันทุกคนแล้วนี่"

มีคนยกมือขึ้นถาม

"บอสหลินครับ"

"ในอนาคตสาขาที่สี่จะเพิ่มเมนูใหม่ไหมครับ"

"เพิ่มได้"

"แต่เงื่อนไขคืออะไรล่ะ"

"ต้องมีข้อมูลรองรับก่อนว่ามีความต้องการจริง"

หลินเจ๋อตอบทันควัน

"เมื่อก่อนเวลาเราคิดเมนูใหม่ มักจะถามกันก่อนว่าชื่อเพราะไหม ถ่ายรูปออกมาสวยหรือเปล่า"

"แต่ตอนนี้ต้องถามก่อนว่า วันหนึ่งจะขายได้กี่แก้ว"

เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้องประชุม

บทเรียนที่ต้องแลกมาด้วยเงินสดหลายล้านหยวนของป้านสิ่ง และใช้เวลาลองผิดลองถูกกว่าครึ่งปี

เวลานี้คนทั้งบริษัทยังจำได้ขึ้นใจยิ่งกว่าคู่มือพนักงานเสียอีก

ย่างเข้าสู่เดือนที่สามของสาขาที่สี่

ผลกำไรยังคงขยับสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ลูกค้ากลุ่มคนทำงานตามอาคารสำนักงานเริ่มติดเป็นนิสัยแล้ว

จุดที่เห็นได้ชัดที่สุดคือช่วงเวลาเร่งด่วนในตอนเช้า

ตั้งแต่แปดโมงเช้าถึงสิบโมง

ออเดอร์หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสายราวกับเกลียวคลื่น

ไม่ได้มีวันไหนที่จู่ๆ จะดังเป็นพลุแตกจนกลายเป็นร้านฮิตในคลิปสั้น

หากแต่เอาชนะได้ด้วยความมั่นคงสม่ำเสมอ

สำหรับป้านสิ่งซึ่งเคยผ่านช่วงเวลาขยายสาขาอย่างบ้าคลั่งมาแล้ว คำว่ามั่นคงมีค่ายิ่งกว่าคำว่า "ดังเปรี้ยง" เสียอีก

สิ้นเดือนนั้น สมาคมร้านอาหารท้องถิ่นเจียงไห่ได้จัดงานเสวนาแลกเปลี่ยนขึ้น

หลินเจ๋อก็ได้รับเชิญไปร่วมงานด้วย

หัวข้อของการสัมมนาช่างตรงกับสถานการณ์ตอนนี้พอดี

"วิธีควบคุมจังหวะการขยายสาขาของแบรนด์แฟรนไชส์"

ผู้คนด้านล่างเวทีไม่น้อยต่างก็รู้จักป้านสิ่ง

บางคนถึงขั้นตั้งใจมารอฟังเรื่องเล่าประสบการณ์เปิดแปดสาขาแล้วเจ๊งไปห้าสาขาโดยเฉพาะ

พิธีกรเปิดฉากถามด้วยรอยยิ้มหยอกล้อ

"บอสหลินครับ"

"เมื่อก่อนป้านสิ่งของคุณขยายสาขาเร็วมากเลยนะครับ"

"แต่ทำไมตอนนี้สาขาที่สี่ถึงเปิดช้าเป็นพิเศษล่ะครับ"

"เกิดจากอะไรเหรอครับ"

หลินเจ๋อยกไมโครโฟนขึ้น

"เพราะเมื่อก่อนเคยขาดทุนครับ"

คนทั้งงานพากันหัวเราะครืนขึ้นมาทันที

พิธีกรเองก็นึกไม่ถึงว่าเขาจะพูดตรงไปตรงมาขนาดนี้

"ช่วยเล่ารายละเอียดเพิ่มอีกสักนิดได้ไหมครับ"

"เมื่อก่อนผมคิดว่าการเปิดร้านต้องเน้นแย่งทำเลครับ"

หลินเจ๋อกล่าวต่อ "เห็นตรงไหนทำเลดีก็รีบคว้าไว้"

"ที่ไหนให้ช่วงปลอดค่าเช่านาน ก็เอา"

"พื้นที่กว้างขวาง รู้สึกว่าช่วยเชิดหน้าชูตาแบรนด์ได้ ก็เอา"

"ผลคือหลังจากนั้น ทั้งห้าสาขาขาดทุนพร้อมกันหมดครับ"

คนทำธุรกิจอาหารใต้เวทีหลายคนต่างผุดยิ้มอย่างรู้กันดี

หลุมพรางนี้ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน

เถ้าแก่หลายคนต่างเคยพลาดท่ากับเรื่องนี้มาแล้วทั้งนั้น

พิธีกรถามต่อ "แล้วสาขาที่สี่มีความเปลี่ยนแปลงอะไรบ้างครับ"

"บอสกู้บอกให้ผมรอไปก่อนครึ่งปีครับ"

"บอสกู้คนไหนหรือครับ"

"กู้ชวนแห่งชวนสิงครับ"

ทันทีที่พูดประโยคนี้จบ

เสียงฮือฮาใต้เวทีก็ดังเซ็งแซ่ขึ้นมาทันที

โครงสร้างผู้ถือหุ้นของป้านสิ่งไม่ใช่ความลับในวงการอีกต่อไป

หลินเจ๋อกล่าวต่อ "สามสาขาเดิมต้องทำกำไรติดต่อกันหกเดือน เขาถึงยอมให้เปิดสาขาที่สี่ครับ"

"หลังจากนั้นสาขาที่สี่ก็ยึดแค่หลักการเดียว"

"ลอกโมเดลที่ทำเงินได้มาทำซ้ำ"

"ขนาดร้านเล็กลง"

"ลดจำนวน SKU ลง"

"ตกแต่งแบบเรียบง่าย"

"พอเข้าเดือนที่สองก็เริ่มทำกำไรได้แล้วครับ"

พิธีกรถามต่อทันที "กำไรเท่าไหร่หรือครับ"

"เจ็ดหมื่นกว่าหยวนครับ"

คนด้านล่างเวทีเริ่มคิดคำนวณในใจ

เดือนละเจ็ดหมื่นกว่าหยวน

ร้านเดียวอาจดูไม่ได้หวือหวาอะไร

แต่ความสามารถในการจำลองโมเดลซ้ำต่างหากที่มีมูลค่าแท้จริง

เจ้าของแฟรนไชส์เบเกอรีคนหนึ่งที่นั่งแถวหลังอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้น

"บอสหลินครับ"

"เมื่อก่อนสาขาแฟลกชิปของพวกคุณขาดทุนเดือนละเท่าไหร่หรือครับ"

หลินเจ๋อปรายตามองเขาแวบหนึ่ง

"ช่วงที่หนักที่สุดก็เฉียดสองแสนหยวนครับ"

เสียง "โห" ดังระงมขึ้นมาจากล่างเวทีทันที

พิธีกรยิ้มพลางถามต่อ "สรุปก็คือตอนนี้ลงทุนน้อยลง แต่กลับทำกำไรได้มากกว่าเดิมใช่ไหมครับ"

"ใช่ครับ"

หลินเจ๋อพยักหน้า

"เมื่อก่อนผมทุ่มเงินตกแต่งร้านไปร้านละสองล้านกว่าหยวน แต่หลังจากนั้นกลับขาดทุนต่อเนื่องทุกเดือน"

"แต่ตอนนี้ช่วงแรกใช้เงินน้อยลงไปล้านกว่าหยวน ร้านกลับเริ่มทำกำไรได้"

"ตอนหลังผมถึงค่อยคิดได้ครับ"

"ลูกค้าเดินเข้าร้านมา จุดประสงค์หลักก็คือมาดื่มกาแฟ"

"พวกเขาไม่มีทางสั่งเพิ่มทีเดียวสามแก้ว เพียงเพราะผมแขวนงานศิลปะราคาหนึ่งแสนหยวนไว้บนผนังหรอกครับ"

เสียงหัวเราะดังครืนขึ้นทั่วทั้งห้องประชุมทันที

คลิปช่วงนี้ถูกสื่อสายธุรกิจตัดไปเผยแพร่อย่างรวดเร็ว

พร้อมพาดหัวว่า

[ผู้ก่อตั้งป้านสิ่ง: หลังปิดไปห้าสาขา ผมถึงเพิ่งเข้าใจวิธีเปิดร้าน]

ในช่องคอมเมนต์มีผู้ประกอบการจำนวนมากเข้ามาร่วมแสดงความคิดเห็น

คอมเมนต์ยอดไลก์อันดับหนึ่งเขียนไว้ว่า

"คนที่เฉียบขาดที่สุดคือนักลงทุนคนนั้น ที่สั่งห้ามเขาขยายสาขาตลอดครึ่งปี"

อันดับสอง

"นักลงทุนทั่วไปมีแต่เร่งให้ขยายสาขา แต่กู้ชวนกลับเคี่ยวเข็ญให้เขาอดทนรอ"

อันดับสาม

"ทำไมงานดูแลหลังการลงทุนของชวนสิงถึงชักจะเหมือนศูนย์บำบัดคนติดเน็ตเข้าไปทุกที?"

พอกู้ชวนเห็นคอมเมนต์นี้เข้า ก็แคปหน้าจอส่งให้หลินเจ๋อทันที

[กู้ชวน: ศูนย์บำบัดคนติดเน็ต?]

หลินเจ๋อตอบกลับมาแทบจะในทันที

[หลินเจ๋อ: ตอนนี้ผมสุขภาพดีมากครับ]

[หลินเจ๋อ: ขอบคุณสำหรับการบำบัดครับ]

กู้ชวนหลุดยิ้มออกมา

ยิ่งคนในแวดวงพูดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ มุมมองในการประเมินมูลค่าของป้านสิ่งก็ยิ่งเริ่มเปลี่ยนไป

เมื่อก่อน นักลงทุนมองว่า

มีแปดสาขา

ขาดทุนไปห้า

กระแสเงินสดตึงมือ

ผู้ก่อตั้งหน้ามืดตามัวเอาแต่จะขยายธุรกิจ

แต่ตอนนี้กลับมองว่า

มีสี่สาขา

ทุกสาขาทำกำไรได้ทั้งหมด

โมเดลธุรกิจแต่ละสาขาชัดเจน

ระบบซัพพลายเชนลงตัวราบรื่น

สาขาที่สี่พิสูจน์แล้วว่าสามารถทำซ้ำได้จริง

จาก "โปรเจกต์ดับไฟกู้วิกฤต" จึงค่อย ๆ พลิกโฉมกลายเป็น "แบรนด์แฟรนไชส์ที่มีศักยภาพในการขยายตัว"

สามวันต่อมา

กองทุนเพื่อการบริโภคฉี่หยวนก็เดินทางมาเยือนป้านสิ่งอย่างเป็นทางการ

หลินเจ๋อรีบแจ้งข่าวให้ทางชวนสิงทราบทันที

"บอสชวนครับ"

"มีคนอยากเข้ามาลงทุนด้วยครับ"

"ใคร"

"ฉี่หยวนครับ"

"ก่อนหน้านี้เคยเข้ามาดูข้อมูลของพวกเราอยู่สองสามรอบครับ"

"ประเมินมูลค่าไว้เท่าไร"

"ตัวเลขเบื้องต้นที่ฝั่งนั้นเปิดมาอยู่ที่หนึ่งร้อยล้านหยวนครับ"

กู้ชวนเหลือบมองเฉิงเซียว

เฉิงเซียวส่ายหน้า

"ต่ำไป"

พอหลินเจ๋อได้ยินก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที

เมื่อครึ่งปีก่อนตอนที่เขาวิ่งเต้นหาเงินทุน

อีกฝ่ายเสนอมาแค่สามสิบล้านหยวน เขาก็ยังต้องนั่งคุยด้วยอย่างจริงจัง

แต่พอมาอยู่ที่ชวนสิง ได้ยินตัวเลขหนึ่งร้อยล้านหยวน

ปฏิกิริยาแรกกลับกลายเป็น

ต่ำไป

ความสุขของคนเราบางครั้งก็เรียบง่ายแค่นี้เอง

การประชุมของทั้งสองฝ่ายเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

เหตุผลและมุมมองทางธุรกิจที่กองทุนเพื่อการบริโภคฉี่หยวนยกมานั้นชัดเจนอย่างยิ่ง

ป้านสิ่งทั้งสี่สาขาล้วนทำกำไรได้ทั้งหมด

สถานะทางการเงินของแต่ละสาขามีความแข็งแกร่ง

ตัวแบรนด์เองก็มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักในเจียงไห่ระดับหนึ่งแล้ว

หากในอนาคตขยายสาขาด้วยโมเดลร้านขนาดเล็กที่เน้นสินทรัพย์เบา ก็ยังมีโอกาสเติบโตได้อีกมหาศาล

พวกเขาพร้อมที่จะร่วมลงทุนด้วย

หลินเจ๋อเอ่ยถามขึ้นมา "แล้วเรื่องมูลค่าล่ะครับ"

พาร์ตเนอร์ของฉี่หยวนจึงยื่นข้อเสนอแรกออกมาทันที

ประเมินมูลค่ากิจการก่อนระดมทุนไว้ที่หนึ่งร้อยล้านหยวน

ระดมทุนยี่สิบล้านหยวน

มูลค่ากิจการหลังระดมทุนอยู่ที่ 120 ล้านหยวน

กู้ชวนยังไม่ได้แสดงท่าทีใดในทันที

เขาเปิดดูข้อมูลของสาขาที่สี่ซ้ำอีกรอบ

ก่อนจะเอ่ยถามทางฉี่หยวน

"พวกคุณตั้งใจจะถือหุ้นเท่าไร"

"ประมาณ 16.67% ครับ"

"แล้วเงินทุนก้อนนี้ บริษัทจะนำไปใช้อย่างไรบ้าง"

หลินเจ๋อเตรียมคำตอบไว้พร้อมสรรพ

ขยายสาขาใหม่

ซัพพลายเชน

ระบบสำนักงานใหญ่

และงบการตลาดสร้างแบรนด์อีกเล็กน้อย

ไม่มีเป้าหมายเพ้อฝันจำพวก "เปิดสิบสาขาในครึ่งปี" โผล่มาให้เห็นอีกแล้ว

พาร์ตเนอร์ของฉี่หยวนฟังจบก็รู้สึกพอใจเช่นกัน

ทั้งสองฝ่ายเจรจารายละเอียดข้อตกลงกันต่อ

ประเด็นสำคัญที่สุดก็คือ

ชวนสิงจะไม่ยอมขายหุ้นออกไป

เดิมทีฉี่หยวนหวังจะขอซื้อหุ้นเดิมบางส่วน

แต่กู้ชวนปฏิเสธกลับไปตรง ๆ

"บริษัทเพิ่งจะเข้าที่เข้าทาง"

"พวกเราจะถือหุ้นต่อไปครับ"

พาร์ตเนอร์ของฉี่หยวนหัวเราะพลางพูดว่า "ช่วงนี้บอสชวนปฏิเสธเรื่องขายหุ้นเดิมบ่อยจังเลยนะครับ"

"ราคายังไม่ถึงน่ะครับ"

"แล้วต้องเท่าไรถึงจะถึงล่ะครับ"

กู้ชวนยิ้ม

"ไว้รอบหน้า พวกคุณค่อยมาถามใหม่แล้วกันครับ"

เสียงหัวเราะดังขึ้นระลอกหนึ่งบนโต๊ะเจรจา

ในที่สุด

กรอบข้อตกลงการระดมทุนรอบใหม่ของป้านสิ่งก็ได้ข้อสรุปเรียบร้อย

มูลค่ากิจการหลังการระดมทุน

120 ล้านหยวน

เมื่อการระดมทุนเสร็จสิ้นลง

สัดส่วนหุ้นของชวนสิงจะถูกไดลูตลดลงจากเดิม 35% ไปพอสมควร

แต่หากคำนวณตามมูลค่าประเมินใหม่

เงินลงทุนก้อนแรกสุดจำนวน 6 ล้านหยวนนั้น

มูลค่าทางบัญชีก็พุ่งเข้าใกล้ระดับสี่สิบล้านหยวนเข้าไปแล้ว