ตอนที่ 98 คราวนี้ ไม่มีใครเรียกเขาว่าเศรษฐีเน็ตไอดอลอีกต่อไป

งานเสวนาแบบปิดของสมาคมทุนเจียงไห่จัดขึ้นที่คลับส่วนตัวแห่งหนึ่งในย่านการเงิน

มีผู้เข้าร่วมเพียงยี่สิบกว่าคนเท่านั้น

นับว่ามีขนาดเล็กมาก

แต่ป้ายชื่อบนโต๊ะแต่ละคนล้วนเป็นผู้ทรงอิทธิพลตัวจริงเสียงจริง

ผู้ร่วมก่อตั้งจิ่งเฉิน เวนเจอร์ แคปปิตอล

ผู้บริหารกองทุนชี้นำอุตสาหกรรมเจียงไห่

ประธานกรรมการบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์สองแห่ง

เจ้าของกลุ่มธุรกิจภาคการผลิต

ผู้ก่อตั้งกองทุนเพื่อการบริโภค

ผู้ดูแลสำนักงานครอบครัว

และสถาบันการลงทุนอีกหลายแห่งที่ปักหลักทำธุรกิจในท้องถิ่นมานานกว่าสิบปี

ตอนที่กู้ชวนเดินผ่านประตูเข้ามา ไม่มีนักข่าวถือไมค์วิ่งกรูเข้ามารุมล้อม

และไม่มีใครเอ่ยปากถามว่า

คุณมีทรัพย์สินสุทธิถึงห้าร้อยล้านจริงหรือเปล่า

ทุกคนทำเพียงลุกขึ้นยืนตามมารยาท

จับมือทักทาย

แลกเปลี่ยนนามบัตร

"บอสเก้า"

"ช่วงนี้โปรเจกต์ของชวนสิงทำออกมาได้ดีทีเดียวครับ"

"อวิ๋นโจวนี่ทางกลุ่มบริษัทเราก็จับตามองอยู่เหมือนกัน"

"ซีกวงเวอร์ชันสำหรับองค์กร บริษัทในเครือของพวกเราก็กำลังทดลองใช้อยู่พอดี"

หัวข้อสนทนาวกเข้าสู่เรื่องโปรเจกต์งานอย่างเป็นธรรมชาติ

กู้ชวนกลับรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อก่อนเวลาไปร่วมงานสาธารณะ พิธีกรมักชอบแปะป้ายคำจำกัดความยาวเหยียดให้เขาเสมอ

"มหาเศรษฐีลึกลับวัยยี่สิบสองปี"

"เพิ่งเรียนจบก็มีทรัพย์สินแตะหลักร้อยล้าน"

"รถสปอร์ตหรู อาคารพาณิชย์ คฤหาสน์หลังโต"

กู้ชวนฟังแล้วยังรู้สึกว่าเหมือนใบปลิวโฆษณาขายบ้านไม่มีผิด

แต่วันนี้ พิธีกรใช้เวลาแนะนำชวนสิงเพียงครึ่งนาทีเท่านั้น

"ชวนสิง อินเวสต์เมนต์"

"ปัจจุบันบริหารสินทรัพย์ระดับสามร้อยล้านหยวน"

"ผลงานการลงทุนเด่นได้แก่ ซีกวง เทคโนโลยี, ป้านสิ่ง คอฟฟี่, เย่าสือ อิมเมจจิ้ง และอวิ๋นโจว โรโบติกส์"

"ผู้ก่อตั้ง คุณกู้ชวน"

จบแค่นั้น

กู้ชวนนั่งฟังอยู่ตรงนั้น นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าคำแนะนำตัวช่างฟังรื่นหูเหลือเกิน

ช่วงแรกของการประชุมเป็นการพูดคุยเกี่ยวกับสถานการณ์ตลาดแรกของปีนี้

การระดมทุนเริ่มยากขึ้นทุกที

มูลค่าประเมินของแต่ละกิจการเริ่มแตกขั้วอย่างเห็นได้ชัด

แอปพลิเคชัน AI เริ่มเปลี่ยนจากการล่าทราฟฟิก มาเป็นการสร้างรายได้จริง

สินค้าอุปโภคบริโภคหันกลับมาโฟกัสเรื่องกำไรกันอีกครั้ง

ส่วนภาคการผลิตขั้นสูงก็ยิ่งเน้นดูยอดคำสั่งซื้อและการหมุนเวียนเงินสดเป็นหลัก

พิธีกรหันมาถามทางฝั่งชวนสิง

"บอสเก้า"

"ปีนี้พวกคุณตระเวนดูธุรกิจมาหลากหลายกลุ่มอย่างต่อเนื่อง"

"ตอนนี้มองว่าทิศทางไหนน่าสนใจที่สุดครับ"

กู้ชวนยกไมโครโฟนขึ้น

"พวกเราไม่ได้กะจะทุ่มไปที่ทิศทางไหนเป็นพิเศษครับ"

มีคนหัวเราะพลางแซวขึ้น "เพลย์เซฟขนาดนั้นเลยเหรอครับ"

"หลักๆ คือความสามารถของผมยังจำกัดอยู่น่ะครับ"

กู้ชวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ เป็นธรรมชาติ

"ไม่ว่าจะเป็นแอปพลิเคชัน AI สินค้าอุปโภคบริโภค บริการสำหรับองค์กร หรือหุ่นยนต์ ทีมงานเราเข้าใจแค่ไหนก็เข้าไปดูแค่นั้นครับ"

"ถ้าจะให้ผมไปประเมินเรื่องยานวัตกรรมใหม่ตอนนี้"

"ความเสี่ยงใหญ่ที่สุดก็คงมาจากตัวผมเองนี่แหละครับ"

หลายคนบนโต๊ะพากันหัวเราะออกมา

ผู้ก่อตั้งกองทุนที่เน้นลงทุนด้านการแพทย์คนหนึ่งยิ้มพลางเอ่ยแซว "ถ้าบอสเก้าอยากเข้าไปดู ติดต่อผมได้นะครับ"

"ได้เลยครับ"

"ถึงตอนนั้นคงต้องขอจ่ายค่าวิชาก่อนเลย"

"ถือว่าแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันครับ"

บรรยากาศเต็มไปด้วยความผ่อนคลาย

ไม่นานบทสนทนาก็วกเข้าสู่หัวข้อ AI อย่างรวดเร็ว

บางคนมองว่ามูลค่าของแอปพลิเคชันเลเยอร์เริ่มสูงเกินจริงไปแล้ว

แต่บางคนกลับมองว่า AI สำหรับองค์กรยังมีโอกาสเติบโตได้อีกมหาศาล

พิธีกรถามกู้ชวนตรงๆ

"ซีกวงถูกประเมินมูลค่าสูงถึงสามร้อยยี่สิบล้านแล้ว"

"คุณคิดว่าแพงไปไหมครับ"

กู้ชวนนิ่งคิดครู่หนึ่ง

"ถ้าเทียบกับรายได้และอัตราการเติบโตในปัจจุบัน ก็ถือว่าสมเหตุสมผลครับ"

"แต่ถ้าปีหน้าฐานลูกค้าองค์กรไม่โตขึ้นอีก"

"ราคานี้ก็จะกลายเป็นแพงเกินไปทันที"

"แล้วถ้าโตขึ้นอีกเท่าตัวล่ะครับ"

"ถ้าเป็นแบบนั้น ราคาตอนนี้ก็อาจจะยังถือว่าถูกไปด้วยซ้ำครับ"

พิธีกรยิ้มออกมา

"ตอบได้มาตรฐานมากครับ"

กู้ชวนยิ้มรับเช่นกัน

"การลงทุนมันต้องมองทิศทางตัวเลขในอนาคตอยู่แล้วครับ"

"จะตัดสินแค่คำว่าถูกหรือแพงอย่างเดียวไม่ได้หรอกครับ"

จากนั้นหัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนมาเป็นเรื่องสินค้าอุปโภคบริโภค

ป้านสิ่งถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นกรณีศึกษา

ผู้ก่อตั้งกองทุนสายสินค้าอุปโภคบริโภครายหนึ่งเอ่ยถาม

"ทำไมชวนสิงถึงยอมรอตั้งครึ่งปีกว่าจะเปิดสาขาเพิ่มล่ะครับ"

"เพราะตอนนั้นเพิ่งสั่งปิดสาขาที่ขาดทุนไปห้าแห่งครับ"

กู้ชวนอธิบาย "ผู้ก่อตั้งเพิ่งจะหลุดพ้นจากอาการหน้ามืดตามัวเรื่องเร่งขยายสาขามาหมาดๆ"

"ถ้าขืนรีบเปิดสาขาใหม่ทันที ก็มีสิทธิ์เผลอเอาตัวเลขกำไรแค่สามเดือนไปทึกทักว่าเป็นโมเดลระยะยาวได้ง่ายๆ"

อีกฝ่ายพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย

"หลังจากนั้น พอสาขาที่สี่เริ่มรันระบบจนลงตัว การระดมทุนรอบหนึ่งร้อยยี่สิบล้านก็เลยราบรื่นสินะครับ"

"ครับ"

"แปลว่าตอนนี้ชวนสิงก็ยังจะลงทุนในธุรกิจสินค้าอุปโภคบริโภคแบบออฟไลน์ต่อไปใช่ไหมครับ"

"ทำต่อครับ"

"ที่ไหนมีกำไรให้ทำ เราก็ดูทั้งนั้นครับ"

ประโยคนี้เรียบง่ายเหลือเกิน

แต่นักลงทุนที่นั่งล้อมโต๊ะอยู่กลับพากันหัวเราะออกมา

บ่อยครั้งที่ตลาดทุนชอบทำเรื่องง่ายให้กลายเป็นเรื่องซับซ้อน

ทั้งคำว่าจิตวิญญาณแห่งการบริโภค

การยกระดับตามเจเนอเรชัน

หรือคุณค่าทางอารมณ์ความรู้สึก

แต่สุดท้ายแล้ว สิ่งที่สะท้อนลงมาในบัญชีจริงๆ ก็คือ

สรุปแล้วมันทำเงินได้หรือไม่ได้กันแน่

ช่วงบ่ายเข้าสู่หัวข้อภาคการผลิตขั้นสูง

ชื่อของอวิ๋นโจวจึงถูกหยิบยกขึ้นมาพูดถึงอย่างเป็นธรรมชาติ

พิธีกรเอ่ยถามขึ้นมา

"ชวนสิงก้าวเข้าสู่วงการหุ่นยนต์ครั้งแรก ก็ทุ่มเงินก้อนโตไปถึงสามสิบล้านหยวน"

"ถือว่าใจถึงมากเลยนะครับ"

กู้ชวนยิ้มแล้วตอบว่า

"ลูกค้ายังใจถึงกว่าผมอีกครับ"

"หมายความว่ายังไงหรือครับ"

"ก็พวกเขาสั่งจองล่วงหน้ากันไปตั้งร้อยกว่าเครื่องแล้วน่ะสิครับ"

"พวกเราถึงค่อยลงเงินตามไปทีหลัง"

เสียงหัวเราะดังครืนขึ้นทั่วทั้งห้องประชุม

กู้ชวนพูดต่อ "ถ้าฝั่งองค์กรธุรกิจพร้อมสั่งซื้อต่อเนื่อง และคำนวณระยะเวลาคืนทุนได้ชัดเจน"

"พวกเราที่ลงเงินเดิมพันตามหลังลูกค้า ในใจก็รู้สึกอุ่นใจกว่า"

ประธานกรรมการกลุ่มบริษัทผู้ผลิตรายหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงข้ามนั่งฟังอย่างตั้งอกตั้งใจมาตลอด

เขาเป็นชายวัยห้าสิบกว่า

เส้นผมเริ่มมีสีดอกเลาแซมประปราย

ป้ายชื่อตรงอกเสื้อระบุว่า

[ประธานกรรมการ ไห่ชวน พรีซิชัน กรุ๊ป ถังไห่ซาน]

ไห่ชวน พรีซิชัน ทำธุรกิจหลักเกี่ยวกับชิ้นส่วนอุตสาหกรรมและกระบวนการผลิตความแม่นยำสูง

เมื่อปีก่อนทางกลุ่มบริษัทมีรายได้รวมกว่าสี่พันล้านหยวน

รูปแบบการใช้งานของลูกค้าอวิ๋นโจวบางรายค่อนข้างทับซ้อนกับระบบคลังสินค้าของพวกเขาอยู่มาก

ในที่สุดถังไห่ซานก็เอ่ยปาก

"บอสกู้"

"เวลาคุณประเมินโครงการหุ่นยนต์ หลักๆ พิจารณาจากระยะเวลาคืนทุนเหรอครับ"

"ด่านแรกจะดูเรื่องนี้ก่อนครับ"

"แล้วถ้าต้องใช้เวลาสักสองสามปีถึงจะคืนทุนล่ะครับ"

"ก็ต้องดูอายุการใช้งานของอุปกรณ์ การทดแทนแรงงานคน แล้วก็ความมั่นคงของธุรกิจประกอบด้วยครับ"

กู้ชวนว่า "ถ้าสิบสี่เดือนคืนทุนได้ก็ถือเป็นเรื่องดีอยู่แล้วครับ"

"แต่ถ้าเป็นสองปี ก็ใช่ว่าจะซื้อไม่ได้เสียทีเดียว"

"สิ่งที่องค์กรคิดคำนวณจริงๆ คือผลประโยชน์ในภาพรวมต่างหาก"

ถังไห่ซานพยักหน้า

"แนวคิดนี้ตรงกับวิธีคิดของพวกเราเวลาจะซื้อเครื่องจักรเลยครับ"

"เพราะงั้นลูกค้าองค์กรนี่แหละครับที่เข้าใจเรื่องพวกนี้ดีที่สุด"

กู้ชวนยิ้มพลางว่า "นักลงทุนนั่งคำนวณอยู่ในออฟฟิศแทบตาย แต่ถ้าลูกค้าไม่เซ็นสัญญา ทุกอย่างก็ไร้ความหมายอยู่ดีครับ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของถังไห่ซานยิ่งปรากฏชัดขึ้น

ช่วงพักดื่มชายามบ่าย

ทั้งคู่พูดคุยกันต่ออีกราวสิบกว่านาที

คราวนี้หัวข้อสนทนาไม่ได้จำกัดอยู่แค่อวิ๋นโจวอีกต่อไป

ถังไห่ซานถามถึงขนาดทีมของชวนสิง

รวมถึงถามว่าปัจจุบันใช้เงินทุนของตัวเองเป็นหลัก หรือจัดตั้งเป็นกองทุนขึ้นมา

กู้ชวนตอบไปตามตรง

"ตอนนี้ยังคงใช้เงินของตัวเองเป็นหลักครับ"

ถังไห่ซานแสดงสีหน้าประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด

"เงินตัวเองทั้งหมดเลยเหรอครับ"

"หลักๆ ก็ประมาณนั้นครับ"

"ไม่มี LP จากภายนอกเลยเหรอครับ"

"ตอนนี้ยังไม่มีครับ"

ถังไห่ซานมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง

"ช่างหรูหราฟุ่มเฟือยดีแท้"

กู้ชวนหัวเราะ

"หมายความว่ายังไงหรือครับ"

"เงินทุนสามร้อยกว่าล้านเป็นของตัวเองทั้งหมด"

ถังไห่ซานถือถ้วยชาไว้ในมือ

"ถ้าทำออกมาได้ดี กำไรก็เข้ากระเป๋าตัวเองคนเดียวเต็มๆ"

"ถ้าทำพัง ก็ไม่มีใครมาคอยทวงถามกดดัน"

"สบายใจดีจริงๆ"

ทั้งสองคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน

หัวหน้าแฟมิลีออฟฟิศคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ บังเอิญได้ยินเข้า

จึงอดเอ่ยแทรกขึ้นมาไม่ได้

"ถ้าวันไหนบอสกู้คิดจะระดมทุนภายนอก ก็มาคุยกับพวกเราได้เลยนะครับ"

กู้ชวนหันไปมองเขา

"พวกคุณสนใจเหรอครับ"

"อย่างน้อยก็ยินดีรับฟังข้อเสนอครับ"

อีกฝ่ายยิ้มพลางกล่าว "ตอนนี้ผลงานโครงการที่ชวนสิงเปิดเผยออกมาดูดีมากเลยทีเดียว"

เจ้าของบริษัทอีกรายก็พยักหน้าเห็นพ้อง

"ผมเองก็สนใจเหมือนกัน"

กู้ชวนไม่ได้ตอบรับในทันที

"ถ้าในอนาคตคิดจะทำจริง ๆ ไว้ค่อยมาคุยกันอย่างเป็นทางการนะครับ"

"ได้เลยครับ"

ทุกคนเพียงแค่พูดคุยแลกเปลี่ยนกันในช่วงพักดื่มชาเท่านั้น

ยังไม่มีใครถึงขั้นควักสมุดเช็คออกมาเดี๋ยวนั้น

แต่คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคนี้ กลับทำให้กู้ชวนสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงอีกด้านหนึ่งอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก

แต่ก่อนเขาเคยต้องวิ่งหาเงินทุนไหม

ไม่เคยมีประสบการณ์แบบนั้นเลยสักนิด

ลำพังเงินของตัวเองก็มีมากพอให้ใช้อยู่แล้ว

แต่ตอนนี้กลับเริ่มมีคนเอ่ยปากถามขึ้นมาเองว่า

จะขอนำเงินมาร่วมลงทุนในชวนสิงด้วยได้หรือไม่

การประชุมแบบปิดสิ้นสุดลง

กู้ชวนเตรียมตัวเดินทางกลับ

ถังไห่ซานกลับเรียกเขาไว้ที่หน้าประตู

"บอสกู้"

"คืนนี้มีนัดที่ไหนต่อหรือเปล่าครับ"

"ไม่มีครับ"

"ไปทานข้าวง่ายๆ ด้วยกันสักมื้อไหมครับ"

"คุยเรื่องอวิ๋นโจวเหรอครับ"

"คุยเรื่องอื่นน่ะครับ"

ถังไห่ซานยิ้มรับ

"หลักๆ อยากคุยเรื่องชวนสิงครับ"

กู้ชวนชะงักไปครู่หนึ่ง

"ได้ครับ"

หนึ่งทุ่มตรง

ทั้งคู่นั่งลงคุยกันอีกครั้งในห้องอาหารเล็กๆ ชั้นบนของสโมสร

โดยไม่มีตัวแทนจากสถาบันการลงทุนอื่นอยู่ด้วยเลย

ถังไห่ซานพามาแค่หัวหน้าแฟมิลีออฟฟิศที่ติดตามเขามานานหลายปีเพียงคนเดียวเท่านั้น

เมื่ออาหารยกมาเสิร์ฟจนครบ

ประโยคแรกที่เขาเอ่ยออกมาก็ตรงประเด็นทันที

"บอสกู้"

"ทำไมที่ผ่านมา ชวนสิงถึงบริหารจัดการแต่เงินของตัวเองล่ะครับ"