ตอนที่ 99 ทำไมถึงไม่บริหารเงินของคนอื่น

ถังไห่ซานถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

กู้ชวนเองก็ไม่ได้คิดจะใช้คำว่า "ยังไม่มีแผนในตอนนี้" มาพูดปัดไปที

"ชวนสิงเพิ่งก่อตั้งได้ไม่นานครับ"

"ทีมงานเองก็เพิ่งจะเริ่มเข้าที่เข้าทาง"

กู้ชวนคีบกับข้าวเข้าปากคำหนึ่ง

"คงต้องบริหารเงินของตัวเองให้ดีเสียก่อน"

"แล้วค่อยพิจารณาเรื่องเงินทุนจากภายนอกทีหลังครับ"

ถังไห่ซานพยักหน้ารับ

"เหตุผลนี้ฉันเข้าใจได้"

"แล้วเธอคิดว่าต้องใช้เวลาแค่ไหนถึงจะเรียกว่าเข้าที่เข้าทางล่ะ"

กู้ชวนนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

"อย่างน้อยก็ต้องผ่านวงจรการลงทุน การดูแลหลังการลงทุน และการถอนทุนอย่างสมบูรณ์สักสองสามรอบครับ"

"จริงอยู่ที่ตอนนี้โครงการที่เปิดเผยของชวนสิงจะมีผลงานค่อนข้างดี"

"แต่เคสที่ถอนทุนสำเร็จจริง ๆ ยังถือว่าน้อยอยู่ครับ"

ถังไห่ซานหัวเราะ "ตั้งมาตรฐานไว้สูงเชียวนะ"

"กองทุนอื่นตอนเพิ่งตั้ง ไม่มีใครเขามีประวัติการถอนทุนครบถ้วนกันหรอก"

"คนอื่นจะทำยังไงก็เรื่องของเขาครับ"

"เงินทุนของชวนสิงเองมีเหลือเฟืออยู่แล้ว"

กู้ชวนตอบด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

"ไม่จำเป็นต้องรีบระดมทุนเพียงเพื่อจะเก็บค่าธรรมเนียมบริหารหรอกครับ"

ผู้ดูแลแฟมิลี่ออฟฟิศเงยหน้าขึ้นมองเขาทันที

ช่างเป็นคำพูดที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและหนักแน่นจริง ๆ

กองทุนใหม่ส่วนใหญ่ตอนเพิ่งก่อตั้ง ปัญหาที่น่าปวดหัวที่สุดก็คือการระดมทุน

เรื่องโครงการยังพอค่อย ๆ หาได้

ทีมงานยังพอค่อย ๆ สร้างขึ้นมาได้

แต่ถ้าไม่มีเงิน ทุกอย่างก็ต้องหยุดชะงัก

แต่ชวนสิงกลับไม่เคยเจอปัญหานี้มาตั้งแต่วันแรก

กู้ชวนคือผู้ออกเงินลงทุนเพียงคนเดียว

สินทรัพย์ภายใต้การบริหารมูลค่า 326 ล้านหยวนตั้งตระหง่านให้เห็นอยู่ตรงนั้น

ตอนนี้มูลค่าประเมินของแต่ละโครงการยังคงพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ขนาดสินทรัพย์ที่แท้จริงก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

องค์กรแบบนี้จึงมีความเป็นอิสระสูงสุดมาโดยธรรมชาติ

สามารถรอคอยได้อย่างใจเย็น

ถังไห่ซานดึงทิชชูขึ้นมาเช็ดมือ

"ช่วงสองวันนี้ฉันเปิดดูทั้งสี่โครงการของพวกเธอเป็นพิเศษเลยนะ"

"อย่างซีกวงเนี่ย ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องเทคโนโลยีเท่าไหร่"

"แต่ป้านสิ่ง ฉันพอเข้าใจเรื่องการบริโภคอยู่บ้าง"

"อย่างเย่าสือเองก็นับเป็นไลน์การผลิตได้เหมือนกัน"

"ส่วนอวิ๋นโจวนี่ฉันคุ้นเคยที่สุดแล้ว"

"แล้วรู้สึกยังไงบ้างครับ?"

"สไตล์ของแต่ละโครงการต่างกันลิบลับเลย"

ถังไห่ซานเอ่ยขึ้น "แต่ตรรกะการลงทุนกลับคล้ายกันมาก"

กู้ชวนยิ้ม

"คล้ายกันตรงไหนเหรอครับ?"

"ชอบถามก่อนว่าลูกค้ายินดีจะยอมจ่ายเงินไหม"

"ก็ประมาณนั้นครับ"

"แล้วค่อยดูเรื่องกระแสเงินสด"

"ครับ"

"แถมยังชอบเข้าไปคุมเรื่องการใช้เงินของผู้ก่อตั้งอีก"

กู้ชวน "..."

ผู้ดูแลแฟมิลี่ออฟฟิศกลั้นขำไม่อยู่

ถังไห่ซานเองก็หัวเราะออกมาเหมือนกัน

"ล้อเล่นน่ะ"

"แต่ประเด็นนี้ฉันเห็นด้วยอย่างยิ่งเลยล่ะ"

"พวกเราทำธุรกิจสายการผลิตมาตั้งหลายสิบปี"

"เห็นบริษัทที่งบกำไรขาดทุนดูสวยหรู แต่สุดท้ายต้องมาพังเพราะขาดกระแสเงินสดมานักต่อนักแล้ว"

กู้ชวนพยักหน้ารับ

ในเรื่องนี้พวกเขามีความคิดเห็นตรงกัน

ถังไห่ซานพูดต่อว่า "เพราะงั้นที่วันนี้ฉันถามเธอเรื่องเงินทุนภายนอก ฉันจริงจังนะ"

"กลุ่มบริษัทไห่ชวนจะเจียดกำไรส่วนหนึ่งมาลงทุนทุกปีอยู่แล้ว"

"แถมแฟมิลี่ออฟฟิศของฉันเองก็มีการจัดสรรเงินไปลงในกองทุนต่าง ๆ ด้วยเหมือนกัน"

"ที่ผ่านมาก็เคยลงกับ PE และ VC ไปหลายเจ้า"

"ผลตอบแทนเป็นยังไงบ้างครับ"

"ธรรมดา"

ถังไห่ซานตอบตามตรง

"ที่ผลตอบแทนดีก็มี"

"แต่ก็มีอยู่สองกองทุนที่จนถึงตอนนี้ยังถอนทุนคืนมาไม่หมด"

"แล้วทำไมถึงยังอยากลงทุนกับชวนสิงอีกล่ะครับ"

"เพราะยังอายุน้อยไงล่ะ"

กู้ชวนยิ้ม

"นี่นับเป็นข้อดีด้วยเหรอครับ"

"ก็นับเป็นข้อเสียได้เหมือนกัน"

ถังไห่ซานกล่าว "องค์กรที่ยังอายุน้อย ประวัติการทำงานก็สั้น"

"เวลาปรับจูนทีมงานก็น้อยตามไปด้วย"

"แต่ชวนสิงมีข้อได้เปรียบอยู่อย่างหนึ่ง"

"อะไรเหรอครับ?"

"เงินของเธอเองอยู่ในนั้นไงล่ะ"

กู้ชวนเหลือบตาขึ้นมอง

ถังไห่ซานพูดต่อ "เงินสามร้อยกว่าล้านนั่น ส่วนใหญ่เป็นของเธอเองทั้งนั้น"

"ถ้าเธอเลือกลงทุนผิดไปสักโครงการ คนแรกที่เจ็บหนักที่สุดก็คือตัวเธอเอง"

"การผูกผลประโยชน์ร่วมกันแบบนี้ ได้ผลดียิ่งกว่าสัญญากี่ฉบับเสียอีก"

ประโยคเดียวแทงใจดำเข้าเป้าอย่างจัง

สิ่งที่แฟมิลี่ออฟฟิศกลัวที่สุด ก็คือผู้จัดการกองทุนเอาเงินของคนอื่นไปเสี่ยง

ถ้าได้กำไรก็กวาดส่วนแบ่งไป

แต่ถ้าขาดทุน ตัวเองกลับแทบไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลย

แต่ถ้าตัวผู้จัดการกองทุนเองลงเงินของตัวเองไว้ในสัดส่วนสูง การตัดสินใจก็ย่อมต้องรอบคอบรัดกุมขึ้นเป็นธรรมดา

ยิ่งกับชวนสิงในตอนนี้ก็ยิ่งสุดโต่งเข้าไปใหญ่

เพราะเงินทุนเกือบทั้งหมดเป็นของกู้ชวนคนเดียว

"เพราะฉะนั้น"

ถังไห่ซานวางตะเกียบลง

"ถ้าเธอจะเปิดกองทุนรับเงินภายนอกรุ่นแรก"

"ฉันยินดีจะเป็นผู้ร่วมลงทุนกลุ่มแรกให้"

โต๊ะอาหารตกอยู่ในความเงียบไปชั่วขณะ

กู้ชวนมองหน้าเขา

"วงเงินเท่าไหร่ครับ?"

ถังไห่ซานไม่ได้บอกตัวเลขออกมาในทันที

แต่ถามย้อนกลับไปว่า

"เธอตั้งใจจะทำขนาดกองทุนไว้เท่าไหร่ล่ะ?"

"ยังไม่ได้กำหนดครับ"

"งั้นฉันให้ตัวเลขไว้ลองพิจารณาสักหน่อยแล้วกัน"

เขาหันไปมองผู้ดูแลแฟมิลี่ออฟฟิศข้าง ๆ

อีกฝ่ายจึงหยิบเอกสารบาง ๆ ชุดหนึ่งออกมา

มีอยู่แค่สามหน้าเท่านั้น

หน้าแรกเป็นโครงสร้างการจัดสรรสินทรัพย์ของแฟมิลี่ออฟฟิศตระกูลถัง

หน้าที่สองเป็นสัดส่วนการลงทุนในกองทุนต่าง ๆ ณ ปัจจุบัน

ส่วนหน้าที่สาม มีข้อความเขียนไว้เพียงบรรทัดเดียว

"วงเงินสำรองสำหรับสถาบันการลงทุนในตราสารทุนดาวรุ่ง: 100 ล้านหยวน"

กู้ชวนจ้องมองอยู่สองสามวินาที

"หนึ่งร้อยล้านเหรอครับ?"

ถังไห่ซานพยักหน้า

"จะลงเงินก้อนเดียวเลยก็ได้"

"หรือจะแบ่งเป็นงวดก็ได้"

"เงื่อนไขคือชวนสิงต้องร่วมลงเงินด้วยตัวเอง"

"เท่าไหร่ครับ"

"แล้วแต่โครงสร้างกองทุนของพวกเธอ"

ถังไห่ซานยิ้มพลางว่า "ฉันคงไม่ยอมให้เธอเอาเงินแค่สามล้านมาบริหารเงินร้อยล้านของฉันหรอกนะ"

"เรื่องนี้วางใจได้เลยครับ"

กู้ชวนยิ้มรับเช่นกัน

"ถ้าทำจริง สัดส่วนร่วมลงทุนของชวนสิงไม่มีทางน้อยแน่นอนครับ"

"งั้นก็คุยกันต่อได้"

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารไม่ได้เปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นมาแต่อย่างใด

ถังไห่ซานเองก็ไม่ได้พูดถึงเงินร้อยล้านราวกับเป็นแค่เงินร้อยหยวน

การจัดสรรเงินทุนระดับนี้ต้องผ่านการประเมินจากแฟมิลี่ออฟฟิศเช่นกัน

ต้องถูกต้องตามกฎระเบียบ

ต้องมีการตรวจสอบสถานะ

ต้องมีสัญญา

และยิ่งต้องอาศัยความไว้วางใจในระยะยาว

"ฉันยังมีเงื่อนไขอีกสองสามข้อ"

"ว่ามาได้เลยครับ"

"ข้อแรก"

"กลยุทธ์การลงทุนต้องยึดแนวทางเดิมของชวนสิงในตอนนี้"

"ได้ครับ"

"ข้อสอง"

"อย่าฝืนลงเงินให้เต็มวงเงิน เพียงเพราะอยากขยายขนาดกองทุน"

"ข้อนี้ผมเห็นด้วยครับ"

"ข้อสาม"

"ไห่ชวนจะไม่บีบบังคับว่าต้องเลือกลงทุนแค่ในห่วงโซ่อุตสาหกรรมของเราเท่านั้น"

ถังไห่ซานกล่าว "ถ้ามันช่วยส่งเสริมกันได้จริงค่อยว่ากัน"

"แต่ถ้าไม่มีส่วนที่เอื้อกัน ก็ให้ลงทุนไปตามกลไกปกติ"

สายตาที่กู้ชวนมองเขาเริ่มจริงจังขึ้นเล็กน้อย

ข้อนี้สำคัญมาก

นักลงทุนสถาบันสายอุตสาหกรรมหลายเจ้ายอมจ่ายเงินก็จริง แต่ก็มักจะพ่วงเงื่อนไขเชิงกลยุทธ์ตามมาเป็นพรวน

จนสุดท้ายกองทุนก็กลายสภาพเป็นแค่แผนกลงทุนเอาต์ซอร์ซของเครือบริษัทไป

และแน่นอนว่าชวนสิงไม่มีทางยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นเด็ดขาด

"มีข้ออื่นอีกไหมครับ?"

"ตอนนี้ก็มีเท่านี้แหละ"

ถังไห่ซานยิ้มพลางเอ่ย "ส่วนรายละเอียด ค่อยให้พวกมืออาชีพเขาไปคุยกันต่อ"

"วันนี้ฉันแค่อยากมายืนยัน"

"ว่าเธอมีความคิดจะรับบริหารเงินทุนจากภายนอกบ้างหรือเปล่า"

กู้ชวนไม่ได้ตอบในทันที

เขานิ่งคิดอยู่สิบกว่าวินาที

"ลองเอามาศึกษาดูก่อนได้ครับ"

"ได้ยินแค่นี้ก็พอแล้ว"

ถังไห่ซานยกถ้วยชาขึ้น

"ฉันจะรอแผนงานของชวนสิงนะ"

ทั้งสองยกถ้วยชาชนกันเบา ๆ

หลังมื้ออาหารจบลง

ผู้ดูแลแฟมิลี่ออฟฟิศแลกเปลี่ยนช่องทางติดต่อกับกู้ชวน

พร้อมนัดแนะว่าจะติดต่อไปหาเหอชิงกับเจี่ยงเหยียนในวันรุ่งขึ้น

เพื่อเริ่มการหารือเรื่องโครงสร้างอย่างเป็นทางการ

ระหว่างทางกลับบ้าน กู้ชวนเริ่มคิดถึงเรื่องนี้อย่างจริงจังเป็นครั้งแรก

ก่อนหน้านี้ไม่ว่าชวนสิงจะมีสินทรัพย์มากแค่ไหน

เงินทั้งหมดก็ล้วนเป็นของเขาคนเดียว

ได้กำไรก็เป็นของเขา

ขาดทุนก็แบกรับไว้เอง

แต่เมื่อมีนักลงทุนภายนอกเข้ามา ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

การที่คนอื่นยอมมอบเงินให้คุณ

นั่นหมายถึงความไว้วางใจ

และหมายถึงความรับผิดชอบด้วยเช่นกัน

ทั้งวินัยการลงทุน การเปิดเผยข้อมูล อายุของกองทุน สิทธิประโยชน์ของผู้ลงทุน ไปจนถึงแผนการถอนทุน

ทุกอย่างล้วนต้องวางระบบขึ้นมาใหม่ทั้งหมด

รถเลี้ยวเข้าไปจอดในลานจอดรถของอวิ๋นติ่งอีเฮ่า

กู้ชวนเพิ่งจะก้าวเข้าลิฟต์

สายเรียกเข้าจากเฉิงเซียวก็ดังขึ้นพอดี

"บอสครับ"

"บอสถังคุยอะไรกับคุณเหรอครับ?"

"เรื่องกองทุน"

ปลายสายเงียบกริบไปในพริบตา

"กองทุนอะไรครับ?"

"ของชวนสิงเอง"

เสียงของเฉิงเซียวแหลมสูงขึ้นมาทันทีอย่างเห็นได้ชัด

"ระดมทุนจากภายนอกเหรอครับ?"

"อืม"

"เขายอมลงเงินด้วยเหรอครับ?"

"เขาก็สนใจอยู่นะ"

"เท่าไหร่ครับ?"

กู้ชวนมองตัวเลขชั้นในลิฟต์ที่ค่อย ๆ ขยับขึ้น

"หนึ่งร้อยล้าน"

ปลายสายเงียบกริบไปเต็ม ๆ สามวินาที

ก่อนจะโพล่งออกมา

"เท่าไหร่นะครับ?!"

"หนึ่งร้อยล้าน"

ลมหายใจของเฉิงเซียวสะดุดกึกไปทันที

"บอสครับ"

"คุณแค่ออกไปกินข้าวมื้อเดียว"

"แต่ดึงนักลงทุนร้อยล้านกลับมาได้เนี่ยนะ?!"

กู้ชวนหัวเราะ "ยังไม่ได้เซ็นสัญญาเสียหน่อย"

"แค่หนังสือแสดงเจตจำนงน่ะ"

"แค่นั้นก็ตั้งร้อยล้านแล้วครับ!"

เห็นได้ชัดว่าเฉิงเซียวนั่งแทบไม่ติดเก้าอี้แล้ว

"พรุ่งนี้ประชุมกี่โมงครับ?"

"เก้าโมง"

"แปดโมงผมจะไปถึงเลย"

"ปกติคุณก็ไปถึงแปดโมงกว่าอยู่แล้วนี่"

"แต่วันนี้มันไม่เหมือนกันนี่ครับ!"

กู้ชวนหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

"รีบนอนได้แล้ว"

แล้วสายก็ตัดไป

ประตูลิฟต์เปิดออกพอดี

กู้ชวนเพิ่งจะก้าวเข้าบ้าน

ข้อความจากเสิ่นหนานจือก็เด้งขึ้นมาอีก

[เสิ่นหนานจือ: ประชุมโต๊ะกลมเป็นไงบ้าง?]

กู้ชวนนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

[กู้ชวน: ก็โอเค]

[เสิ่นหนานจือ: ได้โปรเจกต์ใหม่เหรอ?]

[กู้ชวน: มีคนอยากลงทุนในชวนสิงน่ะ]

[เสิ่นหนานจือ: เท่าไหร่ล่ะ?]

กู้ชวน:

[1]

เสิ่นหนานจือ:

[สิบล้านเหรอ?]

กู้ชวน:

[ร้อยล้าน]

ช่องแชตเงียบกริบลงทันที

ผ่านไปสิบกว่าวินาที

ในที่สุดเสิ่นหนานจือก็ส่งข้อความตอบกลับมาคำเดียว

[เสิ่นหนานจือ: อ๋อ]

กู้ชวนมองคำว่า "อ๋อ" ที่แสนคุ้นตานั้น

แล้วก็อดหัวเราะไม่ได้

[กู้ชวน: เดี๋ยวนี้แม้แต่แกล้งตกใจยังขี้เกียจทำแล้วเหรอ?]

เสิ่นหนานจือ:

[หลัก ๆ คือกลัวว่าถ้าฉันตกใจเล่นใหญ่เกินไป ตัวเลขของคุณจะยิ่งพุ่งขึ้นไปอีกน่ะสิ]

กู้ชวน: "..."

ผู้หญิงคนนี้โดนพวกชาวเน็ตพาเสียคนไปด้วยแล้วจริง ๆ

วันรุ่งขึ้น เวลาแปดโมงสี่สิบนาที

ทีมงานหลักของชวนสิงมาถึงกันพร้อมหน้า

เหอชิงถึงกับร่างโครงสร้างข้อมูลพื้นฐานที่ต้องใช้จัดตั้งกองทุนเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้วด้วยซ้ำ

เก้าโมงตรง

ประตูห้องประชุมเปิดออก

หัวหน้าสำนักงานครอบครัวของถังไห่ซานพาทีมงานสองคนเดินเข้ามา

บนโต๊ะ

หนังสือแสดงเจตจำนงความร่วมมือด้านเงินทุนอย่างเป็นทางการถูกวางลงตรงหน้ากู้ชวน

ตรงช่องระบุจำนวนเงิน

ปรากฏเด่นชัดเต็มสองตา

100,000,000 หยวน