ตอนที่ 12 ยอดเงินพันล้านแสบตาจนแทบบอด เซลล์สาวตัวท็อปเสนอตัวขึ้นรถเอง!

หลินเจ๋อไม่ได้โมโห

ตอนนี้ไม่มีเรื่องอะไรที่จะทำให้อารมณ์ของเขาแปรปรวนได้อีกแล้ว

เขาเพียงแค่ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง แตะเปิดแอปธนาคารกงซางแล้วสแกนลายนิ้วมือปลดล็อก

ตัวเลขยาวเหยียดแถวหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

หลินเจ๋อยื่นหน้าจอมือถือไปทางโจวลี่อย่างไม่ใส่ใจ

"นับดูสิ"

โจวลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มมองหน้าจอตามสัญชาตญาณ

ทีแรกเธอแค่กวาดตามองผ่านๆ คิดว่าอย่างมากก็คงแค่ไม่กี่หมื่นหยวน

แต่พอเห็นตัวเลขนั้นชัดเจน ร่างทั้งร่างของเธอก็แข็งค้างราวกับถูกสาป

หน่วย สิบ ร้อย พัน หมื่น...

แสน ล้าน สิบล้าน ร้อยล้าน พันล้าน

997,410,135.20

เกือบพันล้าน! แถมยังเป็นยอดเงินฝากพร้อมใช้อีกต่างหาก!

สมองของโจวลี่หยุดทำงานไปชั่วขณะ

เธอเคยต้อนรับทายาทเศรษฐีในเจียงเฉิงมาไม่น้อย แต่ต่อให้เป็นคุณชายกระเป๋าหนักเหล่านั้น เงินสดพร้อมใช้ในบัตรเต็มที่ก็แค่หลักสิบล้านเท่านั้น

เงินสดพันล้านนี่มันระดับไหนกัน! นี่ต้องเป็นนายน้อยแห่งกลุ่มทุนระดับท็อปที่ปลอมตัวมาตรวจตราอย่างแน่นอน!

ความหงุดหงิดรำคาญใจบนใบหน้าของโจวลี่มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยท่าทีประจบประแจงถึงขีดสุด

เธอรีบปรับท่ายืนทันควัน โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เผยให้เห็นเนินอกขาวเนียนวับๆ แวมๆ

"สวัสดีค่ะท่าน! เมื่อครู่เป็นความบกพร่องในการทำงานของฉันเองค่ะที่จำท่านไม่ได้" น้ำเสียงของโจวลี่หวานหยดย้อย ตัวแทบจะเบียดแนบชิดไปกับร่างของหลินเจ๋อ "SF90 กับ Aventador อยู่ในโชว์รูม VIP ด้านในค่ะ เชิญตามฉันมาทางนี้ได้เลยนะคะ"

เธอเดินนำไปข้างหน้า บิดสะโพกส่ายเอวอย่างเย้ายวน ขาเรียวยาวใต้กระโปรงทรงสอบก้าวย่างราวกับดอกบัวผลิบานในทุกย่างก้าว

หลินเจ๋อเก็บมือถือแล้วเดินตามเธอไป

โชว์รูม VIP อยู่ด้านในสุด พื้นที่ไม่ใหญ่นักและมีรถจอดอยู่เพียงสองคัน

ฝั่งซ้ายคือเฟอร์รารี่ SF90 สีแดง ส่วนฝั่งขวาคือลัมโบร์กินี Aventador สีดำด้าน หรือที่เรียกกันติดปากว่า 'ต้าหนิว'

หลินเจ๋อหยุดยืนอยู่ข้างลัมโบร์กินี

เส้นสายของรถคันนี้ดุดันเป็นพิเศษ ราวกับเสือดาวดำที่พร้อมจะออกล่าเหยื่อได้ทุกเมื่อ ดูสะดุดตากว่าเจ้า 911 สีเหลืองข้างนอกนั่นเยอะ

"คันนี้มีรถพร้อมส่งมอบเลยไหม" หลินเจ๋อเอ่ยถาม

โจวลี่รีบตอบรับทันที

"มีค่ะ! คันนี้เป็นสีดำด้านรุ่นลิมิเต็ดเอดิชันระดับโลก ติดตั้งชุดแต่งคาร์บอนไฟเบอร์ทั้งคัน เครื่องยนต์ V12 ไร้ระบบอัดอากาศ ราคาเบ็ดเสร็จอยู่ที่สิบเอ็ดล้านห้าแสนหยวน เอกสารทุกอย่างครบถ้วนเรียบร้อยแล้ว ขอแค่ท่านชำระเต็มจำนวนก็สามารถขับออกไปได้ทันทีเลยค่ะ"

"เอาคันนี้แหละ" หลินเจ๋อหยิบบัตรธนาคารสีดำใบหนึ่งออกมายื่นให้ "รูดบัตรสิ"

โจวลี่ใช้สองมือประคองรับบัตรมา มือไม้ของเธอสั่นเทา

ตั้งแต่เริ่มดูรถจนถึงตัดสินใจซื้อ ใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ

นี่น่ะหรือคือความมั่นใจของมหาเศรษฐีระดับพันล้าน? แม้แต่ทดลองขับก็ยังไม่ลอง เงินสิบกว่าล้านกลับรูดจ่ายได้ทันที! แค่ค่าคอมมิชชันจากยอดนี้ยอดเดียว ก็เท่ากับที่เธอต้องเหน็ดเหนื่อยทำงานมาครึ่งปีแล้ว!

"ท่านกรุณารอสักครู่นะคะ! ฉันจะรีบไปจัดการเรื่องให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ!" โจวลี่ในรองเท้าส้นสูงกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงไปยังเคาน์เตอร์ด้านหน้า เพื่อนำเครื่องรูดบัตรและสัญญามาให้

ไม่ถึงสิบนาที ทุกขั้นตอนก็เสร็จสิ้นเรียบร้อย

หลินเจ๋อตวัดปากกาเซ็นชื่อลงในเอกสารไม่กี่ฉบับ

"คุณหลินคะ นี่กุญแจรถของคุณค่ะ" โจวลี่ใช้สองมือยื่นกุญแจรถที่มีสัญลักษณ์กระทิงเปลี่ยวให้ สายตาเยิ้มหยดย้อยแทบจะมีประกายไฟแลบออกมา

หลินเจ๋อรับกุญแจมาโยนเล่นในมือสองที แต่ไม่ได้เดินตรงไปยังเจ้าต้าหนิวคันนั้น

เขาหันหลังแล้วเดินตรงไปยังประตูทางออกของโชว์รูม

"ส่งไปที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินของโรงแรมจวินเยว่" หลินเจ๋อทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง

โจวลี่ชะงักไป ก่อนจะรีบซอยเท้าบนรองเท้าส้นสูงวิ่งตามไปทันที

"คุณหลินคะ คุณไม่ขับกลับไปด้วยตัวเองเหรอคะ"

"วันนี้ไม่มีอารมณ์"

เมื่อก้าวพ้นประตูกระจกหมุน รถโรลส์-รอยซ์ แฟนธอม สีดำสนิทคันนั้นยังคงจอดนิ่งอยู่ที่ช่องจอดรถ VIP

คนขับรถสวมถุงมือสีขาวพอเห็นหลินเจ๋อเดินออกมา ก็รีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาเปิดประตูเบาะหลังให้ทันที

โจวลี่เหลือบมองรถโรลส์-รอยซ์คันนั้น หัวใจพลันเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง

ออกจากบ้านมีโรลส์-รอยซ์คอยรับส่ง พักอาศัยอยู่ที่โรงแรมจวินเยว่ รูดจ่ายสิบกว่าล้านซื้อต้าหนิวเป็นของเล่นได้อย่างไม่สะทกสะท้าน

คนใหญ่คนโตระดับท็อปแบบนี้ ขอเพียงได้ผูกสัมพันธ์ด้วยสักครั้ง ก็ช่วยให้เธอลัดเส้นทางในวงการนี้ไปได้ตั้งหลายปี

โจวลี่กัดฟันแน่น เดินตรงไปข้างประตูรถโรลส์-รอยซ์ ขวางหน้าหลินเจ๋อที่กำลังจะขึ้นรถเอาไว้

"คุณหลินคะ" โจวลี่กดเสียงต่ำ น้ำเสียงเจือเสน่ห์เย้ายวนใจ

หลินเจ๋อชะงัก หันไปมองเธอ

โจวลี่เกี่ยวปอยผมทัดหู พลางเงยหน้ามองหลินเจ๋อ

"คุณหลินคะ ขั้นตอนการส่งมอบรถยังมีรายละเอียดจุกจิกอีกเยอะเลยค่ะ"

"ฉันนำรถไปส่งให้คุณด้วยตัวเอง แล้วค่อยทำรายงานการส่งมอบให้อย่างละเอียดได้นะคะ ดึกแค่ไหนก็ได้ทั้งนั้นค่ะ"

เธอเว้นจังหวะไปเล็กน้อย สายตาเปิดเผยและตรงไปตรงมา

"ฉันยังโสด แล้วก็ไปตรวจสุขภาพร่างกายอย่างละเอียดที่โรงพยาบาลเอกชนทุกเดือน สะอาดมากค่ะ ไม่สร้างความยุ่งยากให้แน่นอน"

พูดมาถึงขั้นนี้ ต่อให้โง่แค่ไหนก็เข้าใจ

ขอเพียงหลินเจ๋อพยักหน้า พนักงานขายสาวระดับไฮเอนด์ในชุดทำงานสุดเซ็กซี่คนนี้ ก็พร้อมจะกลายเป็นของเล่นให้เขาสนุกได้ตามใจชอบในคืนนี้

หลินเจ๋อมองโจวลี่

ป้ายเหนือศีรษะของโจวลี่กำลังเกิดการเปลี่ยนแปลง

ป้ายชีวิต [นับถอยหลังความวิตกกังวลเรื่องยอดขาย: 3 วัน] แตกสลายแล้วเลือนหายไป

มีป้ายชีวิตใหม่เพิ่มขึ้นมาสองป้าย: [เกาะคนรวยขั้นสุด], [เสนอตัวขึ้นเตียง]

ถ้าเป็นหลินเจ๋อเมื่อวานที่เพิ่งถูกเลย์ออฟและกำลังกังวลเรื่องค่าเช่าห้อง พอต้องมาเจอการส่งสัญญาณตรงไปตรงมาขนาดนี้ เขาคงรู้สึกประหม่าจนทำตัวไม่ถูก และอาจจะนึกรังเกียจผู้หญิงหน้าเงินแบบนี้ด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้ ในบัตรเขามีเงินหนึ่งพันล้าน ทั้งยังมีความสามารถในการบงการชะตาชีวิตของคนอื่น

แล้วทำไมยังต้องไปยึดติดกับกรอบเดิมๆ อีกล่ะ?

ในเมื่อคิดจะล้างไพ่จัดระเบียบโลกใบนี้ใหม่ ก็เริ่มจากการทุบทำลายตัวตนที่เคยอ่อนแอหัวอ่อนในอดีตทิ้งไปเสีย

ผู้หญิงที่ทั้งสวยทั้งรวยแถมยังเสนอตัวมาให้ถึงที่ บริการเสิร์ฟมาตรงหน้าขนาดนี้ ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องผลักไส

ตอนนี้เขาแค่อยากทำตามใจปรารถนาเท่านั้น

หลินเจ๋อเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างครึ่งก้าว พลางชี้ไปที่ประตูรถที่เปิดอ้าอยู่

"ขึ้นรถสิ"

แววตาของโจวลี่เป็นประกายจนแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ เธอก้มตัวมุดเข้าไปนั่งที่เบาะหลังของรถโรลส์-รอยซ์อย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

หลินเจ๋อก้าวตามเข้าไปนั่งติดๆ

ประตูรถปิดลง ตัดขาดไอความร้อนจากภายนอกอย่างสิ้นเชิง

รถโรลส์-รอยซ์เคลื่อนตัวออกไปอย่างนุ่มนวล มุ่งหน้าตรงไปยังโรงแรมจวินเยว่

ภายในห้องโดยสาร โจวลี่ขยับเข้ามาชิดข้างกายหลินเจ๋ออย่างจงใจ เรียวขาใต้กระโปรงรัดรูปเบียดแนบเข้ากับกางเกงสูทของเขา ทำทีเหมือนตั้งใจก็ไม่ใช่ ไม่ได้ตั้งใจก็ไม่เชิง

เธอไม่ได้เซ้าซี้ชวนคุย แต่รู้ความพอที่จะรักษาความเงียบเอาไว้ ปล่อยให้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ลอยอบอวลไปทั่ว

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

โรลส์-รอยซ์จอดเทียบสนิทหน้าประตูใหญ่ของโรงแรมจวินเยว่ พนักงานรีบก้าวเข้ามาเปิดประตูรถให้อย่างรวดเร็ว

หลินเจ๋อก้าวลงจากรถ โดยมีโจวลี่ตามลงมาติดๆ

ล็อบบี้โรงแรมจวินเยว่ในยามค่ำคืนยังคงสว่างไสว พื้นหินอ่อนสะท้อนประกายแสงวิบวับจากโคมระย้าคริสตัลสุดหรู

ทันทีที่หลินเจ๋อก้าวเข้าไป ผู้จัดการล็อบบี้ก็รีบปรี่เข้ามาต้อนรับ

"คุณหลิน กลับมาแล้วหรือครับ ต้องการให้เตรียมมื้อดึกไว้ให้ไหมครับ" ผู้จัดการล็อบบี้เอ่ยถามด้วยท่าทีนอบน้อมเป็นอย่างยิ่ง

"ไม่ต้องหรอก" หลินเจ๋อตอบ

"จริงสิครับคุณหลิน" ผู้จัดการล็อบบี้กดเสียงลงต่ำ "คุณจ้าวคนที่มีเรื่องกระทบกระทั่งกับคุณตรงล็อบบี้เมื่อครู่ เพราะเขาไม่มีเงินจ่ายค่าอาหารสองหมื่นแปดพัน ทางเราก็เลยแจ้งความไปแล้วครับ ตำรวจเพิ่งคุมตัวไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนนี่เอง"

หลินเจ๋อพยักหน้ารับ เรื่องนี้อยู่ในความคาดหมายของเขาอยู่แล้ว

ตระกูลล้มละลาย เงินทองถูกอายัด ด้วยนิสัยอย่างจ้าวข่าย เข้าไปอยู่ในโรงพักคงโดนสั่งสอนเสียบ้าง

หลินเจ๋อก้าวเดินตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัว

ทันใดนั้น ร่างหนึ่งบนโซฟาตรงมุมพักผ่อนของล็อบบี้ก็ลุกพรวดขึ้นมา

"หลินเจ๋อ!"

ซูเสวี่ยสวมรองเท้าส้นสูงวิ่งกระหืดกระหอบตรงเข้ามา