ตอนที่ 13 ผู้หญิงสองคนกับการแสดงฉากใหญ่ แฟนเก่าคุกเข่าขอคืนดี

ซูเสวี่ยยังไม่ได้ไปไหน

ภาพที่เห็นจ้าวข่ายไม่มีเงินจ่ายค่าอาหารจนถูกตำรวจคุมตัวไปต่อหน้าต่อตา ทำให้ความฝันที่จะได้แต่งเข้าตระกูลเศรษฐีของซูเสวี่ยพังทลายไม่มีชิ้นดี

เธอตระหนักได้ทันทีว่า ฟางเส้นสุดท้ายที่พอจะไขว่คว้าไว้ได้ในตอนนี้ก็คือหลินเจ๋อ

คนที่เหมาห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทได้สบายๆ แบบนี้ ต้องเป็นขาทองคำของจริงแน่นอน!

เธอหน้าด้านนั่งรออยู่ที่ล็อบบี้นานกว่าหนึ่งชั่วโมง จนในที่สุดหลินเจ๋อก็กลับมา

ซูเสวี่ยวิ่งถลันมาตรงหน้าหลินเจ๋อ กำลังจะยื่นมือไปดึงแขนเขา แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นโจวลี่ที่อยู่ข้างๆ เสียก่อน

โจวลี่สวมชุดยูนิฟอร์มสั่งตัดระดับพรีเมียมของซิงไห่คลับ เรียวขาสวมถุงน่องดำ แต่งหน้าประณีตงดงาม บุคลิกแฝงความเย้ายวน

แม้จะเป็นหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกัน แต่ซูเสวี่ยกลับถูกบดบังรัศมีจนมิดในพริบตา ราวกับของก๊อปเกรดเอมาเจอของแท้

สีหน้าของซูเสวี่ยซีดเผือดลงทันควัน เธอยกนิ้วชี้ไปที่โจวลี่

"นังนี่เป็นใคร!"

น้ำเสียงของซูเสวี่ยแหลมสูงบาดแก้วหู เต็มไปด้วยการคาดคั้น

หลินเจ๋อไม่สนใจเธอแม้แต่น้อย เขาเดินผ่านหน้าซูเสวี่ยไปเฉยๆ

ซูเสวี่ยร้อนใจ รีบถลันเข้าไปขวางทางไว้ด้วยขอบตาแดงก่ำ

"หลินเจ๋อ! นายกำลังแก้แค้นฉันอยู่ใช่ไหม!"

"นายจงใจไปหาผู้หญิงขายบริการพาเข้าโรงแรมเพื่อประชดฉันงั้นเหรอ? ทั้งที่ในใจนายยังมีฉันอยู่แท้ๆ ทำไมต้องทรมานพวกเราสองคนแบบนี้ด้วย!"

"ฉันก็บอกแล้วไงว่ารู้ตัวว่าผิดแล้ว ตลอดสามปีที่ผ่านมาความรู้สึกที่ฉันมีให้นาย นายลืมมันไปหมดแล้วเหรอ!"

โจวลี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ พอได้ยินคำว่า 'ผู้หญิงขายบริการ' สีหน้าก็พลันเย็นเยียบลงทันที

คนที่ขายซูเปอร์คาร์ในซิงไห่ได้ต่างเคยเจอคนมาแล้วทุกรูปแบบ

โจวลี่แค่นยิ้มหยัน ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อยืนบังหลินเจ๋อไว้

"ป้าคะ ก่อนออกจากบ้านไม่ได้แปรงฟันมาเหรอคะ? อ้าปากทีก็พ่นแต่เรื่องโสโครกออกมาเลย"

โจวลี่มองเหยียดซูเสวี่ยด้วยสายตาที่เหนือกว่า

"ฉันเป็นเซลส์ระดับสูงของซิงไห่ซูเปอร์คาร์คลับ คุณหลินเพิ่งจ่ายเงินสดซื้อลัมโบร์กีนีรุ่นท็อปไปหนึ่งคัน ฉันแค่มาส่งเอกสารส่งมอบรถให้คุณหลินค่ะ"

"แล้วเธอเป็นตัวอะไร ถึงได้แล่นมาแผลงฤทธิ์แถวนี้?"

ซูเสวี่ยถูกด่าจนยืนอึ้ง ยิ่งพอได้ยินคำว่า 'ลัมโบร์กีนีรุ่นท็อป' ก็ราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางแสกหน้า

ซูเปอร์คาร์คันละสิบกว่าล้าน จ่ายเงินสดเนี่ยนะ?

หลินเจ๋อรวยขนาดไหนกันแน่!

ในหัวของเธอดังวิ้งๆ ความร้อนรนพุ่งขึ้นถึงขีดสุด เธอทรุดตัวลงคุกเข่าเสียงดังตุ้บตรงหน้าหลินเจ๋อแล้วกอดขาเขาไว้แน่น

"หลินเจ๋อ ฉันขอร้องล่ะ พวกเรากลับมาคบกันเถอะนะ? กระเป๋าใบนั้นฉันไม่เอาแล้ว ฉันไม่เอาอะไรทั้งนั้นแล้ว ต่อไปนี้ฉันจะเชื่อฟังนายทุกอย่างเลย!"

แขกหลายคนในล็อบบี้ต่างพากันหยุดดูเรื่องสนุก

รปภ. เห็นเข้าก็รีบวิ่งเข้ามาเตรียมจะดึงตัวซูเสวี่ยออกไป

หลินเจ๋อยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ก้มมองผู้หญิงที่กอดขาเขาร้องไห้น้ำตานองหน้าน้ำมูกไหลยืดด้วยสีหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึก

ไม่มีความสะใจที่ได้แก้แค้น และไม่มีความโกรธแค้นที่ถูกหักหลัง

ตอนนี้ในสายตาเขา ซูเสวี่ยก็ไม่ต่างอะไรกับยายบ้าข้างถนนที่กำลังอาละวาดแย่งเศษกระดาษลังราคาไม่กี่สตางค์

ความแตกต่างของชนชั้นที่ก้าวกระโดดอย่างมหาศาล ทำให้สภาพจิตใจของหลินเจ๋อเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

"ปล่อยมือ" หลินเจ๋อเอ่ยออกมาเพียงสองคำ

ซูเสวี่ยร้องไห้น้ำตานองหน้า เครื่องสำอางเลอะเทอะไปหมด เธอส่ายหน้าสุดชีวิต

"ไม่! ฉันผิดไปแล้ว! หลินเจ๋อ นายยกโทษให้ฉันสักครั้งไม่ได้เหรอ? ตลอดสามปีนั้นฉันดีกับนายตั้งขนาดนั้น พอมีเงินแล้วนายจะมาทิ้งฉันไปแบบนี้ไม่ได้นะ!"

หลินเจ๋อคร้านจะต่อปากต่อคำด้วยแม้แต่คำเดียว เขาเงยหน้ามองผู้จัดการล็อบบี้ที่กำลังยืนเลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูกอยู่ข้างๆ

"ระบบรักษาความปลอดภัยของจวินเยว่ มีปัญญาแค่นี้เหรอ?"

ผู้จัดการล็อบบี้สะดุ้งเฮือก เหงื่อกาฬแตกพลั่กไปทั้งตัวด้วยความหวาดผวา

"พวกแกสองคนกินข้าวหรือกินอะไรเข้าไปฮะ! ยังไม่รีบลากตัวออกไปอีก!" ผู้จัดการล็อบบี้แผดเสียงตวาดใส่ รปภ. สองคนลั่น

รปภ. ร่างสูงใหญ่สองคนรีบปรี่เข้ามาล็อกแขนซูเสวี่ยคนละข้าง แล้วกระชากตัวเธอออกจากขาของหลินเจ๋อทันที

"ปล่อยฉันนะ! อย่ามาแตะต้องตัวฉัน! หลินเจ๋อ! หลินเจ๋อนายช่วยฉันด้วย ฉันไม่มีที่ไปแล้วจริงๆ นะ..."

ปลายเท้าของซูเสวี่ยลอยเคว้ง เธอดิ้นพล่านพลางกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

โจวลี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ กลอกตามองบนอย่างเอือมระอาเต็มทน

"ป้าคะ เลิกโหยหวนได้แล้วค่ะ" โจวลี่เหยียดยิ้มเย้ยหยัน "ไม่ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองบ้าง สภาพอย่างเธอเนี่ยนะยังคิดจะมาเกาะคุณหลิน? น่าขายหน้าจริงๆ"

ซูเสวี่ยโกรธจนตัวสั่น ชี้หน้าด่าโจวลี่สาดเสียเทเสีย

ทว่า รปภ. ไม่ปล่อยให้เธอมีโอกาสทำตัวน่าขายหน้าอีก ทั้งสองหิ้วปีกเธอก้าวฉับๆ ตรงไปยังประตูหมุนของโรงแรม แล้วโยนทิ้งลงบนถนนด้านนอกทันที

หลินเจ๋อดึงรอยยับที่ขากางเกงให้เรียบ แล้วก้าวเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัว

โจวลี่รีบก้าวตามเข้าไปด้วยรองเท้าส้นสูง แล้วกดปุ่มชั้นบนสุด

ประตูลิฟต์ปิดลง ตัวลิฟต์พุ่งตรงขึ้นสู่ชั้นหกสิบแปดในรวดเดียว

พ่อบ้านเปิดประตูไม้มะค่าบานคู่ออก แล้วถอยไปยืนด้านข้าง

โจวลี่เดินตามหลังหลินเจ๋อเข้าไปในห้อง

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู เธอก็ต้องตกตะลึงกับภาพตรงหน้า

ห้องนั่งเล่นเพดานสูงขนาดกว่าสองร้อยตารางเมตร มีโคมระย้าคริสตัลขนาดยักษ์ หน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้นเผยให้เห็นทิวทัศน์ยามค่ำคืนอันระยิบระยับของเจียงเฉิงได้ทั้งหมด ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเครื่องหอมไม้ราคาแพงระยับ

"คุณหลินคะ เอกสารส่งมอบทั้งหมดอยู่ในกระเป๋าค่ะ" น้ำเสียงของโจวลี่เบาลงมาก ทั้งยังสั่นเครือเล็กน้อย

เธอถอดรองเท้าส้นสูงออก ย่ำเท้าเปล่าลงบนพรมขนแกะหนานุ่ม

หลินเจ๋อถอดเสื้อแจ็กเกตที่ซักจนซีดตัวนั้นโยนลงบนโซฟา แล้วเดินไปรินน้ำเย็นหนึ่งแก้วที่เคาน์เตอร์บาร์

โจวลี่รีบเดินเข้ามาหา รับแก้วน้ำจากมือหลินเจ๋อไปวางไว้บนเคาน์เตอร์บาร์อย่างรู้ใจ

ร่างกายของเธอแนบชิดเข้ามา ทั้งนุ่มนิ่มและอวบอิ่ม

"คุณหลินคะ ค่ำคืนนี้ยังอีกยาวไกล ให้ฉัน 'รายงาน' สมรรถนะของกระทิงดุคันนี้ให้คุณฟังอย่างละเอียดดีไหมคะ" โจวลี่เอ่ยเสียงออดอ้อน ส่งสายตายั่วยวนพลางยกสองแขนคล้องคอหลินเจ๋ออย่างชำนาญ

บริการส่งตรงถึงที่แบบนี้ มีเหตุผลอะไรให้ต้องผลักไส

หลินเจ๋อใช้มือเดียวรวบเอวเธอไว้ อุ้มร่างเธอขึ้นมาทันทีแล้วสาวเท้ายาวตรงไปยังห้องนอนใหญ่

……

เช้าตรู่วันต่อมา

แสงแดดส่องผ่านกระจกบานจรดพื้นลงมายังเตียงหลังใหญ่ในห้องนอน

หลินเจ๋อลืมตาตื่น ข้างกายว่างเปล่าไปแล้ว ใต้ผ้าห่มยังหลงเหลือกลิ่นน้ำหอมจางๆ

บนโต๊ะข้างเตียงมีกุญแจรถตรากระทิงดุหนึ่งดอก เอกสารปึกหนึ่งวางเป็นระเบียบ และกระดาษโน้ตที่ประทับรอยลิปสติกสีแดงอีกหนึ่งแผ่น

"คุณหลินคะ วันนี้คลับต้องเปลี่ยนเวรแต่เช้า ฉันขอตัวก่อนนะคะ กระทิงดุจอดอยู่ที่ช่องจอดรถส่วนตัวของคุณในชั้นใต้ดินแล้วค่ะ เรียกหาได้ตลอดเวลานะคะ~"

หลินเจ๋อเหลือบมองเพียงแวบเดียว แล้วขยำกระดาษโน้ตเป็นก้อนโยนลงถังขยะอย่างไม่ใส่ใจ

ก็แค่การแลกเปลี่ยนแบบยื่นหมูยื่นแมวที่จบลงไปแล้ว

เขาเลิกผ้าห่มแล้วลุกขึ้นจากเตียง

ในห้องแต่งตัว พ่อบ้านได้เตรียมชุดลำลองสั่งตัดระดับไฮเอนด์ประจำฤดูกาลไว้สิบกว่าชุด ทั้งหมดถูกส่งด่วนมาข้ามคืนตามขนาดตัวของเขาอย่างพอดีเป๊ะ

หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จเรียบร้อย เขาก็เปลี่ยนมาสวมสูทลำลองสีดำที่ตัดเย็บอย่างประณีตและพอดีตัว

ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง

เมื่อสวมชุดนี้ ผสานกับกลิ่นอายความสุขุมเยือกเย็นจาก [นิ่งสงบยามวิกฤต] หลินเจ๋อในกระจกก็สลัดคราบคนจนกรอบเดิมทิ้งไปจนหมดสิ้น ทุกท่วงท่าเปี่ยมด้วยความสงบนิ่งของผู้มีอำนาจระดับสูงที่คนธรรมดายากจะเทียบเคียง

เขานั่งอยู่ในห้องอาหารริมหน้าต่างกระจกบานใหญ่แบบพาโนรามา ทานมื้อเช้าเป็นกุ้งมังกรออสเตรเลียกับเห็ดทรัฟเฟิลขาวที่พ่อบ้านนำมาเสิร์ฟ ในหัวพลางขบคิดอย่างรวดเร็ว

เงินในมือต้องรีบนำไปใช้ แปลงให้กลายเป็นอายุขัย ทักษะ พรสวรรค์ หรือป้ายชีวิตที่มีค่าอื่น ๆ นี่ถึงจะเป็นรากฐานที่ช่วยให้เขายืนหยัดได้อย่างมั่นคง

เมื่อวานที่ไปโรงพยาบาลจนได้พบกับเสิ่นฉางซาน แม้จะได้เงินมาหนึ่งพันล้าน แต่การรอฟลุกแบบแมวตาบอดเจอหนูตายเช่นนี้มันไร้ประสิทธิภาพเกินไป

เขาจำเป็นต้องเป็นฝ่ายรุกเข้าหาด้วยตัวเอง