ตอนที่ 14 คลังอายุขัยวิกฤต! สาวรวยส่งบัตรเชิญเข้าวงไฮเอนด์

หลินเจ๋อวางมีดส้อมเงินในมือลง ก่อนยกแก้วน้ำเย็นข้างตัวขึ้นมาจิบหนึ่งอึก

พ่อบ้านประจำห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทก้าวเข้ามาเก็บจานเปล่าบนโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว ตลอดการทำงานไม่มีแม้แต่เสียงกระทบกันเล็ดลอดออกมา

ภายในห้องนั่งเล่นเหลือเพียงหลินเจ๋ออยู่ตามลำพัง

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ พลางเรียกหน้าต่างระบบในหัวขึ้นมา

[โฮสต์: หลินเจ๋อ]

[ยอดเงินสดคงเหลือปัจจุบัน: 980 ล้าน]

[คลังป้ายชีวิตที่ใช้ได้: ไม่มี]

[ป้ายชีวิตที่ผูกไว้: นิ่งสงบยามวิกฤต (ติดตัว)]

หน้าต่างระบบดูโล่งตาเหลือเกิน

เงินสดเกือบพันล้านนอนนิ่งอยู่ในบัตรธนาคาร นี่คือเงินก้อนโตที่มากพอจะทำให้คนส่วนใหญ่แทบคลั่ง

แต่หลินเจ๋อรู้แก่ใจดีว่า ภายใต้กฎการซื้อขายป้ายชีวิตนี้ ต่อให้มีเงินมากมายแค่ไหน มันก็เป็นเพียงตัวเลขชุดหนึ่งเท่านั้น

สิ่งที่มีค่าอย่างแท้จริงคืออายุขัย สุขภาพ และพรสวรรค์ที่คนธรรมดาโหยหาแต่ไม่มีวันไขว่คว้ามาได้ต่างหาก

อายุขัยสิบปีที่ขายให้เสิ่นฉางซานไปเมื่อคืน ซื้อมาจากไอ้ทึ่มเฉินอวี่ด้วยเงินแค่ห้าหมื่นหยวนเท่านั้น

พอขายต่อเปลี่ยนมือ กำไรก็พุ่งสูงถึงสองหมื่นเท่า

แต่ตอนนี้ของในคลังหมดเกลี้ยงแล้ว

เรื่องที่ผู้เฒ่าเสิ่นฟื้นคืนชีพในห้องพักผู้ป่วย ตอนนั้นมีคนอยู่ในเหตุการณ์มากเกินไป

ทั้งทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญของผู้อำนวยการเฉิน ญาติสายรองกลุ่มนั้นที่เสิ่นเย่าปังพามา แถมยังมีพวกบอดี้การ์ดอีก

ปากคนห้ามยาก ต่อให้จ่ายค่าปิดปากไปมากแค่ไหน ปาฏิหาริย์ที่ขัดกับหลักเหตุผลแบบนี้ก็ต้องมีข่าวเล็ดลอดออกไปแน่นอน

ในแวดวงมหาเศรษฐีของเจียงเฉิง หรือแม้กระทั่งระดับที่สูงกว่านั้น มีพวกตาแก่ที่ก้าวขาลงโลงไปแล้วครึ่งตัวอยู่นับไม่ถ้วน

ในมือพวกเขากุมทรัพย์สินหลักร้อยหลักพันล้านเอาไว้ แต่ละวันต้องนอนเสียบสายระโยงระยาง พึ่งพายานำเข้าราคาแพงเพื่อยื้อชีวิต

ทันทีที่ได้ยินข่าวลือเรื่องเสิ่นฉางซานกลับมาเป็นหนุ่มอีกครั้ง คนพวกนั้นจะต้องพุ่งเข้ามาเหมือนฉลามได้กลิ่นคาวเลือดแน่นอน

นี่เป็นภัยแฝงมหาศาล หากประมาทเพียงนิดเดียวก็จะนำพาปัญหาตามมาไม่หวาดไม่ไหว

แต่ขณะเดียวกัน นี่ก็คือโอกาสเช่นกัน

ขอเพียงเปลี่ยนผู้มีอิทธิพลล้นฟ้าพวกนี้ให้กลายเป็นลูกค้าของตัวเองทั้งหมด ใช้อายุขัยและสุขภาพผูกมัดพวกเขาไว้บนโต๊ะเจรจา คนพวกนี้ก็จะกลายเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกของเขา

หากใครคิดจะทำร้ายเขา ไม่ต้องรอให้หลินเจ๋อลงมือด้วยซ้ำ พวกตาแก่เหล่านั้นคงชิงออกหน้ากำจัดภัยคุกคามทั้งหมดแทนเขาไปแล้ว

จังหวะนั้นเอง เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

หลินเจ๋อเงยหน้าขึ้น

พ่อบ้านเดินไปดูที่หน้าจออินเตอร์คอมแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบเดินกลับมารายงาน

"คุณหลินครับ มีสุภาพสตรีชื่อเสิ่นเนี่ยนเวยรออยู่หน้าประตู บอกว่ามีเรื่องสำคัญมากอยากขอพบ จะให้เชิญเธอเข้ามาไหมครับ"

"เปิดประตู"

ประตูไม้พะยูงบานคู่เปิดกว้างออกทั้งสองด้าน

เสิ่นเนี่ยนเวยก้าวเดินเข้ามา

วันนี้เธอไม่ได้สวมสูททำงานที่ดูน่าเกรงขามชุดนั้น แต่เปลี่ยนมาใส่ชุดกระโปรงยาวสีเบจเรียบหรู รวบผมยาวไว้ด้านหลัง ในมือถือซองเอกสารกำมะหยี่สีดำ

ถึงจะเปลี่ยนการแต่งกาย ทว่าความเหนื่อยล้าบนใบหน้ากลับไม่อาจซ่อนมิด ใต้ตามีรอยคล้ำปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน

เมื่อคืนภายในเสิ่นซื่อกรุ๊ปต้องเกิดการล้างไพ่ครั้งใหญ่เป็นแน่ เมื่อเสิ่นเย่าปังถูกเขี่ยพ้นกระดาน ภาระงานมหาศาลจึงถาโถมจนทำให้ประธานสาวคนนี้ต้องอดนอนตลอดคืน

"คุณหลินคะ ขอโทษที่มารบกวนเวลาพักผ่อนของคุณค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น สองมือกุมซองเอกสารไว้ วางตัวนอบน้อมอย่างยิ่ง

เธอไม่กล้าแม้แต่จะก้าวไปข้างหน้า และยิ่งไม่กล้านั่งลงสุ่มสี่สุ่มห้า

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องพักผู้ป่วยเมื่อคืนนี้ ได้พลิกโลกทัศน์ของเธอไปอย่างสิ้นเชิง

ชายหนุ่มในชุดลำลองตรงหน้านี้ ในสายตาของเธอแล้ว เขาหลุดพ้นจากขอบเขตของคนธรรมดาไปไกลแล้ว

หลินเจ๋อชี้ไปที่โซฟาฝั่งตรงข้าม

"นั่งลงคุยสิ"

เสิ่นเนี่ยนเวยถึงค่อยเดินไปที่โซฟาอย่างระมัดระวัง เธอนั่งลงเพียงแค่หนึ่งในสามของเบาะ แผ่นหลังเหยียดตรงเป๊ะ

"คุณปู่ให้ดิฉันมาทักทายคุณแทนท่านค่ะ เช้านี้ท่านทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลแล้ว ตอนนี้กำลังพักฟื้นอยู่ที่วิลล่ากลางเขา เรื่องภายในกลุ่มบริษัทก็สงบเรียบร้อยแล้ว หุ้นของอาสองเสิ่นเย่าปังถูกยึดคืนทั้งหมด และตัวเขาก็ถูกขับไล่ออกจากเจียงเฉิงไปแล้วค่ะ"

เสิ่นเนี่ยนเวยพูดอย่างรวดเร็ว ชี้แจงเรื่องราวได้อย่างกระจ่างชัด

หลินเจ๋อพยักหน้ารับ ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ

เรื่องระยำของการแก่งแย่งชิงดีในตระกูลเศรษฐีพวกนี้ เขาไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย

เสิ่นเนี่ยนเวยลอบสังเกตท่าทีของหลินเจ๋อ พอเห็นว่าเขาไม่ได้ใส่ใจ จึงเข้าสู่ประเด็นหลักทันที

เธอวางซองเอกสารกำมะหยี่ในมือลงบนโต๊ะน้ำชา ก่อนจะใช้สองมือเลื่อนมาตรงหน้าหลินเจ๋อ

"คุณหลินคะ นี่คือของที่คุณปู่ให้ฉันนำมามอบให้คุณค่ะ"

หลินเจ๋อหลุบตามอง

ซองเอกสารไม่ได้ปิดผนึกไว้

เสิ่นเนี่ยนเวยเป็นฝ่ายแกะเชือกผูกซองออก แล้วเทของสองอย่างข้างในออกมา

บัตรแถบแม่เหล็กสีดำสนิทใบหนึ่ง กับบัตรเชิญกระดาษแข็งปั๊มทองอีกใบหนึ่ง

"บัตรใบนี้คือแบล็กการ์ดแบบไม่ระบุชื่อที่เสิ่นซื่อกรุ๊ปออกให้ใช้งานได้ทั่วโลกค่ะ ไม่ได้ผูกกับบัญชีส่วนบุคคลใด ๆ แต่เชื่อมตรงกับกองทุนสำรองของเสิ่นซื่อกรุ๊ปโดยไม่จำกัดวงเงิน คุณสามารถถือบัตรนี้ไปลงบัญชีตามสถานที่ใช้จ่ายระดับสูงแห่งไหนก็ได้ในเจียงเฉิง ค่าใช้จ่ายทั้งหมดเสิ่นซื่อกรุ๊ปจะเป็นคนเคลียร์ยอดให้เป็นรายเดือนค่ะ"

เสิ่นเนี่ยนเวยอธิบายอย่างละเอียดถี่ถ้วน กลัวเหลือเกินว่าหลินเจ๋อจะปฏิเสธจนหน้าหงายเหมือนเมื่อวานอีก

หลินเจ๋อมองแบล็กการ์ดใบนั้น

ของสิ่งนี้ฉลาดกว่าหุ้นหมื่นล้านเมื่อวานเยอะ

การไม่ให้หุ้น ช่วยเลี่ยงไม่ให้หลินเจ๋อรู้สึกต่อต้านเรื่องการ "เลือกข้าง" กับ "ผูกมัด"

การให้บัตรใช้จ่ายแบบไม่ระบุชื่อและไม่จำกัดวงเงิน นอกจากจะให้เกียรติและไว้หน้าอย่างเต็มที่แล้ว ยังสร้างความสัมพันธ์ระยะยาวได้อย่างแนบเนียน

ตาเฒ่าจิ้งจอกเสิ่นฉางซานคนนี้ รู้จักเข้าหาคนจริง ๆ

หลินเจ๋อไม่ได้ปฏิเสธ เขาหยิบแบล็กการ์ดขึ้นมาตามสบายแล้วโยนใส่กระเป๋าเสื้อ

เมื่อเห็นหลินเจ๋อยอมรับบัตรไป เสิ่นเนี่ยนเวยก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ไหล่ที่เกร็งตึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย

"ของชิ้นที่สองค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยหยิบบัตรเชิญปั๊มทองใบนั้นขึ้นมาเปิดออก "นี่คือบัตรเชิญงานเลี้ยงการกุศลส่วนตัวที่จะจัดขึ้นที่เทียนหย่าไห่เก๋อในคืนพรุ่งนี้ค่ะ เจ้าภาพคือประธานอาวุโสแห่งหอการค้าเจียงเฉิง ฉินเจิ้นหัว"

หลินเจ๋อกวาดตามองชื่อบนบัตรเชิญ

ฉินเจิ้นหัว

บุคคลระดับตำนานรุ่นเก่าของเจียงเฉิง สร้างตัวขึ้นมาจากธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ขุมทรัพย์สินไม่ได้ด้อยไปกว่าตระกูลเสิ่นเลย

"ผู้เฒ่าฉินจัดงานเลี้ยง แล้วส่งบัตรเชิญให้ผมเนี่ยนะ" หลินเจ๋อเอนหลังพิงโซฟา นิ้วเคาะที่วางแขนเบา ๆ

"นี่ก็เป็นเหตุผลที่วันนี้ฉันต้องมาหาคุณให้ได้ค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยกลืนน้ำลายลงคอ "เรื่องในห้องผู้ป่วยเมื่อคืน ข่าวรั่วออกไปแล้วค่ะ"

เธอเงยหน้าขึ้น จับจ้องสีหน้าของหลินเจ๋ออย่างไม่คลาดสายตา

"ผู้เฒ่าฉินกับคุณปู่เคยร่วมเป็นร่วมตายกันมา ทางตระกูลฉินไม่รู้ไปได้ข่าวมาจากไหน เมื่อคืนตอนดึก ลูกชายทั้งสามคนของฉินเจิ้นหัวถึงได้บึ่งรถตรงไปที่วิลล่ากลางเขาทันทีค่ะ"

"ฉินเจิ้นหัวเป็นมะเร็งปอดระยะสุดท้าย หมอแจ้งเตือนขั้นวิกฤตแล้ว อย่างมากก็คงอยู่ได้ไม่พ้นสัปดาห์นี้"

"พวกเขาไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร เลยขอร้องให้คุณปู่ช่วยเป็นสะพานเชื่อมให้ คุณปู่ปฏิเสธไม่ได้ ได้แต่ขอบัตรเชิญไม่ระบุชื่อใบนี้มาค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมว่า "จะไปหรือไม่ ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของคุณหลินเองทั้งหมดเลยนะคะ คุณปู่กำชับไว้ว่า ห้ามบังคับเด็ดขาดค่ะ"

ปลายนิ้วของหลินเจ๋อหยุดเคาะลง

ทุกอย่างล้วนเป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้

บรรดามหาเศรษฐีใกล้ตายพวกนี้ ข่าวไวกันจริง ๆ

คนในแวดวงระดับนี้ ล้วนเป็นผู้ที่อยู่บนยอดพีระมิดของเจียงเฉิง

หากไป ก็สามารถตรวจสอบสินค้าได้ตรงนั้น ทั้งยังคัดเลือกแกะตัวที่อ้วนพีที่สุด เพื่อสะสมเงินทุนก้อนแรกให้เรียบร้อย

"ได้ พรุ่งนี้ค่ำผมจะไป" หลินเจ๋อหยิบบัตรเชิญใบนั้นมาวางไว้ใกล้มือ

เสิ่นเนี่ยนเวยลุกขึ้นยืนแล้วค้อมตัวลงอย่างนอบน้อม

"ถ้าอย่างนั้นฉันไม่รบกวนคุณหลินแล้วค่ะ งานเลี้ยงเริ่มตอนสองทุ่มคืนพรุ่งนี้ หากคุณต้องการคู่ควงหรือคนนำทาง โทรหาฉันได้ตลอดเวลานะคะ"

พูดจบ เธอก็หันหลังเดินจากไป

ประตูห้องปิดลง

หลินเจ๋อลุกขึ้นยืน แล้วหยิบเสื้อคลุมสีดำจากไม้แขวนมาสวม

เวทีถูกจัดเตรียมไว้พร้อมแล้ว

แต่ถ้าไม่มีของอยู่ในมือ ไปก็เปล่าประโยชน์

สิ่งที่ฉินเจิ้นหัวต้องการคือชีวิต แต่ตอนนี้ในมือเขากลับไม่มีอายุขัยเหลืออยู่เลยแม้แต่วันเดียว

เห็นทีต้องไปหาของมาเติมสต็อกแล้ว