ตอนที่ 15 ขับซูเปอร์คาร์เข้าร้านเน็ตเถื่อน ห้าหมื่นซื้ออายุขัยหนึ่งปี

เมื่อลงมาถึงลานจอดรถชั้นใต้ดินของโรงแรมจวินเยว่

ตรงช่องจอดรถส่วนตัวที่กว้างขวางที่สุดของโซน A ลัมโบร์กินี อเวนทาดอร์ สีดำด้านคันนั้นยังคงจอดสงบนิ่งอยู่ที่เดิม

เส้นสายตัวถังอันเพรียวลม ด้านหน้าที่ดูดุดัน และชุดแต่งคาร์บอนไฟเบอร์รอบคันซึ่งสะท้อนแสงไฟสีขาวนวลในลานจอดรถ ล้วนขับเน้นให้เห็นถึงความหรูหราระดับพรีเมียม

หลินเจ๋อหยิบกุญแจรถออกมากดปุ่มปลดล็อก

"ติ๊ด"

ไฟหน้าของกระทิงดุสว่างวาบขึ้นทันทีราวกับสัตว์ร้ายที่เพิ่งตื่นจากหลับใหล ก่อนประตูปีกนกจะดีดเปิดขึ้นสู่ด้านบน

หลินเจ๋อก้าวขึ้นไปนั่งประจำตำแหน่งคนขับแล้วกดปุ่มสตาร์ตเครื่องยนต์

"บรึ้ม——"

เครื่องยนต์ V12 ไร้ระบบอัดอากาศคำรามกึกก้องจนแสบแก้วหู ราวกับทำเอาลานจอดรถใต้ดินทั้งชั้นสั่นสะเทือนตามไปด้วย

หลินเจ๋อกุมพวงมาลัย เข้าเกียร์ แล้วเหยียบคันเร่งลงไป

สัตว์ร้ายเหล็กกล้าสีดำด้านพุ่งทะยานออกจากลานจอดรถ กลืนหายเข้าไปในสายธารการจราจรที่พลุกพล่านของเมืองเจียงเฉิง

แล้วจะไปหาซื้อชีวิตได้จากที่ไหน?

ชีวิตคนรวยมีค่าดั่งทอง แต่ชีวิตคนจนกลับไร้ค่าสิ้นดี

หากอยากได้อายุขัยจำนวนมากในราคาถูก ก็มีแต่ต้องไปยังสถานที่ที่ผู้คนเห็นเงินมีค่ามากกว่าชีวิตเท่านั้น

หลินเจ๋อเปิดระบบนำทางแล้วพิมพ์จุดหมายปลายทางลงไป

ทางใต้ของเมือง ชุมชนแออัด ถนนฉางเล่อ

ชุมชนใจกลางเมืองที่ใหญ่ที่สุดของเจียงเฉิงแห่งนี้เต็มไปด้วยผู้คนร้อยพ่อพันแม่ ทั้งร้านเน็ตเถื่อน บ่อนไพ่ บ่อนคาสิโนใต้ดิน และจุดทวงหนี้ของแก๊งเงินกู้นอกระบบ

บรรดาผีพนันที่จนตรอกและคนว่างงานที่มีหนี้สินท่วมหัว ต่างพากันมาใช้ชีวิตเอาตัวรอดไปวัน ๆ อยู่ที่นี่

สี่สิบนาทีต่อมา

ลัมโบร์กินีแล่นมาจอดลงหน้าตึกแถวสร้างเองหกชั้นสภาพทรุดโทรมแห่งหนึ่ง

ถนนแถบนี้แคบมาก สองฝั่งทางเต็มไปด้วยรถเข็นแผงลอย ซูเปอร์คาร์ราคากว่าสิบล้านที่มาจอดอยู่ตรงนี้จึงสร้างความฮือฮาไปทั่วทั้งสายทันที

คนที่กำลังนั่งกินผัดเส้นริมทาง หรือคนที่ยืนสูบบุหรี่หน้าร้านเน็ต ต่างหยุดชะงักสิ่งที่ทำอยู่แล้วหันมามองรถคันนี้เป็นตาเดียว

หลินเจ๋อดันประตูปีกนกเปิดขึ้นแล้วก้าวลงมาจากรถ

เขาไม่สนใจสายตาและเสียงซุบซิบชี้ชวนกันดูของผู้คนรอบข้างแม้แต่น้อย กดล็อกรถแล้วเดินตรงไปยังชั้นหนึ่งของตึกนั้นทันที

เหนือประตูแขวนป้ายไฟนีออนกะพริบวิบวับ: ซิงคงอินเทอร์เน็ตคาเฟ่

พอผลักประตูกระจกเปื้อนคราบมันเข้าไป กลิ่นบุหรี่ราคาถูกผสมน้ำซุปบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและกลิ่นเหงื่อไคลก็ปะทะหน้าเข้าอย่างจัง

แสงไฟในร้านเน็ตสลัวราง คอมพิวเตอร์หลายร้อยเครื่องมีคนนั่งเต็มทุกที่นั่ง เสียงรัวคีย์บอร์ดกับเสียงสบถด่าดังระงมปนเปกันไปหมด

หลินเจ๋อยืนอยู่ตรงทางเดิน พอเปิดมุมมองของระบบขึ้นมา ตรงหน้าก็เต็มไปด้วยป้ายชีวิตเบียดเสียดกันหนาทึบ

[โต้รุ่งสามวัน], [ไตพร่องขั้นรุนแรง], [ค้างค่าเช่าห้อง], [หิ้วถังหนีงานโรงงานอิเล็กทรอนิกส์]

มีแต่ป้ายขยะทั้งนั้น

หลินเจ๋อไม่หยุดฝีเท้า เดินลึกเข้าไปตามทางเดินจนถึงมุมด้านในสุดของร้านเน็ต

ตรงนั้นเป็นจุดที่มั่วสุมที่สุดในร้านเน็ต มักเป็นแหล่งกบดานของพวกผีพนันที่ถูกหนี้นอกระบบตามทวงจนไม่กล้าโผล่หัวออกไปข้างนอก

เขาเดินไปพลางกวาดสายตามองไปพลาง

ป้ายชีวิตประเภทอายุขัยเป็นคุณสมบัติแฝง ต้องให้เป้าหมายตกอยู่ในภาวะร้อนเงินอย่างหนักหรือกำลังเผชิญจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ในชีวิต "เกณฑ์ขั้นต่ำในการซื้อขาย" ในจิตใต้สำนึกถึงจะลดลงมาต่ำสุด

พอเดินผ่านแถวคอมพิวเตอร์ไปได้สามแถว ฝีเท้าของหลินเจ๋อก็ชะงักลง

ตรงมุมของแถวรองสุดท้าย มีชายหนุ่มผมเผ้ามันเยิ้ม ขอบตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอยนั่งอยู่

บนหน้าจอคอมพิวเตอร์กำลังแสดงหน้าวงล้อเสี่ยงโชคของเว็บพนันใต้ดิน ยอดเงินคงเหลือในบัญชี: 0.00

ชายหนุ่มทุบคีย์บอร์ดอย่างแรง ปากสบถคำหยาบคายออกมาเป็นชุด

หลินเจ๋อจ้องมองป้ายเหนือศีรษะของเขา

[ซุนเฉียง][อายุ 26 ปี]

ข้อมูลป้ายชีวิตเด้งขึ้นมาทีละรายการ

[ผีพนัน], [หนี้กู้ออนไลน์ระเบิดรอบทิศ], [เป็นหนี้นอกระบบสองล้าน], [จนตรอก], [ขายเลือดใช้หนี้], [หมดหวังพลิกฟื้น]

และด้านบนสุดของป้ายชีวิตเหล่านี้ มีป้ายสถานะอันหนึ่งเปล่งแสงสีฟ้าสลัวพลางกะพริบถี่รัว

นั่นคือป้ายอายุขัยที่สามารถซื้อขายได้

[เวลานับถอยหลังของอายุขัย: 17,520 วัน (ประมาณ 48 ปี)]

หลินเจ๋อดึงเก้าอี้เกมมิงตัวว่างข้างซุนเฉียงออกมาแล้วนั่งลง

ซุนเฉียงหันขวับมาด้วยความหงุดหงิด จ้องเขม็งใส่หลินเจ๋ออย่างเอาเรื่อง

"ไสหัวไปไกล ๆ! ไม่เห็นหรือไงว่ากูกำลังหงุดหงิด!" ตอนนี้ในหัวของซุนเฉียงเต็มไปด้วยภาพแก๊งทวงหนี้ตามมาตัดมือ จึงไม่สนเลยสักนิดว่าคนที่มานั่งข้าง ๆ เป็นใคร

หลินเจ๋อไม่ได้โมโห

"นายเป็นหนี้อยู่สองล้าน" หลินเจ๋อพูดเข้าประเด็นทันที ระบุตัวเลขออกมาอย่างแม่นยำ

ซุนเฉียงชะงัก ร่างกายพลันเกร็งแน่น เขาผงะถอยหลังตามสัญชาตญาณจนแผ่นหลังแนบชิดติดพนักเก้าอี้

"แก... แกเป็นคนที่พี่เหลยส่งมาเหรอ? ฉันบอกแล้วไงว่าสัปดาห์หน้าจะคืนแน่ ๆ!" เสียงของซุนเฉียงสั่นเทา เห็นได้ชัดว่าเคยโดนพวกทวงหนี้ซ้อมจนฝังใจ

หลินเจ๋อโยนบัตรดำลงตรงช่องว่างระหว่างคีย์บอร์ดกับหน้าจอ

"ผมไม่ใช่คนทวงหนี้" หลินเจ๋อเอนหลังพิงเก้าอี้เกมมิง สบตาคู่แดงก่ำที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยของซุนเฉียง "ผมเอาเงินมาให้คุณ"

ซุนเฉียงจ้องเขม็งไปยังบัตรดำเนื้อพรีเมียมใบนั้น ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงขณะลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่

"เอาเงินมาให้? หมายความว่ายังไง?"

"ห้าหมื่น" หลินเจ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ โยนตัวเลขที่เย้ายวนใจออกมา

เงินห้าหมื่นไม่อาจล้างหนี้นอกระบบสองล้านได้ แต่มากพอจะทำให้ผีพนันจนตรอกมีเงินก้อนสำหรับหนี หรือกระทั่งพาตัวเองกลับไปนั่งที่โต๊ะพนันเพื่อถอนทุนคืน

สำหรับซุนเฉียงในตอนนี้ เงินห้าหมื่นนี้คือความหวังเดียวในการเอาชีวิตรอด

ลมหายใจของซุนเฉียงพลันหนักหน่วงขึ้นมาทันที เขารีบโน้มตัวไปข้างหน้า

"จะให้ทำอะไร ฆ่าคนหรือวางเพลิง? ขอแค่จ่ายเงินมา ฉันทำทันทีเลย!"

"ไม่ยุ่งยากขนาดนั้นหรอก" ปลายนิ้วของหลินเจ๋อเคาะโต๊ะเบา ๆ "ห้าหมื่นนี้ ซื้อชีวิตคุณหนึ่งปี"

ซุนเฉียงอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่สีหน้าจะบิดเบี้ยว

"สมองมีปัญหาเหรอวะ? วิ่งมาทำตัวเป็นผู้วิเศษใส่กูเนี่ยนะ?" เขาตบฝ่ามือลงบนคีย์บอร์ดจนขี้บุหรี่ฟุ้งกระจาย "ไสหัวไป! กูไม่มีเวลามาเล่นอะไรปัญญาอ่อนแบบนี้กับมึงหรอก!"

หลินเจ๋อไม่ต่อความยาวสาวความยืด เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดเปิดหน้าจอ

"เลขบัญชี"

ซุนเฉียงเหลือบมองโทรศัพท์ในมือหลินเจ๋อแวบหนึ่ง สัญชาตญาณของผีพนันทำให้เขาเผลอรัวเลขบัญชีออกมาโดยไม่รู้ตัว

ช่างหัวมันว่าอีกฝ่ายจะบ้าจริงไหม เผื่อฟลุกเจอคนโง่เอาเงินมาประเคนให้จริง ๆ

ปลายนิ้วของหลินเจ๋อกดลงบนหน้าจออย่างรวดเร็วไม่กี่ครั้ง

สามวินาทีต่อมา โทรศัพท์แอนดรอยด์รุ่นเก่าสภาพเยินบนโต๊ะของซุนเฉียงก็สั่นครืดขึ้นมา

หน้าจอสว่างวาบ พร้อมข้อความ SMS จากธนาคารที่เด้งเข้ามา

[บัญชีเงินฝากออมทรัพย์หมายเลขลงท้ายด้วย 0932 ของคุณ มียอดเงินเข้า 50,000.00 หยวน]

ซุนเฉียงคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา อ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ มือไม้สั่นระริกจนแทบควบคุมไม่อยู่

เขาหันขวับมาจ้องหลินเจ๋อเขม็ง ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย

"เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ? ซื้อชีวิตเหรอ?" ซุนเฉียงกลืนน้ำลายลงคอ "เงินนี่ถือเป็นเงินซื้อชีวิตใช่ไหม? แค่ตอบตกลงปากเปล่าก็นับแล้วเหรอ?"

"ใช่" หลินเจ๋อพยักหน้า

[ตรวจพบเป้าหมายมีความต้องการทำธุรกรรมอย่างแรงกล้า]

[การทำสัญญาด้วยความสมัครใจเสร็จสมบูรณ์]

หลินเจ๋อสั่งการในใจ ดึงเอาอายุขัยหนึ่งปีของเป้าหมายออกมา

ลำแสงสีเขียวจาง ๆ กลุ่มหนึ่งลอยออกมาจากกลางกระหม่อมของซุนเฉียง แล้วพุ่งเข้าสู่ร่างของหลินเจ๋อ

ซุนเฉียงรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัวราวกับตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง แต่เพียงครู่เดียวก็กลับมาเป็นปกติ

เขาลองลูบหน้าตัวเองดู ไม่เห็นมีความเปลี่ยนแปลงอะไรเลยสักนิด

"แค่นี้เนี่ยนะ?" ซุนเฉียงแค่นหัวเราะ พลางชูโทรศัพท์ในมือขึ้น "ลูกพี่ ผมเคยอ่านกระทู้ในเน็ตมา เขาว่าการซื้อชีวิตมันยุ่งยากมากเลยนะ คุณพูดปากเปล่าแค่สองสามประโยคมันจะได้ผลเหรอ? ถ้าเกิดไม่มีผลขึ้นมา ผมไม่คืนเงินนี้นะเว้ย"

หลินเจ๋อยิ้มบาง ๆ ไม่ได้พูดอะไร แล้วหันหลังเดินจากไปทันที

ซุนเฉียงมองตามแผ่นหลังของหลินเจ๋อพลางพึมพำออกมาประโยคหนึ่ง ก่อนจะหันไปตะโกนบอกเด็กคุมร้านให้เติมเงิน แล้วเปิดเว็บพนันด้วยความตื่นเต้น นัยน์ตาแดงก่ำเตรียมพร้อมจะถอนทุนคืน