ตอนที่ 16 ปิดประตูไม่รับแขกเพื่อตกปลาตัวใหญ่ ผู้มีอิทธิพลเมืองเจียงเฉิงแทบคลั่ง

ท่ามกลางถนนที่จอแจไปด้วยผู้คน หลินเจ๋อนั่งลงตรงที่นั่งคนขับของลัมโบร์กินี

เขาเหยียบคันเร่ง เครื่องจักรเหล็กกล้าสีดำด้านพลันพุ่งทะยานออกจากชุมชนแออัดอันทรุดโทรม เข้าสู่กระแสการจราจรบนถนนสายหลักทันที

หลินเจ๋อเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา

[คลังป้ายชีวิตที่ใช้ได้: อายุขัย (365 วัน)]

นี่สิถึงจะเป็นสินค้ามูลค่าสูงของจริง

ด้วยอายุขัยหนึ่งปีนี้ การไปเทียนหย่าไห่เก๋อในคืนพรุ่งนี้ เขาก็จะสามารถงัดเปิดประตูสู่วงการมหาเศรษฐีชั้นยอดของเจียงเฉิงได้อย่างสิ้นเชิง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็เลี้ยวเข้าจอดในลานจอดรถส่วนตัวชั้นใต้ดินของโรงแรมจวินเยว่

หลินเจ๋อเพิ่งเดินมาถึงหน้าลิฟต์ ก็พบว่าผู้จัดการล็อบบี้ยืนรออยู่ตรงนั้นแล้ว

ผู้จัดการค้อมตัวลง สองมือประคองถาดที่มีรายงานสรุปด่วนประจำวันสองสามฉบับและจดหมายไม่ระบุชื่อผู้ส่งวางอยู่

"คุณหลิน กลับมาแล้วหรือครับ" ผู้จัดการล็อบบี้เอ่ยทักทายอย่างนอบน้อม

"มีอะไรหรือเปล่า?" หลินเจ๋อถามเรียบ ๆ

ผู้จัดการล็อบบี้รีบลดเสียงลงพลางขยับเข้ามาใกล้

"ช่วงสองสามชั่วโมงที่คุณออกไป แผนกต้อนรับกับฝ่ายรักษาความปลอดภัยได้รับสายสอบถามเรื่องของคุณเป็นสิบ ๆ สายเลยครับ รอบโรงแรมมีรถเบนซ์ป้ายทะเบียนพิเศษหลายคันขับวนเวียนอยู่ แถมยังมีคนเสนอเงินสองแสนที่เคาน์เตอร์เพื่อขอซื้อข้อมูลการเข้าพักของคุณด้วย แต่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยของเรากันคนพวกนั้นไว้ได้ทั้งหมดครับ"

หลินเจ๋อพยักหน้ารับแล้วก้าวเข้าไปในลิฟต์

ดูท่าเรื่องที่ผู้เฒ่าเสิ่นฟื้นจากความตายคงรู้ไปทั่วแวดวงระดับสูงของเจียงเฉิงแล้ว

พวกมหาเศรษฐีที่ตัวครึ่งท่อนแทบจะฝังลงดินอยู่แล้วถึงได้ตามหาเขาแทบคลั่ง

ในเวลาแบบนี้ ยิ่งวิ่งพล่านไปทั่วก็มีแต่จะลดคุณค่าของตัวเองลง

ไพ่ตายต้องเก็บงำไว้ให้มิดชิด

ยิ่งเขาไม่ปรากฏตัว คนข้างนอกก็ยิ่งร้อนรน และยิ่งรู้สึกว่าเขาลึกลับจนยากจะหยั่งถึง

ใช้ความสงบสยบความเคลื่อนไหว

พอขึ้นมาถึงห้องเพรสซิเดนเชียลสวีตบนชั้นดาดฟ้า หลินเจ๋อก็สั่งพ่อบ้านทันที

"ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ไม่ว่าใครจะมาหาก็ไม่พบทั้งนั้น"

พ่อบ้านรีบก้มศีรษะรับคำแล้วถอยออกไป

หลังจากนั้นตลอดทั้งวัน หลินเจ๋อก็ไม่ได้ก้าวออกจากห้องเลยแม้แต่ก้าวเดียว

เขาเปลี่ยนมาสวมชุดคลุมนอนแสนสบาย ลิ้มลองอาหารคอร์สฝรั่งเศสสุดพิเศษจากเชฟมิชลินสามดาว ว่ายน้ำในสระปรับอุณหภูมิในร่มสักสองสามรอบ ส่วนเวลาที่เหลือก็แค่นั่งมองวิวเมืองเจียงเฉิงจากริมหน้าต่างกระจกบานใหญ่

พอมีเงินพร้อม รูปแบบการใช้ชีวิตก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ไม่ต้องไปเบียดเสียดในรถไฟใต้ดินที่คละคลุ้งด้วยกลิ่นเหงื่อช่วงชั่วโมงเร่งด่วนยามเช้า ไม่ต้องคอยดูสีหน้าหัวหน้าจอมเจ้าเล่ห์ นี่สิถึงจะเป็นความผ่อนคลายที่แท้จริง

มีทั้งเงินทั้งเวลา ได้เป็นผู้ควบคุมทุกสิ่งทุกอย่าง

หกโมงเย็นของวันต่อมา

เหลือเวลาอีกสองชั่วโมงก่อนงานเลี้ยงการกุศลที่เทียนหย่าไห่เก๋อจะเริ่มต้นขึ้น

โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะน้ำชาสั่นรัว หน้าจอปรากฏชื่อของเสิ่นเนี่ยนเวย

หลินเจ๋อกดรับสาย

"คุณหลิน คุณเตรียมตัวออกเดินทางหรือยังคะ" น้ำเสียงของเสิ่นเนี่ยนเวยแฝงความร้อนรนอยู่บ้าง

"ทำไมเหรอ" หลินเจ๋อเอนหลังพิงโซฟา

"ทางตระกูลฉินรอไม่ไหวแล้วค่ะ ฉินไห่ลูกชายคนที่สามของฉินเจิ้นหัวพาขบวนรถกว่าสิบคันมาถึงด้านล่างของจวินเยว่ตั้งแต่บ่ายสาม ยืนกรานว่าจะมารับคุณด้วยตัวเองให้ได้ แต่พวกเขาไม่กล้าขึ้นไปรบกวน ก็เลยได้แต่รออยู่ที่ล็อบบี้จนถึงตอนนี้ค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยอธิบาย

"ปล่อยให้พวกเขารอไป" หลินเจ๋อตอบกลับเพียงประโยคเดียวแล้วตัดสายทันที

เขาลุกขึ้นเดินเข้าห้องแต่งตัวไปเปลี่ยนเป็นชุดสูท หลินเจ๋อไม่ได้ผูกเนกไท ทั้งยังปลดกระดุมคอเสื้อออกเล็กน้อย ทำให้ดูทะมัดทะแมงและสบาย ๆ

พอเดินลงมา พื้นที่พักผ่อนบริเวณล็อบบี้ชั้นหนึ่งก็ถูกกันคนออกไปจนหมดแล้ว

ฉินไห่นั่งอยู่บนโซฟาหนังตรงกลาง กล้ามเนื้อแก้มกระตุกเกร็ง สีหน้าเขียวคล้ำ

รอบข้างมีบอดี้การ์ดชุดสูทสีดำสิบกว่าคนยืนคุมเชิง ล้อมพื้นที่แถบนั้นไว้จนแน่นขนัด

ฉินไห่เป็นคุณชายสามแห่งตระกูลฉิน ปกติแล้ววางก้ามโตไปทั่วทั้งเจียงเฉิง ไม่เคยเห็นใครอยู่ในสายตา

แต่วันนี้กลับถูกท่านผู้เฒ่าที่บ้านกับพี่ชายทั้งสองบีบให้ต้องถ่อมานั่งรอไอ้เด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่งที่ล็อบบี้โรงแรม แถมยังรอนานกว่าสามชั่วโมงเข้าไปแล้ว

บอดี้การ์ดหัวโล้นข้าง ๆ โน้มตัวลงมา

"คุณชายสาม ไอ้แซ่หลินนี่มันวางมาดใหญ่โตเกินไปแล้ว ให้ผมพาพวกขึ้นไปลากคอมันลงมาไหมครับ"

ฉินไห่เหวี่ยงหลังมือตบหน้าบอดี้การ์ดหัวโล้นเต็มแรง

"มึงสมองบวมรึไง! เมื่อวานผู้เฒ่าเสิ่นเพิ่งปล่อยข่าวออกมา ใครหน้าไหนในเจียงเฉิงกล้าแตะเส้นผมของหลินเจ๋อแม้แต่เส้นเดียว ก็เท่ากับประกาศสงครามกับเสิ่นซื่อกรุ๊ป!"

ฉินไห่ข่มเพลิงโทสะไว้ พลางกัดฟันกรอด

"ตอนนี้ท่านผู้เฒ่าต้องใช้เครื่องช่วยหายใจพยุงชีวิตอยู่! ถ้าวันนี้เชิญตัวไปไม่ได้ พี่ใหญ่กับพี่รองได้หักขาฉันแน่!"

สิ้นเสียง ประตูลิฟต์ส่วนตัวก็เลื่อนเปิดออก

เมื่อหลินเจ๋อก้าวออกมา ผู้จัดการล็อบบี้ก็รีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปต้อนรับทันที

ฉินไห่สะกดโทสะไว้ในใจ พลางฝืนปั้นยิ้มแข็งทื่อ แล้วรีบสาวเท้าเข้าไปตรงหน้าหลินเจ๋อ

"คุณหลิน ผมฉินไห่ครับ คืนนี้คุณพ่อฉินเจิ้นหัวจัดงานเลี้ยงที่เทียนหย่าไห่เก๋อ เลยให้ผมนำขบวนรถมารับคุณโดยเฉพาะ"

หลินเจ๋อหยุดฝีเท้า กวาดสายตามองฉินไห่

ป้ายชีวิตหลายป้ายเด้งขึ้นมาทันที

[ฉินไห่]

[อันธพาลแห่งเจียงเฉิง]

[อารมณ์ร้อนขี้โมโห]

[พาหะยีนถ่ายทอดทางพันธุกรรมโรคมะเร็งปอด]

ล้วนเป็นป้ายที่ไม่มีมูลค่าอะไรเลย

หลินเจ๋อดึงสายตากลับมา น้ำเสียงราบเรียบ

"ผมมีรถของตัวเอง"

พูดจบ เขาก็เดินผ่านฉินไห่ ตรงไปยังประตูใหญ่ของโรงแรมทันที

ฉินไห่ถูกทิ้งให้ยืนเคว้งอยู่ตรงนั้น เขากำหมัดแน่นจนข้อนิ้วลั่นกร๊อบแกร๊บ

ในเจียงเฉิง เขาเคยต้องมาทนรับความอัปยศแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แต่พอคิดถึงคนแก่ที่หายใจร่อแร่จวนจะหมดลม ก็จำต้องกล้ำกลืนโทสะลงไป

"ยังยืนบื้ออะไรกันอยู่อีก! รีบตามไปสิ!" ฉินไห่ตวาดใส่พวกบอดี้การ์ด

บริเวณหน้าประตูใหญ่ของโรงแรม พนักงานต้อนรับขับลัมโบร์กินีมาจอดเทียบรออยู่แล้ว

หลินเจ๋อก้าวขึ้นรถแล้วเหยียบคันเร่ง กระทิงดุแผดเสียงคำรามกึกก้อง ก่อนพุ่งทะยานสู่ท้องถนนทันที

ฉินไห่ขึ้นไปนั่งบนรถมายบัคคันหลัง คว้าวิทยุสื่อสารขึ้นมาแหกปากสั่ง

"ตามให้ชิด อย่าให้คลาดสายตา! ถ้ามีอะไรผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว พวกมึงทุกคนเตรียมไปเป็นอาหารปลาในแม่น้ำได้เลย!"

……

เทียนหย่าไห่เก๋อ

ที่นี่คือคลับส่วนตัวระดับท็อปที่สร้างขึ้นใจกลางทะเลสาบประดิษฐ์ของเจียงเฉิง ปกติไม่เปิดรับคนนอกโดยเด็ดขาด มีเพียงสมาชิกผู้ถือบัตรเท่านั้นที่จะเข้าไปได้

คืนนี้คลับทั้งแห่งถูกตระกูลฉินเหมาปิดสถานที่ไว้ทั้งหมด

ลัมโบร์กินีแล่นเข้าจอดในช่องจอดพิเศษหน้าประตูใหญ่ของคลับ

หลินเจ๋อเปิดประตูรถแล้วก้าวลงมา

บริเวณหน้าประตูใหญ่ของคลับเต็มไปด้วยรถหรูละลานตา พรมแดงปูทอดยาวไปจนถึงสะพานไม้ริมทะเลสาบ

คนที่มาร่วมงานในคืนนี้ ล้วนเป็นบุคคลระดับแถวหน้าที่หากกระทืบเท้าทีหนึ่ง วงการธุรกิจเจียงเฉิงก็สะเทือนไปสามตลบ

หลินเจ๋อไม่ได้รีบร้อนเดินเข้าไป เขายืนนิ่งอยู่ข้างรถ

เขากำลังรอเสิ่นเนี่ยนเวย

ในโอกาสแบบนี้ มีคนคุ้นเคยคอยนำทางจะช่วยตัดความรำคาญเรื่องการต่อปากต่อคำไปได้มาก

ยืนรออยู่เพียงสองนาที รถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอม คันหนึ่งก็แล่นมาจอดอยู่ไม่ไกล

ประตูรถเปิดออก เสิ่นเนี่ยนเวยในชุดราตรีเปิดหลังสีดำก้าวลงมา ผิวขาวผ่องเปล่งประกายจับตาภายใต้แสงไฟ

เธอถือกระเป๋าคลัตช์สีเงินไว้ในมือ พลางสาวเท้าเร็ว ๆ เข้ามาข้างกายหลินเจ๋อ

"คุณหลิน ขอโทษที่ทำให้รอนานนะคะ" เสิ่นเนี่ยนเวยลดเสียงลงพูด

"ไปกันเถอะ" หลินเจ๋อเอ่ย

ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปยังประตูใหญ่ของคลับ

หน้าประตูมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยร่างสูงเกินหนึ่งเมตรเก้าสิบยืนอยู่สี่คน ในมือถือเครื่องสแกนคอยตรวจเช็กบัตรเชิญของผู้เข้าร่วมงาน

เสิ่นเนี่ยนเวยเดินนำหน้า เธอหยิบบัตรเชิญขลิบทองออกจากกระเป๋าคลัตช์แล้วยื่นให้

รปภ. ใช้สองมือรับมา พอสแกนเสร็จก็รีบค้อมตัวเปิดทางให้ทันที

ขณะที่หลินเจ๋อกำลังจะก้าวตามเข้าไป จู่ ๆ ก็มีร่างหนึ่งแทรกเข้ามาขวางไว้จากด้านข้าง

"ประธานเสิ่น บังเอิญจังเลยนะครับ"

ชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดสีขาวยืนขวางอยู่ตรงหน้า ในมือถือพัดจีบเล่มหนึ่ง ท่าทางดูกร่างและโอ้อวดไม่น้อย

เสิ่นเนี่ยนเวยหยุดชะงัก พอเห็นชัดว่าเป็นใครก็ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"คุณชายโจว" เธอเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเย็นชา

ก่อนจะรีบกระซิบบอกข้อมูลกับหลินเจ๋อสั้น ๆ

โจวเฉิน คุณชายทายาทแห่งเจียงเฉิงชิปปิ้งกรุ๊ป