ตอนที่ 17 เขาคือใคร คุณชายใหญ่ตระกูลฉินถึงกับค้อมตัวนำทาง

สายตาของโจวเฉินกวาดมองชุดราตรีเปิดหลังของเสิ่นเนี่ยนเวยรอบหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนไปหยุดที่หลินเจ๋อซึ่งยืนอยู่ด้านหลังเธอ

หลินเจ๋อไม่ได้สวมชุดทางการ เขาใส่เพียงสูทลำลองสีดำตัดเย็บพอดีตัว แม้แต่เนกไทก็ไม่ได้ผูก

ในงานที่เต็มไปด้วยชุดทักซิโด้หางยาวและชุดราตรีสั่งตัดชั้นสูงเช่นนี้ เขาจึงดูสะดุดตาเป็นพิเศษ

"ประธานเสิ่น วันนี้เป็นงานของผู้เฒ่าฉินนะ ข้างในมีแต่ผู้อาวุโสที่มีหน้ามีตาของหอการค้าเจียงเฉิงเราทั้งนั้น" โจวเฉินใช้พัดชี้ไปทางหลินเจ๋อพลางหัวเราะหึ "คุณพาน้องชายโนเนมคนนี้เข้าไป มันไม่ค่อยถูกธรรมเนียมเท่าไรมั้งครับ?"

บรรดาเศรษฐีที่กำลังต่อแถวอยู่รอบ ๆ เมื่อได้ยินเข้าต่างก็พากันหันมามอง

ทุกคนล้วนรู้จักเสิ่นเนี่ยนเวย ประธานสาวภูเขาน้ำแข็งอันดับหนึ่งแห่งเจียงเฉิง เธอไม่เคยควงผู้ชายคนไหนมาร่วมงานเลยสักครั้ง

แต่วันนี้กลับพาชายหนุ่มคนหนึ่งมาเป็นกรณีพิเศษ แถมยังแต่งตัวสบาย ๆ ขนาดนี้

หลายคนเริ่มซุบซิบกันว่าไอ้หนุ่มนี่เป็นคนขับรถที่ตระกูลเสิ่นเพิ่งรับมาใหม่ หรือเป็นญาติห่าง ๆ จากบ้านนอกของตระกูลไหนกันแน่

สีหน้าของเสิ่นเนี่ยนเวยเปลี่ยนไปทันที เธอรีบหันไปมองปฏิกิริยาของหลินเจ๋อ

ใบหน้าของหลินเจ๋อเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ

หัวใจของเสิ่นเนี่ยนเวยดิ่งวูบ เธอก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อขวางโจวเฉินไว้

"โจวเฉิน ระวังปากหน่อย คุณหลินคือแขกผู้มีเกียรติสูงสุดของตระกูลเสิ่นเรา ถ้านายยังกล้าพล่ามไร้สาระอีกแม้แต่คำเดียว ฉันจะทำให้หุ้นของไห่อวิ้นกรุ๊ปพรุ่งนี้ร่วงติดฟลอร์เดี๋ยวนี้เลย"

โจวเฉินชะงักไปทันที

แต่ก่อนแม้เสิ่นเนี่ยนเวยจะเย็นชา แต่ก็ยังรักษามารยาทต่อหน้าคนอื่น แต่วันนี้กลับข่มขู่อย่างไม่ไว้หน้า เพียงเพราะไอ้หนุ่มกระจอกในชุดลำลองคนนี้

"เสิ่นเนี่ยนเวย เธอจะเอาเรื่องฉันเพราะไอ้แมงดานี่เนี่ยนะ?" โจวเฉินรู้สึกเสียหน้า เสียงจึงแหลมสูงขึ้นมาแปดระดับ

สิ้นเสียงพูด

ประตูไม้พะยูงบานคู่ที่ปิดสนิทของคลับเฮาส์พลันถูกผลักเปิดออก ตามด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบระส่ำระสายที่ดังสะท้อนมาจากห้องโถงด้านใน

สายตาทุกคู่ในงานหันขวับไปมองทางนั้นทันที

บอดี้การ์ดชั้นยอดสิบกว่าคนในชุดสูทสีดำล้วนพร้อมหูฟังวิทยุสื่อสาร วิ่งกรูพ้นประตูออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะแยกแถวยืนสองฝั่ง เปิดทางเดินกว้างบนพรมแดงขึ้นมาทันที

จากนั้น ชายวัยกลางคนในชุดถังจวงก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาด้วยความรีบร้อน

เขาเหงื่อท่วมหัว ก้าวเท้าเร็วเสียจนแทบจะซวนเซ

คนที่ตามติดมาข้างกันคือฉินไห่ที่เพิ่งเสียหน้าในล็อบบี้โรงแรมไปก่อนหน้านี้

ยามนี้ฉินไห่ไม่มีความยโสโอหังหลงเหลืออยู่อีกเลย เขาได้แต่หดคอเดินตามหลัง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น

เมื่อเห็นชายในชุดถังจวงคนนั้น บรรดาผู้มีอิทธิพลของเจียงเฉิงที่ยืนต่อแถวอยู่รอบ ๆ ต่างพากันสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

"คุณชายใหญ่ตระกูลฉิน ฉินเทียนหมิง!"

"ทำไมประธานฉินถึงออกมาเองล่ะ หรือว่ามีผู้ยิ่งใหญ่คับฟ้าจากทางเมืองหลวงมากันแน่?"

"รีบหลบเร็ว อย่าไปขวางทางประธานฉิน"

พอโจวเฉินเห็นฉินเทียนหมิงเดินออกมา ดวงตาก็เป็นประกาย เขาทิ้งเสิ่นเนี่ยนเวยไว้ข้างหลังทันทีแล้วรีบสาวเท้าเข้าไปต้อนรับ

ตระกูลโจวกับตระกูลฉินมีเรื่องขัดแย้งทางธุรกิจกันอยู่บ้าง พ่อของเขากำชับไว้ว่าคืนนี้ให้หาทางพูดคุยกับฉินเทียนหมิงให้ได้

"ลุงฉินครับ!" โจวเฉินยิ้มประจบพลางยืนขวางอยู่กลางพรมแดง "ผมโจวเฉินครับ วันนี้พ่อผมก็มา กำลังบอกว่าจะคุยกับคุณลุงเรื่อง..."

"ไสหัวไป!"

ฉินเทียนหมิงไม่แม้แต่จะปรายตามองโจวเฉิน ตวาดลั่นออกมาคำหนึ่ง

บอดี้การ์ดสองคนข้างกายพุ่งเข้ามาทันที ล็อกแขนซ้ายขวาของโจวเฉินแล้วเหวี่ยงออกไปด้านข้างอย่างแรง

โจวเฉินเสียหลักเซถลา ล้มลงไปพาดกับขอบแปลงดอกไม้ข้างพรมแดง สูทสีขาวเปรอะเปื้อนเศษดินจนดูไม่จืด

ฉินเทียนหมิงสาวเท้าลงบันไดอย่างรวดเร็ว ตรงดิ่งเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าหลินเจ๋อ

ทั่วทั้งบริเวณพลันเงียบกริบ

หัวใจของทุกคนลอยขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย ต่างพากันจับจ้องภาพตรงหน้าตาไม่กะพริบ

ฉินเทียนหมิงหยุดยืนห่างจากหลินเจ๋อเพียงครึ่งก้าว

วินาทีถัดมา

ผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จคนปัจจุบันของอาณาจักรธุรกิจแสนล้านแห่งตระกูลฉิน ยืนตรงเท้าชิดต่อหน้าผู้มีอิทธิพลระดับแนวหน้าของเจียงเฉิงทั้งงาน ก่อนจะค้อมตัวลงคำนับเป็นมุมเก้าสิบองศาอย่างได้มาตรฐาน

"คุณหลินครับ!"

น้ำเสียงของฉินเทียนหมิงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น "ตระกูลฉินต้อนรับบกพร่อง ทำให้คุณต้องตกใจแล้วครับ!"

ทั่วทั้งงานเงียบกริบจนแทบได้ยินเสียงเข็มตก

โจวเฉินที่ล้มอยู่ข้างแปลงดอกไม้ถึงกับอึ้งตาค้าง ลืมแม้กระทั่งจะปัดเศษดินออกจากตัว

เหล่ามหาเศรษฐีผู้มีอิทธิพลที่กำลังซุบซิบคาดเดาตัวตนของหลินเจ๋อเมื่อครู่ ต่างพากันหน้าซีดเผือดด้วยความตกตะลึง

ฉินเทียนหมิงคือใคร เขาคือราชาไร้มงกุฎแห่งโลกเบื้องหน้าและเบื้องหลังของเจียงเฉิง

แต่เวลานี้ เขากลับกำลังก้มหัวคำนับชายหนุ่มในชุดลำลองคนหนึ่งด้วยท่าทีนอบน้อมถึงขีดสุด

ชายหนุ่มคนนี้เป็นใครกันแน่!

หรือว่าจะเป็นคุณชายผู้ทรงอิทธิพลระดับสูงที่ลงมาจากแดนเหนือ?

ฉินไห่ก้าวออกมาจากด้านหลังฉินเทียนหมิง แล้วก้มคำนับตามด้วยเช่นกัน

หลินเจ๋อยืนนิ่งอยู่กับที่ ยอมรับการคารวะครั้งใหญ่จากฉินเทียนหมิงโดยไม่ไหวติงแม้แต่น้อย

"ประธานฉินเกรงใจไปแล้วครับ" หลินเจ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ฉินเทียนหมิงยืดตัวตรงขึ้น พลางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อเย็นเฉียบที่หน้าผาก

เขาหันไปกวาดสายตาเย็นเยียบมองโจวเฉินที่เพิ่งตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา ก่อนจะตวัดสายตาไปยังพนักงานรักษาความปลอดภัยตรงประตู

"เมื่อกี้ใครทำให้คุณหลินไม่พอใจ?" น้ำเสียงของฉินเทียนหมิงทุ้มต่ำจนน่าขนลุก

พนักงานรักษาความปลอดภัยทั้งสี่คนตรงประตูถึงกับเข่าอ่อน แทบจะทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นตรงนั้น

โจวเฉินสะดุ้งวาบไปทั้งตัว รีบมุดหลบไปอยู่ข้างหลังฝูงชนทันที

"คุณลุงฉินครับ เข้าใจผิดแล้ว ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด..." เสียงของโจวเฉินสั่นจนหลงคีย์ไปหมดแล้ว

"โจวเฉินจากไห่อวิ้นกรุ๊ปใช่ไหม" ฉินเทียนหมิงจ้องมองเขา "ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ท่าเรือทั้งหมดในเครือตระกูลฉินจะปฏิเสธเรือขนส่งสินค้าของตระกูลโจวทุกกรณี แล้วก็ยกเลิกสถานะสมาชิกของโจวเฉิน จากนั้นโยนมันออกไป!"

บอดี้การ์ดหลายคนปรี่เข้าไปทันทีโดยไม่สนใจเสียงโหยหวนของโจวเฉิน ทั้งลากทั้งกระชากตัวเขาออกไปให้พ้นเขตสโมสร

เมื่อจัดการเรื่องทั้งหมดเรียบร้อย ฉินเทียนหมิงก็หันกลับมา ผายมือทำท่า "เชิญ" ให้หลินเจ๋อด้วยความนอบน้อมอย่างถึงที่สุด

"คุณหลินครับ คุณพ่อรอคุณอยู่ที่ห้องรับรองชั้นบนสุด เชิญทางนี้ครับ"

หลินเจ๋อก้าวขึ้นไปบนพรมแดง

ฉินเทียนหมิงเดินตามหลังหลินเจ๋ออยู่ครึ่งช่วงตัว คอยค้อมตัวนำทางอยู่เยื้องไปข้างหน้าเล็กน้อย

เสิ่นเนี่ยนเวยเดินตามหลังมาเงียบๆ ในใจบังเกิดความตกตะลึงระลอกแล้วระลอกเล่า

เดิมทีเธอคิดว่าการที่คุณปู่มอบแบล็กการ์ดไม่จำกัดวงเงินให้หลินเจ๋อนั้นเว่อร์มากพอแล้ว

พอได้เห็นท่าทีของฉินเทียนหมิงในวันนี้ เธอถึงเข้าใจว่า ในสายตาของพวกตาแก่เจ้าเล่ห์ใกล้ลงโลงเหล่านี้ หลินเจ๋อคือเทพเจ้าตัวจริงที่สามารถกำหนดความเป็นความตายของพวกเขาได้เลย

หลินเจ๋อเดินผ่านประตูใหญ่ของสโมสรเข้ามา

ภายในห้องโถงหรูหราอลังการถึงขีดสุด ใต้แสงโคมไฟระย้าคริสตัล เหล่าคนดังจากแวดวงต่างๆ ของเจียงเฉิงกำลังถือแก้วแชมเปญสังสรรค์กันอยู่

ครั้นเห็นฉินเทียนหมิงนำทางชายหนุ่มคนหนึ่งเข้ามาด้วยตัวเอง เสียงสนทนาในห้องโถงก็เงียบลงทันตาเห็น

สายตานับไม่ถ้วนที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น การพินิจพิเคราะห์ และความยำเกรงต่างจับจ้องมาที่หลินเจ๋อ

หลินเจ๋อไม่ได้แยแสสายตาเหล่านั้น เขาเดินตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวที่มุ่งสู่ชั้นบนสุด

เขากวาดสายตามองเหนือศีรษะของฝูงชนอย่างรวดเร็ว

ป้ายชีวิตทั่วทั้งห้องโถงกะพริบสลับไปมาไม่หยุด

[นักเก็งกำไร], [ดาวสังคม], [จวนเจียนล้มละลาย], [โรคหัวใจตั้งแต่เกิด]

ล้วนเป็นป้ายธรรมดาทั่วไปที่แทบไม่มีประโยชน์อะไรนัก

ประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออก

ฉินเทียนหมิงกดปุ่มเปิดประตูลิฟต์ค้างไว้ รอจนหลินเจ๋อกับเสิ่นเนี่ยนเวยเดินเข้าไปแล้ว ตนเองจึงค่อยเดินตามเข้าไป

ลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้นไปเรื่อย ๆ มุ่งตรงสู่ชั้นบนสุด

ติ๊ง

ประตูลิฟต์เปิดออก ที่นี่ไม่มีเสียงดนตรีซิมโฟนีอันอึกทึก มีเพียงบอดี้การ์ดส่วนตัวติดอาวุธครบมือไม่กี่คนยืนคุ้มกันอยู่สองฟากทางเดิน