ตอนที่ 18 สามพันล้านซื้อชีวิตหนึ่งปี บิ๊กบอสแสนล้านฟื้นคืนชีพคาตา!

พื้นที่ชั้นบนสุดทั้งหมดถูกดัดแปลงเป็นห้องไอซียูระดับสูงสุด

ฉินเทียนหมิงเดินไปหน้าห้องส่วนตัว แล้วผลักประตูเปิดออกด้วยตัวเอง

พื้นที่ภายในห้องกว้างขวางจนน่าเหลือเชื่อ

ฝั่งซ้ายเป็นมุมพักผ่อน ส่วนฝั่งขวาเต็มไปด้วยเครื่องพยุงชีพความแม่นยำสูงราคาแพงระยับสารพัดชนิด

บนเตียงผู้ป่วย มีชายชราผอมแห้งจนติดกระดูกนอนอยู่

ใบหน้าของชายชราสวมหน้ากากช่วยหายใจอันหนาเตอะ เครื่องวัดคลื่นไฟฟ้าหัวใจข้างเตียงส่งเสียง "ติ๊ด... ติ๊ด..." แผ่วเบา จังหวะช้าจนน่าใจหาย

หลินเจ๋อยืนอยู่ตรงปลายเตียง สายตาจับจ้องไปที่เหนือศีรษะของชายชราทันที

[ฉินเจิ้นหัว]

[เจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์]

[จอมคนจนตรอก]

[มองการณ์ไกล]

[มะเร็งปอดระยะสุดท้าย อวัยวะทั่วร่างล้มเหลว]

ป้ายชีวิตอันสุดท้ายเปล่งแสงสีแดงบาดตา ตัวเลขกำลังนับถอยหลัง

[อายุขัยคงเหลือ: 2 ชั่วโมง 14 นาที]

ฉินเทียนหมิงเดินไปข้างเตียง สองมือจับขอบเตียงไว้แน่น ขอบตาของเขาแดงก่ำ

"คุณหลินครับ" ฉินเทียนหมิงหันมามองหลินเจ๋อ น้ำเสียงสั่นเครือ "หมอบอกว่าท่านผู้เฒ่าคงอยู่ไม่พ้นคืนนี้แล้ว เรื่องของผู้เฒ่าเสิ่น ตระกูลฉินของเรารู้เรื่องหมดแล้วครับ ผมรู้ว่ามันฟังดูเหลือเชื่อ แต่ขอแค่คุณช่วยพ่อผมได้ ไม่ว่าอะไรตระกูลฉินก็ยอมจ่ายครับ"

หลินเจ๋อลากเก้าอี้ข้างๆ มานั่งลง

"ผมให้สิ่งที่คุณต้องการได้ แต่พวกคุณล่ะ จะให้อะไรผมได้บ้าง"

ฉินเทียนหมิงยืดตัวตรงทันที "คุณหลินบอกมาได้เลยครับ! เงิน หุ้น ที่ดิน ขอแค่ตระกูลฉินมี พวกเราพร้อมประเคนให้ด้วยสองมือทั้งหมดครับ!"

นิ้วของหลินเจ๋อเคาะลงบนที่วางแขนสองที

"ผมยืดอายุให้ได้หนึ่งปี" หลินเจ๋อเอ่ยเสียงเรียบ "แล้วหนึ่งปีนี้ คุณให้ราคาเท่าไร"

ลมหายใจของฉินเทียนหมิงสะดุดกึก

หนึ่งปี!

หมอออกใบแจ้งว่าหมดทางรักษาแล้ว อย่าว่าแต่หนึ่งปีเลย ต่อให้ท่านผู้เฒ่าฉินมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกแค่เดือนเดียว สำหรับตระกูลฉินแล้ว นั่นก็มีมูลค่ามหาศาลจนไม่อาจประเมินได้

ขอแค่ท่านผู้เฒ่ายังมีชีวิตอยู่ คู่แข่งของตระกูลฉินก็ไม่มีใครกล้าบุ่มบ่าม

"พันล้าน!" ฉินไห่ที่อยู่ข้างๆ โพล่งออกมาอย่างร้อนรน "คุณหลิน พวกเราก็จ่ายเงินสดพันล้านเหมือนกันครับ!"

หลินเจ๋อไม่แม้แต่จะปรายตามองฉินไห่

เมื่อวานอายุขัยสิบปีของเสิ่นฉางซานคิดราคาหนึ่งพันล้าน

แต่นั่นเป็นออเดอร์แรก เปรียบเหมือนการทุ่มเงินซื้อโครงกระดูกม้าเพื่อเปิดทาง

วันนี้ฉินเจิ้นหัวคิดจะซื้อชีวิตด้วยราคาเดิม ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด

ของยิ่งหายาก ก็ยิ่งมีราคา

ทั่วทั้งเจียงเฉิง หรือแม้แต่ทั่วโลก มีแค่ที่หลินเจ๋อเท่านั้นที่มีชีวิตขาย

นี่ถึงเรียกว่าการผูกขาดเบ็ดเสร็จ

ฉินเทียนหมิงถลึงตาใส่ฉินไห่ทันที ก่อนจะหันกลับมามองหลินเจ๋อ

เขาสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะเสนอตัวเลขที่น่าตกตะลึงออกมา

"คุณหลินครับ ตระกูลฉินจ่ายเงินสดสามพันล้าน!"

หลินเจ๋อเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

ราคานี้อยู่ในความคาดหมายของเขาอยู่แล้ว

พอมีเงินสดสามพันล้านอยู่ในมือ ความมั่นใจในการกวาดซื้อป้ายชีวิตหลังจากนี้ก็เต็มเปี่ยม

"ตกลง" หลินเจ๋อลุกขึ้นยืน

ฉินเทียนหมิงไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาหันไปตะโกนสั่งบอดี้การ์ดหน้าประตูเสียงลั่น

"ไปเอาโน้ตบุ๊กบนรถฉันมา! บอกผู้อำนวยการจางฝ่ายการเงินให้สแตนด์บายออนไลน์รอฉัน เดี๋ยวนี้! ทันที!"

บอดี้การ์ดนอกประตูสะดุ้งตัวโยนกับเสียงตะโกน รีบสับเท้าโกยอ้าวไปทางลิฟต์ทันที

ไม่ถึงสองนาที โน้ตบุ๊กเข้ารหัสสีดำเครื่องหนึ่งก็ถูกนำเข้ามาในห้องผู้ป่วยหนัก

ฉินเทียนหมิงวางคอมพิวเตอร์ลงบนโต๊ะน้ำชา นิ้วมือรัวแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วเพื่อเข้าสู่ระบบบัญชีการเงินระดับสูงสุดของเครือตระกูลฉิน

เงินสามพันล้านไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลย

ต่อให้เป็นอาณาจักรธุรกิจระดับแสนล้านอย่างตระกูลฉิน หากคิดจะโยกย้ายเงินสดมหาศาลขนาดนี้กลางดึก ก็ต้องเลี่ยงขั้นตอนการตรวจสอบปกติของธนาคาร แล้วดึงเงินสำรองจากบัญชีนิติบุคคลของกลุ่มบริษัทออกมาใช้

เหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผากของฉินเทียนหมิง ด้านหลังเสื้อเชิ้ตเปียกชุ่มไปหมดแล้ว

เขากรอกรหัสผ่านไดนามิกอันซับซ้อนยาวเหยียดและคำสั่งมอบอำนาจอย่างคล่องแคล่ว

"คุณหลินครับ ขอเลขบัญชีของคุณด้วยครับ" ฉินเทียนหมิงเงยหน้าขึ้นถาม

หลินเจ๋อหยิบมือถือออกมา แล้วบอกเลขบัญชีธนาคารกงซางของตัวเองไป

เสียงคลิกเมาส์กดยืนยันดังขึ้น

ภายในห้องส่วนตัวเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียง "ติ๊ด... ติ๊ด..." ดังเป็นจังหวะซ้ำ ๆ จากอุปกรณ์ข้างกาย

ฉินไห่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง สองตาจ้องเขม็งไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะน้ำชา

สามสิบวินาทีต่อมา หน้าจอมือถือในมือของหลินเจ๋อก็สว่างวาบ พร้อมแรงสั่นสะเทือนหนึ่งครั้ง

ข้อความแจ้งเตือนเงินเข้าบัญชีธนาคารเด้งขึ้นมา

[บัตรออมทรัพย์หมายเลขลงท้าย 0932 ของท่าน มีเงินเข้า 3,000,000,000.00 หยวน ยอดเงินคงเหลือที่ใช้ได้ในปัจจุบัน: 3,997,410,135.20]

"คุณหลิน เงินโอนไปแล้วครับ" ฉินเทียนหมิงยืนตัวตรง สองมือแนบตะเข็บกางเกง ท่าทางนอบน้อมยิ่งกว่าเด็กประถม

หลินเจ๋อกวาดตามองตัวเลขบนหน้าจอแวบหนึ่ง แล้วเก็บมือถือเข้ากระเป๋า

เงินมาของไป ถือว่าจบการซื้อขาย

เขาเรียกแผงระบบขึ้นมาในใจ สายตาจับจ้องไปยังแถบ [คลังป้ายชีวิตที่ใช้ได้: อายุขัย (365 วัน)]

[ตรวจพบว่าบรรลุเงื่อนไขการซื้อขายแล้ว]

[ต้องการมอบป้ายชีวิตนี้ให้แก่เป้าหมาย 'ฉินเจิ้นหัว' หรือไม่?]

หลินเจ๋อตอบยืนยันในใจ

วงแสงสีเขียวมรกตที่คนทั่วไปมองไม่เห็นลอยออกจากปลายนิ้วของหลินเจ๋อ พุ่งตรงไปยังเตียงคนไข้ แล้วแทรกซึมหายเข้าไปตรงหว่างคิ้วของฉินเจิ้นหัว

การถ่ายโอนป้ายชีวิตเสร็จสมบูรณ์

ฉินเทียนหมิงกับฉินไห่มองไม่เห็นแสงสีเขียวนี้เลย สิ่งที่พวกเขาเห็นมีเพียงหลินเจ๋อที่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ มือไม่กระดิกเลยแม้แต่น้อย

ทันใดนั้น เครื่องตรวจวัดสัญญาณชีพข้างเตียงคนไข้ก็ส่งเสียงร้องแหลมแสบแก้วหูดังระงม

เส้นกราฟคลื่นไฟฟ้าหัวใจที่เดิมทีราบเรียบจนเกือบเป็นเส้นตรง พลันเกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...

จังหวะเสียงเริ่มถี่ขึ้นเรื่อย ๆ และเปี่ยมไปด้วยพลังมากขึ้นทุกที

ตัวเลขอัตราการเต้นของหัวใจบนหน้าจอพุ่งทะยานจากสามสิบกว่า ๆ ที่แผ่วเบา ขึ้นไปถึงเจ็ดสิบ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่แปดสิบอย่างมั่นคง

ระดับความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือดดีดจากโซนสีแดงอันตรายพุ่งขึ้นสู่ระดับเก้าสิบแปดเปอร์เซ็นต์ทันที

ฉินไห่ตกใจจนผงะถอยหลังไปก้าวใหญ่

"พี่ใหญ่! เครื่องเสียแล้ว!" ฉินไห่ชี้ไปที่เครื่องตรวจวัดสัญญาณชีพ

ฉินเทียนหมิงไม่สนใจเครื่องมือใดๆ เขากระโจนเข้าไปข้างเตียงทันที สองมือเกาะราวกั้นเตียงโลหะไว้แน่น

บนเตียงคนไข้ ฉินเจิ้นหัวที่เดิมทีผอมแห้งจนหนังหุ้มกระดูกกระทั่งหายใจยังลำบาก หน้าอกเริ่มกระเพื่อมขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอและยาวลึก

สีเทาคล้ำของคนใกล้ตายบนใบหน้าจางหายไปอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ถูกแทนที่ด้วยสีเลือดฝาดอันมีชีวิตชีวา

รอยด่างคล้ำน่ากลัวบนแก้มตอบซึ่งเกิดจากภาวะอวัยวะภายในล้มเหลวก็จางหายไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน

วินาทีต่อมา

นิ้วมือของฉินเจิ้นหัวกระตุกขยับขึ้นมาหนึ่งครั้ง

จากนั้น เขาก็ลืมตาขึ้น

แววตาของชายชราไร้ซึ่งความขุ่นมัวของคนใกล้ตายหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย กลับแฝงไปด้วยประกายคมปลาบน่าเกรงขาม

ฉินเจิ้นหัวกระชากหน้ากากออกซิเจนบนใบหน้าออก แล้วโยนทิ้งไปข้างๆ อย่างนึกรังเกียจ

สองมือของเขากดลงบนฟูก ยันตัวลุกขึ้นนั่งตรงได้โดยไม่ต้องมีใครช่วยพยุงเลยแม้แต่น้อย

"พ่อ!" ฉินเทียนหมิงเข่าอ่อน ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างเตียงเสียงดัง "ตุ้บ" ทันที

เมื่อฉินไห่เห็นว่าชายชราไม่เพียงฟื้นขึ้นมา แต่ยังลุกขึ้นนั่งได้เองก็ถึงกับยืนตะลึง ขาสองข้างสั่นพั่บ ๆ ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าข้างฉินเทียนหมิงตามไปอีกคน

ฉินเจิ้นหัวไม่ได้มองลูกชายทั้งสองคน เขายกสองมือขึ้นพลิกดูฝ่ามือไปมา แล้วกำหมัดแน่น

เรี่ยวแรงกลับคืนมาแล้ว

ความรู้สึกสิ้นหวังราวกับอวัยวะภายในกำลังเน่าเปื่อย ทั้งความเจ็บปวดปานถูกมีดกรีดทุกครั้งที่หายใจนั้น มลายหายไปจนหมดสิ้น

ฉินเจิ้นหัวหันมองตรงไปยังหลินเจ๋อที่นั่งอยู่บนเก้าอี้

"ท่านคือผู้ต่อชีวิตให้ผม" ฉินเจิ้นหัวเปิดผ้าห่มออก ก้าวเท้าเปล่าเหยียบลงบนพรมราคาแพง

เขาโลดแล่นฟันฝ่าในสมรภูมิธุรกิจมาหลายสิบปี จากจุดที่ไม่มีอะไรเลยจนก้าวมาถึงตำแหน่งในทุกวันนี้ มรสุมคลื่นลมใดบ้างที่เขาไม่เคยผ่าน

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าความตาย ทรัพย์สินแสนล้านก็ไม่อาจแลกอายุขัยได้แม้แต่วันเดียว

เขารู้ดีว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น และยิ่งตระหนักว่าชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้คนนี้ มีความสามารถที่น่าสะพรึงกลัวเพียงใด