ตอนที่ 19 แนะนำผู้มีอิทธิพลแห่งเจียงเฉิง พวกเขามีค่าพอจะพบผมด้วยเหรอ

ฉินเจิ้นหัวเดินมาตรงหน้าหลินเจ๋อ ย่อเข่าลงเตรียมจะโขกศีรษะคำนับให้หลินเจ๋อเสียงดัง

หลินเจ๋อยกมือขึ้น ใช้นิ้วเดียวค้ำหัวไหล่ของฉินเจิ้นหัวเอาไว้

ทั้งที่เป็นเพียงท่วงท่าสบาย ๆ แต่ฉินเจิ้นหัวกลับรู้สึกราวกับมีน้ำหนักพันชั่งกดทับลงมา จนไม่อาจคุกเข่าลงไปได้เลย

"ไม่ต้องทำความเคารพใหญ่โตขนาดนี้หรอกครับ" น้ำเสียงของหลินเจ๋อราบเรียบ "การค้าที่เป็นธรรม พวกคุณจ่ายเงิน ผมส่งมอบของ สามพันล้านนี้ซื้อเวลาหนึ่งปีของคุณ ไม่มาก และไม่น้อยไป"

ฉินเจิ้นหัวอาศัยจังหวะนั้นทรงตัวยืนให้มั่น แผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ

"คุณหลินพูดถูกครับ การค้าที่เป็นธรรม" สมองของฉินเจิ้นหัวแล่นเร็วรี่ "แต่ตระกูลฉินได้รับพระคุณอันยิ่งใหญ่จากคุณ ต่อไปในเจียงเฉิง ขอเพียงคุณหลินเอ่ยปากมาคำเดียว ไม่ว่าจะต้องทุ่มเททุกสิ่ง ตระกูลฉินก็จะจัดการให้เรียบร้อยครับ"

จิ้งจอกเฒ่ายังไงก็คือจิ้งจอกเฒ่า

พูดไม่กี่คำก็คิดจะผูกมัดตระกูลฉินเข้ากับหลินเจ๋อเสียแล้ว

การเป็นหมาให้บุคคลระดับเทพเซียนเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องน่าอับอาย แต่มันคือบุญวาสนาที่ฮวงซุ้ยบรรพบุรุษต้องมีควันเขียวลอยขึ้นมาถึงจะได้พานพบ

ที่สำคัญที่สุดคือ การยืดอายุขัยหนึ่งปีฟังดูเหมือนยาวนาน แต่เมื่อได้ลิ้มรสชาติของการรอดพ้นจากความตายมาแล้ว ฉินเจิ้นหัวจะพอใจกับเวลาแค่หนึ่งปีได้อย่างไร?

สามปี ห้าปี สิบปี! หรือแม้กระทั่ง...

หลินเจ๋อเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

"คุณไม่จำเป็นต้องแสดงความภักดีหรอก" ปลายนิ้วของหลินเจ๋อเคาะพนักแขนเบา ๆ "ผมไม่รับบริวาร อีกหนึ่งปีเมื่ออายุขัยของคุณหมดลง หากถึงตอนนั้นพวกคุณมีข้อแลกเปลี่ยนที่ทำให้ผมสนใจได้ ผมก็อาจจะพิจารณาทำข้อตกลงด้วยอีกสักครั้ง"

หัวใจของฉินเจิ้นหัวเต้นระรัว

เขาเดาถูกจริง ๆ! การต่ออายุขัยไม่ใช่การซื้อขายแค่ครั้งเดียว!

ขอเพียงคุณหลินตรงหน้ายินยอม เขาก็จะมีชีวิตต่อไปได้เรื่อย ๆ!

"เทียนหมิง!" ฉินเจิ้นหัวหันขวับ ตวาดสั่งลูกชายคนโตที่ยังคุกเข่าอยู่บนพื้น "เริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้ ตรวจนับทรัพย์สินชั้นยอดทั้งหมดของตระกูลฉิน ทั้งที่ดิน หุ้นของบริษัทยูนิคอร์นที่ยังไม่เข้าตลาดหลักทรัพย์ ทำรายการอย่างละเอียดที่สุดส่งไปที่โรงแรมของคุณหลิน จำไว้ ขอแค่คุณหลินถูกใจ ยกให้ทั้งหมด!"

"ครับพ่อ! พรุ่งนี้เช้าผมจะรีบไปจัดการทันที!" ฉินเทียนหมิงผงกศีรษะรับรัวเป็นไก่จิกข้าวสาร

ปลายนิ้วของหลินเจ๋อหยุดเคาะพนักแขน ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

ฉินเจิ้นหัวขยับก้าวไปข้างหน้าอย่างหยั่งเชิง

"คุณหลินครับ งานคืนนี้ที่เทียนหย่าไห่เก๋อ เดิมทีลูกชายไม่ได้เรื่องทั้งสามคนจัดขึ้นเพื่อกระดูกแก่ ๆ ท่อนนี้ของผม พวกเขาเชิญผู้มีหน้ามีตาจากทุกวงการในเจียงเฉิงมารวมตัวกัน เพราะหวังจะหายาดีสูตรลับมารักษา"

น้ำเสียงของฉินเจิ้นหัวนอบน้อมอย่างยิ่ง แผ่นหลังค้อมลงเล็กน้อย

"ตอนนี้คุณมอบชีวิตนี้ให้ผมแล้ว งานเลี้ยงชั้นล่างก็ยังไม่เลิกราพอดี"

เขาเบี่ยงตัวแล้วผายมือเชื้อเชิญ

"ในหอการค้าเจียงเฉิงมีผู้มีอำนาจตัวจริงที่กุมทรัพยากรหายากอยู่หลายคน ปกติหาโอกาสรวมตัวกันได้ยากมาก หากคุณให้เกียรติ ให้ผมช่วยแนะนำให้รู้จักดีไหมครับ? ต่อไปไม่ว่าคุณจะทำอะไรในเจียงเฉิงจะได้สะดวกขึ้น"

ฉินเทียนหมิงรีบช่วยพูดเสริมอยู่ข้าง ๆ

"ใช่ครับ ๆ! คุณหลิน ถ้าพ่อผมพาคุณไปพบด้วยตัวเอง ใครในเจียงเฉิงจะกล้าไม่ไว้หน้า? ต่อไปคุณหลินจะเดินกร่างไปทั่วทั้งเจียงเฉิงก็ยังได้!"

หลินเจ๋อฟังแล้วไม่ได้ตอบอะไร

เขาหันไปมองสบตาฉินเจิ้นหัวตรง ๆ

ฉินเจิ้นหัวถูกมองจนขนลุกซู่ เผลอกลั้นหายใจไปโดยไม่รู้ตัว

"คุณคิดว่า ผมจำเป็นต้องไปผูกมิตรกับพวกเขาด้วยงั้นเหรอ?" หลินเจ๋อย้อนถามขึ้นมา

ฉินเจิ้นหัวชะงักไปทันที

หลินเจ๋อยกมือขึ้นจัดปลายแขนเสื้อสูทอันเรียบกริบ

"พวกเขามีทรัพยากรอะไร ที่มีค่าพอให้ผมต้องชายตามอง?"

คำพูดนี้ช่างอหังการไร้ขอบเขตสิ้นดี

ในเจียงเฉิงแห่งนี้ ต่อให้เป็นคุณชายสูงศักดิ์ที่มาจากเมืองหลวง ก็ยังไม่มีใครกล้าพูดจาดูถูกคนทั้งหอการค้าเจียงเฉิงอย่างไม่เห็นหัวใครเช่นนี้

แต่พอคำพูดนี้หลุดออกมาจากปากหลินเจ๋อ ฉินเจิ้นหัวกลับไม่รู้สึกขัดหูเลยแม้แต่น้อย

จิ้งจอกเฒ่าผู้โลดแล่นในแวดวงธุรกิจมานานหลายสิบปีพลันคิดได้ในพริบตา

คนตรงหน้านี่คือเทพเจ้าตัวจริงที่สามารถเพิ่มอายุขัยขึ้นมาได้ดื้อ ๆ เชียวนะ!

มหาเศรษฐีทรัพย์สินหลายหมื่นล้านจะนับเป็นตัวอะไรได้?

ต่อให้มีเงินมากแค่ไหน พอป่วยเป็นโรคร้ายแรง สุดท้ายก็ต้องนอนขาชี้ฟ้าเข้าเตาเผาศพอยู่ดีไม่ใช่หรือ?

ขอเพียงหลินเจ๋อกุมชีวิตคนไว้ในมือ ไม่ช้าก็เร็วพวกขาใหญ่ในเจียงเฉิงก็ต้องคลานมาขอร้องเขาทั้งนั้น!

จะให้เป็นฝ่ายไปผูกมิตรกับพวกนั้นเนี่ยนะ?

นั่นมันลดเกรดตัวเองชัด ๆ!

ฉินเจิ้นหัวยกมือขึ้นตบปากตัวเองอย่างแรงทันที

เพียะ

เสียงดังฟังชัด

ทำเอาฉินเทียนหมิงกับฉินไห่ตกใจจนตัวสั่นสะท้าน ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากห้ามปราม

"คุณหลินสั่งสอนถูกต้องแล้วครับ ผมมันแก่จนเลอะเลือนไปเอง!" ฉินเจิ้นหัวไม่สนใจรอยแดงบนใบหน้า รีบปั้นยิ้มประจบ "พวกคนธรรมดาเหล่านั้นไม่คู่ควรจะได้พบคุณจริง ๆ ครับ ในเมื่อคุณชอบความสงบ ผมก็จะไม่รบกวนแล้วครับ"

หลินเจ๋อหมุนตัวเดินตรงไปทางลิฟต์

เสิ่นเนี่ยนเวยยืนอยู่ด้านข้างตลอดเวลา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

เธอมองสองพ่อลูกตระกูลฉินที่ก้มหัวให้อย่างนอบน้อม สลับกับแผ่นหลังของหลินเจ๋อ ก่อนจะรีบก้าวตามไปทั้งรองเท้าส้นสูงทันที

ประตูห้องไอซียูปิดลงอีกครั้ง

ฉินไห่ปาดเหงื่อบนหน้าผาก ขาอ่อนยวบจนทรุดลงไปนั่งแผ่อยู่บนโซฟา

"พ่อ เจ้านี่มันจะโอหังเกินไปแล้วนะ..."

ฉินเจิ้นหัวเดินไปข้างเตียงคนไข้ แล้วกระชากแผ่นตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจต่าง ๆ ออกรวดเดียว

"โอหังเหรอ? เขามีสิทธิ์ที่จะโอหังโว้ย! ต่อไปนี้เบิกตาดูให้ดี เจอหน้าคุณหลิน แกต้องเคารพมากกว่าเจอหน้าพ่ออย่างฉันสิบเท่า! ถ้าไปยั่วโมโหเขาเข้า พวกเราได้ตายกันทั้งตระกูลแน่!"

……

ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวลงสู่ชั้นล่างอย่างนุ่มนวล

ภายในลิฟต์ เสิ่นเนี่ยนเวยลอบสังเกตหลินเจ๋อเงียบ ๆ

จนถึงตอนนี้ สมองของเธอยังคงมึนงงไปหมด

แค่ประโยคเดียว สามพันล้าน

ฉินเจิ้นหัว ยักษ์ใหญ่แห่งวงการอสังหาริมทรัพย์เบอร์หนึ่งของเจียงเฉิงหวนคืนสู่จุดสูงสุด ทั้งยังยอมเป็นหมาอย่างเต็มใจ

เดิมทีเธอคิดว่าการที่คุณปู่มอบแบล็กการ์ดไม่จำกัดวงเงินให้ก็นับว่าทุ่มทุนมหาศาลแล้ว แต่ตอนนี้ดูเหมือนคุณปู่จะประเมินมูลค่าของคุณหลินต่ำไปจริง ๆ

ติ๊ง

ลิฟต์หยุดนิ่งลงที่ชั้นหนึ่ง ประตูโลหะเลื่อนเปิดออก

บรรยากาศในโถงใหญ่ยังคงหรูหราฟุ่มเฟือย เสียงดนตรีซิมโฟนีดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณ

เหล่าผู้มีอิทธิพลในเจียงเฉิงที่กำลังถือแก้วแชมเปญอยู่นั้น ไม่มีทางรู้เลยว่า บนห้องไอซียูเหนือศีรษะของพวกเขา เพิ่งเกิดการซื้อขายที่ฝืนลิขิตพลิกชะตาชีวิตขึ้น

ทันทีที่เห็นหลินเจ๋อเดินออกมาจากลิฟต์ส่วนตัว มหาเศรษฐีสองสามคนที่เพิ่งเห็นฉินเทียนหมิงโค้งคำนับอยู่หน้าประตูเมื่อครู่ต่างหยุดคุยกันฉับพลัน มือที่ถือแก้วเหล้าชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

พวกเขาได้แต่มองหน้าสบตากัน ไม่มีใครกล้าพอที่จะก้าวเข้าไปทักทาย

คนที่แม้แต่ผู้นำตระกูลฉินยังต้องค้อมตัวเก้าสิบองศาคอยปรนนิบัติ ต่อให้ยืมความกล้ามาอีกสิบเท่า พวกเขาก็ไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไปตีสนิทเด็ดขาด

หลินเจ๋อทำเป็นไม่สนใจสายตาที่จับจ้องสำรวจเหล่านั้น เขาล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างแล้วเดินตรงไปยังทางออกของคลับเฮาส์

เสิ่นเนี่ยนเวยในรองเท้าส้นสูงเดินตามหลังเขาติด ๆ เยื้องไปเพียงครึ่งก้าว

ลมราตรีด้านนอกพัดพาไอละอองน้ำจากทะเลสาบประดิษฐ์มาปะทะผิว

โจวเฉินที่ถูกบอดี้การ์ดตระกูลฉินโยนออกไปเผ่นหนีหายไปนานแล้ว

พนักงานรับรถเห็นหลินเจ๋อเดินออกมา ก็รีบวิ่งไปขับลัมโบร์กินีสีดำด้านมาส่งทันที

เสิ่นเนี่ยนเวยยืนอยู่ตรงบันได ปลายนิ้วบีบขอบกระเป๋าถือแน่น

เวลาสั้น ๆ เพียงสิบนาทีในห้องไอซียูชั้นบนนั้น สร้างแรงสะเทือนใจให้เธออย่างมหาศาลจริง ๆ

ตระกูลฉินทุ่มเงินสดสามพันล้านโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย!

ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์อย่างฉินเจิ้นหัว ไม่เพียงยอมคุกเข่าทิ้งศักดิ์ศรี แต่ยังถึงขั้นจะขนทรัพย์สินชั้นยอดทั้งหมดของตระกูลฉินมาให้เลือกตามใจชอบ!

เรื่องนี้ทำให้เสิ่นเนี่ยนเวยรู้สึกหวั่นใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ตระกูลเสิ่นมอบให้เพียงแบล็กการ์ดไม่จำกัดวงเงินใบเดียว พอเทียบกับความใจป้ำของตระกูลฉินแล้ว มันช่างดูจ้อยร่อยจนแทบเอามาอวดไม่ได้

ต่อหน้าปาฏิหาริย์อย่างการต่ออายุขัยที่ไม่อาจประเมินค่าด้วยเงินทอง รากฐานอันมั่นคงของตระกูลใด ๆ ล้วนดูไร้พลัง

ยามนี้หลินเจ๋อคือท่อนขาใหญ่ที่สุดในแวดวงมหาเศรษฐีของเจียงเฉิงหรือแม้กระทั่งทั่วทั้งประเทศ ใครเกาะได้แน่น คนนั้นก็จะมีชีวิตรอดต่อไปได้

หากตระกูลเสิ่นก้าวตามหลินเจ๋อไม่ทัน ไม่ช้าก็เร็วคงถูกตระกูลที่ได้รับพระคุณต่ออายุขัยอย่างตระกูลฉินกลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก

ต้องเพิ่มเดิมพัน ต้องทุ่มสุดตัวเพื่อเพิ่มเดิมพันโดยไม่สนสิ่งใดทั้งสิ้น!