ตอนที่ 20 คฤหาสน์ส่วนตัวมูลค่าพันล้าน บิ๊กบอสยกให้ฟรีพร้อมหิ้วกระเป๋าเข้าอยู่!

"คุณหลินคะ" เสิ่นเนี่ยนเวยอาศัยจังหวะที่ลัมโบร์กีนีคันโตยังแล่นมาไม่ถึง สาวเท้าเร็วๆ สองก้าวเข้าไปยืนข้างกายหลินเจ๋อ

หลินเจ๋อเอียงหน้ามองเธอ

"เมื่อครู่นี้โจวเฉินมีตาหามีแววไม่ ล่วงเกินคุณเข้า เป็นตระกูลเสิ่นเองที่จัดการเรื่องได้ไม่เรียบร้อยค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยพูดค่อนข้างเร็ว ถ่อมท่าทีลงจนถึงที่สุด "คุณพักอยู่ที่จวินเยว่ แม้สิ่งอำนวยความสะดวกจะดี แต่ยังไงที่นั่นก็เป็นสถานที่ทำธุรกิจ แต่ละวันคนเข้าออกพลุกพล่านเกินไปค่ะ"

เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกัดฟันงัดไพ่ตายออกมา

"ข่าวเรื่องผู้เฒ่าฉินฟื้นคืนชีพในคืนนี้ พอถึงเช้าพรุ่งนี้จะต้องแพร่สะพัดไปทั่วแวดวงชนชั้นสูงของเจียงเฉิงอย่างบ้าคลั่งแน่นอนค่ะ ถึงตอนนั้น ไม่รู้ว่าจะมีพวกเศรษฐีใหม่ไร้มารยาทไปดักรอที่หน้าประตูจวินเยว่เพื่อรบกวนความสงบของคุณมากแค่ไหน"

"ตระกูลเสิ่นเพิ่งสร้าง 'คฤหาสน์อวิ๋นติ่ง' ริมแม่น้ำแถบชานเมืองฝั่งตะวันออกเสร็จค่ะ ที่นั่นเป็นคฤหาสน์ส่วนตัวที่สร้างขึ้นตามมาตรฐานสูงสุด มีเนื้อที่หกสิบหมู่ พร้อมลานจอดเฮลิคอปเตอร์และท่าเรือส่วนตัว เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยล้วนเป็นทหารปลดประจำการที่ว่าจ้างมาจากต่างประเทศ แม้แต่แมลงวันตัวเดียวก็บินเข้าไปไม่ได้ค่ะ"

"ขอเพียงคุณไม่รังเกียจ ตระกูลเสิ่นอยากจะโอนกรรมสิทธิ์คฤหาสน์แห่งนี้ให้เป็นชื่อของคุณ เพื่อใช้เป็นที่พักผ่อนหย่อนใจค่ะ"

เอ่ยปากออกมาทีเดียวก็เป็นคฤหาสน์ส่วนตัวริมแม่น้ำในทำเลทองฝังเพชร

ทรัพย์สินระดับนี้ ค่าก่อสร้างเกินพันล้านอย่างแน่นอน

นี่คือความมั่นใจและอำนาจต่อรองจากการกุมชีวิตของคนอื่นไว้ในมือ

ขอเพียงนายมีสิ่งที่พวกเขาปรารถนาที่สุด กลุ่มทุนระดับบิ๊กที่ปกติอยู่สูงเสียดฟ้าเหล่านั้น ก็จะสรรหาสารพัดวิธีมายัดเยียดทรัพย์สินมหาศาลใส่กระเป๋านาย เพราะกลัวว่านายจะไม่รับ

"คฤหาสน์เหรอ?" หลินเจ๋อทวนคำสองคำนี้

"ใช่ค่ะ! ที่นั่นมีทีมบริการถึงหนึ่งร้อยยี่สิบคน มีครบทั้งพ่อบ้านส่วนตัว พ่อครัว และหน่วยรักษาความปลอดภัย คอยสแตนด์บายตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงตลอดทั้งปี คุณไม่ต้องเตรียมอะไรไปเลย หิ้วกระเป๋าเข้าอยู่ได้ทันทีค่ะ!" เสิ่นเนี่ยนเวยรีบเสริม เม็ดเหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากด้วยความกลัวว่าหลินเจ๋อจะปฏิเสธ

หลินเจ๋อไม่เกรงใจ

โรงแรมจวินเยว่วุ่นวายเกินไปจริง ๆ

ในอนาคตเขายังต้องกว้านซื้อและซื้อขายป้ายชีวิตล็อตใหญ่ หรือกระทั่งต้องทำเรื่องที่ไม่เปิดเผยในแวดวงใต้ดิน สภาพแวดล้อมแบบโรงแรมทำให้ตกเป็นฝ่ายตั้งรับและเสียเปรียบเกินไป

"พรุ่งนี้ส่งคนไปช่วยผมย้ายของที่จวินเยว่แล้วกัน" หลินเจ๋อเอ่ยปาก

สิ้นประโยคนี้ เสิ่นเนี่ยนเวยก็รู้สึกโล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก ความตึงเครียดทั่วทั้งร่างคลายลงในพริบตา

ขอเพียงยอมรับของจากตระกูลเสิ่น ก็แสดงว่าหลินเจ๋อยังไม่ได้เอนเอียงไปทางตระกูลฉินโดยสมบูรณ์

นี่คือสิ่งที่ทำให้เบาใจได้มากที่สุด

"ฉันเข้าใจแล้วค่ะ! คืนนี้จะสั่งให้ทางคฤหาสน์เตรียมความพร้อมข้ามคืน พรุ่งนี้เช้าฉันจะนำขบวนรถไปรับคุณด้วยตัวเองค่ะ!" เสิ่นเนี่ยนเวยพยักหน้ารัวๆ

ลัมโบร์กีนีคันหรูส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำ ก่อนจอดนิ่งสนิทอยู่เชิงบันได ประตูปีกนกดีดเปิดขึ้นด้านบน

หลินเจ๋อก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง แล้วเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าสู่ทางด่วนกลับเข้าตัวเมือง

ภายในห้องโดยสารเงียบสงบ

หลินเจ๋อจับพวงมาลัยด้วยมือเดียว ในหัวกำลังทบทวนดีลซื้อขายตลอดช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาอย่างรวดเร็ว

ขายอายุขัยให้มหาเศรษฐีระดับท็อปเพื่อแลกกับเงิน แล้วเอาเงินนั้นไปซื้ออายุขัยจากพวกคนที่จนตรอก

นี่คือวงจรธุรกิจอันสมบูรณ์แบบที่ทำกำไรได้อย่างมหาศาล

การซื้อขายเพียงสองครั้งก็กวาดเงินเข้ากระเป๋าไปถึงสี่พันล้าน เป็นความเร็วในการทำเงินที่เกินกว่าจะจินตนาการ

ผู้ยิ่งใหญ่ในแวดวงธุรกิจระดับฉินเจิ้นหัว แทบจะเรียกฟ้าเรียกฝนในเจียงเฉิงได้ตามใจนึก

แต่เพื่อเอาชีวิตรอด อีกฝ่ายกลับยอมทุ่มเงินสดหลายพันล้านออกมาอย่างไม่ลังเล กระทั่งยอมคุกเข่าลงกับพื้นราวกับหมาตัวหนึ่ง

แต่อายุขัยไม่ได้รักษาได้ทุกโรค และยิ่งเอามาใช้เป็นบอดี้การ์ดไม่ได้

ยิ่งขอบเขตการซื้อขายกว้างขึ้น คนที่ต้องเข้าไปพัวพันด้วยก็ยิ่งโหดเหี้ยมขึ้นเรื่อย ๆ

วันนี้ฉินเจิ้นหัวยอมคุกเข่าเรียกเขาว่านายท่าน นั่นก็เพราะอีกฝ่ายใกล้ตายเต็มที

หากวันไหนสืบรู้เบื้องลึกเบื้องหลัง แล้วพบว่าหลินเจ๋อเป็นแค่เศรษฐีใหม่ที่ไร้ภูมิหลัง ก็ใช่ว่าจะไม่คิดแผนการชั่วร้าย

พวกกลุ่มทุนกินคนไม่คายกระดูกมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

แค่มีชิปเดิมพันในมือยังไม่พอ ต้องมีพลังอำนาจมากพอจะล้มโต๊ะได้ด้วย

ตอนนี้เขามีเพียงป้ายชีวิตติดตัวอย่าง [นิ่งสงบยามวิกฤต] แค่อันเดียว หากเจอสถานการณ์ไม่คาดฝัน ก็แทบไม่มีกำลังพอจะตอบโต้อะไรได้เลย

ถ้าเขารวบรวมพรสวรรค์ชั้นยอดอย่าง [เชี่ยวชาญการต่อสู้] [กายเหล็กกระดูกกล้า] [ประสาทสัมผัสตอบสนอง] แล้วหลอมรวมทั้งหมดเข้ากับตัวเองได้ จะต้องสร้างสัตว์ประหลาดในร่างมนุษย์ที่หนึ่งคนรับมือได้เป็นร้อยขึ้นมาได้อย่างแน่นอน

นี่ต่างหากถึงจะเป็นต้นทุนที่ไม่มีใครสามารถแย่งชิงไปได้

ในเจียงเฉิงจะมีคนโหดๆ แบบนี้อยู่ที่ไหนกัน ค่ายมวยถูกกฎหมายมีแต่ท่วงท่าตามตำรา ท่าสังหารของจริงล้วนซ่อนอยู่ในตลาดมืดไร้แสงตะวันพวกนั้น

หลินเจ๋อหักพวงมาลัยเลี้ยวอย่างแรง

เจ้ากระทิงดุส่งเสียงคำรามกึกก้อง กลับรถตรงสี่แยกไฟแดง แล้วพุ่งทะยานขึ้นทางด่วนมุ่งหน้าสู่ตอนใต้ของเมืองทันที

ถนนฉางเล่อ ชุมชนแออัดที่ใหญ่ที่สุดทางตอนใต้ของเมือง

สิบนาทีต่อมา บริเวณหน้าโรงงานอุปกรณ์โลหะเก่าซอมซ่อแห่งหนึ่ง

ภายนอกดูทรุดโทรม แต่ใต้ช่องว่างของประตูม้วนกลับมีแสงสีแดงบาดตาเล็ดลอดออกมา แม้จะอยู่ห่างออกไปหลายกำแพง ก็ยังได้ยินเสียงสบถด่าโห่ร้องระงมและเสียงดนตรีเฮฟวีเมทัลดังกระหึ่มกึกก้อง

หลินเจ๋อเปิดประตูรถแล้วเดินตรงเข้าไป

ชายร่างกำยำสองคนที่เฝ้าประตูเพิ่งจะยื่นมือมาขวาง หลินเจ๋อก็โยนธนบัตรสีแดงปึกใหญ่ที่ยังไม่แกะสายรัดออกไปสองปึกอย่างไม่ใส่ใจ

ทั้งสองคนตาเป็นประกาย รีบยัดเงินเข้ากระเป๋า พลางค้อมตัวพยักหน้าหลีกทางให้อย่างนอบน้อม

"บอสครับ บันไดข้างล่างมันชัน ค่อย ๆ เดินนะครับ"

ก้าวลงไปตามบันไดแคบ ๆ

พื้นที่ชั้นใต้ดินกว้างขวางมาก ตรงกลางมีกรงเหล็กแปดเหลี่ยมเชื่อมตรึงไว้

แสงไฟสลัวราง ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบเกรดต่ำผสมกลิ่นคาวเลือด

ผีพนันตาแดงก่ำหลายร้อยคนพากันตะเบ็งเสียงลั่น โบกตั๋วพนันในมือไปมา

หลินเจ๋อไม่ได้เบียดเข้าไปข้างหน้า เขายืนพิงเสาปูนแถวหลังสุดแล้วทอดสายตามองไปยังกรงแปดเหลี่ยม

หน้าต่างระบบเปิดออก

ป้ายกำกับต่าง ๆ เด้งขึ้นมาตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง

[ผิดนัดชำระเงินกู้ออนไลน์] [ตับแข็งระยะแรก] [โรคชอบขโมยของ]

มีแต่ขยะที่ไร้ค่าสิ้นดี

หลินเจ๋อดึงสายตากลับมา แล้วจับจ้องไปยังนักสู้สองคนในกรงอีกครั้ง

ทางซ้ายคือชายร่างยักษ์สูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร กล้ามเนื้อปูดโปนเป็นมัด ๆ กำปั้นใหญ่เท่าหม้อดิน

[นักสู้มวยเถื่อน] [พลังดิบระเบิด] [หมอนรองกระดูกเข่าสึก]

อาศัยแค่รูปร่างข่มคู่ต่อสู้ ไร้ค่าสิ้นดี

ทางขวาเป็นชายหนุ่มรูปร่างผอมเพรียว เขากำลังถูกชกจนถอยร่นไม่หยุด ใบหน้าอาบเลือดจนเละเทะ ทำได้เพียงฝืนยกสองแขนขึ้นมาป้องศีรษะไว้

[อู๋เฟิง] [อายุ 24 ปี]

ป้ายสะดุดตาสองสามอันกะพริบอยู่เหนือศีรษะของเขา

[ขาดเงินอย่างหนัก: ต้องการค่าผ่าตัดเปลี่ยนไตห้าแสนอย่างเร่งด่วน]

[ความยึดติด: ช่วยชีวิตน้องสาวที่มีกันอยู่แค่สองคนให้รอด]

[เชี่ยวชาญมวยปาจี๋]

[ปฏิกิริยาตอบสนองเหนือมนุษย์]

ดวงตาของหลินเจ๋อเป็นประกายขึ้นมาทันที

ป้ายชีวิตระดับยอดเยี่ยมปรากฏขึ้นแล้ว

ที่เจ้าหนุ่มนี่ทนรับการซ้อมอยู่ฝ่ายเดียวมาได้จนถึงตอนนี้ ก็เพราะอาศัย [ปฏิกิริยาตอบสนองเหนือมนุษย์] ช่วยหลบการโจมตีถึงตายในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวาน บวกกับสัญชาตญาณความทนทานต่อแรงกระแทกจาก [เชี่ยวชาญมวยปาจี๋] ล้วนๆ

ขณะกำลังคิดอยู่นั้น สถานการณ์การต่อสู้ในกรงเหล็กก็พลิกผันอย่างกะทันหัน

ชายร่างยักษ์เหวี่ยงหมัดใหญ่เท่ากระสอบทรายเข้าใส่ท้ายทอยของอู๋เฟิง

ด้วยขนาดร่างกายที่ต่างชั้นกันอย่างสิ้นเชิง หากหมัดนี้ซัดโดนเต็มๆ คงหักกระดูกคอของอู๋เฟิงได้ทันที

แต่ในเสี้ยววินาทีที่ลมหมัดเฉียดหนังศีรษะ อู๋เฟิงก็ย่อตัวลงอย่างฉับพลัน ทั้งร่างพุ่งไปข้างหน้าด้วยองศาที่ฝืนหลักสรีระ หลบการโจมตีถึงตายได้อย่างหมดจด ก่อนจะอาศัยจังหวะนั้นกระทุ้งศอกขวาไปข้างหลังอย่างรุนแรง

มวยปาจี๋ ศอกกระทุ้งหัวใจ!

ปัง! เสียงเนื้อกระแทกเนื้อดังทึบหนักจนชวนเสียวฟัน

ชายร่างยักษ์หนักสองร้อยจินไม่ทันส่งเสียงร้องแม้แต่แอะเดียว ตาเหลือกกลับ ร่างมหึมาล้มครืนกระแทกตาข่ายเหล็กจนกรงแปดเหลี่ยมสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ทั่วทั้งลานเงียบกริบไปครึ่งวินาที ก่อนจะระเบิดเสียงก่นด่าดังกึกก้องจนแสบแก้วหู บรรดาผีพนันที่แทงฝั่งชายร่างยักษ์ต่างฉีกตั๋วในมือเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยความโกรธแค้น พร้อมกับขว้างปาขวดเหล้าเปล่าอย่างบ้าคลั่ง