ตอนที่ 22 ศึกแรกหลังหลอมรวมป้ายชีวิต! บดขยี้อันธพาลแก๊งมาเฟีย!

ไอ้โล้นเฉียงจื่อพุ่งพรวดออกมาจากประตูม้วน ปากก็สบถด่าหยาบคายไม่หยุด

"อู๋เฟิง! มึงกล้าล้มโต๊ะพนันของพี่เหลย ได้เงินแล้วคิดจะชิ่งงั้นเหรอ?" เฉียงจื่อควงท่อเหล็กในมือ ฟาดลงบนถังขยะข้างๆ เสียงดังสนั่น

ชายร่างยักษ์อีกสามคนกระจายกำลังเข้าล้อมอู๋เฟิงไว้ตรงกลางทันที

อู๋เฟิงย่อตัวตั้งท่าม้าตามสัญชาตญาณ สองแขนยกขึ้นตั้งการ์ด

แต่ในหัวกลับว่างเปล่า ความคุ้นชินของกล้ามเนื้อที่ผ่านการฝึกฝนมานับหมื่นครั้งราวกับถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น ร่างกายขยับเชื่องช้าและแข็งทื่อไปหมด

ปัง!

เฉียงจื่อถีบเปรี้ยงเข้ากลางท้องอู๋เฟิงแบบตรงๆ ไร้กระบวนท่า

อู๋เฟิงครางอือในลำคอ ร่างกระเด็นลอยไปไกลสองเมตร ก่อนจะร่วงกระแทกพื้นปูนที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำอย่างแรง

"เชี่ย เมื่อกี้ในกรงแปดเหลี่ยมยังเก่งอยู่เลยไม่ใช่เหรอวะ?" เฉียงจื่อถ่มน้ำลายลงพื้น ถือท่อเหล็กเดินเข้าไปเหยียบไหล่อู๋เฟิงไว้

อู๋เฟิงกอดกระเป๋าที่ใส่โทรศัพท์มือถือไว้แน่น

ในนั้นมีเงินสองล้านที่เพิ่งโอนเข้ามา นั่นคือเงินต่อชีวิตสำหรับการผ่าตัดเปลี่ยนไตของน้องสาว ต่อให้ตายเขาก็ไม่มีทางปล่อยมือ

เฉียงจื่อยังคงก่นด่าไม่หยุด พลันสายตาเหลือบไปเห็นหลินเจ๋อที่ยืนพิงประตูรถลัมโบร์กินีอยู่ด้านข้าง

อสูรกายเหล็กสีดำด้านคันนี้พอมาจอดอยู่ในสลัม มันช่างสะดุดตาเกินไปจริง ๆ

ในใจเฉียงจื่อเริ่มหวั่น แต่กฎที่พี่เหลยตั้งไว้ก็ไม่อาจแหกได้ เขาจึงเชิดคางใส่หลินเจ๋อ

"เสี่ย ไอ้กระจอกนี่เป็นหนี้บ่อนใต้ดินของพวกเรา รบกวนช่วยเลื่อนรถหน่อย เดี๋ยวพอลงมือแล้วเลือดจะกระเด็นไปเปื้อนรถเอา"

หลินเจ๋อไม่ขยับเลยแม้แต่ก้าวเดียว

เขากำลังตั้งใจสัมผัสถึงพลังมหาศาลที่แทบจะระเบิดออกมาจากภายในร่างกายอย่างละเอียด

ประสบการณ์การต่อสู้ระดับยอดฝีมือและสัญชาตญาณของกล้ามเนื้อที่เพิ่งทุ่มเงินสองล้านซื้อมา จำเป็นต้องหากระสอบทรายมาลองของดูสักหน่อย

ลิ่วล้อพวกนี้โผล่มาได้จังหวะพอดิบพอดี

"เอาตีนออกไป" หลินเจ๋อมองเฉียงจื่อ

เฉียงจื่อชะงักไป สีหน้ามืดทะมึนลงทันที

"เสี่ย มีเงินไม่ได้แปลว่าจะมากร่างบนถนนฉางเล่อได้นะ ผมเตือนว่าอย่ายุ่งเรื่องชาวบ้านดีกว่า" เฉียงจื่อกระชับท่อเหล็กในมือแน่น

หลินเจ๋อดึงมือออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วก้าวไปข้างหน้าสองก้าว

"พูดดี ๆ ไม่ชอบ อยากลองดีใช่ไหม! จัดการมันไปด้วยเลย!" เฉียงจื่อเดือดพล่าน โบกมือสั่งลูกน้องสองคนที่อยู่ข้าง ๆ

ชายร่างยักษ์ลายสักสองคนเงื้อท่อนเหล็กตันขึ้น แล้วหวดเข้าใส่หัวของหลินเจ๋อพร้อมกันจากซ้ายขวา

ในเสี้ยววินาทีวิกฤต โลกตรงหน้าของหลินเจ๋อพลันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ท่อนเหล็กที่ฟาดเข้ามาดูช้าลงราวกับกำลังแหวกว่ายอยู่ในน้ำ วิถีการเคลื่อนไหวปรากฏชัดเจนทุกองศา

การเกร็งของกล้ามเนื้อไหล่ จุดส่งแรงใต้ฝ่าเท้า หรือแม้กระทั่งช่องโหว่ในจังหวะหายใจของอีกฝ่าย ล้วนถูกเขามองทะลุปรุโปร่ง

นี่คือสายตาจับการเคลื่อนไหวอันน่าสะพรึงกลัวที่ได้รับจาก [ปฏิกิริยาตอบสนองเหนือมนุษย์]

หลินเจ๋อสืบเท้าเบี่ยงตัวเพียงเล็กน้อย ท่อนเหล็กก็หวดเฉียดปลายจมูกเขาไปจนเกิดกระแสลมเย็นวูบหนึ่ง

พริบตาถัดมา ร่างกายของหลินเจ๋อพลันเหมือนคันศรที่ง้างจนสุด กล้ามเนื้อแกนกลางลำตัวเกร็งแน่นฉับพลัน พุ่งเข้าประชิดตัวชายร่างยักษ์ทางซ้ายทันที

มวยปาจี๋ ท่ากระแทกภูผา

พลังอันบ้าคลั่งไร้การออมมือส่งผ่านหัวไหล่ กระแทกเข้ากลางอกของชายร่างยักษ์อย่างจัง

กร๊อบ!

เสียงกระดูกแตกหักชวนแสบแก้วหูดังสะท้อนชัดเจนในความเงียบสงัดยามค่ำคืน

ชายร่างยักษ์ไม่ทันได้ส่งเสียงร้องโหยหวน ร่างก็ลอยละลิ่วเหมือนว่าวสายป่านขาด กระเด็นไปไกลสามสี่เมตร กระแทกเข้ากับกำแพงอิฐด้านหลังจนสลบเหมือดไปทันที

ลูกน้องทางขวายังไม่ทันได้ตอบสนอง หลินเจ๋อก็หมุนตัวกลับมาแล้ว

มือขวาเปลี่ยนจากฝ่ามือเป็นกำหมัด พลิกศอกออกด้านนอกอย่างฉับไว

ศอกกระทุ้งหัวใจ

กระแทกเข้าใต้ขมับของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำไร้ที่ติ

ลูกน้องคนนั้นตาเหลือกค้าง ร่างทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันที ไร้แม้แต่อาการชักกระตุก

ทั้งหมดเกิดขึ้นในเวลาไม่ถึงสามวินาที

เร็วเสียจนเฉียงจื่อยังไม่ทันยกท่อเหล็กในมือขึ้นมาด้วยซ้ำ

อู๋เฟิงที่นอนอยู่บนพื้นเบิกตากว้าง ตะลึงงันไปโดยสิ้นเชิง

เขาไม่สนใจความเจ็บปวดเสียดแทงที่ท้อง เอาแต่จ้องมองท่วงท่าเก็บกระบวนท่าของหลินเจ๋อตาไม่กะพริบ

คนอื่นอาจดูไม่ออก แต่คนที่ชกมวยเถื่อนมาสิบกว่าปีอย่างเขามีหรือจะดูไม่ออก!

การเปิดกระบวนท่า การส่งแรงหมัดสั้น ความดุดันของการต่อสู้ระยะประชิด นั่นมันมวยปาจี๋สายตรงชัดๆ!

ยิ่งไปกว่านั้น ฝีมือยังสูงส่งจนน่าเหลือเชื่อ แม้แต่ตัวเขาในช่วงรุ่งโรจน์ที่สุด ก็ยังไม่อาจระเบิดพลังออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบขนาดนี้!

เขานึกถึงประโยคที่หลินเจ๋อเพิ่งพูดเมื่อครู่ขึ้นมาได้ทันที "ซื้อความทรงจำเกี่ยวกับกระบวนท่าทั้งหมดของมวยปาจี๋ในสมองนาย"

ทีแรกคิดว่าไอ้ลูกคนรวยนี่สติไม่ดี แต่ตอนนี้ความจริงอันโหดร้ายกลับฟาดเข้าใส่หน้าเขาเต็มๆ

หมอนี่เป็นคนหรือผีกันแน่! แค่เวลาไม่กี่นาที ก็ย้ายวิชาต่อสู้และพรสวรรค์ของคนเป็นๆ มาไว้กับตัวเองได้หน้าตาเฉย!

ลูกกระเดือกของเฉียงจื่อขยับขึ้นลงอย่างตื่นตระหนก เขากลัวจนขาสั่นพั่บๆ ถอยหลังกรูด

"มึง...มึงแม่งกล้ามาเหิมเกริมในถิ่นพี่เหลย..." เฉียงจื่อพูดจาไม่เป็นภาษา เสียงสั่นลอดไรฟัน

หลินเจ๋อไม่พูดพล่ามทำเพลง ปลายเท้าถีบส่งตัวออกจากพื้นอย่างแรง

เฉียงจื่อรู้สึกเพียงภาพตรงหน้าพร่ามัว ความเจ็บปวดเสียดแทงก็แล่นวาบเข้าที่หน้าอก

เขายังมองไม่ทันด้วยซ้ำว่าหลินเจ๋อลงมืออย่างไร ร่างทั้งร่างก็ทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น ท่อเหล็กในมือร่วงหล่นดังเคร้งแล้วกลิ้งไปไกล

"ไสหัวไป" หลินเจ๋อมองลงมาที่เขาจากด้านบน

เฉียงจื่อกุมซี่โครงที่หักไว้ เจ็บจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก ไม่กล้าเอ่ยคำขู่แม้แต่ครึ่งคำ ได้แต่คลานกระเสือกกระสนหนีไปยังประตูม้วนชั้นใต้ดิน

ลูกน้องอีกสามคนบนพื้นต่างพยุงตัวลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก ช่วยกันประคองพากันหนีเอาชีวิตรอดไปอย่างทุลักทุเล

ถนนฉางเล่อกลับคืนสู่ความเงียบสงบดังเดิม

หลินเจ๋อดึงกระดาษทิชชู่ออกมาแผ่นหนึ่ง เช็ดคราบฝุ่นบนหลังมือออกลวกๆ ก่อนจะขยำเป็นก้อนแล้วโยนลงท่อระบายน้ำ

การหลอมรวมป้ายชีวิตที่ระบบมอบให้ไม่มีผลข้างเคียงใดๆ เลย

ตอนนี้เขามีฝีมือการต่อสู้จริงเหนือกว่าอู๋เฟิงเสียอีก เมื่ออยู่ต่อหน้ากระบวนท่าสังหารระยะประชิดชุดนี้ ต่อให้มีบอดี้การ์ดธรรมดามาสักสิบคนก็มีแต่จะมาแจกแต้ม

มีไพ่ตายใบนี้อยู่ในมือ ค่อยนอนหลับได้อย่างสบายใจหน่อย

อู๋เฟิงกัดฟันข่มความเจ็บปวดแล้วยันตัวลุกขึ้นมาจากพื้น

เขาไม่ได้หนี แต่กลับมายืนตัวตรงอยู่ต่อหน้าหลินเจ๋อ ก่อนจะทรุดตัวคุกเข่าลงบนพื้นซีเมนต์ที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่าทันที

"เถ้าแก่ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ชีวิตนี้ของผม อู๋เฟิง เป็นของคุณครับ" อู๋เฟิงเอ่ยเสียงแหบพร่า ขอบตาแดงระเรื่อ

"เอาชีวิตมาให้ผมงั้นเหรอ" หลินเจ๋อก้มมองอู๋เฟิงที่คุกเข่าอยู่ในน้ำสกปรก

อู๋เฟิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น

"ขอแค่เถ้าแก่ไม่รังเกียจ ต่อไปผมยอมรับใช้เป็นวัวเป็นม้าให้คุณ! ใครกล้าแตะต้องคุณ ก็ต้องข้ามศพผมไปก่อน!"

หลินเจ๋อหยิบกุญแจรถออกมากดปลดล็อก

ไฟหน้ารถลัมโบร์กินีสว่างวาบขึ้น สาดแสงใส่พื้นถนนฉางเล่อจนสว่างขาวโพลน

"นายเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า" หลินเจ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เงินสองล้านผมจ่ายไปแล้ว ซื้อขาดความทรงจำและพรสวรรค์เกี่ยวกับมวยปาจี๋ทั้งหมดในหัวนายไปแล้ว ระหว่างเราถือว่าซื้อขายเสร็จสิ้นแล้ว"

อู๋เฟิงชะงักไป

"ตอนนี้นายก็แค่คนธรรมดาที่กระทั่งวิธีออกแรงยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำ" หลินเจ๋อดันประตูปีกนกเปิดออก "แค่นักเลงข้างถนนทั่วไปก็กดนายลงไปซัดกับพื้นได้แล้ว ผมจะเอาชีวิตคนไร้ประโยชน์มาทำไม เอาไว้ข้างกายเป็นของประดับ หรือจะให้ผมเสียเงินจ้างบอดี้การ์ดมาคุ้มกันนายกันล่ะ"

อู๋เฟิงนั่งนิ่งงันอยู่กับพื้น

เมื่อครู่เขาคุกเข่าลงไปด้วยอารมณ์ชั่ววูบ ยังไม่ทันได้คิดให้ถี่ถ้วนว่าการแลกเปลี่ยนนั้นหมายถึงอะไร

พอโดนหลินเจ๋อเตือนสติด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว เขาถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ความทรงจำของกล้ามเนื้อและสัญชาตญาณตอบสนองยามเผชิญอันตรายที่อยู่คู่ร่างกายมานานนับสิบปี เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้วจริงๆ

เขาพยายามกำหมัดแน่น แต่ท่อนแขนกลับมีเพียงเรี่ยวแรงทื่อๆ ไร้ซึ่งสัมผัสอันปรุโปร่งที่เพียงขยับนิดเดียวก็ส่งพลังไปได้ทั่วร่างเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไปแล้ว

เขากลายเป็นคนธรรมดาไปโดยสิ้นเชิงแล้วจริงๆ

หลินเจ๋อนั่งลงบนเบาะคนขับ มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัย

"อย่ามาเสียเวลาตรงนี้เลย เอาเงินไปโรงพยาบาลช่วยน้องสาวนาย แล้วใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาเถอะ"

ประตูรถเลื่อนปิดลง

ยางรถลัมโบร์กินีบดเสียดสีกับพื้น กลับรถกลางถนนในทันที ก่อนจะส่งเสียงคำรามทะยานพุ่งออกจากหมู่บ้านในเมืองอันทรุดโทรมแห่งนี้

อู๋เฟิงเหม่อมองไฟท้ายรถซูเปอร์คาร์ที่แล่นลับสายตาไป

จากนั้นเขาก็พลันได้สติ รีบกุมกระเป๋าที่ใส่มือถือไว้

เขายันตัวลุกจากพื้น ลากขาข้างที่บาดเจ็บ วิ่งเตลิดมุ่งหน้าไปทางปากซอยโดยไม่หันกลับไปมองอีก