ตอนที่ 23 ทรัพย์สินหมื่นล้านมาขอร้องยกให้ ไม่ชายตามอง!

ลัมโบร์กินีต้าหนิวแล่นทะยานเข้าสู่ถนนสายหลัก

หลินเจ๋อสลับมือสาวพวงมาลัย

สองมือที่เคยเอาแต่เคาะคีย์บอร์ด บัดนี้กุมพวงมาลัยคาร์บอนไฟเบอร์ ทุกข้อนิ้วเปี่ยมล้นด้วยพลังอย่างบอกไม่ถูก

ประสบการณ์การต่อสู้จริงอันซับซ้อนในหัวหลอมรวมเข้ากับร่างกายอย่างสมบูรณ์ เทคนิคการออกแรงที่สามารถซัดคนกระเด็นได้อย่างสบายๆ ในตรอกเมื่อครู่ ทำให้เขามีความมั่นใจเต็มเปี่ยม

เมื่อมีพลังพอจะปกป้องตัวเองได้แล้ว ต่อจากนี้เขาก็สามารถนั่งร่วมโต๊ะประลองไหวพริบกับพวกจระเข้ยักษ์ตัวจริงได้อย่างไร้กังวล

กว่าจะกลับถึงโรงแรมจวินเยว่ เวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึกสงัด

ผู้จัดการล็อบบี้ยังคงทำหน้าที่อย่างแข็งขัน ยืนเฝ้าอยู่หน้าลิฟต์ พอเห็นหลินเจ๋อกลับมาก็รีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาต้อนรับแล้วกดลิฟต์ให้ทันที

ค่ำคืนผ่านพ้นไปโดยไร้เรื่องราว

แปดโมงเช้าวันรุ่งขึ้น

ที่ลานด้านหน้าโรงแรมจวินเยว่ ขบวนรถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอม ป้ายทะเบียนเลขตองเลขเรียงจอดนิ่งเรียงรายเป็นแนวยาว

รถหรูระดับท็อปสีดำสนิททั้งแปดคันจอดต่อท้ายกัน ปิดทางเดินรถหน้าประตูหลักของโรงแรมจนมิด

มีการดึงสายกั้นพื้นที่โดยรอบ บอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำสวมแว่นกันแดดกว่ายี่สิบคนยืนขนาบสองฝั่ง คอยกันไทยมุงทั้งหมดไว้ด้านนอก

บรรดาเศรษฐีแห่งเจียงเฉิงที่ได้ยินข่าวกลางดึกจนต้องรีบเดินทางข้ามคืนมาด้วยหวังจะได้พบหน้าหลินเจ๋อสักครั้ง เวลานี้ต่างเบียดเสียดกันอยู่ในโซนพักผ่อนตรงล็อบบี้โรงแรม

แต่ละคนตาแดงก่ำ ในมือกำนามบัตรและของขวัญสารพัดอย่างไว้แน่น แต่กลับไม่มีใครกล้าล้ำเส้นเข้าไปแม้แต่ก้าวเดียว

เพราะคนที่ยืนรออยู่หน้าลิฟต์ คือเสิ่นเนี่ยนเวย ประธานแห่งเสิ่นซื่อกรุ๊ป

วันนี้เสิ่นเนี่ยนเวยสวมชุดสูทสตรีสีขาวคัตติ้งเนี้ยบ แต่งหน้าอย่างประณีต ในมือถือกระเป๋าเอกสารสีดำใบหนึ่ง

ติ๊ง

ประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออก

หลินเจ๋อในชุดลำลองสีดำก้าวออกมา

เหล่าเถ้าแก่ผู้มีทรัพย์สินร้อยล้านในล็อบบี้ต่างชะเง้อคอมอง พยายามดูให้ชัดว่าเทพเซียนตามข่าวลือที่ดึงคนกลับมาจากความตายได้ผู้นี้หน้าตาเป็นอย่างไรกันแน่

แต่ด้วยแรงกดดันจากเหล่าบอดี้การ์ดรอบนอก จึงไม่มีใครกล้าส่งเสียงออกมาแม้แต่คนเดียว

"คุณหลิน อรุณสวัสดิ์ค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยเดินเข้าไปต้อนรับพลางค้อมตัวลงเล็กน้อย

"ไปกันเถอะ" หลินเจ๋อกวาดตามองความเอิกเกริกด้านนอกแวบหนึ่ง แล้วเดินตรงไปยังประตูใหญ่ทันทีโดยไม่พูดอะไรมากความ

เสิ่นเนี่ยนเวยเดินตามหลังเยื้องไปด้านข้างอย่างนอบน้อม

กระทั่งทั้งสองคนขึ้นไปนั่งบนรถแฟนทอมลีมูซีนคันกลาง และขบวนรถค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากลานหน้าโรงแรม บรรดาเศรษฐีในล็อบบี้ถึงพากันถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนที่เสียงฮือฮาจะระเบิดขึ้นมาทันที

"เห็นไหมล่ะ! ประธานเสิ่นถึงกับออกมายืนรอที่ล็อบบี้ด้วยตัวเองเลยนะ!"

"คนหนุ่มคนนั้นเป็นใครกันแน่? เรื่องที่ผู้เฒ่าฉินฟื้นคืนชีพเมื่อวานนี้ เป็นฝีมือเขาใช่ไหม?"

"อย่าไปสืบซี้ซั้วเลย เมื่อวานโจวเฉินแห่งชิปปิ้งกรุ๊ปไปล่วงเกินเขาที่หน้าประตูเทียนหย่าไห่เก๋อ เช้าวันนี้เรือสินค้าของตระกูลโจวเลยถูกอายัดไว้ที่ท่าเรือทั้งหมด โจวเฉินก็โดนผู้เฒ่าตระกูลโจวตีขาหักแล้วส่งไปต่างประเทศแล้ว!"

เพียงได้ยินไม่กี่ประโยคนี้ ทุกคนก็ตกใจจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก

...

ขบวนรถแล่นข้ามสะพานข้ามแม่น้ำเจียงเฉิง มุ่งหน้าตรงไปยังชานเมืองฝั่งตะวันออก

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ขบวนรถก็แล่นเข้าสู่ถนนส่วนบุคคลอันกว้างขวางและร่มรื่นไปด้วยทิวไม้

สุดปลายถนนคือประตูเหล็กดัดสลักลายทองแดงบริสุทธิ์บานใหญ่ยักษ์

ประตูเหล็กค่อย ๆ เปิดออกทั้งสองฝั่ง

ทัศนียภาพทั้งหมดของคฤหาสน์อวิ๋นติ่งปรากฏสู่สายตาของหลินเจ๋อ

ตัวคฤหาสน์ตั้งพิงภูเขาหันหน้าสู่สายน้ำ พื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลจนน่าตกตะลึง

อาคารหลักเป็นคฤหาสน์สไตล์ฝรั่งเศสสูงสามชั้น ด้านหน้ามีลานน้ำพุขนาดใหญ่ยักษ์ ถัดไปด้านข้างมองเห็นลานจอดเฮลิคอปเตอร์ขนาดมาตรฐานและสนามกอล์ฟ

ขบวนรถแล่นมาจอดเทียบหน้าประตูใหญ่ของคฤหาสน์

พ่อบ้าน คนรับใช้ และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในเครื่องแบบเดียวกันกว่าร้อยชีวิตยืนเข้าแถวเรียงรายอยู่สองฝั่ง ต่างค้อมศีรษะทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง

ชายชราชาวอังกฤษผมขาวในชุดทักซิโดหางยาวก้าวเข้ามาข้างหน้า แล้วเปิดประตูรถให้หลินเจ๋อ

"คุณหลิน ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ ผมริชาร์ด พ่อบ้านส่วนตัวของคุณครับ"

หลินเจ๋อก้าวลงจากรถ พลางกวาดสายตามองเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเหล่านี้

ทุกคนล้วนมีฝีมือระดับทหารรับจ้างต่างประเทศ ท่ายืนหลังตรงเป๊ะกับรอยนูนตรงเอว บ่งบอกชัดเจนว่าคนพวกนี้ไม่ใช่แค่ รปภ. ธรรมดาอย่างแน่นอน

เสิ่นเนี่ยนเวยก้าวตามมาด้านหลัง พลางหยิบเอกสารปึกหนาออกมาจากกระเป๋า

"คุณหลินคะ นี่คือเอกสารกรรมสิทธิ์คฤหาสน์ โฉนดที่ดิน รวมถึงขั้นตอนการส่งมอบทั้งหมด ตอนนี้เปลี่ยนเป็นชื่อของคุณเรียบร้อยแล้วค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยยื่นเอกสารให้

หลินเจ๋อยื่นมือไปรับมาอย่างไม่ใส่ใจนัก โยนมันลงบนโต๊ะน้ำชาในห้องรับแขก แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังแท้

"ระบบรักษาความปลอดภัยที่นี่ทำงานเป็นอิสระ มีการติดตั้งกล้องวงจรปิดและโครงข่ายรังสีอินฟราเรดครอบคลุมรัศมีห้ากิโลเมตรรอบด้าน พร้อมทีมลาดตระเวนตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง หากไม่ได้รับอนุญาตจากคุณ ต่อให้เป็นนกสักตัวก็บินเข้ามาไม่ได้ค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยเอ่ยแนะนำต่อ พยายามทำให้หลินเจ๋อสัมผัสได้ถึงความจริงใจของตระกูลเสิ่น

หลินเจ๋อนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สั่งทำพิเศษจากอิตาลี

ริชาร์ดยกถาดเงินแท้เดินเข้ามา วางชาดาร์จีลิงที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ ลงบนโต๊ะน้ำชาอย่างแผ่วเบา ทุกท่วงท่าเงียบกริบไร้เสียงกระทบกระทั่งใดๆ แม้แต่น้อย

"ริชาร์ด พาทุกคนออกไป" หลินเจ๋อยกถ้วยชาขึ้น

"ครับท่าน" ริชาร์ดค้อมตัวถอยหลัง แล้วพาคนรับใช้ไม่กี่คนในห้องโถงล่าถอยออกไปนอกประตูใหญ่อย่างเงียบเชียบ

ภายในห้องรับแขกโอ่อ่าเพดานสูงโปร่งบนชั้นหนึ่ง เหลือเพียงหลินเจ๋อกับเสิ่นเนี่ยนเวยแค่สองคน

"นั่งสิ" หลินเจ๋อจิบชาคำหนึ่ง

เสิ่นเนี่ยนเวยถึงค่อยกล้าเดินไปที่โซฟาเดี่ยวตัวข้างๆ และยังคงเกร็งตัวนั่งลงแค่หนึ่งในสามของเบาะเท่านั้น

"คฤหาสน์ผมรับไว้แล้ว" หลินเจ๋อวางถ้วยชาลง "ที่นี่ไม่เลวเลย ผู้เฒ่าเสิ่นลำบากแย่แล้ว ว่ามาเถอะ ตระกูลเสิ่นต้องการอะไร?"

หัวใจของเสิ่นเนี่ยนเวยกระตุกวูบ รีบลุกขึ้นยืนทันที

"คุณหลินคะ คุณปู่ไม่มีเจตนาจะทวงบุญคุณหรือตั้งเงื่อนไขเลยแม้แต่น้อยค่ะ! ตระกูลเสิ่นมีวันนี้ได้ล้วนพึ่งพาความเมตตาของคุณ คฤหาสน์หลังนี้เพียงแค่เตรียมไว้เป็นที่พักให้คุณในเจียงเฉิงเท่านั้น ไม่กล้าละโมบหวังสิ่งใดตอบแทนเด็ดขาดค่ะ!"

เธอรัวคำพูดออกมาอย่างรวดเร็ว ด้วยกลัวว่าหลินเจ๋อจะเข้าใจผิดว่าตระกูลเสิ่นกำลังเอาของมาแลกเปลี่ยน

เมื่อวานตระกูลฉินทุ่มเงินสดสามพันล้านเพื่อซื้ออายุขัยแค่หนึ่งปี ตระกูลเสิ่นมอบให้เพียงคฤหาสน์พันล้าน จะมีสิทธิ์อะไรไปตั้งเงื่อนไขกัน?

หลินเจ๋อมองไหล่ที่เกร็งแน่นของเสิ่นเนี่ยนเวย พลางยกมือส่งสัญญาณให้เธอนั่งลง

"ผมไม่ชอบติดค้างน้ำใจใคร" น้ำเสียงของหลินเจ๋อราบเรียบ "พวกคุณทำงานได้เรียบร้อยดี ผมจะจำไว้ วันหน้าถ้าเสิ่นฉางซานทนไม่ไหวขึ้นมา ผมก็ยังจะแง้มประตูไว้ให้เขาสักบาน"

เพียงมีคำพูดนี้ ต่อให้พรุ่งนี้เสิ่นฉางซานต้องเข้าห้อง ICU อีกรอบ คนทั้งตระกูลเสิ่นก็ไม่ต้องคอยอกสั่นขวัญแขวนอีกต่อไป

นี่ไม่ต่างอะไรกับป้ายเว้นตายใบหนึ่งเลยทีเดียว

ขณะนั้นเอง เสียงอินเตอร์คอมหน้าประตูใหญ่ก็ดังขึ้น

เสียงของริชาร์ดดังผ่านลำโพงอัจฉริยะเข้ามาในห้องรับแขก "ท่านครับ มีรถหลายคันอยู่หน้าประตูใหญ่ขออนุญาตเข้ามา คนนำขบวนอ้างว่าเป็นคุณชายใหญ่ตระกูลฉิน ฉินเทียนหมิง เขาบอกว่านำของมาส่งมอบให้ท่านครับ"

เสิ่นเนี่ยนเวยพลันตึงเครียดขึ้นมา ตระกูลฉินได้กลิ่นแล้วตามมาติดๆ จริงๆ

ผู้เฒ่าฉินเพิ่งได้ชีวิตใหม่เมื่อคืน วันนี้ฉินเทียนหมิงถึงกับนำขบวนมาด้วยตัวเอง ของในกระโปรงท้ายรถไม่มีทางเป็นของดาดๆ มูลค่าแค่ไม่กี่ล้านแน่นอน

มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นอสังหาริมทรัพย์เชิงพาณิชย์ที่เป็นธุรกิจหลัก ที่ดินทำเลทอง หรือแม้กระทั่งหุ้นลมในอุตสาหกรรมผูกขาดบางประเภทของตระกูลฉิน

ทรัพย์สินมูลค่าหลายหมื่นล้านไปจนถึงหลักแสนล้าน จอดนิ่งสนิทอยู่นอกประตูใหญ่

เสิ่นเนี่ยนเวยหันไปมองหลินเจ๋อ

หลินเจ๋อเอนกายพิงโซฟาหนังแท้สั่งทำพิเศษจากอิตาลี เขานั่งไขว่ห้าง พลางยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างไม่รีบร้อน

"ริชาร์ด" หลินเจ๋อวางถ้วยชาลง เสียงถ้วยกระเบื้องกระทบถาดเงินแท้ดังกริ๊กเบาๆ

"ท่านครับ ผมฟังอยู่ครับ" ริชาร์ดค้อมตัวลง ในมือถือแท็บเล็ตที่เชื่อมต่อกับอินเตอร์คอมหน้าประตูใหญ่

"บอกคนข้างนอกไปว่า ของพวกนั้นของตระกูลฉินผมไม่สนใจ มาจากไหนก็ให้กลับไปที่นั่น" หลินเจ๋อไม่เห็นความมั่งคั่งมหาศาลนอกประตูใหญ่อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

เสิ่นเนี่ยนเวยถึงกับอึ้งงันไป

แค่นี้ก็จบแล้วเหรอ? แม้แต่หน้าก็ยังไม่ยอมพบงั้นหรือ?

หลินเจ๋อเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยเสริมอย่างสบายๆ อีกประโยค "ฝากข้อความถึงเขาด้วยล่ะ ผมไม่ได้มีปัญหาอะไรกับตระกูลฉิน แค่ไม่ต้องการของนอกกายพวกนี้ บอกเขาว่าอย่าคิดฟุ้งซ่านไปเอง"

ริชาร์ดถ่ายทอดผ่านไมโครโฟนซ้ำไปทุกคำโดยไม่ตกหล่นแม้แต่น้อย