ตอนที่ 24 ใช้มาตรการเด็ดขาดสร้างบารมี คนนับร้อยเต็มลานไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง!

บริเวณหน้าประตูใหญ่ของคฤหาสน์

ฉินเทียนหมิงสวมสูทสั่งตัดอย่างเป็นทางการ สองมือประคองกล่องไม้จันทน์ม่วงอันหนักอึ้งเอาไว้

สิ่งที่อยู่ในกล่องคือเอกสารสิทธิ์ศูนย์การค้าระดับแนวหน้าสามแห่งภายใต้ชื่อตระกูลฉิน รวมถึงเอกสารอนุมัติโครงการพัฒนาที่ดินร้อยไร่ในย่านเมืองเก่าของเจียงเฉิง

คิดเป็นมูลค่าไม่ต่ำกว่าสามหมื่นล้าน

เมื่อได้ยินคำพูดของริชาร์ด ฉินเทียนหมิงไม่เพียงไม่โกรธเคืองที่ถูกไล่ตะเพิด แต่กลับสั่นสะท้านไปทั้งตัว เสื้อเชิ้ตด้านหลังเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็น

ไม่สนใจ ไม่ต้องการของนอกกาย

สองประโยคนี้ดังก้องในหูของฉินเทียนหมิงราวกับเสียงฟ้าร้องสะเทือนลั่น

เมื่อคืนเขาเห็นกับตาตัวเองว่าพ่อชราที่ร่อแร่ใกล้ตายถอดเครื่องช่วยหายใจออกแล้วลงมาเดินเหินได้ทันที ความสามารถระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ปุถุชนจะมีได้เลย

ยิ่งคราวนี้หลินเจ๋อปฏิเสธทันควันโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองทรัพย์สินสามหมื่นล้าน ก็ยิ่งตอกย้ำข้อสันนิษฐานของฉินเจิ้นหัวเมื่อคืนเข้าไปอีก

อีกฝ่ายไม่เห็นกระดาษไร้ค่าของโลกโลกีย์ไม่กี่แผ่นนี้อยู่ในสายตาเลยสักนิด!

"ผมเข้าใจแล้วครับ! รบกวนพ่อบ้านช่วยส่งต่อความเคารพจากตระกูลฉินถึงคุณหลินด้วยนะครับ!" ฉินเทียนหมิงหันหน้าเข้าหากล้องอินเตอร์คอมตัวเล็ก ๆ นั้น แล้วก้มตัวลงเก้าสิบองศา โค้งคำนับอย่างนอบน้อมที่สุดทันที

เขายืดตัวขึ้นแล้วตะโกนลั่น "ขึ้นรถ! ถอนกำลังกลับให้หมด! ตอนกลับรถก็เบามือกันหน่อย อย่าไปรบกวนความสงบของคุณหลิน!"

ขบวนรถโรลส์-รอยซ์อันยิ่งใหญ่ ตอนมานั้นองอาจน่าเกรงขาม ทว่าขากลับไม่กล้าแม้แต่จะเหยียบคันเร่งแรง ๆ ได้แต่เผ่นหนีไปอย่างเงียบเชียบราวกับฝูงหนู

ในห้องนั่งเล่น เสิ่นเนี่ยนเวยลอบกลืนน้ำลาย เธอรู้สึกยำเกรงชายหนุ่มในชุดลำลองบนโซฟาผู้นี้ถึงขีดสุด

การที่ตระกูลเสิ่นชิงลงมือก่อนจนส่งมอบคฤหาสน์หลังนี้ให้ได้ นับว่าบรรพบุรุษสั่งสมบุญญาธิการมาแท้ ๆ

เมื่อไล่คนของตระกูลฉินไปแล้ว หลินเจ๋อก็ลุกขึ้นยืน

"ริชาร์ด ไปเรียกทุกคนในคฤหาสน์นี้ ไม่ว่าจะทำงานตำแหน่งไหน ให้ออกมารวมตัวกันที่ลานน้ำพุด้านนอกให้หมด" หลินเจ๋อออกคำสั่งที่สอง

"ครับ ท่าน" ริชาร์ดหันหลังกลับ ยกเครื่องมือสื่อสารตรงหน้าอกขึ้นสั่งการเบา ๆ สองสามประโยค

ไม่ถึงห้านาที

คนทั้งหมดหนึ่งร้อยยี่สิบคนก็มารวมตัวกันที่ลานน้ำพุจนครบถ้วน

คนเหล่านี้ถูกแบ่งออกเป็นสามแถว

ฝั่งซ้ายคือเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในชุดสูทสีดำสวมหูฟังยุทธวิธี ตรงกลางคือคนรับใช้ชายหญิงในชุดทักซิโด้ขาวดำ ฝั่งขวาคือทีมงานจัดเลี้ยงในชุดเชฟสีขาว

ทุกคนยืนเข้าแถวตัวตรงเป๊ะ

หลินเจ๋อก้าวผ่านประตูใหญ่ เดินออกจากวิลล่า

เสิ่นเนี่ยนเวยเดินตามหลังมาครึ่งก้าว คอยติดตามอย่างใกล้ชิด

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนร่างของหลินเจ๋อ เขาสอดมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกง พลางเดินมายังด้านหน้าสุดของทั้งสามแถว

หน้าต่างระบบเปิดขึ้นตรงหน้า

ป้ายหลากหลายสีสันปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของคนร้อยยี่สิบกว่าคนในทันที

[ทหารรับจ้างต่างแดน], [ซื่อสัตย์ในหน้าที่], [เชฟมิชลินสามดาว], [พูดน้อยเงียบขรึม]

ป้ายชีวิตของคนส่วนใหญ่เป็นสีขาวสลับฟ้า เข้ากับสถานะอาชีพของพวกเขาเป็นอย่างดี

ตระกูลเสิ่นทุ่มทุนอย่างหนักจริง ๆ การคัดเลือกคนแทบจะหาจุดด่างพร้อยไม่ได้เลย

แต่แล้วสายตาของหลินเจ๋อก็ถูกดึงดูดด้วยป้ายชีวิตด้านลบสีแดงแสบตาสองสามป้ายอย่างรวดเร็ว

หลินเจ๋อเดินตรงไปยังแถวบริการส่วนในตรงกลาง แล้วหยุดอยู่หน้าสาวใช้ผมสั้นในชุดยูนิฟอร์มคนหนึ่ง

สาวใช้คนนี้ดูอายุราวสามสิบต้น ๆ หน้าตาซื่อตรงดูเรียบร้อย

แต่บนศีรษะของเธอกลับมีป้ายชีวิตสีแดงกะพริบอยู่สามป้าย

[มือไวขี้ขโมย], [คลั่งไคล้สะสมนาฬิกาหรู], [เห็นแก่เงิน]

หลินเจ๋อปรายตามองเธอแล้วเอ่ยถามตรง ๆ "เธอชื่ออะไร"

"ตอบท่านค่ะ ดิฉันชื่อซูซาน รับผิดชอบทำความสะอาดห้องนอนใหญ่กับห้องหนังสือชั้นสองประจำวันค่ะ" ซูซานรีบค้อมตัวลงทันที เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ในลิ้นชักชั้นที่สองของโต๊ะข้างเตียงในห้องนอนใหญ่ เดิมมีนาฬิกาปาเต็ก ฟิลิปป์เรือนหนึ่งที่ประธานเสิ่นเอามาเมื่อวาน แต่เธอแอบเอาไปซ่อนไว้ใต้ฟูกที่หอพักพนักงานแล้ว" หลินเจ๋อแฉรายละเอียดที่ระบบอนุมานออกมาทันที

ซูซานเงยหน้าขึ้นขวับ สีเลือดบนใบหน้าเหือดหายไปจนหมดสิ้นในพริบตา

นาฬิกาเรือนนั้นเป็นเครื่องประดับที่เสิ่นเนี่ยนเวยวางทิ้งไว้เมื่อคืน มูลค่าสูงถึงหลายล้าน

ตอนซูซานเข้ามาทำความสะอาดเมื่อเช้า เธอคิดว่าเจ้านายคนใหม่คงไม่ได้ใส่ใจรายละเอียดพวกนี้ จึงแอบหยิบติดมือไป กะว่าจะหาโอกาสเอาออกไปขายนอกคฤหาสน์ในอีกสองวัน

เรื่องนี้เธอทำอย่างมิดชิดที่สุด แม้แต่มุมอับของกล้องวงจรปิดก็คำนวณไว้หมดแล้ว

ชายหนุ่มตรงหน้ายังไม่เคยย่างเท้าเข้าห้องนอนใหญ่ด้วยซ้ำ แล้วเขารู้เรื่องละเอียดขนาดนี้ได้ยังไง!

"คุณผู้ชายคะ! คุณ...คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ! ฉันไม่ได้เอาไปจริง ๆ นะคะ!" ซูซานแข้งขาอ่อนแรง แต่ก็ยังคิดจะปากแข็ง

ริชาร์ดหน้าเขียวคล้ำ

คนใต้การดูแลของเขากลับมีหนอนบ่อนไส้ นี่มันหยามเกียรติพ่อบ้านอย่างเขาชัด ๆ

โดยไม่ต้องรอให้หลินเจ๋อเอ่ยซ้ำ ริชาร์ดก็หันไปมองรองหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยข้างกายทันที

ทหารรับจ้างสองนายสาวเท้ายาว ๆ เข้ามา ล็อกแขนซูซานแล้วลากตัวเธอออกไปทันที

หัวหน้าฝ่ายธุรการอีกคนรีบวิ่งไปค้นหอพักพนักงานโดยไม่ต้องรอผล เรื่องพรรค์นี้ค้นทีไรก็เจอทุกที

หลินเจ๋อไม่หยุดรอ เขาหมุนตัวเดินตรงไปยังแถวของทีมรักษาความปลอดภัยทางซ้ายมือ

คนที่ยืนอยู่ตรงนี้ล้วนเป็นชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ สูงเกิน 185 เซนติเมตรกันทั้งสิ้น

หลินเจ๋อหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าชายผิวขาวร่างบึกบึน ผมบลอนด์ ตาสีฟ้าคนหนึ่ง

ชายคนนี้รูปร่างใหญ่โตที่สุด กล้ามอกหนาแน่นจนเสื้อสูทแทบปริ ที่เอวยังเหน็บปืนพกบรรจุกระสุนจริงไว้ด้วย

[รองหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย]

ใต้ตำแหน่งนี้ มีป้ายสีแดงสองป้ายที่ชวนให้รู้สึกขนลุกติดอยู่

[สายสืบที่ถูกซื้อตัว], [ผีพนันเข้าสิง]

หลินเจ๋อจ้องมองชายผิวขาวร่างยักษ์นามว่าอันเดรย์ตรงหน้า

"นายติดหนี้เน่าในบ่อนเถื่อนนอกเมืองเจียงเฉิงอยู่สามสิบกว่าล้าน" หลินเจ๋อสบตากับอันเดรย์ในระดับสายตาเดียวกัน

รูม่านตาของอันเดรย์หดเกร็งลงทันที

เขาเป็นคนเหี้ยมเกรียมที่เคยผ่านการเป็นทหารในต่างแดน สภาพจิตใจจึงแข็งแกร่งเป็นเลิศ

ทันทีที่ได้ยินหลินเจ๋อเปิดโปง เขาไม่ได้แก้ตัวหรือร้องขอชีวิตเหมือนสาวใช้คนนั้น แต่วาดมือลงไปคว้าปืนพกที่เอวตามสัญชาตญาณทันที

จุดตายของเขาถูกคนอื่นกุมไว้ หากงานไม่สำเร็จ ไม่ใช่แค่เขาที่จะต้องตาย แม้แต่ครอบครัวที่อยู่ต่างประเทศก็ไม่มีทางรอดเช่นกัน

ในเมื่อตอนนี้ความแตกแล้ว ก็ลงมือให้มันสิ้นเรื่องสิ้นราวไปเลย!

น่าเสียดายที่การเคลื่อนไหวของเขา ในสายตาของหลินเจ๋อนั้นช้าเกินไป

หลินเจ๋อไม่แม้แต่จะเอามือออกจากกระเป๋าเสื้อ เพียงแค่ตวัดขาขวาเตะออกไปข้างหน้าอย่างฉับพลัน

ด้วยการผสานระหว่าง [ปฏิกิริยาตอบสนองเหนือมนุษย์] กับ [เชี่ยวชาญมวยปาจี๋] ลูกเตะของหลินเจ๋อจึงเฉียบคมสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

ปลายรองเท้าฟาดเข้าใส่ข้อต่อข้อมือข้างที่อันเดรย์กำลังจะชักปืนอย่างแม่นยำ

"กร๊อบ!"

เสียงกระดูกหักสะบั้นดังลั่นอย่างชัดเจน

อันเดรย์กรีดร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด มือขวาหักพับบิดงอไปด้านนอกในองศาที่น่าสยดสยอง ปืนพกร่วงหล่นลงพื้นทันที

บรรดาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรอบข้างตอบสนองในทันที ปืนสี่ห้ากระบอกถูกชักขึ้นมาจ่อกบาลอันเดรย์ในพริบตา

ชายฉกรรจ์สองคนถีบเข้าข้อพับเข่าของเขา แล้วกดร่างกระแทกครูดไปกับพื้นกระเบื้อง

ทั่วทั้งลานเงียบกริบราวกับป่าช้า

พนักงานที่เหลืออีกร้อยกว่าคนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ไม่มีใครคิดสงสัยหรือเอ่ยถามว่าหลินเจ๋อรู้ความลับระดับนี้ได้อย่างไร ในหัวของทุกคนเหลือเพียงความหวาดกลัวอย่างที่สุด

ต่อหน้าเจ้านายคนใหม่นี้ พวกเขาไม่ต่างอะไรจากคนร่างโปร่งใส ความคิดโสมมที่ไม่กล้าเปิดเผยล้วนถูกมองทะลุปรุโปร่งในพริบตาเดียว

ยิ่งรวมกับลูกเตะของหลินเจ๋อเมื่อครู่ ที่เร็วเสียจนแม้แต่หน่วยรบพิเศษข้าง ๆ ยังแทบมองตามไม่ทัน

ทั้งลึกลับ ทั้งเก่งกาจ

เจ้านายแบบนี้ ใครจะกล้าเล่นตุกติกด้วย?