ตอนที่ 26 แลกอายุขัยซื้อกระเป๋าแต่ได้เป็นแค่ยางอะไหล่สองวัน

หลินเจ๋อนั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้ในห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง สายตาจับจ้องไปยังปุ่มเรดาร์ที่เพิ่งปรากฏขึ้นมาใหม่บนหน้าต่างระบบ

เขากดนิ้วลงไป

หน้าต่างระบบพลันเด้งกล่องข้อความแจ้งเตือนขึ้นมา

[แจ้งเตือน: ขณะเปิดใช้งานเรดาร์ จะหักเงินวินาทีละ 10,000 หยวน ยืนยันหรือไม่?]

หลินเจ๋อกดยืนยันโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เงินสดสามพันเก้าร้อยล้านนอนนิ่งอยู่ในบัญชี การผลาญเงินระดับนี้ไม่ระคายขนหน้าแข้งเขาสักเส้น

วิ้ง

เสียงสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์เบา ๆ ดังขึ้นในหัว ตรงหน้าพลันปรากฏภาพโฮโลแกรมแผนที่เมืองเจียงเฉิงแผ่ขยายออกมา

โดยมีคฤหาสน์อวิ๋นติ่งเป็นจุดศูนย์กลาง คลื่นวงกลมสีฟ้าอ่อนแผ่กระจายออกไปโดยรอบอย่างรวดเร็ว

ตัวเลขยอดเงินคงเหลือตรงมุมขวาล่างเริ่มลดลงอย่างต่อเนื่องในอัตราหนึ่งหมื่นต่อวินาที

หลินเจ๋อไม่แม้แต่จะปรายตามองตัวเลขนั้น เขาป้อนเงื่อนไขการค้นหาผ่านความคิดทันที

[เป้าหมายการค้นหาที่หนึ่ง: ผู้ที่มีความปรารถนาจะขายอายุขัยอย่างแรงกล้า]

[เป้าหมายการค้นหาที่สอง: ผู้ครอบครองป้ายชีวิตพิเศษมูลค่าสูง]

บนแผนที่พลันสว่างพรึบไปด้วยจุดแสงระยิบระยับหนาตา

สีแดงหมายถึงต้องการอายุขัยด่วน สีเขียวคือยินยอมขายอายุขัย ส่วนสีน้ำเงินคือมีพรสวรรค์พิเศษ

แสงสีแดงส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ตามโรงพยาบาลระดับตติยภูมิชั้นนำและสถานพักฟื้นส่วนตัวสุดหรูหลายแห่งในเจียงเฉิง

ส่วนแสงสีเขียวกระจายตัวเป็นวงกว้างตามชุมชนแออัดในเมือง นิคมอุตสาหกรรม และกลุ่มหอพักพนักงานของโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่หลายแห่ง

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นแหล่งสินค้าและตู้เอทีเอ็มเคลื่อนที่ ขอเพียงเขาต้องการ ออกไปตระเวนสักรอบก็เติมสต็อกจนล้นมือได้แล้ว

แต่ขณะที่เขากำลังจะปิดเรดาร์ บริเวณขอบแผนที่ใกล้กับถนนคนเดินย่านการค้ามหาวิทยาลัยเจียงเฉิง กลับมีจุดแสงสีทองเข้มสะดุดตากะพริบวาบขึ้นมาจุดหนึ่ง

จุดแสงนี้ไม่เพียงมีสีสันแปลกตา แต่ยังกะพริบถี่รัวอย่างยิ่ง

ด้านขวาของหน้าต่างระบบถึงกับมีกล่องข้อความเตือนสีแดงสดเด้งขึ้นมา

[ตรวจพบความปรารถนาในการขายรุนแรงถึงขีดสุด! เป้าหมายกำลังอยู่ในภาวะจิตใจแตกสลาย!]

หลินเจ๋อเริ่มสนใจขึ้นมา จึงแตะนิ้วลงบนจุดแสงสีทองเข้มนั้น

ข้อมูลของเป้าหมายคลี่ขยายออกมาทันที

[ชื่อเป้าหมาย: เฉินอวี่]

เมื่อเห็นชื่อนี้ หลินเจ๋อก็เลิกคิ้วขึ้น

นักศึกษาหนุ่มคนที่ยอมขายอายุขัยสิบปีแลกกับเงินห้าหมื่นหยวนเพื่อเอาไปซื้อกระเป๋าให้แฟนสาว

หมอนี่โผล่มาอีกได้ยังไง?

เขากวาดสายตามองลงมาด้านล่าง

หน้าต่างสถานะอย่างละเอียดของเฉินอวี่ปรากฏขึ้นทันที

ป้าย [สุขภาพดี] เหนือศีรษะของเขาที่เดิมทีเป็นสัญลักษณ์อายุขัยของคนทั่วไป ตอนนี้ถูกเคลือบด้วยสีเทาหม่นหมองไปชั้นหนึ่งแล้ว

แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุด คือป้ายชีวิตพิเศษที่เพิ่งปรากฏขึ้นข้างชื่อของเขา มันกำลังเปล่งแสงสีทองเรืองรอง

[ป้ายชีวิตพิเศษ: เอาเงินไม่เอาชีวิต]

[คำอธิบายป้ายชีวิต: ป้ายชีวิตกลายพันธุ์ที่ถูกกระตุ้นหลังผ่านการทรยศหักหลังอย่างรุนแรงถึงขีดสุด ความกระหายเงินตราอยู่เหนือทุกสิ่ง ยินยอมแลกด้วยทุกสิ่งทุกอย่าง]

[ความปรารถนาในการขาย: 99%]

หลินเจ๋อเคาะนิ้วลงบนที่วางแขนโซฟา

คราวก่อนไอ้เด็กนี่ขาย [อายุยืน] เอาเงินไปประจบเอาใจเทพธิดาในดวงใจ

ผ่านไปไม่กี่วัน ถึงกับเค้นป้ายชีวิตพิเศษออกมาได้อีก นับเป็น 'ยอดคน' จริง ๆ

หลินเจ๋อลูบคางตัวเองเบา ๆ สองที

น่าสนใจ

ไหน ๆ ตอนนี้ก็ว่างอยู่พอดี ถือว่าไปฟังเรื่องเผือกขำ ๆ ก็แล้วกัน

หลินเจ๋อปิดเรดาร์ระบบ ลุกขึ้นจากโซฟาหนังแท้ แล้วคว้ากุญแจรถบนโต๊ะกาแฟติดมือมา

บริเวณลานน้ำพุด้านนอกคฤหาสน์ ทีมรักษาความปลอดภัยจัดระเบียบกำลังพลเสร็จสิ้นแล้ว

ริชาร์ดยืนอยู่ข้างบันได พอเห็นหลินเจ๋อเดินออกมาก็รีบก้าวเข้าไปเปิดประตูรถลัมโบร์กินีให้ทันที

หลินเจ๋อก้าวขึ้นฝั่งคนขับ เพียงเหยียบคันเร่งหนึ่งครั้ง กระทิงดุสีดำด้านก็ส่งเสียงคำราม พุ่งทะยานออกจากคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง มุ่งตรงไปยังถนนคนเดินย่านการค้ามหาวิทยาลัยเจียงเฉิง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงเครื่องยนต์อันเป็นเอกลักษณ์ของลัมโบร์กินีก็คำรามกึกก้องบนถนนคนเดินหน้าประตูด้านทิศใต้ของมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง

เหล่านักศึกษาตลอดสองข้างทางต่างพากันหยุดมอง แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูป

หลินเจ๋อเทียบรถเข้าข้างทางจนนิ่งสนิท สายตากวาดมองไปรอบถนนคนเดิน ก่อนจะล็อกเป้าหมายได้อย่างรวดเร็ว

หน้าร้านชานมราคาประหยัดตรงสุดถนนคนเดิน เฉินอวี่กำลังนั่งยอง ๆ อยู่บนขอบฟุตบาท สองมือกุมศีรษะเอาไว้

เขายังคงสวมเสื้อเชิ้ตลายสก็อตตัวเดิมเหมือนคราวก่อน ผมเผ้ามั่นเยิ้มจนจับตัวเป็นก้อน ข้างเท้ามีก้นบุหรี่ตกเกลื่อนกลาดอยู่เจ็ดแปดมวน

หลินเจ๋อเดินเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าเขา

เฉินอวี่ได้ยินเสียงฝีเท้าจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง

สายตาเขาเหลือบไปเห็นรถลัมโบร์กีนีคันสะดุดตาด้านหลังหลินเจ๋อก่อน จากนั้นจึงเลื่อนขึ้นมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของหลินเจ๋อ

วินาทีที่เห็นหน้าหลินเจ๋อชัดเจน เฉินอวี่สะดุ้งตัวสั่นไปทั้งร่าง ก่อนจะผุดลุกพรวดขึ้นมาจากพื้นทันที

เขาจำได้แล้ว

นี่คือคุณชายรวยล้นฟ้าคนที่ใช้เงินห้าหมื่นหยวนซื้ออายุขัยสิบปีของเขาไปเมื่อไม่กี่วันก่อน

ดวงตาของเฉินอวี่แดงก่ำขึ้นมาทันที นัยน์ตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยจ้องเขม็งไปยังหลินเจ๋อ ลมหายใจเริ่มหอบกระชั้นอย่างหนักหน่วง

หลินเจ๋อกวาดสายตามองขึ้นไปเหนือศีรษะของเขา

ป้ายชีวิตสีทองเข้ม [เห็นแก่เงินไม่เอาชีวิต] อันนั้นกำลังกะพริบถี่รัวอย่างบ้าคลั่ง สาดแสงเจิดจ้าบาดตาเป็นที่สุด

"ไปดื่มอะไรสักแก้วไหม" หลินเจ๋อชี้ไปยังคาเฟ่หรูอีกฟากของถนน

เฉินอวี่กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น ก่อนจะเดินตามหลังหลินเจ๋อข้ามถนนเข้าไปในร้านกาแฟ

ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะเข้าใบหน้า หลินเจ๋อเลือกที่นั่งริมหน้าต่างแล้วทิ้งตัวลงนั่ง สั่งอเมริกาโน่เย็นสองแก้วอย่างสบายอารมณ์

เฉินอวี่นั่งอยู่ตรงข้ามหลินเจ๋อ สองมือจิกหัวเข่าตัวเองแน่น กระสับกระส่ายนั่งไม่ติดที่ สายตาลอบมองรถลัมโบร์กีนีนอกหน้าต่างอยู่เป็นระยะ

"เงินห้าหมื่นนั่นใช้หมดแล้วเหรอ" หลินเจ๋อเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เอ่ยปากทำลายความเงียบ

ทันทีที่ได้ยินคำว่า "ห้าหมื่น" กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเฉินอวี่ก็กระตุกเกร็งอย่างแรง

เขายกแก้วอเมริกาโน่เย็นที่พนักงานเพิ่งนำมาเสิร์ฟขึ้นดื่มรวดเดียวดังอั่ก ๆ ไปกว่าค่อนแก้ว รสขมจัดทำให้ต้องเบ้หน้า แต่ก็ช่วยสะกดอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในแววตาเอาไว้ได้

"หมดแล้วครับ" เสียงของเฉินอวี่แหบพร่า

หลินเจ๋อไม่ได้พูดแทรก เพียงนั่งรอฟังสิ่งที่เขาจะเล่าต่อ

เฉินอวี่สอดนิ้วทั้งสิบเข้าไปในเส้นผมแล้วขย้ำหนังศีรษะตัวเองอย่างแรง ความอัดอั้นตันใจที่เก็บกดมาหลายวันระเบิดออกมาจนหมดสิ้น

"ซื้อกระเป๋าไปแล้ว ชาแนลใบละสามหมื่นแปด" เฉินอวี่กัดฟันพูด น้ำตาเอ่อคลอเบ้า "คืนนั้นเธอไม่เพียงรับกระเป๋าไป แต่ยังเป็นฝ่ายจับมือผมก่อน แถมยอมให้ผมเดินไปส่งที่หอพักด้วย ผมก็นึกว่าในที่สุดจะได้เลื่อนขั้นเป็นแฟนตัวจริงแล้ว"

"วันที่สอง เธอก็พาผมไปกินข้าวร้านหรูใจกลางเมือง แล้วไปต่อที่บาร์ คืนเดียวรูดจ่ายไปสี่ห้าพัน"

"วันที่สาม เธอก็ถูกใจเซ็ตน้ำตบ SK-II ราคาพันกว่าหยวน"

"ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ เงินที่เหลืออีกหมื่นสองพันหยวนก็ละลายหายไปจนหมดเกลี้ยง"

เฉินอวี่ยิ่งพูดยิ่งเสียงสั่น น้ำตาไหลพรากออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

หลินเจ๋อยกแก้วกาแฟขึ้นจิบคำหนึ่ง

"แล้วยังไงต่อ"

เฉินอวี่เงยหน้าขึ้นมาทันควัน ขอบตาแดงก่ำ สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

"เงินหมดแล้วน่ะสิ!"

"เมื่อวานผมจะชวนเธอไปดูหนัง แต่เงินจะซื้อตั๋ว IMAX สองใบยังรวมไม่พอด้วยซ้ำ เธอเปลี่ยนสีหน้าทันควัน บอกว่าผมให้ชีวิตแบบที่เธอต้องการไม่ได้หรอก ส่วนกระเป๋าสามหมื่นแปดใบนั้น พอลับหลังเธอก็เอาไปลงขายในเสียนอวี๋ทันที"

เฉินอวี่พูดถึงตรงนี้ก็ทุบโต๊ะอย่างแรง จนก้อนน้ำแข็งในแก้วกาแฟกระทบกันเสียงดังกร๊งแกร๊ง

"เธอยังโพสต์ลงโมเมนต์วีแชตอีกว่าช่วงนี้โดนคนน่ารำคาญตามตื๊อ น่าเบื่อมาก แล้วเมื่อเช้านี้ ผมเห็นกับตาตัวเองว่าเธอขึ้นรถปอร์เช่ของไอ้ลูกเศรษฐีคณะพละข้าง ๆ!"

"ผมวิ่งเข้าไปถามเธอว่านี่มันหมายความว่ายังไง เธอนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ เลื่อนกระจกลงมาบอกผมว่า ทุกคนเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว แค่ให้กระเป๋าใบเดียว อย่าไปจริงจังนักเลย เธอยังบอกอีกว่าผมเป็นคนดีมาตลอด วันหน้ายังเป็นเพื่อนกันได้ ที่แท้ก็แค่อยากเก็บผมไว้เป็นยางอะไหล่คอยให้ความหวังแค่นั้นเอง!"