ตอนที่ 27 เสนอราคาห้าแสน เอาไปเลยสามล้าน!

ประโยคครึ่งหลังนั้นเฉินอวี่แทบจะตะโกนออกมา

ลูกค้าสองสามคนในร้านกาแฟหันมามองด้วยแววตาสอดรู้สอดเห็น แต่เฉินอวี่ไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย

ช่วงไม่กี่วันมานี้เขาได้ลิ้มรสความรู้สึกของการร่วงจากสวรรค์ลงสู่นรก

เงินห้าหมื่นหยวนทำให้เขาได้จับมือเทพธิดาในช่วงเวลาสั้นๆ ทั้งยังได้สัมผัสความสะใจของการเป็นคุณชายสายเปย์

แต่พอเงินหมด ทุกสิ่งทุกอย่างก็พลันมลายหายไป

ความแตกต่างราวฟ้ากับเหวนี้พังทลายค่านิยมอันเปราะบางของเขาจนหมดสิ้นในพริบตา

ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ว่ารักแท้มันไม่มีอยู่จริง มีเพียงเงินเท่านั้นที่จับต้องได้ที่สุด

หลินเจ๋อวางถ้วยกาแฟลง พอจะเข้าใจที่มาที่ไปของป้ายชีวิตกลายพันธุ์นี้แล้ว

ความทะเยอทะยานอยากอวดร่ำอวดรวยขั้นสุดถูกเป่าจนพองโต ก่อนจะถูกเจาะจนแตกกระจุยในพริบตา ส่งผลให้ทัศนคติต่อเรื่องเงินของหมอนี่บิดเบี้ยวจนเข้าขั้นวิปริต

แต่สำหรับหลินเจ๋อแล้ว นี่ถือเป็นเรื่องดีทีเดียว

เมื่อมีความปรารถนาสุดโต่งแบบนี้ การซื้อขายในขั้นต่อไปก็ยิ่งง่ายขึ้นมาก

"แล้วตอนนี้เธออยากจะทำอะไรล่ะ" หลินเจ๋อสอดประสานนิ้วทั้งสิบ เท้าข้อศอกลงบนโต๊ะพลางสบตาเฉินอวี่ในระดับเดียวกัน

เฉินอวี่หอบหายใจหนักหน่วง สายตาจับจ้องไปที่นาฬิการาคาแพงระยับบนข้อมือของหลินเจ๋อ ซึ่งตนดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าเป็นแบรนด์อะไร

"ผมต้องการเงิน" เฉินอวี่เค้นเสียงพูดทีละคำ แววตาแฝงความบ้าคลั่ง

"ผมอยากขายอีก คราวก่อนพี่ซื้อไปสิบปีไม่ใช่เหรอ ผมไปเช็กมาแล้ว ปกติคนเราอยู่ได้ถึงแปดสิบกว่าปี"

"ตอนนี้ผมเพิ่งจะอายุยี่สิบ ผมยังมีชีวิตอยู่ได้อีกตั้งหกสิบปี!"

"ผมจะขายให้พี่ทั้งหมดเลย!"

เฉินอวี่โน้มตัวไปข้างหน้าอย่างแรง กดเสียงต่ำลง น้ำเสียงกระชั้นชิด

"พี่เสนอราคามาได้เลย! ขอแค่พี่ให้เงิน อายุขัยที่เหลือของผมเอาไปให้หมด! ผมไม่อยากอยู่ยาวขนาดนั้นแล้ว ตอนนี้ผมแค่อยากมีเงิน มีเงินเยอะๆ มากๆ! ผมจะเอาเงินฟาดหน้ามัน ผมจะทำให้ไอ้ระยำที่ขับปอร์เช่ตัวนั้นคุกเข่าลงกราบเรียกผมว่าพ่อ!"

หน้าต่างระบบตรงหน้าหลินเจ๋อเด้งขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

ป้ายชีวิต [เอาเงินไม่เอาชีวิต] บนหัวของเฉินอวี่ ความต้องการขายพุ่งทะยานแตะ 100% แล้ว

ขณะเดียวกัน ระบบก็แสดงรายละเอียดแหล่งสินค้าใหม่ขึ้นมา

[อายุขัยที่เหลือของเป้าหมาย: 57 ปี]

[สภาพร่างกาย: ภาวะกึ่งสุขภาพดี]

[สภาพจิตใจ: เทหมดหน้าตัก]

หลินเจ๋อยักคิ้ว

เจ้าเด็กนี่คิดจะแก้แค้นจนไม่เอาชีวิตแล้วจริง ๆ

หลินเจ๋อโบกมือเบา ๆ ส่งสัญญาณให้เฉินอวี่หยุดพูด

เสียงตะโกนเมื่อครู่ทำให้สาว ๆ แต่งหน้าจัดที่โต๊ะข้าง ๆ หันมามอง บางคนถึงกับหยิบมือถือขึ้นมาเตรียมจะถ่ายคลิป

หลินเจ๋อเคาะโต๊ะเบา ๆ ก่อนลุกขึ้นแล้วเดินตรงออกจากร้านไปทันที

เฉินอวี่เห็นดังนั้นก็รีบหุบปาก คว้าไอซ์อเมริกาโนที่เหลืออยู่ครึ่งแก้วบนโต๊ะแล้วก้าวเท้าตามไปติด ๆ

ลัมโบร์กินีรุ่นท็อปสีดำด้านส่งเสียงคำรามกระหึ่ม จนพวกนักศึกษาที่ยืนถ่ายรูปอยู่ริมถนนต้องผงะถอยหลังไปสองก้าว

ตัวรถแล่นกลืนเข้าสู่กระแสการจราจร เพียงไม่กี่นาทีก็มาจอดลงหน้าโรงน้ำชาสไตล์จีนที่มีความเป็นส่วนตัวสูง ห่างออกไปสองช่วงถนน

ห้องส่วนตัวไผ่ม่วงบนชั้นสอง

บรรยากาศเงียบสงบยอดเยี่ยม ทันทีที่ประตูปิดลง แม้แต่เสียงฝีเท้าตรงทางเดินก็ไม่อาจเล็ดลอดเข้ามาได้

คนชงชาเพิ่งจะยกกาชาหลงจิ่งหมิงเฉียนมาเสิร์ฟบนโต๊ะ หลินเจ๋อก็โบกมือส่งสัญญาณให้ออกไปทันที

ภายในห้องส่วนตัวเหลือเพียงพวกเขาสองคน

เฉินอวี่นั่งหย่อนก้นลงเพียงครึ่งเดียวบนเก้าอี้ไท่ซือไม้พะยูง มือไม้วางไม่ถูก ทว่าความกระหายเงินกลับฉายชัดอยู่เต็มใบหน้า

"เถ้าแก่ พี่ยังต้องการชีวิตอยู่ใช่ไหมครับ" เฉินอวี่วางมือทั้งสองข้างลงบนโต๊ะน้ำชาจื่อซาแล้วโน้มตัวไปข้างหน้า รีบดึงหัวข้อสนทนากลับเข้าเรื่องหลักอย่างร้อนรน

ไม่กี่วันมานี้เขาขบคิดเรื่องนี้ในหอพักอยู่หลายตลบ

นับตั้งแต่เซ็น "สัญญาซื้อชีวิต" อันพิลึกพิลั่นนั่น เวลาก็ล่วงเลยมาหลายวันแล้ว

เขายังคงนอนดึกเล่นเกมทุกคืน นอกจากจะกินข้าวไม่ค่อยลงเพราะอกหักแล้ว ร่างกายก็ไม่ได้ป่วยเป็นแม้กระทั่งหวัด

เรื่องอายุขัยสูญสลาย ลดอายุขัยไปสิบปีอะไรเทือกนั้น ในสายตาเขาล้วนเป็นเรื่องไร้สาระทั้งเพ

คนรวยสมัยนี้ ต่างก็มีความใคร่อยากควบคุมอันวิปริตกันไม่มากก็น้อย

คุณชายสายเปย์ที่ขับซูเปอร์คาร์ตรงหน้านี้ แปดในสิบส่วนคงไปเข้ากลุ่มจูนิเบียวอะไรสักอย่าง หรือไม่ก็กำลังเพลิดเพลินกับเกมโรคจิตที่ใช้เงินซื้ออายุขัยคนอื่นให้สั้นลง

ช่างหัวมันสิ!

ขอแค่ได้เงิน ขอแค่ได้ถือธนบัตรใบสีแดงปึกหนาๆ ไปฟาดหน้าอดีตแฟนสาวหน้าเงินคนนั้น ต่อให้ไม่ใช่แค่คำสัญญาปากเปล่าเรื่องลดอายุขัยสิบปี แต่ให้เซ็นสัญญาทาส เขาก็จะไม่กะพริบตาเลยสักนิด!

หลินเจ๋อเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ้วมือหมุนเล่นถ้วยชาดินเผาจื่อซาใบกะทัดรัด

เจ้าเด็กนี่เสียสติไปแล้วจริง ๆ

แต่เขาไม่ได้คิดจะไปดัดค่านิยมที่บิดเบี้ยวของเฉินอวี่อยู่แล้ว

บนโลกนี้มีคนน่าสงสารมากเกินไป และเขาไม่ใช่พระผู้ช่วยให้รอด สิ่งที่เขาสนใจมีเพียงผลประโยชน์จากการซื้อขายครั้งนี้เท่านั้น

อีกฝ่ายอยากเอาชีวิตมาแลกเงิน ส่วนเขาก็ต้องการเอาเงินไปแลกชีวิตพอดี

ต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการก็แค่นั้น

"รอบนี้อยากขายเท่าไหร่" หลินเจ๋อวางถ้วยชาลง น้ำเสียงราบเรียบ

เฉินอวี่กัดฟันกรอด คิดคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว

คราวก่อนขายสิบปีได้เงินมาห้าหมื่นหยวน แต่แค่สัปดาห์เดียวก็ผลาญจนหมดเกลี้ยง

ถ้าอยากซื้อรถดี ๆ อยากเชิดหน้าชูตาต่อหน้าทายาทเศรษฐีคนนั้น เงินแค่ไม่กี่แสนหยวนมันไม่พอหรอก

"ผมเอาห้าแสน!" เฉินอวี่ชูห้านิ้ว น้ำเสียงดุดันเกรี้ยวกราด "ห้าแสนหยวน ผมให้อายุขัยคุณยี่สิบปี! ผมเช็กมาหมดแล้ว คนทั่วไปอยู่ได้ถึงแปดสิบกว่าปีสบาย ๆ ตอนนี้ผมเพิ่งจะยี่สิบ ยังเหลือชีวิตอีกตั้งหกสิบปี! ผมไม่อยากอยู่ยาวขนาดนั้น ผมต้องการเงิน ตอนนี้ผมต้องการเงินไปแก้แค้นพวกมัน!"

สิ้นเสียงตะโกน เฉินอวี่ก็จ้องหน้าหลินเจ๋อเขม็ง กลัวว่าอีกฝ่ายจะมองว่าแพงเกินไปแล้วปฏิเสธ

ห้าแสนหยวน สำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ยังเรียนไม่จบ มันคือเงินก้อนโตจนแทบจินตนาการไม่ออก

หลินเจ๋อนึกขำขึ้นมาเล็กน้อย

วิสัยทัศน์เป็นตัวกำหนดระดับความคิด

เจ้าเด็กนี่ยอมทิ้งชีวิตยี่สิบปีเพื่อเงินแค่ห้าแสนหยวน

ถ้าให้เขารู้ว่า ฉินเจิ้นหัว เจ้าพ่อยักษ์ใหญ่วงการอสังหาฯ แห่งเจียงเฉิง ยอมทุ่มเงินสดถึงสามพันล้านหยวน แถมยังคุกเข่าโขกศีรษะเพื่อซื้อชีวิตแค่ปีเดียวละก็ สมองของเจ้าเด็กนี่คงระเบิดคาที่แน่ๆ

แต่นี่แหละคือความได้เปรียบจากส่วนต่างของข้อมูลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในมือของหลินเจ๋อ

หลินเจ๋อไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงยกถ้วยชาขึ้นมาเป่าฟองบนผิวน้ำเบาๆ

ใจของเฉินอวี่กระตุกวูบ นึกว่าหลินเจ๋อเห็นว่าแพงเกินไปเลยจะต่อราคา จึงรีบพูดอย่างร้อนรน "สี่แสนห้าก็ได้ครับ! เถ้าแก่ ราคานี้ลดไม่ได้อีกแล้วจริงๆ ผมเอาชีวิตแลกให้คุณเลยนะ!"

หลินเจ๋อจิบชาไปคำหนึ่ง แล้ววางถ้วยชากลับลงที่เดิม

"คราวก่อนที่รับซื้อจากนายสิบปีห้าหมื่นหยวน ก็เพราะนายต้องการแค่ห้าหมื่น" หลินเจ๋อมองใบหน้าของเฉินอวี่ที่ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย "คนอย่างผมทำธุรกิจ ยึดหลักราคาชัดเจนตรงไปตรงมาเสมอ"

เฉินอวี่ชะงักงัน สมองตามไม่ทันเลยสักนิด

ราคาชัดเจนตรงไปตรงมา? หมายความว่ายังไง?

หลินเจ๋อชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว

"รอบนี้ผมรับซื้อจากนายอีกสิบปี คิดให้ปีละสามแสนหยวน ชีวิตสิบปีนี้ รวมเป็นเงินสามล้านหยวน"

ภายในห้องส่วนตัวเงียบสงัดจนแทบได้ยินเสียงเข็มตก

เฉินอวี่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ อ้าปากค้าง ลมหายใจแทบจะหยุดชะงักไป

ลูกคิดในหัวที่เคาะไว้ "สี่แสนห้า" พอถูกคำว่า "สามล้าน" ฟาดใส่เข้ามาจังๆ ก็แตกกระจุยเป็นผงธุลีในพริบตา

สามล้านหยวน!

นั่นมันเงินมหาศาลขนาดไหนกัน!

นี่มันราคาพร้อมออกรถปอร์เช่ที่ไอ้ศัตรูหัวใจทายาทเศรษฐีคนนั้นขับชัดๆ! เป็นตัวเลขมหาศาลที่พ่อแม่ของเขาทำงานในไซต์ก่อสร้างทั้งชีวิตก็ไม่มีทางเก็บได้!

เดิมทีเขาต้องการเงินแค่ไม่กี่แสนเพื่อเอาไประบายแค้น แต่คุณชายกระเป๋าหนักตรงหน้ากลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา เพิ่มราคาให้ถึงหกเท่าแล้วฟาดใส่หน้าเขาเต็มๆ!

"สามล้านหยวนซื้ออายุขัยนายสิบปี" หลินเจ๋อประสานมือวางไว้บนโต๊ะ "จะขายไม่ขาย ตอบมาคำเดียว"