ตอนที่ 28 ทองคำคล้ำครึ่งหนึ่ง แดงชาดครึ่งหนึ่ง ป้ายชีวิตแฝดสุดประหลาด!

"ขาย! ผมขาย!"

เฉินอวี่ได้สติกลับมาทันควัน น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความตื่นเต้น

เขาแทบจะโถมตัวทาบไปกับโต๊ะ ลนลานล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกง

สองมือสั่นระริกราวกับจับไข้ ขนาดรหัสปลดล็อกหน้าจอยังกดผิดไปหลายหน กว่าจะเปิดแอปพลิเคชันธนาคารและดึงเลขบัญชีขึ้นมาได้ ก่อนจะประคองยื่นไปตรงหน้าหลินเจ๋อด้วยสองมือ

หลินเจ๋อกวาดตามองตัวเลขบนหน้าจอ แล้วหยิบโทรศัพท์ของตนขึ้นมาล็อกอินเข้าบัญชีสิทธิพิเศษระดับสูงสุดของธนาคารกงซาง

ปลายนิ้วเรียวกดแตะเบาๆ โอนเงินออกไป

เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา มือถือแอนดรอยด์สภาพซอมซ่อของเฉินอวี่ก็สั่นแจ้งเตือนดังสนั่น

ข้อความแจ้งเตือนรายการใหม่เด้งขึ้นมา

[บัตรเดบิตหมายเลขลงท้าย 6624 ของท่าน ได้รับเงินโอนต่างธนาคารจำนวน 3,000,000.00 หยวน ยอดเงินคงเหลือที่ใช้ได้ปัจจุบัน: 3,000,012.50 หยวน]

เฉินอวี่จ้องมองเลขศูนย์ที่เรียงยาวเป็นตับบนหน้าจอจนตาแทบถลน

เข้ามาจริงๆ ด้วย!

ไม่ต้องเซ็นสัญญา ไม่ต้องผ่านขั้นตอนยุ่งยากใดๆ ไม่มีแม้แต่คำพูดไร้สาระสักประโยคเดียว เงินสดสามล้านหยวนก็นอนนิ่งอยู่ในบัตรของเขาแบบเนื้อๆ เน้นๆ!

[ตรวจพบว่าเป้าหมายมีความปรารถนาในการทำธุรกรรมอย่างแรงกล้าถึงขีดสุด]

[การทำสัญญาโดยสมัครใจเสร็จสมบูรณ์]

[ได้รับป้ายชีวิตของเป้าหมาย: อายุขัย (3650 วัน)]

[หักยอดเงินสดคงเหลือ: 3,000,000.00 หยวน]

สิ้นเสียงแจ้งเตือนของระบบในหัว ลำแสงสีเขียวมรกตกลุ่มใหญ่พลันลอยหลุดออกจากศีรษะของเฉินอวี่ แล้วพุ่งหายเข้าไปยังหว่างคิ้วของหลินเจ๋ออย่างรวดเร็ว

พริบตานั้น ร่างของเฉินอวี่ก็ทรุดฮวบลงอย่างรุนแรง

เมื่อรวมกับสิบปีที่ขายไปในคราวก่อน ร่างกายในวัยเพียงยี่สิบปีของเขาจึงถูกสูบเอาแก่นแท้แห่งชีวิตออกไปถึงยี่สิบปีเต็ม

ความเสื่อมถอยของอวัยวะภายในและการร่วงโรยของเซลล์ที่ควรจะเกิดขึ้นในวัยสี่สิบปี กลับถูกยัดเยียดเข้าสู่ร่างของเขาภายในเวลาไม่ถึงห้าวินาที

ใบหน้าของเฉินอวี่ซีดเผือดลงทันตา อาการวิงเวียนอย่างรุนแรงถาโถมเข้าใส่

สองมือของเขายันขอบโต๊ะไว้แน่น หอบหายใจอย่างหนักหน่วง เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มหน้าผาก ทั้งยังเจ็บแปลบที่หัวใจราวกับถูกเข็มทิ่มแทง

แต่เขากลับไม่สนใจมันเลยแม้แต่น้อย

"เถ้าแก่... ขอบคุณครับเถ้าแก่!" เฉินอวี่กำโทรศัพท์ในมือแน่น พลางฝืนสะกดความรู้สึกโหวงเหวงราวกับร่างกายถูกควักเอาบางสิ่งออกไป

เขาไม่ได้เอะใจเรื่องอายุขัยที่ลดลงไปเลย คิดเพียงว่าคงเป็นเพราะตนเองอดหลับอดนอนติดต่อกันหลายวันจนร่างกายขาดสารอาหาร

มีเงินตั้งสามล้านนี้แล้ว ของบำรุงอะไรจะซื้อมากินไม่ได้?

"เงินมาของไป ถือว่าการซื้อขายเสร็จสิ้น" หลินเจ๋อเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไท่ซือ "เชิญตามสบาย"

เฉินอวี่พยักหน้ารัวๆ ไม่คิดจะรั้งอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว เขารวบโทรศัพท์บนโต๊ะแล้ววิ่งซวนเซพุ่งพรวดออกจากห้องส่วนตัวไปทันที

ในหัวของเขาตอนนี้มีเพียงความคิดเดียว นั่นคือมุ่งหน้าไปยังห้างที่ใหญ่ที่สุดใจกลางเมือง กวาดซื้อเสื้อผ้ากับนาฬิกาที่แพงที่สุดให้หมด จากนั้นก็ไปเช่า... ไม่สิ ซื้อรถหรูสักคัน แล้วไปตบหน้านังผู้หญิงแพศยาคนนั้นให้สะใจ!

ประตูห้องส่วนตัวปิดลงอีกครั้ง หลินเจ๋อจึงเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา

[คลังป้ายชีวิตที่ใช้ได้: อายุขัย (3650 วัน)]

สิบปีเต็มๆ

หลินเจ๋อปิดหน้าต่างระบบลงด้วยความพึงพอใจ

ใช้เงินเพียงสามล้านหยวน แลกกับแต้มต่อระดับยุทธศาสตร์ที่สามารถปั่นป่วนวงการมหาเศรษฐีแสนล้านได้ การค้าครั้งนี้ช่างทำกำไรมหาศาลเกินบรรยาย

คนอย่างเฉินอวี่คือเหยื่อชั้นยอด ตราบใดที่กิเลสในใจยังไม่มอดดับ ครั้งหน้าก็ยังล่อมาเชือดได้อีกเรื่อยๆ จนกว่ามันจะขายอายุขัยวันสุดท้ายของชีวิตจนหมดเกลี้ยง

หลินเจ๋อดึงสติกลับมา ปลายนิ้วเรียวกดแตะไปยังไอคอนเรดาร์ที่กำลังกะพริบอยู่

[หักเงินหนึ่งหมื่นหยวน]

[หักเงินหนึ่งหมื่นหยวน]

[หักเงินหนึ่งหมื่นหยวน]

ตัวเลขยอดเงินคงเหลือลดฮวบลงอย่างต่อเนื่อง

หลินเจ๋อทำเป็นไม่สนใจ พลางใช้ความคิดป้อนเงื่อนไขลงในช่องค้นหา

[ค้นหา: พรสวรรค์การเทรดหุ้นและการเงินระดับท็อป ขอบเขต: ทั่วทั้งเมือง]

จุดแสงนับร้อยนับพันผุดขึ้นบนหน้าต่างระบบ ส่วนใหญ่เป็นสีขาวและสีฟ้าจาง ๆ

หลินเจ๋อกวาดตามองชื่อป้ายชีวิตที่ปรากฏขึ้น

[เชี่ยวชาญการบัญชีขั้นต้น] [ความเร็วการนับเงินระดับพนักงานเคาน์เตอร์ธนาคาร] [เซียนการเงินตัวน้อย]

ล้วนเป็นป้ายชีวิตธรรมดาดาดดื่นทั้งสิ้น แค่จะพาไปรินน้ำชาที่คฤหาสน์อวิ๋นติ่งยังไม่คู่ควร

หลินเจ๋อเริ่มหมดความอดทน ขณะกำลังจะเพิ่มเดิมพันการค้นหา บริเวณขอบแผนที่พลันมีจุดแสงประหลาดกะพริบวาบขึ้นมาจุดหนึ่ง

ครึ่งหนึ่งส่องประกายสีทองเข้มบาดตา อีกครึ่งหนึ่งเป็นสีแดงก่ำดั่งหยาดโลหิต

สองสีที่ตัดกันอย่างสุดขั้วพัวพันเข้าด้วยกัน กะพริบถี่รัวอยู่บนหน้าจอไม่หยุด

หลินเจ๋อกดเปิดดูรายละเอียดพิกัด

[ชื่อเป้าหมาย: ซุนลี่ซิน]

[อัจฉริยะการเงิน: มีสัญชาตญาณด้านเงินทุนและสัมผัสต่อกระดานเทรดที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง สามารถจับทิศทางแนวโน้มจากข้อมูลมหาศาลได้อย่างแม่นยำ]

ของดี

พรสวรรค์ระดับทองเข้มขนาดนี้ ต่อให้ค้นทั่วทั้งวงการธุรกิจของเจียงเฉิง รับรองว่าหาคนที่สองไม่ได้แน่นอน

สายตาของหลินเจ๋อเลื่อนลงมาด้านล่าง หยุดลงตรงป้ายชีวิตสีแดงคล้ำจนเกือบดำนั่น

[หงส์ดำ: ทุกครั้งที่เปิดโพซิชันก้อนโต จะต้องเจอกับเหตุการณ์หงส์ดำระดับเหตุสุดวิสัย จนนำไปสู่การล้างพอร์ตในที่สุด]

หลินเจ๋อนิ่งอึ้งไป ก่อนจะเกือบหลุดหัวเราะออกมา

การที่ป้ายชีวิตสองป้ายนี้มาอยู่บนตัวคนคนเดียวกัน ช่างเหมือนสวรรค์กำลังเล่นตลกครั้งใหญ่

มีทั้งเทคนิคการเทรดและสัญชาตญาณระดับแนวหน้าของโลก แต่พอเข้าซื้อทีไรกลับเกิดเรื่องไม่คาดฝันทุกที

เปิดลองก็เจอแหล่งผลิตระเบิด เปิดชอร์ตก็เจอเฟดประกาศลดดอกเบี้ยฉุกเฉิน นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องเทคนิคแล้ว แต่เป็นดวงซวยแท้ๆ

ใครจะกล้าเอาเงินไปให้คนแบบนี้บริหารกัน?

หลินเจ๋อปิดฟังก์ชันเรดาร์ลง เสียเงินไปแค่แสนกว่าหยวนเท่านั้น

เขาหยิบกุญแจรถเดินลงบันไดไป แล้วก้าวเข้าไปนั่งในรถลัมโบร์กินีต้าหนิวสีดำด้านคันนั้น

สำหรับคนอื่น ชายคนนี้อาจเป็นตัวซวยที่ต้องหนีให้ห่าง แต่สำหรับเขา นี่คือโอกาสทองในการช้อนของดีอย่างแท้จริง

หงส์ดำงั้นเหรอ?

คนอื่นอาจทำอะไรมันไม่ได้ แต่สำหรับหลินเจ๋อ เขาสามารถใช้เงินซื้อมันมาเก็บไว้ในคลังได้โดยตรง!

ถึงตอนนั้น สิ่งที่เหลืออยู่ก็จะมีแค่ [อัจฉริยะการเงิน] แล้ว!

ต้าหนิวคำรามกึกก้องพุ่งทะยานออกสู่ท้องถนน มุ่งหน้าตรงไปยังสะพานข้ามแม่น้ำเจียงเฉิงตามพิกัดสุดท้ายที่เรดาร์ระบุไว้

สิบนาทีต่อมา สายลมริมแม่น้ำพัดหวีดหวิว

หลินเจ๋อจอดรถไว้ตรงทางคู่ขนานของสะพานข้ามแม่น้ำ

เขาเดินลงไปตามบันไดปูน ใต้สะพานทั้งมืดทึบและชื้นแฉะ

ชายคนหนึ่งนั่งหมดสภาพอยู่ข้างตอม่อคอนกรีต ข้างเท้ามีขวดเบียร์สีเขียวล้มระเนระนาดอยู่เจ็ดแปดขวด ในมือกำใบสรุปรายการซื้อขายที่ยับยู่ยี่ไว้แน่น

เรดาร์ของระบบระบุชัดว่า คนตรงหน้านี้ก็คือซุนลี่ซิน

หลินเจ๋อเดินเข้าไปใกล้แล้วก้มมองเขา

ผมเผ้าของอีกฝ่ายยาวจนปรกหู มันเยิ้มแนบติดหนังศีรษะ ปลายคางเต็มไปด้วยตอเคราเขียวครึ้ม

เบ้าตาลึกโหล ผิวพรรณซีดเซียวอมเหลือง

ทั้งที่ข้อมูลระบุว่าหมอนี่เพิ่งจะอายุยี่สิบหกปี เพิ่งเรียนจบจากโรงเรียนธุรกิจระดับไอวีลีกกลับประเทศมาได้ไม่ถึงสองปี

แต่สภาพในตอนนี้ ต่อให้จับโยนเข้าไปในตลาดแรงงาน แล้วบอกว่าอายุสี่สิบห้าก็คงมีคนเชื่อ

"ซุนลี่ซิน" หลินเจ๋อเอ่ยทัก

คนบนพื้นสะดุ้งสุดตัว รีบยัดใบสรุปรายการซื้อขายในมือเข้ากระเป๋าเสื้อ แล้วเงยหน้าขึ้นมองอย่างระแวง

"คุณเป็นใคร? มาทวงหนี้เหรอ?"

เสียงของซุนลี่ซินแหบพร่า แฝงความพะอืดพะอมจากอาการเมาค้าง

เขาเกาะตอม่อสะพานยันตัวลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล พลางถอยหลังไปสองก้าวเพื่อรักษาระยะปลอดภัย

"ก็ตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าเดือนหน้าจะคืน! ผมไม่ได้หนีสักหน่อย! พวกคุณถึงกับต้องตามมาถึงใต้สะพานเลยเรอะ!"

หลินเจ๋อไม่สนใจเสียงโวยวายของเขา

"ชอร์ตแนสแด็ก เจอเฟดประกาศลดดอกเบี้ยข้ามคืน โดนล้างพอร์ตไปสามล้าน"

"หันไปลองน้ำมันดิบโลก วันต่อมาประเทศผู้ผลิตน้ำมันหลักดันประกาศเพิ่มกำลังการผลิตกะทันหันสองล้านบาร์เรล ล้างพอร์ตอีกรอบ ขาดทุนไปสองล้านห้าแสน"

"เดือนก่อนยังไม่ยอมแพ้ ไปกู้เงินนอกระบบมาสามล้าน ทุ่มหมดหน้าตักชอร์ตหุ้นยาที่มีข่าวทุจริตแต่งบัญชี"

"ผลปรากฏว่าบ่ายวันนั้น บริษัทยาแห่งนั้นกลับฟลุกวิจัยค้นพบสูตรยารักษาตรงจุดสำเร็จ ราคาหุ้นพุ่งขึ้นสามร้อยเปอร์เซ็นต์ในวันเดียว ขาดทุนยับจนแทบไม่เหลือแม้แต่กางเกงใน"