ตอนที่ 29 ดึงความซวยออกจนหมดสิ้น! อัจฉริยะการเงินได้ชีวิตใหม่!

หลินเจ๋อยืนล้วงกระเป๋าทั้งสองข้าง อ่านข้อมูลที่ระบบให้มาออกมาตรง ๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ซุนลี่ซินอ้าปากค้าง ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นข้อมูลลับในพอร์ตการเทรดหลักของเขา นอกจากตัวเองแล้ว ไม่มีทางที่ใครจะรู้ละเอียดขนาดนี้

ต่อให้เป็นพวกตามทวงหนี้ ก็รู้แค่ว่าเขาติดเงิน ไม่มีทางไล่เรียงเหตุการณ์หงส์ดำในการเทรดแต่ละครั้งของเขาได้แม่นยำขนาดนี้เด็ดขาด

"คุณเป็นใครกันแน่?" ซุนลี่ซินถอยจนหมดทางหนี แผ่นหลังแนบชิดกับตอม่อสะพานอันขรุขระ

"สืบเรื่องพวกนี้ได้ คุณไม่ใช่พวกแก๊งเงินกู้ทั่วไปแน่ คุณต้องการอะไรกันแน่?"

ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งหวาดกลัว

หลินเจ๋อเตะขวดเหล้าเปล่าข้างเท้าออกไป

"จังหวะเข้าซื้อ การบริหารพอร์ต การป้องกันความเสี่ยงของคุณ ทั้งหมดล้วนทำได้ในระดับตำราเรียน"

"ถ้าเป็นไปตามกลไกตลาดปกติ เงินทุนสามล้านที่คุณยืมมา ป่านนี้คงเพิ่มขึ้นอย่างน้อยสิบเท่าแล้ว"

คำพูดไม่กี่ประโยคนี้แทงใจดำส่วนที่เปราะบางที่สุดของซุนลี่ซินเข้าอย่างจัง

ซุนลี่ซินทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ กับพื้นอย่างเจ็บปวด สองมือขยุ้มผม สภาพจิตใจพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

"อย่ามาพูดเรื่องตรรกะกับผม! ตลาดเฮงซวยนี่มันไม่มีตรรกะอะไรทั้งนั้น!"

เขาตะเบ็งเสียงจนคอแหบแห้ง ปนเสียงสะอื้น

"ผมคำนวณละเอียดถึงทศนิยมตำแหน่งที่สาม! ทั้งข้อมูลมหภาค ทั้งเอกสารงบการเงิน ผมอดนอนติดกันสามคืนเพื่อตรวจทานซ้ำทั้งหมด!"

"ทั้งที่เห็นชัด ๆ ว่ากระดานนี้ทำกำไรได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ขอแค่ผมเปิดสถานะทีไร มันก็ต้องมีเรื่องเกิดขึ้นทุกที!"

"แผ่นดินไหว! ฝูงตั๊กแตนระบาด! สายเคเบิลใต้ทะเลโดนฉลามกัดขาด!"

"กระทั่งเซิร์ฟเวอร์ของตลาดหลักทรัพย์ยังล่มได้เพราะหนูกัดสายไฟขาด!"

ซุนลี่ซินทุบกำปั้นลงบนพื้นซีเมนต์

"ผมมันตัวซวย! คนอย่างผมไม่คู่ควรแตะต้องเรื่องการเงินเลยสักนิด!"

"ผมยอมแพ้แล้ว... ผมยอมแพ้จริง ๆ แล้ว"

เมื่อเห็นซุนลี่ซินปล่อยโฮออกมาอย่างสิ้นหวัง หลินเจ๋อก็ได้แต่เดาะลิ้นในใจ

ฤทธิ์เดชของป้ายชีวิต [หงส์ดำ] นี่มันร้ายกาจจริง ๆ

ต่อให้ฝีมือจะเก่งกาจแค่ไหน ก็สู้ฟ้าที่สรรหาสารพัดวิธีมาเล่นงานไม่ไหวหรอก

หลินเจ๋อก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

"ร้องไห้พอหรือยัง"

ซุนลี่ซินเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตามูกและเศษโคลน

"คุณมาทำอะไรกันแน่? จะมาดูเรื่องตลกของผมเหรอ? ถ้าคุณอยากได้เงิน ผมก็มีแค่ชีวิตกาก ๆ ชีวิตเดียวนี่แหละ โยนผมลงแม่น้ำให้จมน้ำตายไปตอนนี้เลยสิ!"

"ปล่อยให้คุณจมน้ำตายไม่มีประโยชน์อะไรกับผม" หลินเจ๋อยืนนิ่ง "ผมไม่ใช่แก๊งเงินกู้นอกระบบ ที่ผมมา ก็เพื่อมาทำข้อตกลงซื้อขายกับคุณ"

ซุนลี่ซินปาดคราบโคลนบนใบหน้า

"ซื้อขายเหรอ? แม้แต่กางเกงในผมยังเจ๊งจนไม่เหลือ ทั้งตัวเหลือแค่ไตสองข้าง คุณกะจะเอาข้างซ้ายหรือข้างขวาล่ะ?"

หลินเจ๋อยกมือขึ้น ทำท่าบอกตัวเลข

"ผมต้องการเวลาสิบปีของคุณ"

ซุนลี่ซินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะแห้ง ๆ ออกมาราวกับเสียงเครื่องเป่าลมพัง ๆ

"เถ้าแก่ อย่าล้อเล่นน่า จ้างผมเนี่ยนะ? จะให้ผมเทรดแทนคุณเหรอ?" ซุนลี่ซินยันผนังไว้ "เมื่อกี้คุณก็สืบประวัติผมจนทะลุปรุโปร่งแล้ว ซื้อทีไรเป็นต้องร่วง เปิดสถานะเมื่อไรก็ล้างพอร์ต คุณไม่กลัวผมผลาญสมบัติทั้งหมดของคุณจนเกลี้ยงหรือไง?"

ปลายนิ้วของหลินเจ๋อเคาะลงบนตอม่อสะพานด้านข้างเบา ๆ

"เรื่องนั้นคุณไม่ต้องกังวล มีอยู่สามข้อ"

หลินเจ๋อยกนิ้วแรกขึ้นมา "ข้อแรก หนี้สามล้านข้างนอกนั่น ผมจะเคลียร์ให้คุณเอง"

ซุนลี่ซินไม่พูดอะไร

เงินสามล้านสำหรับคนทั่วไปอาจถือเป็นเงินมหาศาล แต่ในสายตาของคุณชายรวยล้นฟ้าที่ขับลัมโบร์กีนีคันนี้ มันไม่คุ้มค่าให้เอ่ยถึงเลยสักนิด

หลินเจ๋อยกนิ้วที่สองขึ้นมา "ข้อสอง ผมจะให้เงินสดหนึ่งพันล้าน เป็นทุนเริ่มต้นในการเทรดของคุณ"

ได้ยินเช่นนั้น ซุนลี่ซินถึงกับหายใจสะดุด ลืมแม้กระทั่งอาการอยากจะอาเจียนไปจนหมดสิ้น

แต่แล้วเขาก็รีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน

"ไม่ได้! ต่อให้คุณให้ผมหนึ่งหมื่นล้านก็ไร้ประโยชน์! ขอแค่ผ่านมือผม มันต้องเกิดเรื่องแน่! วันนี้ไฟดับทั่วอเมริกา พรุ่งนี้บ่อน้ำมันในตะวันออกกลางระเบิด เงินนี้มาถึงมือผมอยู่ได้ไม่เกินสามวันแน่นอน!"

เรื่องความซวยพิลึกพิลั่นในตัวเอง ซุนลี่ซินรู้ดีกว่าใคร

นั่นมันหลุมไร้ก้นชัด ๆ ใครเอาเงินมาถมก็มีแต่ตายกับตาย

"ข้อสาม" หลินเจ๋อไม่สนใจอาการสติแตกของซุนลี่ซิน เอ่ยข้อสุดท้ายต่อไป "ผมจะดึงไอ้ความซวยที่เล่นอะไรก็เจ๊งบนตัวคุณออกไปให้หมดสิ้น เงินหนึ่งพันล้านนี้ ต่อให้คุณหลับตาออลอินจนหมดตัวไม่เหลือแม้แต่สตางค์เดียว ผมก็จะไม่ให้คุณชดใช้เลยสักแดงเดียว"

ระลอกคลื่นในแม่น้ำซัดกระทบตอม่อสะพาน

บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบงันไปนานร่วมครึ่งนาที

ซุนลี่ซินมองหลินเจ๋อที่ยืนอยู่ตรงหน้า

ช่วยเขาปลดหนี้? ให้เงินหนึ่งพันล้าน? แถมยังรับปากว่าถ้าเจ๊งหมดก็ไม่ต้องรับผิดชอบ? ถึงขั้นบอกว่าจะดึงเอาความซวยของเขาออกไปเนี่ยนะ?

คนคนนี้ประสาทกลับไปแล้วหรือไง?

ทายาทเศรษฐีจากโรงพยาบาลบ้าที่ไหน หลุดมาหาเรื่องเล่นสนุกกับเขาใต้สะพานกันแน่?

ซุนลี่ซินยกสองมือขึ้นขยี้ผมที่ยุ่งเหยิง

"เถ้าแก่ ถ้าคุณว่างจนเบื่อ เปลี่ยนคนไปเล่นด้วยเถอะครับ ผมไม่ได้กินข้าวมาหลายวันแล้ว ไม่มีแรงมาเล่นบทประธานจอมเผด็จการอะไรพวกนี้กับคุณหรอก"

หลินเจ๋อขี้เกียจพูดให้มากความ

เขาล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋า เปิดหน้าบัญชีซูเปอร์วีไอพีของธนาคารกงซางที่มียอดเงินคงเหลือกว่าสามพันล้านขึ้นมา

แสงสว่างจ้าจากหน้าจอส่องสว่างใต้สะพานอันมืดสลัว

สายตาของซุนลี่ซินกวาดมองไป

หน่วย, สิบ, ร้อย, พัน, หมื่น...

ตัวเลขศูนย์เรียงกันเป็นพรืดบนหน้าจอ โดยมีเลข 3 อยู่หน้าสุด

ซุนลี่ซินสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง หัวใจเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง

นี่ไม่ใช่ภาพตัดต่อหลอกตา แต่มันคือหน้าแสดงความเคลื่อนไหวจริงของบัญชีเงินฝากกระแสรายวันในระบบธนาคาร

ชายหนุ่มตรงหน้ามีเงินสดนอนนิ่งอยู่ในบัญชีกว่าสามพันล้าน

อีกฝ่ายไม่ได้มาพูดเล่นแน่นอน

"ผมไม่ใช่คนใจเย็น และไม่มีกะจิตกะใจจะพูดซ้ำสอง" หลินเจ๋อเก็บมือถือ "ทำงานให้ผมสิบปี เงินคุณใช้ได้ตามใจ พอร์ตคุณเทรดได้ตามสบาย จะตกลงหรือไม่ตกลง"

ลูกกระเดือกของซุนลี่ซินขยับขึ้นลงอย่างแรง

ข้อเสนอนี้ดีจนน่าเหลือเชื่อ แทบไม่ต่างอะไรกับโชคก้อนโตที่หล่นทับลงมาจากฟ้า

สำหรับเทรดเดอร์ที่คลั่งไคล้โลกการเงินสุดหัวใจ แต่กลับถูกโชคชะตาต้อนจนไร้ทางไป จะมีสิ่งใดเย้ายวนใจไปกว่าเงินทุนมหาศาลและความไว้วางใจอย่างเด็ดขาดอีกล่ะ?

เรื่องนี้มันพิลึกเกินไปจนดูไม่น่าเชื่อถือเลยสักนิด

แต่ริมฝีปากที่แห้งผากของซุนลี่ซินกลับขยับเอ่ยออกไปอย่างไม่อาจควบคุม

"ตกลง"

[ตรวจพบว่าเป้าหมายมีความประสงค์ในการซื้อขายอย่างแรงกล้า]

[สัญญาความยินยอมมีผลบังคับใช้]

[เนื่องจากการซื้อขายครั้งนี้เกี่ยวข้องกับการดึงเคราะห์ร้ายออกและการผูกมัดสัญญา จึงเปิดใช้งานกลไกการชำระพิเศษ]

[ดึงป้ายชีวิตเชิงลบระดับสีแดงของเป้าหมายสำเร็จ: [หงส์ดำ]]

[ป้ายชีวิตดังกล่าวถูกจัดเก็บเข้าคลังพร้อมใช้ของโฮสต์แล้ว สามารถเรียกใช้ผ่านฟังก์ชัน "มอบป้ายชีวิต"]

[โฮสต์ได้รับสัญญาการทำงานให้อย่างภักดีเด็ดขาดจากเป้าหมาย เป็นระยะเวลาสิบปี]

เสียงสังเคราะห์อิเล็กทรอนิกส์ดังก้องขึ้นในหัว

กลุ่มหมอกควันสีดำแกมแดงอันเข้มข้นจนชวนคลื่นไส้ ถูกกระชากดึงออกมาจากกลางกระหม่อมของซุนลี่ซินโดยตรง

หมอกควันนั้นบิดตัวดิ้นรนอยู่กลางอากาศ ก่อนจะแทรกซึมหายเข้าไปตรงหว่างคิ้วของหลินเจ๋อ จมลึกสู่ส่วนในสุดของคลังระบบ ไม่อาจก่อคลื่นลมใด ๆ ได้อีกต่อไป

หลินเจ๋อเรียกเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา

ป้ายชีวิต [หงส์ดำ] นอนสงบนิ่งอยู่ในคลัง

ขอเพียงทุ่มเงินออกไปหนึ่งแสน ก็สามารถทำให้เครือบริษัทยักษ์ใหญ่ระดับแสนล้านข้ามชาติต้องน้ำตาตกในชั่วข้ามคืน และเผชิญกับมหันตภัยระดับมหากาพย์ได้แล้ว

นี่สิถึงจะเรียกว่าคลังสำรองทางยุทธศาสตร์ระดับอาวุธนิวเคลียร์

เมื่อมองไปยังซุนลี่ซินที่อยู่ฝั่งตรงข้ามอีกครั้ง

หลังจากหมอกควันสีดำแกมแดงถูกดึงออกไป เหนือศีรษะของซุนลี่ซินก็เหลือเพียงป้ายชีวิตสีทองเข้มที่เปล่งประกายเจิดจ้าเพียงอันเดียว: [อัจฉริยะทางการเงิน]

ซุนลี่ซินสะท้านไปทั้งตัว เขาสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงอันน่าอัศจรรย์ที่เกิดขึ้นกับร่างกาย

ความรู้สึกอึดอัดแทบหายใจไม่ออกที่กดทับอยู่เหนือศีรษะมาเนิ่นนาน รวมทั้งลางสังหรณ์ว่าเคราะห์ร้ายกำลังจะมาเยือน จู่ ๆ ก็มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย

สมองปลอดโปร่งโล่งสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ข้อมูลสลิปบันทึกการซื้อขายกว่าหมื่นใบที่เคยทบทวนวิเคราะห์ไว้ก่อนหน้านี้จัดหมวดหมู่อย่างเป็นระเบียบในหัวโดยอัตโนมัติ กระทั่งความไวต่อตัวเลขก็เฉียบคมขึ้นหลายระดับในชั่วพริบตา