ตอนที่ 30 เหมาเรียบซูเปอร์คาร์ห้าสิบล้าน! เซลล์สาวขาอ่อนจนอยากเสนอตัวฟรี!

ซุนลี่ซินก้มมองมือทั้งสองข้างของตน ปลายนิ้วที่เคยสั่นระริก บัดนี้กลับนิ่งสนิทโดยสิ้นเชิง

"คุณทำอะไรกับผมกันแน่?" ซุนลี่ซินเงยหน้าขึ้นขวับ จ้องมองหลินเจ๋อตรงหน้า

"ไม่ต้องสนใจหรอกว่าผมทำอะไร คุณแค่รู้ไว้ว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณจะขายอะไรก็ไม่มีทางขาดทุนอีกแล้ว"

หลินเจ๋อหันหลังแล้วเดินขึ้นบันไดไป

ซุนลี่ซินรีบก้าวตามไปติด ๆ สัมผัสได้ว่าฝีเท้าเบาและคล่องแคล่วขึ้นกว่าเดิมมาก

ทั้งสองเดินมาถึงถนนเลียบสะพานข้ามแม่น้ำ

ลัมโบร์กีนีคันโตสีดำด้านที่จอดอยู่ริมทาง ดึงดูดสายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมาไม่น้อย

หลินเจ๋อดึงเปิดประตูรถ

"พรุ่งนี้เช้า ไปจดทะเบียนบริษัทบังหน้าแล้วเปิดบัญชีนิติบุคคลซะ เงินทุนหนึ่งพันล้านจะเข้าพอร์ตทั้งหมดก่อนบ่ายสามโมง"

ซุนลี่ซินยืนโต้ลมพลางมองหลินเจ๋อ "แล้วสถานที่เทรดล่ะครับ? ห้องใต้ดินที่ผมอยู่ตอนนี้ยังแทบจะค้างค่าเช่าอยู่เลย งานสายการเงินจำเป็นต้องใช้เครือข่ายไฟเบอร์ออปติกระดับท็อป ค่าความหน่วงของข้อมูลต่างกันแค่หนึ่งมิลลิวินาที ก็อาจเกิดสลิปเพจจนเสียหายเป็นหลักแสนได้เลยนะ"

หลินเจ๋อหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรหาริชาร์ด

"ท่านครับ" เสียงของริชาร์ดดังขึ้นผ่านบลูทูธในรถอย่างชัดถ้อยชัดคำ

หลินเจ๋อวางมือบนพวงมาลัย "เคลียร์ห้องว่างฝั่งทิศใต้บนชั้นสามของคฤหาสน์ให้เรียบร้อย ก่อนคืนนี้ ปรับปรุงให้เป็นห้องเทรดการเงินระดับท็อป"

"ต้องการสเปกแบบไหนครับท่าน"

หลินเจ๋อเอียงหน้าชำเลืองมองซุนลี่ซินแวบหนึ่ง

ซุนลี่ซินรีบพูดแทรกขึ้นมาทันที รัวคำพูดเป็นชุดด้วยความคลั่งไคล้ในสายอาชีพ "เวิร์กสเตชันสเปกท็อปอย่างน้อยหกเครื่อง จอมอนิเตอร์ไร้ขอบระดับ 4K ถนอมสายตาอย่างน้อยสิบสองจอ เดินสายเครือข่ายความเร็วสูงระดับองค์กรแบบแยกสายอิสระระดับกิกะบิตสองสาย พร้อมเครื่องสำรองไฟ UPS"

"ได้ยินชัดเจนไหม" หลินเจ๋อพูดใส่ไมโครโฟน

"ชัดเจนมากครับ อุปกรณ์ทั้งหมดจะถูกนำมาติดตั้งและทดสอบระบบให้เสร็จสิ้นภายในสองชั่วโมง" ริชาร์ดตอบรับโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

สัญญาณสายถูกตัดไป

ซุนลี่ซินกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก

เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เขายังเป็นแค่คนไร้ค่าที่แทบไม่มีปัญญาแม้แต่จะไปนอนใต้สะพาน

พริบตาเดียว นอกจากหนี้สินจะหมดเกลี้ยงแล้ว ยังจะได้คุมพอร์ตเงินทุนถึงหนึ่งพันล้าน ซ้ำยังจะได้ไปทำงานในคฤหาสน์อะไรนั่นอีก

"กลิ่นตัวคุณแรงเกินไปแล้ว" หลินเจ๋อลดกระจกรถลง พลางปรายตามองซุนลี่ซิน แล้วกดโทรศัพท์มือถือสองสามที

ติ๊ง

โทรศัพท์เครื่องเก่าบุโรทั่งในกระเป๋าของซุนลี่ซินส่งเสียงเตือน

เขาหยิบขึ้นมาดู พบว่ามีเงินหนึ่งแสนหยวนโอนเข้าบัญชีอาลีเพย์

"ไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ดูเป็นผู้เป็นคน เงินหนึ่งแสนนี้เป็นค่าตั้งตัวของคุณ" หลินเจ๋อสตาร์ตเครื่องยนต์ "บ่ายสองโมง เจอกันที่ซิงไห่ซูเปอร์คาร์คลับ มาสายไม่รอ"

เสียงเครื่องยนต์แผดคำรามกึกก้อง

ลัมโบร์กีนีพุ่งทะยานออกจากทางคู่ขนาน กลืนหายไปกับกระแสจราจรบนถนนสายหลักในพริบตา

ซุนลี่ซินกำโทรศัพท์แน่น จ้องมองยอดเงินคงเหลือหนึ่งแสนหยวนบนหน้าจอ ยืนนิ่งโต้ลมริมแม่น้ำอยู่นานถึงห้านาทีเต็ม

ก่อนจะหันหลังขวับ แล้ววิ่งหน้าตั้งตรงไปยังห้างสรรพสินค้าที่ใกล้ที่สุดทันที

บ่ายสองโมง

ซิงไห่ซูเปอร์คาร์คลับ

หลินเจ๋อจอดรถเข้าช่องจอดเฉพาะ แล้วเปิดประตูก้าวลงมา

ผู้จัดการล็อบบี้สายตาไว มองเห็นลัมโบร์กีนีสีดำด้านคันคุ้นตานี้มาแต่ไกล

นี่คือเทพเจ้าแห่งโชคลาภที่ถูกกล่าวขานถึงมากที่สุดในคลับตลอดทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมา คุณชายมหาเศรษฐีระดับท็อปผู้กวาดซื้อซูเปอร์คาร์หลักสิบล้านได้โดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา

หลินเจ๋อก้าวผ่านประตูหมุนเข้ามา โจวลี่ในชุดทำงานกระโปรงทรงสอบสีดำก็รีบปรี่เข้ามาต้อนรับทันที

ชายกระโปรงสั้นกว่าคราวก่อนไปอีกหนึ่งคืบ เรียวขาบนรองเท้าส้นสูงทั้งตรงและเพรียวยาว

คอเสื้อของโจวลี่คว้านลึกมาก ป้ายชื่อติดอยู่ในตำแหน่งที่ดึงดูดสายตาได้อย่างพอดิบพอดี

"คุณชายหลินคะ" น้ำเสียงของโจวลี่หวานหยดย้อย ร่างกายแทบจะเบียดแนบชิดแขนของหลินเจ๋อ "วันนี้คุณมาไม่เห็นบอกล่วงหน้าเลยนะคะ ไม่อย่างนั้นฉันคงออกไปรับคุณถึงหน้าประตูแล้วแท้ ๆ"

ยอดขายของหลินเจ๋อคราวก่อน แค่ค่าคอมมิชชันก็ทำให้เธอเอาไปคุยโวโอ้อวดกับเพื่อนร่วมอาชีพได้ทั้งสัปดาห์

วันนี้พอเห็นพระพุทธรูปทองคำองค์นี้เสด็จมาโปรดอีกครั้ง เธอก็ตื่นเต้นจนไม่สนแม้กระทั่งข้าวเที่ยง รีบเติมหน้าให้เป๊ะที่สุดแล้ววิ่งลงมาชั้นล่างทันที

หลินเจ๋อดึงแขนออก แล้วเดินตรงไปนั่งลงบนโซฟาหนังแท้ในโซนพักผ่อน

"มาซื้อรถไว้ขับเล่นสักสองสามคัน"

ดวงตาของโจวลี่เป็นประกายวาววับ รีบรินกาแฟสดบดใหม่ สองมือประคองมาวางตรงหน้าหลินเจ๋อ

"ครั้งนี้คุณชายหลินอยากดูรถรุ่นไหนคะ? ที่ร้านเราเพิ่งมีรถพร้อมส่งมอบเข้ามาล็อตหนึ่ง รุ่นลิมิเต็ดของแต่ละแบรนด์มีครบเลยค่ะ"

เธอโน้มตัวลงพลางเอ่ยแนะนำ

มุมนี้ผ่านการกะระยะมาอย่างเชี่ยวชาญ ไม่เพียงอวดทรวดทรงองค์เอวได้เต็มตา แต่ยังดูไม่จงใจจนเกินไปอีกด้วย

หลินเจ๋อไม่แม้แต่จะปรายตามองลูกไม้ตื้น ๆ พลางเคาะข้อนิ้วลงบนโต๊ะหินอ่อน

"ไม่ต้องดู เอาตามที่ผมบอก"

"ได้ค่ะคุณชายหลิน!" โจวลี่รีบหยิบแท็บเล็ตออกมา นิ้วแตะค้างอยู่บนหน้าจอ เตรียมพร้อมจดทุกรายละเอียดอย่างเต็มที่

"โรลส์-รอยซ์สองคัน แฟนทอมหนึ่งคัน คัลลิแนนหนึ่งคัน" หลินเจ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

มือของโจวลี่สั่นระริก แท็บเล็ตเกือบจะหลุดมือร่วงลงพื้น

เปิดปากมาก็เอาโรลส์-รอยซ์สองคันเลยเหรอ? นี่กะจะมาเหมาสต็อกเลยรึไง!

"ไม่มีปัญหาค่ะ! ทั้งสองรุ่นนี้มีรถพร้อมส่งมอบเลย คุณชายต้องการสีตัวถังกับเบาะภายในแบบไหนเป็นพิเศษไหมคะ?" เธอพยายามสะกดกลั้นความตื่นเต้นในน้ำเสียงอย่างสุดชีวิต

"คัลลิแนนเอาสีดำ แฟนทอมเลือกโทนเรียบหรูดูสุขุม อย่าเอาพวกคู่สีฉูดฉาดตา"

หลินเจ๋อคิดดูแล้ว คนในคฤหาสน์อวิ๋นติ่งมีตั้งร้อยกว่าชีวิต เวลาเดินทางมีแค่รถเก่าไม่กี่คัน คงไม่สมฐานะเท่าไหร่

"เอารถตู้อีกสักสองสามคันด้วย เลกซัส LM ตัวท็อป เอามาก่อนห้าคัน มีรถเลยไหม"

โจวลี่สูดหายใจเข้าลึก รู้สึกราวกับอากาศทั่วทั้งห้องโถงเบาบางลงไปถนัดตา

เลกซัส LM ตัวท็อปห้าคัน คำนวณดูแล้วก็ปาเข้าไปอีกหลายล้านหยวน

นี่มันอภิมหาเศรษฐีระดับไหนกัน ถึงได้ซื้อรถเหมือนซื้อผักกาดขาวตามตลาดสดแบบนี้?

"มีค่ะ! ขอแค่คุณชายหลินต้องการ ต่อให้ที่นี่ไม่มีรถ หนูก็จะรีบประสานงานดึงรถข้ามเขตมาให้ทันที รับรองว่าเดินเรื่องเอกสารเสร็จครบทุกคันภายในวันนี้แน่นอนค่ะ!"

ลมหายใจของเธอเริ่มหอบถี่ขึ้น

โรลส์-รอยซ์สองคัน รถตู้ตัวท็อปอีกห้าคัน

ถ้าปิดยอดนี้ได้ แค่ค่าคอมมิชชันวันนี้วันเดียวก็เทียบเท่ากับเงินเดือนที่คนอื่นต้องทำงานถึงสิบปีแล้ว!

"โอเค เอาตามนี้" หลินเจ๋อยกกาแฟขึ้นจิบ "คราวที่แล้วลาเฟอร์รารีคันนั้นยังไม่ได้ขายออกไปใช่ไหม รวมคันนั้นไปด้วยเลย"

โจวลี่ถึงกับอึ้งสนิทไปแล้ว

คราวก่อนหลินเจ๋อซื้อลัมโบร์กีนีไป เธอนึกว่าเขาไม่สนใจแบรนด์เฟอร์รารีเสียอีก นึกไม่ถึงว่าผ่านไปไม่ถึงสัปดาห์ เขาจะกวาดไปอีกคันหน้าตาเฉย!

พอรวมลาเฟอร์รารีคันนั้นเข้าไปด้วย ยอดรวมของบิลนี้ก็พุ่งเฉียดห้าสิบล้านหยวนแล้ว!

สองขาของโจวลี่เริ่มอ่อนระทวยไปหมด

ปกติเธอคลุกคลีอยู่ในวงการซูเปอร์คาร์ เจอพวกหน้าใหญ่ใจไม่ถึงมานักต่อนัก

พวกนั้นควงเน็ตไอดอลมาซื้อรถสปอร์ตคันเล็กๆ สักคัน ยังต่อราคายึกยักอยู่นานสองนาน แถมยังต้องขอผ่อนจ่ายอีกต่างหาก

แต่คนตรงหน้านี้กลับทุ่มเงินหลายสิบล้านได้โดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา

เธอมองใบหน้าหล่อเหลาอ่อนเยาว์ของหลินเจ๋อ ไฟปรารถนาในใจลุกโชนจนแทบล้นทะลัก นึกอยากจะขึ้นเตียงกับเขาตรงนี้เสียให้รู้แล้วรู้รอด

ถ้าได้เกาะคนแบบนี้ไว้ ต่อให้ต้องเป็นแค่นกน้อยในกรงทองที่เปิดเผยตัวไม่ได้ ชาตินี้ก็คุ้มค่าเกินพอแล้ว

โจวลี่รวบรวมความกล้า เดินอ้อมโต๊ะน้ำชาไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาข้างกายหลินเจ๋อทันที

ทั้งสองนั่งชิดกันจนแทบไร้ช่องว่าง กลิ่นน้ำหอมอบอวลผสมผสานเข้ากับกลิ่นกาแฟกรุ่น

"คุณชายหลินคะ..." โจวลี่กดเสียงลงต่ำ ปลายนิ้วแตะลงบนชายเสื้อคลุมของหลินเจ๋อแผ่วเบาคล้ายไม่ได้ตั้งใจ "สัญญาซื้อขายต้องใช้เวลาเตรียมสักพักค่ะ กว่าเอกสารจะเสร็จเรียบร้อยคงดึกมาก คืนนี้ให้หนูเลี้ยงข้าวคุณชายสักมื้อนะคะ ถือเป็นการขอบคุณที่คุณช่วยอุดหนุนยอดขายให้หนูขนาดนี้"