ตอนที่ 60 ขู่ผู้จัดการธนาคารระดมสองพันล้าน! แผนการใหม่ของหลินเจ๋อ!

ภายในห้องประธานกรรมการชั้นบนสุดของตึกสำนักงานใหญ่ฉางเซิ่งเรียลเอสเตท

ฉู่ฉางเฟิงจ้องมองเอกสารสองฉบับตรงหน้าด้วยความโกรธจัดจนหน้าอกกระเพื่อมไหว ก่อนจะตวัดมือปัดถ้วยชาบนโต๊ะร่วงกระแทกพื้นจนแตกกระจายเกลื่อน

รองประธานและพนักงานฝ่ายการเงินต่างตกใจจนยืนตัวลีบอยู่มุมห้อง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

"ไสหัวออกไปให้หมด!" ฉู่ฉางเฟิงชี้นิ้วไปที่ประตูพลางตะคอกลั่น

คนกลุ่มนั้นราวกับได้รับอภัยโทษ ต่างพากันกุลีกุจอร้อนรนออกจากห้องทำงาน พร้อมกับรีบดึงประตูปิดตามหลัง

ภายในห้องทำงานเหลือเพียงฉู่ฉางเฟิงอยู่ตามลำพัง

เขาปลดเนกไทออก ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่

กระแสเงินสดขาดมือไปถึงสองพันล้าน นี่มันทางตันชัด ๆ

ถึงอย่างนั้นฉู่ฉางเฟิงก็นับว่าผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ แล้วหันไปมองโทรศัพท์ตั้งโต๊ะแบบเข้ารหัสตรงมุมโต๊ะทำงาน

นี่คือสายเฉพาะผ่านเครือข่ายภายใน เชื่อมตรงไปยังเซฟเฮาส์และคลับส่วนตัวหลายแห่งที่เขาจัดเตรียมไว้ด้านนอก

เขาคว้าหูโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์อย่างรวดเร็ว

สัญญาณรอสายดังขึ้นเพียงสองครั้ง ปลายสายก็กดรับ

"ฮัลโหล ใครน่ะ" ปลายสายส่งเสียงถามมาอย่างหงุดหงิด

"เหล่าหลิว ฉันเอง" ฉู่ฉางเฟิงกดเสียงต่ำ "อย่าเพิ่งวางสาย ฟังฉันพูดให้จบก่อน!"

ปลายสายชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนน้ำเสียงจะเปลี่ยนเป็นระแวดระวังขึ้นมาทันที "ประธานฉู่ ตอนนี้คุณเป็นตัวปัญหาใหญ่เลยนะ โทรหาผมทำไม"

"ฉันถามคำเดียว เงินกู้สามพันล้านที่ฉางเซิ่งกู้จากธนาคารเจี้ยนโจวของนาย นายยังอยากได้คืนอยู่ไหม" ฉู่ฉางเฟิงเข้าประเด็นตรง ๆ

เสียงของผู้จัดการหลิวแหลมสูงขึ้นทันควัน "หมายความว่ายังไง คุณคิดจะชักดาบเหรอ"

"วันนี้ธนาคารพาณิชย์เจียงเฉิงบุกมาทวงหนี้สองพันล้าน บัญชีทั้งหมดของฉันตอนนี้ถูกอายัดเกลี้ยง ไม่มีปัญญาหาเงินก้อนนี้มาได้หรอก" ฉู่ฉางเฟิงกัดฟันพูด "ถ้าก่อนบ่ายสองวันนี้ฉันจ่ายคืนไม่ได้ ฉางเซิ่งเรียลเอสเตทก็จะต้องพังครืนเป็นลูกโซ่"

ปลายสายเงียบกริบไปทันที

ฉู่ฉางเฟิงเพิ่มน้ำหนักการข่มขู่ "เหล่าหลิว ถ้าฉางเซิ่งล้ม ที่ดินค้ำประกันที่พวกนายถืออยู่ก็กลายเป็นสินทรัพย์ด้อยคุณภาพทั้งหมด หนี้เสียสามพันล้าน เก้าอี้ผู้จัดการธนาคารอย่างนายจะรับไหวเหรอ"

"คุณขู่ผมเหรอ!" ผู้จัดการหลิวโมโหขึ้นมา

"นี่ไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือเรื่องจริง!" ฉู่ฉางเฟิงตบโต๊ะดังปัง "ตอนนี้คนที่จะช่วยฉางเซิ่งได้มีแค่พวกนายเท่านั้น! นายติดต่อไปหาเหล่าซุนแห่งธนาคารไห่ฟา กับเหล่าจางแห่งธนาคารหนงซาง พวกนายสามแห่ง หามาให้ฉันคนละเจ็ดร้อยล้าน! รวมเป็นสองพันหนึ่งร้อยล้าน โอนเข้าบัญชีเงินสำรองต่างประเทศของฉันที่ไม่ถูกจับตาอยู่!"

"คุณบ้าไปแล้ว! เวลาแบบนี้ขืนพวกเราปล่อยกู้ผิดระเบียบ โดนตรวจเจอขึ้นมาก็ตายเหมือนกัน!"

"ถ้าพวกนายไม่ปล่อยกู้ วันนี้พวกนายก็ต้องตาย!" ฉู่ฉางเฟิงเค้นเสียงแหบพร่า "แค่อุดเงินสองพันล้านนี้ให้ได้ ไล่ธนาคารเจียงเฉิงกลับไป ฐานของฉางเซิ่งก็จะยังประคองไว้ได้ ทางฝั่งสืบสวนคดีเศรษฐกิจฉันจะเอาเงินไปจัดการเอง ทุกคนลงเรือลำเดียวกันหมดแล้ว ถ้าเรือจม ก็อย่าหวังว่าจะมีใครรอด!"

ผู้จัดการหลิวที่ปลายสายหายใจหอบหนัก ผ่านไปเต็มหนึ่งนาทีกว่าจะยอมเอ่ยปาก

"ส่งเลขบัญชีมา เงินจะเข้าช้าที่สุดไม่เกินบ่ายโมงครึ่ง เหล่าฉู่ คุณภาวนาให้ตัวเองรอดวิกฤตนี้ไปให้ได้เถอะ ไม่อย่างนั้นต่อให้เป็นผี ฉันก็ไม่ปล่อยคุณไว้แน่!"

สัญญาณตัดสายดังตู๊ด ๆ ลอยมา

ฉู่ฉางเฟิงวางสายลง แผ่นหลังเสื้อเชิ้ตเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ

หมากตานี้เสี่ยงอันตรายยิ่งนัก เท่ากับเป็นการมัดธนาคารอีกสามแห่งขึ้นรถศึกของฉางเซิ่งไปด้วยกัน

ต่อให้รอดพ้นด่านนี้ไปได้ ธนาคารทั้งสามแห่งก็คงไม่มองหน้าเขาดี ๆ แน่

แต่นอกจากวิธีนี้ เขาก็ไม่มีหนทางอื่นให้เลือกเดินแล้ว

......

คฤหาสน์อวิ๋นติ่ง ห้องหนังสือชั้นสอง

โจวเหย่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ หน้าจอถูกแบ่งเป็นหน้าต่างมอนิเตอร์กว่าสิบหน้าต่าง เสียงรัวแป้นพิมพ์ดังก้องไม่ขาดสาย

"บอสครับ มีความเคลื่อนไหวแล้ว" โจวเหย่หยุดมือ หันไปมองหลินเจ๋อที่นั่งอยู่บนโซฟา

หลินเจ๋อได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้น "ว่ามา"

"จู่ ๆ บัญชีเงินสำรองลับในต่างประเทศของฉางเซิ่งเรียลเอสเตทก็ถูกเปิดใช้งานครับ" โจวเหย่เปิดหน้าต่างแสดงรายการเดินบัญชีขึ้นมา "เมื่อกี้มีเงินก้อนใหญ่สามยอดทยอยโอนเข้ามา รวมแล้วสองพันหนึ่งร้อยล้านพอดี"

อาผีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วมุ่น "ตาแก่นี่ไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหนกัน"

โจวเหย่ชี้ไปยังข้อมูลผู้โอนเงินบนหน้าจอ "ธนาคารเจี้ยนโจว ธนาคารไห่ฟา ธนาคารเพื่อการเกษตรและพาณิชย์เจียงเฉิง ผู้จัดการของสามธนาคารนี้สมองมีปัญหาหรือเปล่าครับ ถึงได้กล้าอัดฉีดเงินต่อลมหายใจให้ฉู่ฉางเฟิงในเวลาแบบนี้ พวกเขาไม่กลัวเงินสูญเปล่าหรือไง"

หลินเจ๋อเอนหลังพิงพนักโซฟา

"ไม่ใช่สมองมีปัญหา แต่โดนบีบจนมุมต่างหาก" หลินเจ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ยอดเงินกู้ของฉางเซิ่งในสามธนาคารนี้น่าจะมหาศาล ฉู่ฉางเฟิงกำลังเอาความเป็นความตายของฉางเซิ่งไปขู่พวกเขา ถ้าไม่ให้เงิน ก็พังไปด้วยกันทั้งหมด"

โจวเหย่เกาหัว "งั้นที่พวกเราดึงเงินกู้สองพันล้านกลับมา ก็โดนเขาแก้ทางได้แล้วเหรอครับ"

"แก้ทางงั้นเหรอ" หลินเจ๋อหัวเราะในลำคอ "ยิ่งถมเงินสองพันล้านลงไป รูรั่วของฉางเซิ่งก็ยิ่งขยายใหญ่ขึ้น ฉู่ฉางเฟิงผลาญเส้นสายและไพ่ตายใบสุดท้ายไปจนหมดแล้ว ตอนนี้สามธนาคารนั้นก็พลอยกลายเป็นมดบนกระทะร้อนไปด้วย"

หลินเจ๋อลุกขึ้นเดินไปริมหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ทอดสายตามองทิวทัศน์ของเจียงเฉิงที่อยู่ไกลออกไป

"แต่เกมน่ะเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ถ้าแม้แต่รอบแรกยังยื้อไว้ไม่อยู่ มันก็น่าเบื่อเกินไปแล้ว"

โจวเหย่ถูมือไปมาก่อนจะวางลงบนคีย์บอร์ดอีกครั้ง "บอส ขั้นต่อไปเราจะเล่นยังไงดีครับ จะส่งหลักฐานที่สามธนาคารนี้ปล่อยกู้ผิดกฎหมายให้คณะกรรมการกำกับดูแลการธนาคารและประกันภัยเลยไหมครับ"

"อย่าเพิ่งทำให้ทางการตื่นตูม" หลินเจ๋อหันกลับมา "ตอนนี้ฉู่เส้าเจี๋ยอยู่ที่ไหน"

โจวเหย่สลับภาพจากกล้องวงจรปิดขึ้นหน้าจอทันที

"ถูกฉู่ฉางเฟิงขังไว้ในวิลล่าครับ มือถือกับคอมพิวเตอร์โดนยึดหมด ข้างนอกมีบอดี้การ์ดสี่คนเฝ้าตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ตอนนี้ไอ้เด็กนี่กำลังปาข้าวของอาละวาดอยู่เลย"

หลินเจ๋อเคาะนิ้วลงบนขอบหน้าต่างเบา ๆ

ไอ้สวะฉู่เส้าเจี๋ยคนนี้คือจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของตระกูลฉู่

ขอแค่เขาก่อเรื่องข้างนอก ฉู่ฉางเฟิงก็ต้องคอยพะวงตามล้างตามเช็ดไม่รู้จบ

"เงินสามร้อยล้านที่ฉู่เส้าเจี๋ยติดอยู่ เจ้าหนี้คือใคร" หลินเจ๋อถาม

โจวเหย่รัวแป้นพิมพ์ไม่กี่ครั้งแล้วดึงแฟ้มข้อมูลขึ้นมา "เป็นคนคุมยอดชิปทางฝั่งโน้นชื่อซ่างจวีครับ มีลูกน้องเป็นพวกนักเลงกลุ่มหนึ่ง ฝีมือโหดเหี้ยมมาก"

"ตอนนี้คนของซ่างจวีอยู่ที่ไหน"

"มีลูกกระจ๊อกสองสามคนอยู่ในเจียงเฉิง น่าจะมาคอยจับตาดูฉู่เส้าเจี๋ยโดยเฉพาะครับ"

หลินเจ๋อพยักหน้าเล็กน้อย

"ใช้เบอร์เสมือนส่งข้อความไปหาซ่างจวี" หลินเจ๋อสั่งการ "บอกว่าฉางเซิ่งเรียลเอสเตทกำลังจะล้มละลายและถูกชำระบัญชีแล้ว ถ้ายังไม่รีบมาทวงหนี้ ตระกูลฉู่ก็จะไม่เหลืออะไรให้แม้แต่ขนเส้นเดียว"

สองมือของโจวเหย่รัวบนแป้นพิมพ์ พลางตอบรับอย่างตื่นเต้น "รับทราบครับ! ยืมดาบฆ่าคน แผนนี้เด็ดขาดจริง ๆ!"

ข้อความปลอมถูกส่งผ่านโหนดเครือข่าย ตรงเข้าโทรศัพท์มือถือของซ่างจวีอย่างแม่นยำ

หลินเจ๋อหันไปมองอาผี

"แจ้งฉินเทียนหมิง" หลินเจ๋อกำชับ "ให้เขาหาคนหน้าใหม่สักสองสามคน ในเมื่อคนของซ่างจวีอยู่ในเจียงเฉิง ก็ต้องมีคนคอยนำทาง อำนวยความสะดวกให้พวกเขาหน่อย"

อาผีพยักหน้ารับคำ แล้วหันหลังเดินออกจากห้องไปโทรศัพท์ทันที

โจวเหย่ส่งข้อความเสร็จก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "บอสครับ คนของซ่างจวีไม่ได้มีศีลธรรมอะไรหรอก แม้จะไม่กล้าทำอะไรเกินเลยนัก แต่เรื่องสาดสีขึงป้ายประท้วงคงเลี่ยงไม่พ้นแน่"

"เรื่องครึกครื้นขนาดนี้ ต้องให้มีคนมุงดูด้วยสิ" หลินเจ๋อยิ้มพลางเอ่ย "ส่งข่าวให้เสิ่นเนี่ยนเวย เธอรู้ว่าต้องทำยังไง"