ตอนที่ 86 ซูเปอร์คอมพิวเตอร์แทรกคิว! ป้ายชีวิตสีทองกลับยังไม่เปิดใช้งาน!

ในห้องหนังสือ

หลินเจ๋อจ้องจุดแสงสีทองที่กะพริบอยู่บนแผนที่โฮโลแกรม

เขตใต้ของเจียงเฉิง สถานกักกันแห่งที่หนึ่งประจำสำนักงานตำรวจเมือง

[สัญชาตญาณยมทูต (ทอง): สัมผัสที่หกขั้นสุดยอดที่ผ่านการขัดเกลาจากการเฉียดเส้นตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า สามารถแจ้งเตือนวิกฤตได้อย่างแม่นยำเด็ดขาดล่วงหน้าสามวินาทีก่อนภัยอันตรายถึงชีวิตจะมาถึง]

ของแบบนี้ดันไปอยู่บนตัวผู้ต้องสงสัยในสถานกักกัน ช่างดูขัดแย้งกันสิ้นดี

เขาหยิบวิทยุสื่อสารบนโต๊ะขึ้นมา

"โจวเหย่ ขึ้นมาที่ชั้นสอง"

ไม่ทันถึงครึ่งนาที โจวเหย่ก็ลากรองเท้าแตะวิ่งเข้ามาในห้องหนังสือ บนเสื้อผ้ายังมีคราบฝุ่นจากห้องเซิร์ฟเวอร์ใต้ดินเกาะอยู่

"บอส มีงานใหม่เหรอครับ" โจวเหย่เอ่ยพลางถูมือไปมา

หลินเจ๋อหันหน้าจอคอมพิวเตอร์ไปทางเขา บนนั้นแสดงพิกัดของสถานกักกันแห่งที่หนึ่งประจำสำนักงานตำรวจเมือง

"ผมต้องการเจอคนคนหนึ่งที่อยู่ในนั้น" หลินเจ๋อเคาะโต๊ะ "ไปจัดการสร้างตัวตนเพื่อเข้าไปอย่างถูกกฎหมาย ไม่จำเป็นต้องรบกวนตระกูลเสิ่นกับตระกูลฉิน"

โจวเหย่เหลือบมองที่อยู่แล้วฉีกยิ้มร่า

"เรื่องแค่นี้เองครับ บอสรอผมสักห้านาที"

โจวเหย่คว้าโน้ตบุ๊กเครื่องสำรองในห้องหนังสือมาทันที จัดการเชื่อมต่อเข้ากับอาร์เรย์ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่ชั้นใต้ดินชั้นสาม แล้วรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ไม่หยุด

"ถ้าเดินเรื่องตามขั้นตอนปกติคงไม่ทันการ แถมยังทิ้งร่องรอยง่ายด้วยครับ" โจวเหย่พิมพ์โค้ดไปพลางรายงานไปพลาง "ผมจะสร้างสถานะให้คุณเป็นหุ้นส่วนระดับสูงของสำนักงานกฎหมายชั้นนำในเยี่ยนจิง ผูกเลขบัตรเข้ากับฐานข้อมูลของระบบยุติธรรมโดยตรง แล้วแทรกคิวนัดเข้าพบด่วนลงในระบบภายในของสถานกักกันเลยครับ"

หลินเจ๋อมองดูอีกฝ่ายลงมือ

"จะไม่ไปสะกิดสัญญาณเตือนภัยใช่ไหม"

"วางใจได้เลยครับ" โจวเหย่เคาะปุ่มเอนเทอร์ "พลังการประมวลผลของอาร์เรย์ชุดนี้เหลือเฟือมาก ผมเจาะเข้าไปก็เหมือนเดินเข้าบ้านตัวเอง วงจรข้อมูลปิดสนิทสมบูรณ์แบบครับ"

สิบนาทีต่อมา รถโรลส์-รอยซ์สีดำก็แล่นออกจากคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง

อาผีทำหน้าที่ขับรถอยู่ด้านหน้า ส่วนหลินเจ๋อนั่งอยู่เบาะหลัง ในมือถือเอกสารสำนวนคดีที่โจวเหย่เพิ่งพิมพ์ออกมา

เจ้าของสำนวนคดีชื่อเจียงเหยียน อายุยี่สิบปี เป็นนักศึกษาชั้นปีที่สองของมหาวิทยาลัยโปลีเทคนิคเจียงเฉิง

ประวัติขาวสะอาด ไม่มีประวัติอาชญากรรม แม้แต่บันทึกทำผิดกฎจราจรก็ยังไม่มี

เมื่อสามวันก่อน เจียงเหยียนกับแฟนสาวไปกินมื้อดึกที่ร้านแผงลอยหลังมหาวิทยาลัย นักเลงโต๊ะข้าง ๆ สองสามคนที่เมาแอ๋เดินเข้ามาแทะโลมและยื้อยุดแฟนสาวของเขา

เจียงเหยียนคว้าขวดเบียร์แถวนั้นได้ก็เปิดฉากตะลุมบอนกับอีกฝ่ายทันที

ปรากฏว่าอีกฝ่ายมีคนมากกว่า เจียงเหยียนจึงถูกรุมซ้อมจนน่วม

ซ้ำร้าย หัวโจกของพวกนักเลงชื่อหวังเปียว ยังมีพี่ชายเป็นผู้มีอิทธิพลชื่อดังในเขตใต้

หวังเปียวจึงใช้เส้นสายเล่นงานตลบหลัง

ตอนนี้รูปคดีกลายเป็นว่าเจียงเหยียนเป็นฝ่ายหาเรื่อง ทั้งยังพกอาวุธทำร้ายร่างกายผู้อื่น ทำให้ถูกควบคุมตัวดำเนินคดีอาญาทันที และกำลังเผชิญโทษจำคุกเริ่มต้นสามปี

หลินเจ๋อพลิกอ่านกระดาษไม่กี่แผ่นนั้นจนจบแล้วโยนไว้ข้างตัว

เรื่องวิวาทซ้ำซากแบบนี้มีให้เห็นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน แต่ป้ายชีวิตสีทองบนตัวเจียงเหยียนนี่สิ มันเกิดขึ้นมาได้อย่างไรกันแน่?

สถานกักกันแห่งที่หนึ่งประจำสำนักงานตำรวจเมือง

รถโรลส์-รอยซ์แล่นมาจอดเทียบหน้าประตูใหญ่

หลินเจ๋อสวมสูทสีดำคัตติ้งเนี้ยบพอดีตัว โดยมีอาผีถือกระเป๋าเอกสารเดินตามหลัง

ตำรวจติดอาวุธที่เฝ้าประตูก้าวเข้ามาตรวจสอบตัวตน

"หลินเจ๋อ สำนักงานกฎหมายจวินเหอแห่งเยี่ยนจิงครับ" หลินเจ๋อยื่นบัตรอิเล็กทรอนิกส์ที่โจวเหย่ปลอมแปลงขึ้นมาให้

ตำรวจติดอาวุธใช้เครื่องสแกนพกพาสแกนดู ข้อมูลยืนยันตัวตนสีเขียวก็เด้งขึ้นมาทันที แม้แต่เวลานัดหมายก็ไม่คลาดเคลื่อนเลยสักนิดเดียว

ประตูใหญ่เปิดออกให้ผ่านเข้าไป

หลังผ่านขั้นตอนการตรวจความปลอดภัยและลงทะเบียนเสร็จสิ้น หลินเจ๋อก็ถูกพาตัวไปยังห้องพบทนายแบบเดี่ยว

มีกระจกกันระเบิดกั้นกลาง ฝั่งตรงข้ามคือโต๊ะเหล็กที่เชื่อมติดกับเก้าอี้เหล็ก

ไม่กี่นาทีต่อมา ประตูเหล็กก็ถูกผลักเปิดออก

ผู้คุมสองคนคุมตัวชายหนุ่มคนหนึ่งเข้ามา

ชายหนุ่มสวมเสื้อกั๊กสีน้ำเงินของสถานกักกัน สองมือถูกใส่กุญแจมือ เบ้าตาขวาบวมปูดเป็นก้อนโต ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำที่ยังไม่จางหาย

เจียงเหยียนนั่งลงบนเก้าอี้เหล็ก กุญแจมือถูกล็อกเข้ากับห่วงเหล็กบนโต๊ะ

ผู้คุมถอยออกไปแล้วปิดประตูลง

หลินเจ๋อเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พลางพินิจมองเจียงเหยียนตรงหน้า

[ติ๊ง! ล็อกเป้าหมาย]

บนจอประสาทตา เหนือศีรษะของเจียงเหยียนปรากฏป้ายชีวิตหลายป้ายลอยเด่นขึ้นมา

[สุขภาพกึ่งแข็งแรง (เทา): เกิดจากการนอนดึกสะสมเป็นเวลานานและขาดการออกกำลังกาย]

[ใจร้อนขี้โมโห (ขาว): ควบคุมอารมณ์ได้ยาก ไม่คำนึงถึงผลลัพธ์ที่จะตามมา]

เมื่อเลื่อนสายตาลงมา แสงสีทองบาดตาก็ปรากฏสู่สายตาในที่สุด

[สัญชาตญาณยมทูต (ทอง)]

แต่ด้านหลังป้ายชีวิตกลับมีหมายเหตุสีแดงกำกับไว้บรรทัดหนึ่ง

[สถานะ: ยังไม่เปิดใช้งาน]

[เงื่อนไขการเปิดใช้งาน: เผชิญวิกฤตความเป็นความตายอย่างแท้จริงหนึ่งครั้ง หรือได้รับการกระตุ้นทางจิตใจในระดับเทียบเท่า เพื่อฝืนทำลายพันธนาการทางพันธุกรรม]

หลินเจ๋อพลันเข้าใจในทันที

มิน่าล่ะ เจ้าเด็กนี่ถึงเป็นแค่นักศึกษาธรรมดาคนหนึ่ง

ป้ายชีวิตรักษาชีวิตระดับท็อปนี้แฝงอยู่ในยีนของเขามาตลอด และยังไม่ตื่นขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย

ถ้าเขาเรียนหนังสือ เรียนจบ แล้วทำงานไปตามขั้นตอนปกติ ป้ายชีวิตสีทองนี้คงไม่มีวันได้เห็นเดือนเห็นตะวันไปตลอดชีวิต

"คุณเป็นใคร" เจียงเหยียนเอ่ยปากก่อนด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง "ทนายที่พ่อแม่ผมจ้างมาเหรอ"

หลินเจ๋อไม่ได้ตอบ เพียงแต่มองดูเขาเงียบ ๆ

เจียงเหยียนบิดข้อมืออย่างหงุดหงิด กุญแจมือกระทบกับห่วงเหล็กส่งเสียงดังกริ๊ก "คุณกลับไปบอกพ่อแม่ผมเถอะว่าอย่าเปลืองเงินเปล่าเลย ฝ่ายตรงข้ามเป็นเจ้าถิ่นเขตใต้ พวกมันกะจะเล่นงานผมให้ตายอยู่แล้ว ผมยอมรับชะตากรรมแล้ว"

"ยอมรับชะตากรรมเหรอ" หลินเจ๋อดึงไมโครโฟนตรงหน้าเข้ามาหาตัวเองเล็กน้อย "เริ่มต้นที่สามปี ออกมาสถานะนักศึกษาก็ไม่เหลือ ต้องแบกประวัติอาชญากรรมติดตัวไปชั่วชีวิต"

เจียงเหยียนขบกรามแน่น ขอบตาเริ่มแดงก่ำ

"แล้วผมจะทำยังไงได้ล่ะ! พวกมันลงมือก่อนแท้ ๆ! มีสิทธิ์อะไรมาจับผม!" เจียงเหยียนตบโต๊ะเหล็กดังปัง "พวกสารเลวนั่นมาลวนลามแฟนผม ผมจะตอบโต้ไม่ได้เลยหรือไง!"

หลินเจ๋อนั่งฟังเขาตะเบ็งเสียงระบายอารมณ์อย่างเงียบ ๆ

พอเจียงเหยียนตะโกนจนเหนื่อย หลินเจ๋อก็ล้วงบุหรี่ที่เหลืออยู่ครึ่งซองออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน ดึงออกมามวนหนึ่งแล้วเลื่อนส่งไปให้

"สูบไหม"

เจียงเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง จ้องมองบุหรี่มวนนั้นตาเขม็ง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง สุดท้ายก็ยื่นมือออกไป

เพราะถูกใส่กุญแจมืออยู่ ท่าทางตอนหยิบบุหรี่ของเขาจึงดูเก้งก้างงุ่มง่าม

หลินเจ๋อหยิบไฟแช็กบนโต๊ะขึ้นมา จุดไฟดัง "แชะ" แล้วยื่นเข้าไปใกล้

เจียงเหยียนสูบเข้าไปคำโต ควันบุหรี่แสบร้อนสำลักเข้าปอดจนไอโขลกอย่างหนัก ไอจนน้ำตาแทบเล็ด

"เมื่อกี้เธอบอกว่ายอมรับชะตากรรม เริ่มต้นสามปี ออกมาแล้วประวัติก็ด่างพร้อย" หลินเจ๋อเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ น้ำเสียงราบเรียบ "พ่อแม่เธอตั้งแผงขายอาหารเช้าที่บ้านเกิดมาสิบปีเพื่อส่งเธอเรียนมหาวิทยาลัยโพลีเทคนิค ถ้าเธอเข้าไปอยู่ข้างในสามปี พวกเขาคงต้องวิ่งเต้นกราบไหว้ขอร้องคนไปทั่ว เอาเงินเก็บก้นถุงทั้งหมดมาถมจนหมดตัว"

มือที่คีบบุหรี่ของเจียงเหยียนสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง

"คุณสืบเรื่องผมเหรอ" เจียงเหยียนเงยหน้าขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง "คุณเป็นใครกันแน่ หวังเปียวส่งคุณมาเล่นงานผมใช่ไหม"

"หวังเปียวยังไม่มีปัญญามาสั่งผมหรอก" หลินเจ๋อเคาะโต๊ะเหล็ก "ฝ่ายตรงข้ามเป็นเจ้าถิ่นเขตใต้ ชื่อหวังเฉียง ส่วนหวังเปียวก็เป็นน้องชายแท้ ๆ ของมัน พวกมันมีทั้งเงินทั้งอิทธิพล นักศึกษาจน ๆ ที่มาจากต่างถิ่นอย่างเธอจะเอาอะไรไปสู้ คำให้การตอนนี้ล้วนเสียเปรียบเธอทั้งหมด แถมกล้องวงจรปิดของร้านอาหารริมทางข้างมหาวิทยาลัยก็ดัน 'บังเอิญ' เสียขึ้นมาพอดีด้วย"

เจียงเหยียนอัดบุหรี่เข้าปอดเฮือกใหญ่ ขอบตายิ่งแดงก่ำขึ้น

"แล้วมันจะทำไมล่ะ ต่อให้ทนายอย่างคุณจะเก่งกาจแค่ไหน จะพลิกดำเป็นขาวได้เหรอ เสกหลักฐานออกมาได้หรือไง"

"ผมไม่ได้มานั่งให้ความรู้ทางกฎหมายกับเธอ แต่ผมมาทำข้อตกลง" หลินเจ๋อสบตาเจียงเหยียน "ขอแค่เธอพยักหน้า ผมรับประกันว่าก่อนสิบโมงเช้าวันพรุ่งนี้ เธอจะได้เดินออกจากประตูบานนี้อย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ประวัติอาชญากรรมถูกล้างเกลี้ยง และยังคงสถานะนักศึกษาไว้ได้เหมือนเดิม"