ตอนที่ 87 ราคาของอิสรภาพ แลกมาด้วยชะตาชีวิตของนาย!

เจียงเหยียนมองหลินเจ๋อราวกับกำลังมองคนบ้า

ดึกดื่นค่อนคืนขนาดนี้ ถ่อมาถึงสถานกักกันแค่เพื่อจะมาคุยโม้เนี่ยนะ?

"ไม่ใช่แค่นั้น สองพี่น้องหวังเฉียงจะไปคุกเข่าโขกหัวขอโทษนายถึงที่มหาวิทยาลัยด้วยตัวเอง" หลินเจ๋อเสริมขึ้นมาอีกประโยค

เจียงเหยียนฟิวส์ขาดทันที เขาขยี้ก้นบุหรี่ดับลงบนโต๊ะอย่างแรง

"คุณมีปัญหาทางสมองหรือเปล่า? คุณรู้ไหมว่าหวังเฉียงกร่างขนาดไหนในเขตใต้? คุกเข่าโขกหัวขอโทษงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!" เจียงเหยียนพูดด้วยสีหน้าหงุดหงิดเต็มทน "แล้วเงื่อนไขล่ะ? คุณจะเอาเงินเท่าไร? ผมขอบอกไว้ก่อนนะ ที่บ้านผมไม่มีเงิน!"

"ไม่เอาเงิน" หลินเจ๋อชี้นิ้วไปที่เจียงเหยียน "ผมต้องการของสิ่งหนึ่งในตัวนาย"

เจียงเหยียนหดคอ ถอยร่นไปด้านหลังโดยไม่รู้ตัว

"อวัยวะเหรอ? ผมบอกไว้เลยนะ ผมยอมติดคุกดีกว่าขายไต!"

"ไม่ใช่อวัยวะ มันคือ 'ความสามารถ' อย่างหนึ่ง หรือจะเรียกว่า 'พรสวรรค์' ก็ได้" น้ำเสียงของหลินเจ๋อราบเรียบ "ของสิ่งนี้ไม่มีผลกระทบต่อชีวิตปัจจุบันของนายเลยแม้แต่น้อย หลังจากนี้นายอยากไปเรียนก็ไปเรียน อยากมีความรักก็มีความรักไป บนตัวจะไม่ทิ้งรอยแผลเป็นไว้เลยแม้แต่รอยเดียว"

เจียงเหยียนฟังแล้วก็งงเป็นไก่ตาแตก

เอาพรสวรรค์งั้นเหรอ? จะเอาไปยังไง? ใช้แฟลชไดรฟ์ก๊อปปี้ไปหรือไง?

คำพูดของคนคนนี้ยิ่งพูดยิ่งเลอะเทอะ แทบไม่ต่างอะไรจากพวกคนทรงเจ้าต้มตุ๋น

ป้ายชีวิตระดับสีทองอย่าง [สัญชาตญาณยมทูต] จะปลดล็อกพันธุกรรมเพื่อเปิดใช้งานได้ ก็ต่อเมื่อต้องผ่านพ้นวิกฤตความเป็นความตายอย่างแท้จริงเท่านั้น

ตอนนี้เจียงเหยียนไม่รู้เลยสักนิดว่าตัวเองมีศักยภาพแบบนี้อยู่ และหลินเจ๋อก็ไม่ได้คิดจะช่วยเปิดใช้งาน เพราะมีตัวแปรมากเกินไป

เขาแค่ต้องการดึงมันออกมาเป็นของตัวเองเท่านั้น

"นายไม่จำเป็นต้องเข้าใจ แค่ตอบตกลงก็พอ" หลินเจ๋อยกแขนขึ้นดูนาฬิกาข้อมือ "ผมให้เวลานายแค่นาทีเดียว ถ้าพ้นหนึ่งนาทีนี้แล้วผมก้าวพ้นประตูไป นายก็เตรียมตัวติดคุกจนแก่ตายได้เลย"

เจียงเหยียนกัดฟันกรอด จ้องหลินเจ๋อเขม็ง

ชายคนนี้สวมสูทหรูหรา คำพูดคำจาดูมั่นใจเต็มเปี่ยม ไม่มีท่าทีเหมือนกำลังล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย

และที่สำคัญที่สุด ตอนนี้เขาจนตรอกไร้ทางไปแล้วจริง ๆ

นอกจากจะเชื่อ "ทนาย" พิลึกคนนี้แล้ว เขายังจะหวังพึ่งใครได้อีก หวังพึ่งความยุติธรรมตามขั้นตอนงั้นเหรอ

"ตกลง!" เจียงเหยียนเงยหน้าขึ้นฉับพลัน แววตาแฝงความเด็ดเดี่ยวเกรี้ยวกราด "ขอแค่คุณช่วยให้ผมออกไปได้อย่างขาวสะอาด ไม่ว่าความสามารถหรือพรสวรรค์บ้าบออะไรที่คุณอยากได้ ผมให้หมด!"

"สัญญาทางวาจาเป็นผลสำเร็จ" หลินเจ๋อนึกในใจ

[ยืนยันคำสั่ง]

[เป้าหมายบรรลุข้อตกลงเบื้องต้น กำลังสร้างสัญญา...]

[ปัจจุบันอยู่ในโหมดธุรกรรมแบบหน่วงเวลา เงื่อนไข: เป้าหมายเจียงเหยียนได้รับการปล่อยตัวพ้นผิดและลบล้างประวัติอาชญากรรม เมื่อเงื่อนไขบรรลุผล ระบบจะดึง [สัญชาตญาณยมทูต (ทอง)] ของเป้าหมายออกมาโดยอัตโนมัติ]

เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัว

"ข้อตกลงลุล่วง แต่มีเงื่อนไขเพิ่มอีกข้อหนึ่ง" หลินเจ๋อยืนขึ้นพลางจัดเสื้อสูทให้เรียบร้อย "เรื่องการซื้อขายนี้ รวมถึงเรื่องที่นายพบผมในวันนี้ ห้ามแพร่งพรายออกไปแม้แต่คำเดียว ไม่ว่าจะกับใครก็ตาม ถ้าเรื่องรั่วไหลออกไป นายจะได้รู้ทันทีว่าคำว่าอยู่มิสู้ตายมันเป็นยังไง"

เจียงเหยียนได้ฟังก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง

"ผมเข้าใจแล้ว ผมจะไม่พูดออกไปเด็ดขาด"

หลินเจ๋อหันหลังเดินไปที่ประตูเหล็กแล้วเคาะกระจกเบา ๆ

ผู้คุมสองคนผลักประตูเข้ามา ปลดกุญแจมือที่ล็อกเจียงเหยียนไว้กับโต๊ะออกอย่างคล่องแคล่ว

หลินเจ๋อถือกระเป๋าเอกสารเดินออกจากห้องเยี่ยมไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้เจียงเหยียนยืนอยู่ที่เดิม พลางมองก้นบุหรี่บนโต๊ะด้วยความกระวนกระวายใจ

ด้านนอกประตูใหญ่สถานกักกัน ลมราตรีพัดพาไอเย็นยะเยือกมาแผ่วเบา

รถโรลส์-รอยซ์จอดรออยู่ริมถนน อาผีเปิดประตูเบาะหลังให้ หลินเจ๋อก้มตัวก้าวเข้าไปนั่ง

"บอส เรียบร้อยดีไหมครับ?" อาผีขึ้นมาสตาร์ตเครื่องยนต์ แล้วเคลื่อนรถออกสู่ถนนสายหลักอย่างนุ่มนวล

"เรียบร้อยแล้ว" หลินเจ๋อหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดโทรหาโจวเหย่

เสียงสัญญาณดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ปลายสายก็กดรับทันที

"บอส มีคำสั่งอะไรครับ" ฝั่งโจวเหย่กำลังรัวแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว โดยมีเสียงหึ่งต่ำของแถวซูเปอร์คอมพิวเตอร์ดังแว่วเป็นฉากหลัง

"ส่งข้อความหาฉินเทียนหมิง" หลินเจ๋อลดกระจกรถลงเป็นช่องแคบๆ แล้วจุดบุหรี่ขึ้นสูบ "บอกให้เขาไปตามตัวหวังเปียวกับหวังเฉียง แล้วจัดการถอนคดีที่เกี่ยวกับเจียงเหยียนซะ"

ในเมื่อรับปากเจียงเหยียนไว้แล้วว่าจะพาตัวออกมาในเช้าวันพรุ่งนี้ ก็ต้องแก้ปัญหาให้ตรงจุด

การให้สองพี่น้องหวังเฉียงไปถอนแจ้งความที่สถานีตำรวจด้วยตัวเองเป็นวิธีที่เร็วที่สุด

และการจัดการกับพวกเจ้าถิ่นพรรค์นี้ ก็ไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงใช้อิทธิพลที่แท้จริงของคลับเลยสักนิด ให้ราชาไร้มงกุฎแห่งเจียงเฉิงอย่างตระกูลฉินออกโรงน่ะเหมาะสมที่สุดแล้ว

……

คฤหาสน์ตระกูลฉิน ห้องนอนชั้นสาม

ฉินเทียนหมิงเอนหลังพิงหัวเตียง นิ้วคีบซิการ์คิวบาไว้ บนแท็บเล็ตเปิดรายงานทางการเงินค้างไว้หลายฉบับ

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียงก็สั่นครืดขึ้นมาอย่างรุนแรง

มือของฉินเทียนหมิงกระตุกวูบ ซิการ์ร่วงลงบนผ้านวมจนไหม้เป็นรูโหว่สีดำ

เขาไม่มีเวลามามัวเสียดายผ้านวมผ้าไหมสั่งตัดผืนนั้น รีบตะเกียกตะกายพุ่งเข้าไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาทันที

บนหน้าจอปรากฏข้อความสั้น ๆ เพียงบรรทัดเดียว

"สถานกักกันเขตใต้ เจียงเหยียน ให้หวังเฉียงกับหวังเปียวไปถอนคดี ก่อนสิบโมงเช้าพรุ่งนี้ให้ไปคุกเข่าโขกหัวขอโทษที่มหาวิทยาลัยโพลีเทคนิคเจียงเฉิง จัดการให้เสร็จก่อนฟ้าสาง"

ไม่มีแม้แต่การลงชื่อ

ฉินเทียนหมิงจ้องอ่านข้อความนี้ซ้ำถึงสามรอบ สมองยังประมวลผลตามไม่ทันสักนิด

เจียงเหยียน? หวังเฉียง? หวังเปียว?

คนมีหน้ามีตาในเจียงเฉิง ต่อให้หลับตาท่องเขาก็จำได้หมด แต่สามชื่อนี้กลับไม่เคยได้ยินผ่านหูมาก่อนเลยแม้แต่น้อย

เขารีบกดโทรศัพท์หาหัวหน้าหน่วยข่าวกรองใต้บังคับบัญชาทันที

"ให้เวลานายสามนาที สืบมาให้ชัดว่าคนที่ชื่อหวังเฉียงกับหวังเปียวในเขตใต้ แล้วก็เจียงเหยียน มีความเป็นมายังไงกันแน่ รายงานกลับมาเดี๋ยวนี้!" ฉินเทียนหมิงตะคอกใส่ปลายสายจบก็ตัดสายทิ้งทันที

สองนาทีครึ่งต่อมา ปลายสายก็โทรกลับเข้ามา

"นายหมิง สืบรู้เรื่องแล้วครับ" เสียงของลูกน้องแฝงความระมัดระวังอยู่บ้าง "เจียงเหยียนเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยโพลีเทคนิค ถูกควบคุมตัวคดีอาญาเพราะมีเรื่องทะเลาะวิวาท ตอนนี้ถูกขังอยู่ที่สถานกักกันแห่งที่หนึ่งเขตใต้ หวังเฉียงเป็นหัวโจกคุมตลาดใหญ่แถบเขตใต้ ในมือคุมบ่อนใต้ดินสองแห่งกับเก็บค่าคุ้มครองบนถนนไม่กี่สาย หวังเปียวเป็นน้องชายแท้ ๆ ของหวังเฉียง โดนเจียงเหยียนตีหัวแตก หวังเฉียงกำลังวิ่งเต้นใช้เส้นสายกะจะเล่นงานนักศึกษาคนนั้นให้ตายกันไปข้างครับ"

พอฉินเทียนหมิงฟังจบ ก็นิ่งอึ้งไปหลายวินาที

นักศึกษาทะเลาะวิวาท? เจ้าถิ่นแก้แค้น?

เรื่องไร้สาระดาษดื่นแบบนี้น่ะหรือ ถึงกับต้องไปรบกวนคุณหลิน ผู้มีอิทธิพลล้นฟ้าและมอบอายุขัยให้คนได้อย่างน่าอัศจรรย์คนนั้นเชียวหรือ?

"พอแล้ว รู้เรื่องแล้ว" ฉินเทียนหมิงวางสาย ตลบผ้านวมลงจากเตียงโดยไม่แม้แต่จะเปลี่ยนชุดนอน คว้าเสื้อโค้ตตัวใหญ่มาคลุมร่างแล้วเดินตรงออกไปทันที

เรื่องนี้ดูแปลกประหลาดพิกล ลำพังเขาไม่อาจตัดสินใจเองได้

ไฟในห้องหนังสือของอาคารหลักยังคงเปิดสว่างอยู่

ฉินเทียนหมิงไม่ทันได้เคาะประตูด้วยซ้ำ เขารีบผลักประตูไม้พะยูงบานคู่ออกทันที

ฉินเจิ้นหัวกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ ในมือถือถ้วยรังนก พอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ชายชราก็ขมวดคิ้ว

"อายุป่านนี้แล้ว ทำอะไรยังผลีผลามลุกลี้ลุกลนอยู่อีก" ฉินเจิ้นหัววางชามกระเบื้องลงบนโต๊ะ "เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

ฉินเทียนหมิงสาวเท้าเร็วรี่ไปถึงโต๊ะหนังสือ ก่อนจะประคองยื่นโทรศัพท์มือถือข้ามไปให้ด้วยสองมือ

"พ่อครับ ทางคุณท่านมีคำสั่งลงมาแล้วครับ"

สีหน้าของฉินเจิ้นหัวแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจังทันที เขารีบหยิบแว่นสายตายาวบนโต๊ะขึ้นมาสวม สองมือประคองรับโทรศัพท์มาอ่านข้อความบนหน้าจอทีละคำทีละประโยค

หลังจากอ่านจบ ฉินเจิ้นหัวก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่นิ่งจ้องหน้าจออยู่อย่างนั้น

"พ่อครับ เมื่อกี้ผมให้คนไปสืบดูแล้ว" ฉินเทียนหมิงกดเสียงต่ำ "หวังเฉียงคนนี้ก็แค่นักเลงปลายแถว คุมพื้นที่แค่สองสายในเขตใต้ ส่วนเจียงเหยียนคนนั้นก็เป็นแค่นักศึกษาธรรมดา ผมแค่ไม่เข้าใจว่า บุคคลระดับอยู่บนสวรรค์อย่างคุณท่าน ทำไมถึงได้มายุ่งกับเรื่องขี้ผงแค่นี้ได้ครับ?"

ฉินเทียนหมิงลากเก้าอี้มานั่งลงแล้วยกขาขึ้นไขว่ห้าง

"ถ้าให้ผมพูด เรื่องนี้แทบไม่ต้องลงแรงให้เอิกเกริกเลย แค่ผมโทรไปสายเดียว ให้ความกล้าหวังเฉียงสักร้อยเท่า มันก็ไม่กล้าไม่ไว้หน้าตระกูลฉินของเราหรอกครับ แค่สิบนาทีก็จัดการเรื่องนี้ให้จบได้แล้ว"

เพียะ!

ฉินเจิ้นหัวตบฝ่ามือลงบนโต๊ะไม้จันทน์แดงเต็มแรงจนสะเทือน ถ้วยรังนกกระฉอกหกไปครึ่งหนึ่ง

"ไอ้งี่เง่าเอ๊ย!" ฉินเจิ้นหัวชี้หน้าด่าฉินเทียนหมิงลั่น "ในหัวแกมีแต่น้ำแป้งเปียกหรือยังไง!"