ตอนที่ 88 การชั่งน้ำหนักของสองพ่อลูกตระกูลฉิน นี่คือโอกาสแสดงความภักดี!

ฉินเทียนหมิงสะดุ้งโหยงเมื่อโดนด่า รีบยืนตัวตรงทันที ไม่กล้านั่งไขว่ห้างอีกต่อไป

"พ่อครับ ผมพูดอะไรผิดไปอีกเหรอ?"

"แกดูช่องทางที่ส่งข้อความนี้มาให้ดี!" ฉินเจิ้นหัวกระแทกโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างแรง "นี่คือข้อความที่ส่งเข้ามือถือส่วนตัวของแก! ไม่ใช่ภารกิจล่ารางวัลที่โพสต์ลงในกลุ่มใหญ่หน้าจอดำของคลับคนไม่ธรรมดา!"

ฉินเทียนหมิงยังคงคิดตามไม่ทัน

"มันต่างกันตรงไหนเหรอครับ? ยังไงก็เป็นงานที่ท่านสั่งมาเหมือนกัน"

"ต่างกันลิบลับเลยน่ะสิ!" ฉินเจิ้นหัวโมโหจนหายใจหอบแรง "ในกลุ่มใหญ่ของคลับนั่นมันเรื่องส่วนรวม! มีทั้งกลุ่มทุนอเมริกาเหนือ ทั้งนักฆ่ายุโรป นั่นคือสนามประลองของคนทั้งคลับ! แต่ข้อความนี้ส่งส่วนตัวมาหาแก มันหมายความว่าท่านกำลังเรียกใช้พวกเราให้ทำงานส่วนตัว!"

ฉินเจิ้นหัวลุกขึ้นยืน เอามือไพล่หลังแล้วเดินไปเดินมาในห้องหนังสือ

"ท่านมีฝีมือระดับไหนกัน? ฆ่าฉู่เส้าเจี๋ยจนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก แก้ไขข้อมูลเครือข่ายของเจียงเฉิงโดยไม่มีสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นสักนิด! ถ้าเขาอยากจะฆ่าสองพี่น้องหวังเฉียงให้ตาย มันง่ายยิ่งกว่าบี้มดตัวหนึ่งเสียอีก แล้วทำไมถึงเจาะจงมอบหมายให้แกไปจัดการ?"

ฉินเทียนหมิงส่ายหน้า

"นี่คือการที่ท่านกำลังหยั่งเชิงท่าทีของตระกูลฉินเรา!" ฉินเจิ้นหัวหยุดฝีเท้า "ท่านเพิ่งตั้งกลุ่มขึ้นมา ก็ต้องมีหมาล่าเนื้อที่เชื่อฟัง ใช้งานง่าย และเรียกหาได้ตลอดเวลาคอยรับใช้ งานสกปรก งานเหนื่อย งานเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้แหละคือโอกาสชั้นยอดที่พวกเราจะได้แสดงความภักดีต่อท่าน! แกยังคิดจะส่งหัวหน้าสังกัดสักคนไปทำส่งๆ อีกงั้นเหรอ? นั่นมันรนหาที่ตายชัดๆ!"

ฉินเทียนหมิงถึงเพิ่งคิดได้ เหงื่อกาฬผุดพรายด้วยความตกใจ แต่ในใจก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์อยู่บ้าง

"พ่อครับ เหตุผลพวกนี้ผมเข้าใจหมดแหละ" ฉินเทียนหมิงลูบจมูก พลางพึมพำเสียงเบา "แต่ทำงานให้ท่านเหมือนกันแท้ๆ วันนี้ตระกูลเสิ่นยกที่ดินมูลค่ากว่าพันล้านให้ นังหนูเสิ่นเนี่ยนเวยนั่นต้องได้ประโยชน์อะไรไปแน่ๆ ตอนนี้ถึงได้เดินเชิดหน้าผยองขนาดนั้น แต่ฝั่งเราคราวนี้กลับมองไม่เห็นผลตอบแทนอะไรเลยสักนิด..."

พูดยังไม่ทันขาดคำ

เพียะ!

ฝ่ามืออันหนักหน่วงฟาดเข้าที่แก้มขวาของฉินเทียนหมิงเต็มแรงจนเสียงดังสนั่น

แรงตบนั้นมหาศาลจนคนรูปร่างกำยำอย่างฉินเทียนหมิงถึงกับซวนเซถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าซีกหนึ่งบวมแดงขึ้นมาทันตาเห็น

ฉินเจิ้นหัวชักมือกลับ แผงอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

"ฉันให้กำเนิดไอ้โง่สายตาสั้นอย่างแกออกมาได้ยังไงกัน!" เสียงของฉินเจิ้นหัวดังก้องไปทั่วห้องหนังสือใหญ่ "แกกล้าคิดจะต่อรองกับท่านงั้นเรอะ?"

ฉินเทียนหมิงยกมือกุมแก้ม ก้มหน้าลง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

"ตระกูลเสิ่นยอมจ่ายเงินทองของจริงตั้งพันห้าร้อยล้าน เพื่อแลกกับความเมตตาแค่ครั้งเดียว นั่นถึงจะเรียกว่าการแลกเปลี่ยนที่สมน้ำสมเนื้อ! การที่ท่านยอมเรียกใช้พวกเรา นั่นมันคือบุญวาสนาที่พวกเราสั่งสมมาหลายชั่วอายุคนแล้ว!" ฉินเจิ้นหัวยิ่งพูดยิ่งโมโห

"แกลืมไปแล้วเหรอว่าฉู่ฉางเฟิงกระโดดตึกตายยังไง? แกลืมคราบน้ำสีเหลืองในโรงงานใต้ดินไปแล้วเรอะ? แกคิดจริงๆ เหรอว่าแค่ตระกูลฉินของเรามีอิทธิพลคับฟ้าในเจียงเฉิง แล้วในสายตาท่านพวกเราจะนับเป็นตัวอะไรได้?"

ฉินเจิ้นหัวก้าวเข้ามาตรงหน้าฉินเทียนหมิง แล้วชี้นิ้วจิ้มไปที่หน้าผากของเขา

"ฉันจะบอกแกให้ แค่คำพูดคำเดียว ท่านทำให้พวกเรามีชีวิตยืนยาวขึ้นได้อีกปี และคำพูดคำเดียวก็ทำให้ทั้งตระกูลฉินดับสลายกลายเป็นเถ้าถ่านได้เหมือนกัน! การทำงานให้ท่าน อย่าว่าแต่ไม่มีรางวัลให้เลย ต่อให้สั่งให้พวกเราเอาชีวิตไปสังเวย แกก็ต้องยิ้มหน้าระรื่นไปทำ!"

ฉินเทียนหมิงพยักหน้ารัวๆ เหงื่อกาฬไหลอาบหน้าผาก

"พ่อครับ ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปจริงๆ ครับ ผมจะพาคนมุ่งหน้าไปเขตใต้ด้วยตัวเองเดี๋ยวนี้เลย"

ฉินเทียนหมิงกุมใบหน้าที่บวมแดงพลางถอยหลังออกจากประตูไม้พะยูงบานคู่

ลมเย็นตรงระเบียงทางเดินพัดมาวูบหนึ่ง ปลุกให้เขาตาสว่างขึ้นมาทันที

ชายชราพูดถูก ทำงานให้คนผู้นั้น จะมามัวคิดเรื่องผลประโยชน์หรือวางมาดอะไรกัน

การได้ทำงานให้ นั่นแหละคือสิ่งที่มีค่าที่สุด

ฉินเทียนหมิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดต่อสายเบอร์หนึ่ง

"บอกให้อาเปียวพาลูกน้องทั้งหมดในสังกัดพกอาวุธขึ้นรถ รวมตัวกันที่หน้าประตูคฤหาสน์ภายในสิบนาที ไปเขตใต้"

ปลายสายไม่มีคำพูดไร้สาระแม้แต่คำเดียว รีบวางสายไปปฏิบัติตามคำสั่งทันที

ตีสอง

ประตูคฤหาสน์ตระกูลฉินเปิดกว้าง ขบวนรถออฟโรดโตโยต้าสีดำสามสิบคันแล่นเข้าสู่ถนนสายหลักอย่างเงียบเชียบ มุ่งหน้าตรงไปยังเขตใต้ของเจียงเฉิง

เขตใต้ ภายในห้องส่วนตัวสุดหรูบนชั้นสองของหลิงเตี่ยนผับ

บนโต๊ะวางขวดเหล้านอกเรียงราย หวังเฉียงเอนหลังพิงโซฟา แขนข้างหนึ่งโอบผู้หญิงแต่งหน้าจัดจ้านเอาไว้ ส่วนหวังเปียวที่ศีรษะพันผ้ากอซหนาเตอะกำลังนั่งสบถด่าแม่อยู่ข้างๆ

"พี่ เรื่องนี้จะปล่อยให้จบแค่นี้ไม่ได้นะ" หวังเปียวกลืนเหล้าลงคออึกใหญ่ "ไอ้เศษสวะที่ชื่อเจียงเหยียนนั่นมันเอาขวดเหล้าฟาดหัวผมจนแตก จับมันเข้าคุกแค่สามปีมันสบายเกินไป พี่ต้องหาคนข้างในคอยทุบกระดูกสั่งสอนมันทุกคืน ให้มันอยู่มิสู้ตาย!"

หวังเฉียงพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นวง พลางตบลงบนต้นขาของหญิงสาวในอ้อมกอด

"วางใจเถอะ ฉันจัดการไว้หมดแล้ว พรุ่งนี้ในคุกจะมีคนสั่งสอนให้มันรู้สำนึก นักศึกษาบ้านนอกจนๆ แท้ๆ บังอาจมาเหยียบจมูกพี่ชายแกถึงเขตใต้"

พูดยังไม่ทันขาดคำ นอกห้องส่วนตัวก็มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหวแว่วเข้ามา

ทั้งเสียงกรีดร้องโหยหวน เสียงกระจกแตกละเอียด และเสียงโต๊ะเก้าอี้ล้มระเนนระนาดดังติดต่อกันเป็นทอดๆ ลามจากห้องโถงชั้นหนึ่งขึ้นมาเรื่อยๆ

หวังเฉียงดีดตัวลุกขึ้นนั่งตรงทันที แล้วผลักผู้หญิงข้างกายออกไปเต็มแรง

"เชี่ย! ใครแม่งกล้ามากระตุกหนวดเสือ ถล่มผับกูในเขตใต้!"

เขายื่นมือไปควานหาปืนลูกซองดัดแปลงที่ซ่อนอยู่ในซอกโซฟา แต่มือยังไม่ทันได้แตะ ประตูเก็บเสียงบานหนาหนักของห้องส่วนตัวก็ดัง "ปัง" ถูกแรงมหาศาลถีบจนหลุดปลิวกระเด็นออกมาทั้งกรอบประตู

บานประตูกระแทกเข้าใส่โต๊ะน้ำชาคริสตัลตัวยักษ์จนเศษกระจกแตกกระจายเกลื่อน

การ์ดคุมร้านสองคนที่เนื้อตัวชุ่มโชกไปด้วยเลือดถูกเหวี่ยงเข้ามา นอนกระตุกเกร็งอยู่บนพื้น

ชายฉกรรจ์สิบกว่าคนในแจ็กเก็ตคอตั้งสีดำต่างมีใบหน้าไร้อารมณ์ พวกเขากรูเข้ามาตรึงพื้นที่คุมเชิงทั้งห้องไว้ทันที

ในมือของพวกเขาไม่มีมีดดาบหรือท่อเหล็ก แต่เป็นกระบองยืดแท็กติคอลขนาดกะทัดรัดแบบเดียวกันทั้งหมด

หวังเฉียงคลุกคลีอยู่ในแวดวงนอกกฎหมายมานานหลายปี มองปราดเดียวก็รู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่นักเลงหัวไม้ทั่วไปแน่นอน แต่นี่คือกองกำลังส่วนตัวของขั้วอำนาจระดับสูงสุดในเจียงเฉิง!

ฉินเทียนหมิงสวมเสื้อโค้ตตัวยาวสีดำ ก้าวผ่านประตูเข้ามาอย่างไม่เร่งร้อน

แรงกดดันระดับผู้ยิ่งใหญ่แห่งเจียงเฉิงแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งห้องส่วนตัวในชั่วพริบตา

พอหวังเฉียงเห็นใบหน้าของผู้มาเยือนได้ชัดเจน ในหัวก็ส่งเสียง "วิ้ง" ขึ้นมาทันที สองขาพลันอ่อนยวบลง

"นาย...นายท่านหมิง?"

หวังเฉียงไม่สนหน้าตาเจ้าถิ่นอีกต่อไป เขาทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุ้บ

"นายท่านหมิง! ท่านมานี่มีเรื่องอะไรหรือครับ... ผับเล็กๆ ของผมไปล่วงเกินอะไรท่านเข้าเหรอ ขอแค่ท่านสั่งคำเดียว ผมจะทุบร้านทิ้งเองเดี๋ยวนี้เลย!"

หวังเปียวที่อยู่ข้างๆ ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

พี่ชายของเขาปกติเดินกร่างไปทั่วเขตใต้ แต่พอเห็นผู้ชายคนนี้ กลับไม่กล้าแม้แต่จะยืน

ฉินเทียนหมิงดึงเก้าอี้สภาพดีตัวหนึ่งมานั่งลง

"แกชื่อหวังเฉียง?" ฉินเทียนหมิงถาม

"ใช่ครับๆ ผู้น้อยหวังเฉียงครับ"

"ไอ้คนที่เอาผ้าก๊อซพันหัวอยู่นั่น ชื่อหวังเปียว?"

"น้องชายของผมเองครับ" หวังเฉียงรีบหันไปตวาดใส่หวังเปียว "ยังไม่รีบมาคุกเข่าโขกหัวให้นายท่านหมิงอีก!"

หวังเปียวรีบตะเกียกตะกายกลิ้งลงมาจากโซฟา แล้วคุกเข่าลงข้างหวังเฉียง

ฉินเทียนหมิงจุดซิการ์ขึ้นสูบคำหนึ่ง

"ฉันให้เวลาพวกแกหนึ่งคืน พรุ่งนี้แปดโมงเช้า ไปถอนคดีคนที่ชื่อเจียงเหยียนที่สถานกักกันแห่งที่หนึ่งซะ แล้วก่อนสิบโมง พวกแกสองพี่น้องไสหัวไปหน้าประตูมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเจียงเฉิง โขกหัวขอโทษเจียงเหยียน" ฉินเทียนหมิงพ่นควันบุหรี่ออกมา น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ความรู้สึก