ตอนที่ 89 สองพี่น้องตระกูลหวังคุกเข่าโขกหัว! ได้ป้ายชีวิตสีทองมาครอง!

ภายในห้องส่วนตัวเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน

หวังเฉียงเงยหน้าขึ้นขวับ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เจียงเหยียนเนี่ยนะ?

นายน้อยแห่งตระกูลฉิน ขนคนระดับหัวกะทิมาสามสิบคันรถเพื่อถล่มผับของเขาจนพังยับเยินกลางดึก เพียงเพื่อนักศึกษาต่างถิ่นจนๆ คนเดียวเนี่ยนะ?

"คุณชายหมิง ท่าน... ท่านไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมครับ? เจ้าเจียงเหยียนนั่นมันเป็นตัวอะไร ถึงมีค่าพอให้ท่าน..."

พลั่ก!

บอดี้การ์ดด้านหลังฉินเทียนหมิงถีบเข้ายอดอกของหวังเฉียงเต็มแรง

ร่างหนักร่วมร้อยกิโลกรัมของหวังเฉียงลอยกระเด็นไปกระแทกกำแพง เสียงกระดูกซี่โครงหักดังกร๊อบอย่างชัดเจน

ฉินเทียนหมิงลุกขึ้นยืน เดินมาตรงหน้าหวังเฉียงแล้วใช้รองเท้าหนังเหยียบลงบนข้อมือข้างที่สวมนาฬิกาทอง ก่อนจะออกแรงบดขยี้

"ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อปรึกษาหารือกับแก นี่คือการแจ้งให้ทราบ"

ฉินเทียนหมิงโน้มตัวลง มองใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดของหวังเฉียง

"พรุ่งนี้สิบโมงหนึ่งนาที ถ้าพวกแกสองคนไม่ไปคุกเข่าโขกหัวให้เจียงเหยียนที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยโพลีเทคนิค ในเขตใต้จะไม่มีพวกแกสองพี่น้องอยู่อีกต่อไป ทั้งครอบครัวตั้งแต่เด็กยันคนแก่ ฉันจะจัดการส่งไปให้หมด"

ฉินเทียนหมิงชักเท้ากลับ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปด้านนอก

"ถอนกำลัง"

ชายชุดดำสิบกว่าคนพากันล่าถอยออกจากห้องส่วนตัวอย่างรวดเร็วฉับไว

หวังเฉียงนอนกองอยู่บนพื้น มือกุมซี่โครงที่หักพลางหอบหายใจอย่างหนัก เหงื่อกาฬไหลโซมกายจนเปียกโชก

"พี่! พี่เป็นอะไรไหม!" หวังเปียวรีบพุ่งเข้าไปพยุง

"อย่ามาจับกู!" หวังเฉียงเจ็บจนหน้าเหยเก สะบัดมือตบหน้าหวังเปียวฉาดใหญ่ "มึงไปหาเรื่องเทพเซียนองค์ไหนมาวะ! นายน้อยตระกูลฉินถึงกับออกโรงเองเพื่อหนุนหลังไอ้นักศึกษานั่น! มึงกะจะให้กูตายหรือไง!"

หวังเปียวกุมหน้า ตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง "ผม... ผมไม่รู้จริง ๆ ครับพี่! มันก็แค่นักศึกษาธรรมดาคนหนึ่ง..."

"พรุ่งนี้แปดโมงเช้า เตรียมรถ ไปถอนแจ้งความที่สถานีตำรวจ!" หวังเฉียงกัดฟันฝืนยันตัวลุกขึ้นนั่ง "สิบโมง ไปโขกหัวที่หน้ามหาวิทยาลัยโพลีเทคนิค! ถ้าโขกขาดไปแม้แต่ทีเดียว กูจะฆ่ามึงก่อนเลย!"

......

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

บริเวณหน้าประตูใหญ่สถานกักกันแห่งที่หนึ่งเจียงเฉิง

ประตูเหล็กอันหนาหนักค่อย ๆ เลื่อนเปิดออก

เจียงเหยียนสวมเสื้อผ้าของตัวเอง ยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้างุนงง

เขาได้ออกมาจริง ๆ

กลางดึกเมื่อคืน ผู้คุมสองคนรีบร้อนพาตัวเขาออกมา พร้อมแจ้งว่าผู้เสียหายยอมถอนแจ้งความเอง ไม่เอาความใด ๆ ทั้งสิ้น ตำรวจตรวจสอบแล้วระบุว่าเป็นการทะเลาะวิวาทของทั้งสองฝ่าย และฝ่ายตรงข้ามบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยจึงสละสิทธิ์เรียกร้องค่าเสียหาย

พอดำเนินขั้นตอนทั้งหมดเสร็จสิ้น เช้าวันนี้เขาก็ได้รับการปล่อยตัวทันที

ชายที่อ้างตัวว่าเป็นทนายความคนนั้นไม่ได้พูดจาโอ้อวดเลยจริง ๆ

เจียงเหยียนยังไม่ทันได้สติกลับมาจากความตกตะลึง รถเบนซ์สีดำคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดเทียบข้างทาง

ประตูรถเปิดออก หวังเฉียงที่มีผ้าพันแผลหนาเตอะพันรอบอกก้าวลงมาโดยมีลูกน้องคอยพยุง ด้านหลังตามมาด้วยหวังเปียวที่มีผ้าก๊อซพันศีรษะไว้เช่นกัน

เจียงเหยียนถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ นึกว่าอีกฝ่ายมารอดักเล่นงาน

แต่สองพี่น้องตระกูลหวังกลับรีบก้าวเข้ามาตรงหน้าเจียงเหยียนโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ตุ้บ!

ทั้งสองคุกเข่าลงบนพื้นซีเมนต์หน้าสถานกักกันอย่างพร้อมเพรียง

"พี่เหยียน! ทั้งหมดเป็นความผิดของพวกเราเอง! พวกเรามันมีตาหามีแววไม่ ที่บังอาจไปล่วงเกินพี่เหยียน! ขอพี่โปรดเมตตา ปล่อยพวกเราไปเหมือนตดเถอะครับ!"

หวังเฉียงแผดเสียงร้องอย่างแหบแห้งแทบขาดใจ ไม่สนใจแม้กระทั่งซี่โครงที่หัก ก้มหน้าโขกหัวกับพื้นดังโป๊กๆๆ

หวังเปียวที่อยู่ข้างๆ รีบโขกหัวตาม หน้าผากกระแทกพื้นซีเมนต์จนเลือดซึมทะลุผ้าก๊อซบนหัวออกมา

เจียงเหยียนยืนอึ้งค้างอยู่กับที่ หัวใจเต้นกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

นี่คือเจ้าถิ่นตัวเอ้แห่งเขตใต้นะ! ปกติใครบ้างจะกล้าแหยม? แต่ตอนนี้กลับมาคุกเข่าโขกหัวขอขมาอยู่ตรงหน้าเขาไม่ต่างจากหมาตายสองตัว!

ชายในชุดสูทหรูหราเมื่อคืนนี้ มีภูมิหลังยิ่งใหญ่ขนาดไหนกันแน่!

อีกฝ่ายแค่เอ่ยปากเรียบๆ เพียงประโยคเดียว ก็ทำให้เจ้าถิ่นผู้หยิ่งผยองพวกนี้ยอมสยบราบคาบ

อำนาจบารมีอันล้นฟ้าเช่นนี้ พลิกความรับรู้ตลอดยี่สิบปีของเจียงเหยียนไปจนหมดสิ้น

ในเวลาเดียวกัน

ณ ห้องหนังสือชั้นสองของคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง

หลินเจ๋อถือแก้วกาแฟดำ ยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้น ทอดสายตามองทิวทัศน์ครึ่งภูเขาอันเขียวชอุ่มด้านนอก

ในจอประสาทตา หน้าต่างระบบสีฟ้าอ่อนพลันเด้งขึ้นมา

[ติ๊ง! ตรวจพบว่าเงื่อนไขการทำธุรกรรมแบบมีเงื่อนไขเวลาบรรลุผลแล้ว!]

[เป้าหมาย: เจียงเหยียน ได้รับการปล่อยตัวพ้นผิดและลบล้างประวัติอาชญากรรมแล้ว]

[ระบบกำลังดำเนินการดึงป้ายชีวิตโดยอัตโนมัติ...]

[ดึงป้ายชีวิตสำเร็จ!]

[ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับ: สัญชาตญาณยมทูต (ทอง)]

หลินเจ๋อวางแก้วกาแฟในมือลง แล้วเดินกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานไม้แท้

เขาเปิดคลังป้ายชีวิตของระบบขึ้นมา ป้ายชีวิตที่เปล่งประกายแสงสีทองเจิดจ้าแผ่นนั้นลอยสงบนิ่งอยู่ในช่องเก็บ

หลินเจ๋อไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

"หลอมรวม"

[ยืนยันคำสั่ง]

[กำลังหลอมรวมสัญชาตญาณยมทูต (ทอง)...]

กระแสไฟฟ้าอ่อนๆ สายหนึ่งแล่นวาบขึ้นมาจากท้ายทอย ก่อนจะแผ่ซ่านไปตามแนวกระดูกสันหลังและแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่างอย่างรวดเร็ว

ไม่มีความเจ็บปวดใดๆ เลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายอย่างยากจะบรรยาย

หลินเจ๋อหลับตาลง

เขารับรู้ได้ว่าประสาทสัมผัสทั้งห้าของตนแผ่ขยายออกไปอย่างไร้ขีดจำกัดในชั่วพริบตา ไม่ว่าจะเป็นเสียงลมพัดแผ่วเบารอบตัว เสียงเสียดสีขณะที่อาผีกำลังเช็ดปืนอยู่ชั้นล่าง หรือกระทั่งการเคลื่อนไหวของละอองฝุ่นในอากาศ เขาก็จับสัมผัสได้อย่างชัดเจน

ความรู้สึกนี้คงอยู่ตลอดหนึ่งนาทีเต็ม ก่อนจะค่อย ๆ หดกลับเข้ามาในร่างกายและสงบลง

หลินเจ๋อลืมตาขึ้นแล้วผ่อนลมหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก

ในตอนนี้ ต่อให้มีใครถือปืนสไนเปอร์ติดท่อเก็บเสียงเล็งมาที่เขาจากระยะหนึ่งพันเมตร ร่างกายก็คงตอบสนองหลบหลีกตามสัญชาตญาณได้ล่วงหน้าสามวินาทีก่อนที่กระสุนจะถูกยิงออกมา

นี่สิถึงจะเป็นไพ่ตายที่แท้จริง

ตอนนั้นเอง วิทยุสื่อสารบนโต๊ะก็ส่งเสียงสัญญาณไฟฟ้าดังซ่าถี่รัวขึ้นมากะทันหัน

"บอสครับ มีงานเข้าแล้ว" เสียงของโจวเหย่แฝงความตื่นเต้นอยู่บ้าง ทั้งยังฟังดูแปลกพิกล "ผมจะส่งข้อมูลขึ้นจอใหญ่ในห้องหนังสือชั้นสองนะครับ"

หลินเจ๋อหยิบรีโมตขึ้นมากดเปิด

หน้าจอไร้รอยต่อขนาดหนึ่งร้อยนิ้วบนผนังสว่างวาบขึ้นมาทันที ภาพตัดตรงไปยังหน้าจอควบคุมหลักของซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่ชั้นใต้ดินระดับสาม

"เกิดอะไรขึ้น" หลินเจ๋อถาม

"เมื่อกี้ที่คุณสั่งให้ผมวางกับดักตรวจจับตัวตนปลอมทั้งสามชุดกับป้ายทะเบียนรถของคุณไว้ครับ" เสียงเคาะแป้นพิมพ์ของโจวเหย่ดังรัวไม่หยุดจากปลายสายวิทยุสื่อสาร "เมื่อหนึ่งนาทีก่อน กับดักทำงานแล้วครับ"

"มีคนกำลังตามสืบข้อมูลลัมโบร์กินีสีดำด้านของคุณบนเน็ตกันอย่างบ้าคลั่งเลยครับ"

หลินเจ๋อเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

มีคนตามรอยมาถึงหน้าประตูเร็วขนาดนี้เชียวหรือ

"ขั้วอำนาจไหน"

โค้ดสีเขียวบนจอใหญ่ไหลพรูลงมาราวกับน้ำตก ก่อนจะหยุดนิ่งกะทันหัน

เผยให้เห็นภาพแคปหน้าเว็บบอร์ดท้องถิ่นของเจียงเฉิง

หัวข้อกระทู้ตัวหนาสีแดงโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

"ตั้งรางวัลหนึ่งแสน! ใครในเจียงเฉิงรู้จักเจ้าของลัมโบร์กินีสีดำด้านป้ายทะเบียนนี้บ้าง! ด่วนมาก ด่วนมาก ด่วนมาก!"

หลินเจ๋อมองหัวข้อกระทู้นี้แล้วชะงักไปครู่หนึ่ง

ลีลาแบบนี้ ดูไม่ค่อยเหมือนพวกมือสังหารมืออาชีพหรือองค์กรข่าวกรองที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดสักเท่าไร

ตรงกันข้าม กลับเหมือนพวกโพสต์ประกาศตามหาหมาแมวหายบนเน็ตเสียมากกว่า

"ผมตามรอยไอพีคนโพสต์เจาะตรงเข้าไปในมือถือหมอนั่น ลอกคราบจนไม่เหลือแม้แต่กางเกงในแล้วครับ" โจวเหย่หัวเราะคิกคัก "ตอนแรกผมนึกว่ามีปลาใหญ่ตัวไหนมาสะกิดสัญญาณเตือนภัย กำลังเตรียมจะใช้เครื่องเข้ารหัสสามเครื่องเผาระบบสวนกลับไปซะหน่อย ที่ไหนได้...ผิดคาดไปไกลเลยครับ"

ภาพบนหน้าจอเปลี่ยนไป ปรากฏแฟ้มประวัติส่วนตัวแสนธรรมดาเด้งขึ้นมา

ในรูปถ่ายคือชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตลายสก็อต ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับรังนก

เฉินอวี่