ตอนที่ 90 เอาเงินไม่เอาชีวิต การเก็บเกี่ยวป้ายชีวิตกลายพันธุ์รอบสอง!

หลินเจ๋อมองชื่อที่คุ้นเคยบนหน้าจอพลางส่ายหน้า

นักศึกษามหาวิทยาลัยเจียงเฉิงคนนี้ เคยเอาอายุขัยยี่สิบปีมาแลกเป็นเงินสดสามล้านไปแล้ว

"เขากำลังตามหาผมเหรอ" หลินเจ๋อเริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมาบ้าง

"ไอ้หนุ่มนี่ช่วงสองสามวันมานี้กลายเป็นดาวเด่นในวงการผับบาร์ของเจียงเฉิงไปแล้วครับ" ดูเหมือนโจวเหย่จะตรวจสอบประวัติการใช้จ่ายของเฉินอวี่มาเรียบร้อยแล้ว

"สัปดาห์ก่อนเขาเพิ่งจ่ายสดถอยรถพานาเมร่าจากศูนย์ปอร์เช่ใจกลางเมือง ราคาเบ็ดเสร็จหนึ่งล้านแปดแสน"

"จากนั้นก็ไปกวาดซื้อของที่ว่านเซี่ยงซิตี้ ซื้อโรเล็กซ์ไปสามเรือน เสื้อผ้าสั่งตัดระดับไฮเอนด์อีกหลายแสน"

"สองวันนี้เปิดห้องเพรสซิเดนเชียลสวีตอยู่ที่โรงแรมแชงกรี-ลา ทุกคืนก็ไปเปิดเซ็ตเทพมังกรที่สถานบันเทิงจินซาที่ใหญ่ที่สุดในเขตใต้ คืนหนึ่งผลาญไปเป็นแสน"

โจวเหย่พูดถึงตรงนี้ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

"แต่เมื่อสิบนาทีก่อน ยอดเงินคงเหลือในบัตรธนาคารของเขาแจ้งเตือนวิกฤตแล้วครับ ตอนนี้ในบัตรเหลือเงินไม่ถึงสองหมื่น"

หลินเจ๋อฟังจบก็เข้าใจได้ทันที

คนจนพอรวยขึ้นมากะทันหัน ก็ไม่มีหัวคิดเรื่องการบริหารเงินเลยแม้แต่น้อย

เงินสดสามล้าน สำหรับคนธรรมดาแล้วนับเป็นเงินมหาศาลที่ชั่วชีวิตนี้อาจหาไม่ได้ด้วยซ้ำ

ถ้าเก็บเงินก้อนนั้นไว้แล้วใช้ชีวิตอย่างสงบเสงี่ยม ก็คงอยู่สบายไปได้ตลอดชาติ

แต่ถ้าคิดจะใช้เงินระบายความแค้นเพื่อถีบตัวเองเข้าไปอยู่ในสังคมมหาเศรษฐีชั้นนำ เงินแค่นี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการจุดประทัดฟังเสียงเล่น

จากประหยัดไปหรูหรานั้นง่าย แต่จากหรูหราจะให้กลับมาประหยัดนั้นยาก

เมื่อได้ลิ้มรสความสะใจจากการเอาเงินฟาดหัวคน และเคยชินกับการที่เหล่าคนดังซึ่งปกติอยู่สูงจนเอื้อมไม่ถึงต้องมาคุกเข่าประจบสอพลอ

พอเงินหมดลง ก็กำลังจะถูกกระชากกลับสู่สภาพเดิมในทันที

ความหวาดกลัวเช่นนี้บีบให้คนคลั่งได้เลย

เขาถึงได้โพสต์กระทู้บนอินเทอร์เน็ตอย่างบ้าคลั่ง เพื่อตามหา "ผู้วิเศษ" คนที่เคยเอาเงินมาซื้ออายุขัย

"จัดการกระทู้หรือยัง" หลินเจ๋อถาม

"จัดการเรียบร้อยแล้วครับ" โจวเหย่เคาะนิ้วลงบนคีย์บอร์ด "ผมสร้างม่านกักข้อมูลจำเพาะจากระบบหลังบ้านให้เขาโดยตรง ทั่วทั้งเครือข่ายมีแค่มือถือของเขาเครื่องเดียวที่มองเห็นกระทู้นี้"

"ผมยังเขียนสคริปต์ขึ้นมาเป็นพิเศษ ใช้บัญชีผีหลายร้อยบัญชีไปช่วยดันกระทู้ กดไลก์ แล้วก็แกล้งทิ้งเบาะแสคลุมเครือไว้ปั่นหัวเขาเล่น ตอนนี้เขากำลังกอดมือถือไล่ตอบทีละข้อความอยู่เลยครับ"

หลินเจ๋อลุกขึ้นยืนพลางจัดเสื้อโค้ตให้เข้าที่

กุยช่ายต้นนี้ถูกเคียวเกี่ยวไปสองรอบ เดิมทีคิดว่าจะสงบเสงี่ยมไปได้สักสองสามปี

ไม่นึกเลยว่าจะงอกเงยได้เร็วเกินคาดขนาดนี้

ป้ายชีวิตกลายพันธุ์ [เอาเงินไม่เอาชีวิต] ของเฉินอวี่นับเป็นของดีจริง ๆ

"ระบุพิกัดมาว่าเขาอยู่ที่ไหน" หลินเจ๋อเอ่ยสั่ง

"อยู่เขตใต้ครับ สถานบันเทิงจินซา ห้องวีไอพีจักรพรรดิบนชั้นดาดฟ้า" โจวเหย่บอกตำแหน่ง

"อาผี เตรียมรถ" หลินเจ๋อกดวิทยุสื่อสาร

ไปดูเสียหน่อยว่าตอนนี้เจ้าเด็กนั่นเป็นอย่างไรบ้าง

จะได้ถือโอกาสเก็บเกี่ยวอีกสักรอบ

......

เขตใต้เมืองเจียงเฉิง สถานบันเทิงจินซา

ภายในห้องวีไอพีจักรพรรดิบนชั้นดาดฟ้า เสียงดนตรีดังกระหึ่มจนแสบแก้วหู

บนโต๊ะกลางเต็มไปด้วยเหล้านอกราคาแพงระยับ จุกคอร์กแชมเปญที่เปิดแล้วเกลื่อนกลาดเต็มพื้น

หญิงสาวแต่งกายวาบหวิวหน้าตาแต่งแต้มอย่างประณีตเจ็ดแปดคนนั่งเบียดเสียดกันอยู่บนโซฟา

จางถิงถิง แฟนเก่าที่เคยรังเกียจว่าเขาจนจนเฉดหัวทิ้งต่อหน้าธารกำนัล บัดนี้กลับซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของเฉินอวี่อย่างว่าง่าย เรียวนิ้วเคลือบเล็บสีแดงสดกำลังปอกองุ่นไร้เมล็ดส่งเข้าปากเขาอย่างออดอ้อน

"พี่อวี่คะ เมื่อคืนพี่ยังรับปากหนูอยู่เลยนะว่าจะพาไปถอยกระเป๋าแอร์เมสรุ่นลิมิเต็ดวันนี้น่ะค่ะ" น้ำเสียงของจางถิงถิงหวานหยดย้อยจนชวนเลี่ยน ร่างทั้งร่างแทบจะเบียดซบหลอมรวมเข้าไปในตัวเฉินอวี่ "เบาะข้างคนขับของพานาเมร่าคันนั้น ต่อไปให้หนูนั่งคนเดียวได้ไหมคะ"

ไม่กี่วันก่อนยังด่าว่าเฉินอวี่เป็นไอ้ขยะที่ไม่มีอนาคต แต่พอเห็นเขาควักเงินสดถอยปอร์เช่ ซ้ำยังใช้เงินเป็นเบี้ยในสถานบันเทิง จางถิงถิงก็รีบบล็อกทายาทเศรษฐีคณะพละคนนั้นชั่วข้ามคืน แล้วบากหน้ากลับมาเกาะแกะเขาอีกครั้ง

ถ้าเป็นเมื่อสองวันก่อน เฉินอวี่คงฟาดเงินปึกใหญ่ออกไปอย่างใจป้ำ ดื่มด่ำกับเกียรติจอมปลอมและความรู้สึกของผู้ชนะที่เงินบันดาลให้

แต่ตอนนี้ เขากลับรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งร่าง แม้แต่องุ่นที่ถูกป้อนเข้าปากก็ยังเคี้ยวไม่รู้รสหวาน

เฉินอวี่ผลักจางถิงถิงออกไปด้วยความหงุดหงิด

"ไสหัวไปไกล ๆ! อย่ามาทำตัวน่ารำคาญ!"

จางถิงถิงถูกผลักจนเซ จานผลไม้ในมือหล่นกระจายเกลื่อนพื้น แต่เธอไม่กล้าโกรธ ทำได้แค่นั่งขดตัวอยู่ตรงมุมโซฟาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

ในสายตาของเธอตอนนี้ เฉินอวี่คือทายาทมหาเศรษฐีอารมณ์แปรปรวน ต่อให้เขาจะร้ายใส่แค่ไหน เธอก็ต้องยอมทน

เฉินอวี่ไม่มีแก่ใจจะสนใจเธอแม้แต่น้อย สองมือประคองโทรศัพท์ไว้แน่น ดวงตาแดงก่ำด้วยเส้นเลือดฝอย จ้องมองกระทู้ตั้งรางวัลนำจับนั้นตาไม่กะพริบ

บนหน้าจอมีแจ้งเตือนข้อความตอบกลับใหม่เด้งขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

"เจ้าของกระทู้โง่ปะวะ ลัมโบร์กีนีอเวนทาดอร์สีดำด้านในเจียงเฉิงมีตั้งเยอะแยะ ป้ายทะเบียนยังจำได้ไม่ครบเลย จะไปตามหาจากผีที่ไหน?"

"วันนี้เหมือนฉันเห็นคันหนึ่งแถวเขตตะวันออกนะ"

"เจ้าของกระทู้ทักส่วนตัวมาเลย โอนมัดจำมาก่อนสองหมื่น เดี๋ยวพาไปดักเจอตัว"

มีแต่เรื่องไร้สาระกับพวกต้มตุ๋นทั้งนั้น

เฉินอวี่ร้อนรนจนเหงื่อแตกพลั่ก นิ้วโป้งกดรีเฟรชหน้าจอไม่หยุด

คืนนี้เขาเพิ่งสั่งเซ็ตมังกรราคาหนึ่งแสนห้าหมื่นไปอีกชุด เมื่อกี้ตอนแอบเข้าห้องน้ำไปเช็กยอดเงินในบัตรธนาคาร กลับเหลือเงินอยู่อย่างน่าเวทนาเพียงแค่หนึ่งหมื่นแปดพันหยวน!

ถ้าตอนเช็กบิลคืนนี้รูดบัตรไม่ผ่าน ภาพลักษณ์คุณชายสายเปย์ที่เขาอุตส่าห์สร้างมาหลายวันคงพังทลายลงในพริบตา

จางถิงถิงจะตีตัวออกห่างจากเขาอีกครั้ง และทายาทเศรษฐีที่ขับปอร์เช่คนนั้นก็คงได้เหยียบหน้าเยาะเย้ยเขา

เรื่องแบบนี้จะยอมให้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด!

"เงิน... ฉันต้องการเงิน... ฉันยังมีอายุขัยเหลืออีกตั้งหลายปี! ฉันจะขายให้หมดเลย! รีบโผล่มาสิวะ!" เฉินอวี่พึมพำกับหน้าจอโทรศัพท์ราวกับคนเสียสติ

ประตูห้องวีไอพีถูกผลักเปิดออก ผู้จัดการลูกค้าในชุดเสื้อกั๊กเดินถือเครื่องรูดบัตรเข้ามาพร้อมรอยยิ้มปั้นแต่งตามมารยาท

"คุณชายเฉินครับ ไม่ทราบว่าค่าใช้จ่ายคืนนี้ จะเคลียร์เลยตอนนี้ หรือจะลงบัญชีไว้แล้วค่อยคิดรวมกันทีหลังดีครับ?"

แม้ผู้จัดการจะพูดจาสุภาพ แต่ในสถานที่อย่างไนต์คลับ กฎก็คือต้องรูดบัตรจ่ายเงินก่อนถึงจะเปิดเหล้าได้ ยิ่งเป็นยอดเงินก้อนโตถึงหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวนด้วยแล้ว

หัวใจเฉินอวี่กระตุกวูบ เหงื่อกาฬผุดซึมไหลหยดลงมาจากหน้าผาก

"จะรีบไปไหนวะ!" เฉินอวี่ผุดลุกขึ้นยืนพลางตวาดลั่นเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนตัว "คิดว่ากูไม่มีปัญญาจ่ายเศษเงินแค่นี้เหรอ! เดี๋ยวเพื่อนกูมาถึงค่อยเคลียร์ทีเดียว!"

ผู้จัดการเองก็ผ่านโลกมาโชกโชน มองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่งว่าเฉินอวี่แค่ทำปากดีข่มความกลัวไว้

รอยยิ้มบนใบหน้าเขาหุบลงเล็กน้อย น้ำเสียงเริ่มแข็งขึ้น "คุณชายเฉินครับ จินซาของเราก็มีกฎของจินซา ถ้าเงินในบัตรของคุณไม่พอ เซ็ตมังกรชุดนี้คงเปิดให้ไม่ได้ครับ"

"มึงดูถูกใครอยู่วะ!" เฉินอวี่หน้าดำหน้าแดง คอขึ้นเอ็นตะโกนลั่น

ทันใดนั้น ประตูเก็บเสียงหนาทึบของห้องวีไอพีก็ถูกถีบเปิดจากข้างนอกเสียงดัง "ปัง!" แรงกระแทกมหาศาลซัดจนผู้จัดการที่ยืนขวางประตูล้มกลิ้งไปกับพื้น

เสียงดนตรีในห้องวีไอพีเงียบกริบลงทันตา พวกผู้หญิงพากันหวีดร้องด้วยความตกใจ

เฉินอวี่หันขวับไปมอง

ที่นอกประตู หลินเจ๋อสวมชุดสูทลำลองตัดเย็บประณีตพอดีตัว สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงพลางก้าวเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน

อาผีเดินตามหลังมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะดึงประตูปิดลง แล้วยืนตระหง่านขวางไว้ราวกับเทพแห่งความตาย

พอเห็นหน้าผู้มาเยือนได้ชัดเจน เฉินอวี่ก็ตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดความดีใจออกมาสุดขีด