ตอนที่ 91 ครั้งนี้ไม่เอาอายุขัย แต่จะซื้อทัศนคติของคุณ

ทันทีที่เห็นหลินเจ๋อปรากฏตัว เลือดลมในร่างของเฉินอวี่ก็พลันสูบฉีดขึ้นหน้า เขาเด้งตัวผึงขึ้นจากโซฟาด้วยความตื่นเต้นสุดขีด แล้วกระเสือกกระสนพุ่งถลาเข้าไปหาทันที

ตุ้บ

เฉินอวี่ทรุดเข่าลงต่อหน้าหลินเจ๋ออย่างจัง พลางกอดขาเขาไว้แน่น

ภาพเหตุการณ์นี้ทำเอาทุกคนในห้องวีไอพีถึงกับตกตะลึงตาค้าง

นายน้อยเฉินที่เพิ่งเชิดหน้าชูคอโปรยเงินไม่อั้นเมื่อวินาทีก่อน ตอนนี้กลับคุกเข่าลงต่อหน้าชายหนุ่มแปลกหน้าราวกับหมาตัวหนึ่ง

จางถิงถิงหดตัวอยู่ที่มุมโซฟาพลางอ้าปากค้าง เธอไม่เคยเห็นเฉินอวี่ในสภาพที่ดูต่ำต้อยน่าเวทนาขนาดนี้มาก่อน

"ลูกพี่! ในที่สุดคุณก็มา!" เฉินอวี่ละล่ำละลักพูดไม่เป็นภาษา น้ำตาน้ำมูกเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้า "ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องเห็นโพสต์แน่ๆ!"

หลินเจ๋อก้มมองชายหนุ่มที่อยู่แทบเท้า

เมื่อสองวันก่อนตอนมีเงินสามล้านแล้ววางท่าเป็นคุณชายรวยนั้นอหังการแค่ไหน ตอนนี้พอเงินเกลี้ยงกระเป๋าก็ทุเรศทุรังแค่นั้น

คนจนที่รวยขึ้นมาชั่วข้ามคืน ไม่มีทางแบกรับลาภลอยก้อนโตที่ถาโถมเข้ามาได้อยู่แล้ว

"หนวกหูเกินไปแล้ว" หลินเจ๋อไม่ได้สนใจเฉินอวี่ เพียงแค่ยกมือขึ้นเบาๆ

อาผีที่ยืนอยู่ข้างๆ ก้าวขึ้นมาข้างหน้าครึ่งก้าวทันที

ผู้จัดการฝ่ายลูกค้าสัมพันธ์ที่ถูกชนล้มคว่ำเพิ่งจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาได้

เขาทำงานในสถานบันเทิงจินซามาห้าปี เบื้องหลังพอมีเส้นสายในวงการนักเลงอยู่บ้าง ปกติเคยชินแต่กับการวางก้ามใส่คนอื่น มีหรือจะเคยทนรับความอัปยศเช่นนี้

"พวกมึงคิดว่าเป็นตัวเหี้ยอะไรวะ!" ผู้จัดการชี้หน้าด่าหลินเจ๋อกับอาผีอย่างเดือดดาล "กล้าบุกมาพังร้านที่จินซา ไม่สืบดูบ้างว่าที่นี่ถิ่นใคร! คืนนี้ถ้าไม่จ่ายแสนห้าของห้องนี้มาให้ครบ อย่าหวังว่าพวกมึงคนไหนจะได้มีขาเดินออกไป!"

สิ้นเสียง อาผีก็มาประชิดอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

ผู้จัดการยังไม่ทันมองเห็นการเคลื่อนไหว ลำคอก็ถูกมือที่แข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กบีบเอาไว้แน่น

อาผีออกแรงที่มือซ้าย ยกร่างชายฉกรรจ์หนักร้อยกว่าจินลอยพ้นพื้นด้วยมือข้างเดียวจนสองเท้าเตะเคว้ง

"อั่ก... ปล่อย..." ผู้จัดการใช้สองมือจิกแขนของอาผี ใบหน้าเขียวคล้ำจนกลายเป็นสีตับหมู สองขาเตะปัดป่ายไปมากลางอากาศ

อาผีไม่มีความสะเทือนอารมณ์ใดๆ สะบัดมือขวาเหวี่ยงออกไปเต็มแรง

ร่างของผู้จัดการลอยหวือออกไปนอกประตู กระแทกเข้ากับผนังทางเดินอย่างจัง แล้วไถลรูดลงไปกองกับพื้น สลบเหมือดโดยไม่ทันได้ส่งเสียงครางแม้แต่แอะเดียว

ภายในห้องวีไอพีเงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตกพื้น

สาวนั่งดริ้งก์หลายคนตกใจจนหน้าซีดเผือด กอดกันกลมตัวสั่นระริก

"ถ้าไม่อยากนอนออกไป ก็เดินออกไปเอง" อาผีหันไปมองกลุ่มหญิงสาวเหล่านั้น

คำพูดนี้ไม่ต่างอะไรกับสัญญาณปล่อยตัว บรรดาสาวๆ ต่างหวีดร้องแล้วพากันวิ่งเตลิดออกไปนอกประตู

จางถิงถิงถึงกับทำรองเท้าส้นสูงหลุดไปข้างหนึ่ง รีบตะเกียกตะกายเบียดตัวหนีออกไปโดยไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามอง

ห้องวีไอพีพลันว่างเปล่าลงทันตา

อาผีเอื้อมมือดึงประตูกันเสียงสภาพพังยับเยินกลับมาปิดไว้ดังเดิม แล้วยืนพิงประตูเพื่อบังสายตาจากภายนอก

หลินเจ๋อเดินเลี่ยงเศษกระจกที่เกลื่อนกลาดบนพื้น ตรงไปนั่งลงบนโซฟาหนังแท้ด้านในสุดของห้อง

บนโต๊ะมีเซ็ตแชมเปญเอซออฟสเปดส์ที่ยังไม่ได้เปิดวางอยู่ครบชุด

"เปิดมาขวดหนึ่ง" หลินเจ๋อเอนหลังพิงพนักโซฟา

เฉินอวี่รีบลุกขึ้นอย่างลนลาน รินแชมเปญใส่แก้วแล้วใช้สองมือประคองยื่นมาตรงหน้าหลินเจ๋อ

"พี่ใหญ่ เชิญดื่มครับ" เฉินอวี่ค้อมตัวลงราวกับบ่าวไพร่ผู้ต่ำต้อย

หลินเจ๋อไม่ได้ยื่นมือไปรับ

"เงินในบัตรหมดแล้วเหรอ" หลินเจ๋อปรายตามองเขา

เพียงประโยคเดียวก็แทงใจดำเฉินอวี่เข้าอย่างจัง

เมื่อครู่เขายังฝืนรักษาหน้าอยู่ในห้องวีไอพี แต่พอถูกเปิดโปงด้วยคำเดียว ทั้งร่างก็เหมือนลูกบอลปล่อยลม ทรุดฮวบลงข้างโต๊ะกาแฟ

"หมดแล้วครับ" เฉินอวี่ขยำผมตัวเองอย่างแรงจนตาแดงก่ำ "หมดเกลี้ยงเลย ซื้อรถไปหนึ่งล้านแปดแสน ซื้อนาฬิกากับเสื้อผ้าไปสี่ห้าแสน สองวันนี้ก็เปิดเซ็ตมังกรที่นี่ทุกวัน แล้วยังซื้อกระเป๋าให้จางถิงถิงอีก... ตอนนี้ในบัตรผมเหลือแค่หมื่นแปดแล้วครับ"

เพียงไม่กี่วัน เงินสามล้านก็ถูกผลาญจนเหี้ยนเตียน

ผลาญเงินได้เร็วขนาดนี้ แม้แต่หลินเจ๋อก็ยังรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

"เงินสามล้านนั่นนายเอาอายุขัยสิบปีไปแลกมา" หลินเจ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ตอนนั้นนายคิดว่าการแลกเปลี่ยนนี้คุ้มค่านัก ตอนนี้เงินหมดแล้ว สิบปีของนายก็เอาคืนมาไม่ได้เหมือนกัน"

"ผมไม่เสียใจ!" เฉินอวี่เงยหน้าขึ้นขวับ สีหน้าแววตาเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ผิดปกติ

"ช่วงไม่กี่วันนี้ผมใช้ชีวิตสะใจกว่ายี่สิบปีที่ผ่านมารวมกันซะอีก! เซลล์ขายปอร์เช่กราบกรานผมเหมือนบรรพบุรุษ ดาวห้องที่เมื่อก่อนไม่เคยมองผมก็ส่งข้อความหาผมทุกวัน อีตัวจางถิงถิงนั่น เมื่อคืนก่อนยังคุกเข่าบนพรมโรงแรมเปลี่ยนรองเท้าให้ผมอยู่เลย!"

เฉินอวี่ยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น สองมือโบกสะบัดไปมากลางอากาศไม่หยุด

"เงินนี่มันของดีจริง ๆ! ขอแค่มีเงิน สายตาที่คนอื่นมองผมก็เปลี่ยนไปหมด! ผมไม่อยากกลับไปจนกรอบแบบเมื่อก่อนอีกแล้ว! ไม่อยากทำงานพาร์ตไทม์แลกเศษเงินไม่กี่สิบบาทแล้วต้องคอยก้มหัวให้ใครอีกแล้ว!"

เฉินอวี่พุ่งเข้ามากอดขาหลินเจ๋ออีกครั้ง

"พี่ใหญ่ พี่ซื้ออายุขัยผมอีกสิบปีเถอะ! ขอแค่ให้ผมสองล้านก็พอ! ตอนนี้ผมเพิ่งจะอายุยี่สิบสอง ต่อให้หักไปสามสิบปี ผมก็ยังอยู่ได้ถึงห้าสิบ พอแล้วครับ!"

หลินเจ๋อเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา

สายตาจับจ้องไปที่เหนือศีรษะของเฉินอวี่

[อายุขัย: เหลือ 46 ปี]

[สถานะ: คึกคักสุดขีด/วิตกกังวล]

[ป้ายชีวิตกลายพันธุ์: เอาเงินไม่เอาชีวิต (ม่วง) — มีความปรารถนาในเงินทองอย่างบิดเบี้ยวรุนแรง ยินดีสละทุกสิ่งรวมถึงชีวิตเพื่อความมั่งคั่ง เมื่อดึงป้ายชีวิตนี้ออกมา สามารถฉีดเข้าไปในเป้าหมายที่กำหนดเพื่อเปลี่ยนค่านิยมของคนผู้นั้นได้]

หลินเจ๋อไม่ได้สนใจอายุขัยของเขาเลย

สต็อกอายุขัยในมือตอนนี้มากพอจะรับมือกับพวกตาแก่อย่างฉินเจิ้นหัวแล้ว

ที่เขามาครั้งนี้ สิ่งที่ต้องการคือป้ายชีวิตกลายพันธุ์อันนี้ต่างหาก

[เอาเงินไม่เอาชีวิต] นับเป็นสิ่งของที่ชั่วร้ายและอำมหิตอย่างยิ่ง

หากยัดมันเข้าไปในร่างของศัตรูทางการเมืองหรือคู่แข่งที่เคยวางตัวสูงส่งมือสะอาด นิสัยของอีกฝ่ายจะเปลี่ยนไปอย่างฉับพลันในเวลาอันสั้น กลายเป็นคนกอบโกยเงินทองอย่างบ้าคลั่ง และก้าวไปสู่จุดจบแห่งการทำลายตัวเองในที่สุด

นี่คือมีดซ่อนคมที่ฆ่าคนไม่เห็นเลือดอย่างแท้จริง

"อายุขัยของนาย ผมไม่ต้องการ" หลินเจ๋อเอ่ยขัดคำพูดเวิ่นเว้อของเฉินอวี่

เฉินอวี่ชะงักค้าง ก่อนที่ความสิ้นหวังอันไร้ขอบเขตจะถาโถมเข้าใส่ทันที

"แล้วพี่จะเอาอะไรล่ะ! อวัยวะเหรอ? ไต? หรือกระจกตา? ขอแค่มีเงินให้ผม จะเอาอะไรก็เอาไปเลย!" เฉินอวี่แทบจะเป็นบ้าไปแล้วจริง ๆ

ถ้าคืนนี้ไม่มีเงินจ่ายบิล ทุกอย่างที่เขาสร้างมาก็จะพังทลายลงทั้งหมด จางถิงถิงจะทิ้งเขาไปอีกครั้ง แล้วทุกคนก็จะรู้ว่าเขาเป็นแค่ไอ้กระจอกถังแตกที่แกล้งทำตัวเป็นเศรษฐี

"ผมต้องการค่านิยมบางอย่างของนาย" หลินเจ๋อชี้นิ้วไปที่หัวของเฉินอวี่

"ค่า... ค่านิยมเหรอครับ?" เฉินอวี่อ้าปากค้าง สีหน้าดูพิลึกพิลั่น "มันคืออะไรกันครับพี่ใหญ่ สมองผมทึบ ฟังไม่เข้าใจหรอก"

"ไม่กี่วันมานี้ เพื่อแสร้งทำเป็นคุณชายบ้านรวย เพื่อหน้าตาจอมปลอมไร้สาระพวกนั้น พอนายไม่มีเงิน แม้แต่ชีวิตตัวเองก็ยังไม่เอา" หลินเจ๋อเอนหลังพิงโซฟาหนังพลางนั่งไขว่ห้าง "ความละโมบโลภมากจนยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อเงินแบบนี้นี่แหละ คือสิ่งที่ผมจะซื้อ"

เฉินอวี่ฟังแล้วถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

ความคิดเนี่ยนะ?

ของพรรค์ความคิดมันขายได้ด้วยเหรอ?

"พี่ใหญ่ พี่อย่าล้อผมเล่นสิครับ!" เฉินอวี่ร้อนรนจนเหงื่อผุดเต็มหัว ชี้มือออกไปนอกประตู "ผู้จัดการข้างนอกกำลังจะพาการ์ดขึ้นมาแล้วนะ! ค่าเหล้าในห้องส่วนตัวนี้ตั้งแสนห้า ถ้าผมจ่ายไม่ครบ พวกมันหักขาผมแน่! พี่เมตตาผมหน่อยเถอะ ซื้ออายุขัยผมไปสักสองสามปีเถอะครับ! ผมให้พี่ยี่สิบปีเลย พี่ให้ผมแค่สองล้านก็พอ!"

ในหัวของเฉินอวี่ตอนนี้ มีเพียงทางตันอย่างการ "ขายชีวิตแลกเงิน" เท่านั้น