ตอนที่ 92 ลอกถอนคุณลักษณะสุดโต่ง คืนสู่ธาตุแท้ปุถุชน

หลินเจ๋อนั่งอยู่บนโซฟา มองดูเฉินอวี่ที่เหงื่อแตกพลั่กเต็มหัว

"ซื้อความคิดของนาย หนึ่งล้าน" หลินเจ๋อเสนอราคา

เฉินอวี่ชะงักกึก จ้องหลินเจ๋อตาเขม็ง คล้ายกับคิดว่าตัวเองฟังผิดไป

"หนึ่งล้าน ซื้อความคิดยอมแลกทุกอย่างเพื่อเงินในหัวนาย" หลินเจ๋อย้ำอีกครั้ง พลางหยิบมือถือออกมาเปิดหน้าโอนเงิน "ถ้าขาย ก็โอนเงินเดี๋ยวนี้ แต่ถ้าไม่ขาย นายก็รอให้คนข้างนอกนั่นเข้ามาหักขานายได้เลย"

เวลานี้ในหัวของเฉินอวี่ไม่มีที่ว่างให้สิ่งนามธรรมพรรค์นั้นอย่าง "ค่านิยม" หรือ "ความคิด" เลยสักนิด

เขารับรู้เพียงแค่คำว่าหนึ่งล้านเท่านั้น

หนึ่งล้าน

"ขาย! ผมขาย!" เฉินอวี่ตะโกนสุดเสียงอย่างไม่ลังเล "ขอแค่มีหนึ่งล้าน คุณอยากได้อะไรผมขายให้หมด!"

หลินเจ๋อออกคำสั่งในใจ

"ระบบ ซื้อป้ายชีวิต [เอาเงินไม่เอาชีวิต] ของเป้าหมาย"

[ยืนยันคำสั่ง]

[ตรวจพบว่าเป้าหมายยินยอมโดยสมัครใจอย่างสมบูรณ์]

[มูลค่าการทำธุรกรรม: เงินตราในโลกจริงหนึ่งล้าน (ชำระแล้ว)]

[กำลังลอกถอนป้ายชีวิต...]

"ติ๊ง! จือฟู่เป่ามียอดเงินเข้า หนึ่งล้านหยวน"

เสียงแจ้งเตือนใสกังวานดังขึ้นภายในห้องส่วนตัว

เฉินอวี่สั่นสะท้านไปทั้งตัว สองขาอ่อนแรงจนทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพรม

เขาหอบหายใจอย่างหนัก เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น

เสี้ยววินาทีที่ป้ายชีวิตถูกลอกถอนออกไป เขารู้สึกราวกับมีบางสิ่งที่บ้าคลั่งและอันตรายถึงขีดสุดในหัวถูกดึงออกไปด้วย

หลายวันมานี้ แม้แต่ในฝันเขาก็ยังคิดแต่เรื่องว่าจะหาเงินอย่างไร จะใช้เงินอย่างไร ขอแค่ได้สัมผัสความรู้สึกของการใช้เงินมือเติบกลับคืนมา ต่อให้ต้องตายทันทีเขาก็ยอม

แต่ตอนนี้ ความบ้าคลั่งอันผิดปกตินั้นได้จางหายไปแล้ว

เฉินอวี่ลนลานล้วงมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง เมื่อเห็นตัวเลขยาวเหยียดตรงยอดเงินคงเหลือในจือฟู่เป่า น้ำตาก็ไหลพรากออกมาอย่างไม่อาจหักห้าม

มีหนึ่งล้านแล้ว

จ่ายเงินได้แล้ว

ไม่ต้องโดนหักขาแล้ว

แถมครั้งนี้ยังไม่โดนหักอายุขัยด้วย!

พอคิดว่าเมื่อครู่ตัวเองถึงกับคิดจะขายอายุขัยอีกยี่สิบปีแลกกับเงินสองล้าน เฉินอวี่ก็นึกกลัวย้อนหลังจนเหงื่อเย็นผุดเต็มแผ่นหลัง

ถ้าชีวิตยังรักษาไว้ไม่ได้ จะเอาเงินมากมายไปทำไม?

เสียงฝีเท้าถี่รัวดังมาจากทางเดินด้านนอก

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสิบกว่าคนในชุดสูทสีดำถือกระบองยางกรูกันเข้ามาอย่างดุดัน นำโดยชายหัวโล้นคนหนึ่ง

ผู้จัดการลูกค้าที่ถูกอาผีเหวี่ยงกระเด็นออกไปกำลังเอามือกุมคอ พลางชี้นิ้วมาที่ประตูห้องส่วนตัวแล้วกัดฟันกรอด

"พวกมันนี่แหละ! ตีมันเลย!" เสียงของผู้จัดการแหบแห้งราวกับเป็ดโดนเหยียบหาง

หน่วย รปภ. ตรงเข้ามาขวางปิดหน้าประตูห้องส่วนตัวทันที

เฉินอวี่สะดุ้งโหยง อะดรีนาลีนที่เพิ่งลดระดับลงพลันพุ่งพรวดขึ้นมาอีกครั้ง

แต่คราวนี้เขาไม่ได้พุ่งเข้าไปเสี่ยงชีวิตเหมือนคนบ้า หากแต่กำมือถือแน่นแล้วสาวเท้าเร็วปรี่ตรงไปที่ประตู

"จะตีบ้าอะไรกัน! กูไม่ได้บอกว่าจะไม่จ่ายเงินสักหน่อย!" เฉินอวี่เชิดคอ เอาหน้าจอมือถือจ่อกระแทกตรงปลายจมูกผู้จัดการคนนั้น "ดูให้ชัด! ยอดเงินเหลือเท่าไหร่! พอกับเซ็ตมังกรแสนห้าของมึงไหม!"

แสงหน้าจอมือถือแยงตาผู้จัดการ แต่พอเพ่งมองชัด ๆ สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปในพริบตา

หนึ่งล้าน

เงินสด ๆ ของจริง

กฎของสถานบันเทิง ขอแค่มีเงินก็คือนายท่าน

หัวหน้า รปภ. หัวโล้นเห็นตัวเลขนั้นชัดเจนเช่นกัน กระบองยางที่เงื้อค้างอยู่กลางอากาศพลันชะงักกึก

เขาหันไปมองผู้จัดการ ส่งสายตาถามว่าจะยังลงมืออยู่ไหม

ผู้จัดการกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก ชำเลืองมองชายหนุ่มชุดสูทที่นั่งอยู่ในห้องส่วนตัว สลับกับชายร่างผอมหน้าไร้อารมณ์ที่ยืนขวางหน้าประตู

"จ...จ่ายเงินครับ" ผู้จัดการรีบปั้นรอยยิ้มที่ดูแย่ยิ่งกว่าร้องไห้ ล้วงเครื่องรูดบัตร POS ออกมาจากกระเป๋าพลางยื่นให้ "คุณชายเฉิน ทั้งหมดแสนห้าหมื่นแปดพัน ลดเศษให้เหลือแสนห้าครับ"

เฉินอวี่คว้าเครื่องรูดบัตร POS มากดรหัสผ่านอย่างรวดเร็ว

ติ๊ด

การทำรายการสำเร็จ

เสียงพิมพ์สลิปกระดาษดังชัดเจนเป็นพิเศษตรงทางเดิน

เฉินอวี่กระชากสลิปออกมาแล้วปาใส่ตัวผู้จัดการ "เอาเงินไป แล้วไสหัวไปซะ!"

ผู้จัดการพยักหน้ารับรัว ๆ รีบพาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสิบกว่าคนหายลับไปทางปลายทางเดิน

เฉินอวี่หันกลับมามองหลินเจ๋อที่นั่งอยู่บนโซฟา

ตามนิสัยของเขาในช่วงไม่กี่วันมานี้ พอมีเงินก็คงยอมทุ่มอีกเป็นแสนเพื่อเปิดเหล้าเลี้ยงคนทั้งร้าน จะได้กู้หน้าที่เพิ่งเสียไปคืนมา

แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าการจ่ายแสนห้าหมื่นเพื่อเปิดเหล้าไม่กี่ขวดมันคือการปล้นกันชัด ๆ เสียดายเงินจนแทบกระอักเลือด

สมองของเขาปลอดโปร่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เงินแปดแสนห้าหมื่นที่เหลืออยู่นี้ ถ้าเอาไปซื้อห้องชุดเล็ก ๆ สักห้อง ฝากประจำอีกสักก้อน ก็พอให้เขากลับบ้านเกิดไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุขแล้ว

หลุมไร้ก้นอย่างจางถิงถิงต้องตัดให้เด็ดขาด ยัยผู้หญิงคนนั้นผลาญเงินเขาวันละสองหมื่นกว่า มีเงินมากแค่ไหนก็ถมไม่เต็ม

ส่วนเรื่องขายอายุขัย... เฉินอวี่เหลือบมองหลินเจ๋อแวบหนึ่ง แล้วรีบก้มหน้าลงทันที

น่ากลัวเกินไปแล้ว

ผู้ชายคนนี้แค่เอ่ยปากประโยคเดียวก็ซื้อชีวิตคนได้

ตอนนี้เขามีเงินแล้ว จึงอยากอยู่ให้ห่างจากตัวประหลาดที่ขัดหลักวิทยาศาสตร์แบบนี้ให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ลูกพี่" เฉินอวี่ยืนห่างออกไปสองเมตร สีหน้าประจบสอพลอเต็มที่ "เคลียร์เงินเรียบร้อยแล้วครับ ถ้าคุณไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนได้ไหมครับ? ผมสัญญาว่าต่อไปจะไม่มาที่แบบนี้อีกแล้ว จะกลับบ้านเกิดไปหางานทำดี ๆ"

หลินเจ๋อมองดูเฉินอวี่

เขาสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของเฉินอวี่อย่างเฉียบคม

หลังจากเสียป้ายชีวิต [เอาเงินไม่เอาชีวิต] ไป เฉินอวี่ก็ไม่ได้กลายเป็นนักบุญที่ละวางกิเลส เขายังคงมองว่าเงินแปดแสนห้าหมื่นนั่นสำคัญมากอยู่ดี

ท่าทางตอนเอาโทรศัพท์ฟาดหน้าผู้จัดการเมื่อครู่ สันดานเศรษฐีใหม่ขี้เบ่งก็ไม่ได้เปลี่ยนไป

แต่เขามีขีดจำกัดแล้ว

เขากลัวตาย เสียดายเงินแสนห้าที่จ่ายไป และเริ่มคิดคำนวณการใช้ชีวิตในวันข้างหน้า ทั้งหมดนี้คืออารมณ์ความรู้สึกที่คนธรรมดาทั่วไปพึงมี

หลินเจ๋อเข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่ง

สิ่งที่ระบบลอกออกไป คือ "คุณสมบัติสุดโต่ง" ที่ล้ำเส้นความเป็นมนุษย์

ป้ายชีวิตเป็นเพียงรูปธรรมของพลังงานหรืออารมณ์ความรู้สึกชนิดหนึ่ง มันจะคอยขยายความปรารถนาบางอย่างให้ทะลุขีดสุด

ป้ายชีวิตก็คือป้ายชีวิต ความเป็นคนก็คือความเป็นคน

พอลอกเอาความโลภอันวิปริตออกไป สิ่งที่หลงเหลืออยู่ก็แค่ความเห็นแก่ได้ของปุถุชนทั่วไป

เรื่องนี้น่าสนใจจริง ๆ

หลินเจ๋อลุกขึ้นยืน

"ไปกันเถอะ" หลินเจ๋อเอ่ยสั่งอาผี

อาผีขยับตัวหลีกทางให้ทันที

หลินเจ๋อเดินออกจากห้องส่วนตัวโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองเฉินอวี่อีก

ชายหนุ่มผู้ถูกเก็บเกี่ยวไปถึงสองรอบคนนี้ ต่อไปคงทำได้เพียงใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวงในฐานะคนธรรมดา และหมดคุณค่าที่จะใช้ประโยชน์อีกแล้ว

บริเวณบันไดหนีไฟ

ขณะที่หลินเจ๋อกับอาผีกำลังเดินลงไป ก็เจอกับจางถิงถิงที่นั่งขดตัวอยู่ตรงมุมกำแพงเข้าพอดี

เมื่อครู่จางถิงถิงไม่ได้หนีไปไหนไกล พอได้ยินว่านอกจากเฉินอวี่จะไม่โดนซ้อมแล้ว ยังจ่ายบิลแสนห้าหมื่นได้อย่างง่ายดาย ในใจเธอก็เริ่มดีดลูกคิดคำนวณขึ้นมาทันที

ในบัตรของเฉินอวี่ยังมีเงินเหลืออยู่อีกจริง ๆ!

เมื่อเห็นหลินเจ๋อกับอาผีเดินลงบันไดไป จางถิงถิงไม่ได้สนใจคนที่ไม่สะดุดตาทั้งสองคนนี้เลยแม้แต่น้อย เธอเร่งฝีเท้าบนรองเท้าส้นสูงวิ่งตรงไปยังห้องส่วนตัวชั้นบนทันที

พอวิ่งมาถึงทางเดิน ก็เห็นเฉินอวี่กำลังเตรียมจะกดลิฟต์พอดี

"พี่อวี่คะ!" จางถิงถิงเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นออดอ้อนหวานหยดย้อยทันควัน พลางโผเข้าไปกอดแขนเฉินอวี่ไว้ "เมื่อกี้ทำเอาหนูกลัวแทบแย่! พวกการ์ดนั่นดุร้ายเกินไปแล้ว หนูกลัวพวกมันจะทำร้ายพี่จนเจ็บตัวแทบตาย"

จางถิงถิงเอาหน้าอกบดเบียดแขนของเฉินอวี่ พลางดัดเสียงออดอ้อน "พี่อวี่คะ กระเป๋ารุ่นลิมิเต็ดที่เราตกลงกันไว้..."

"ไสหัวไป!" เฉินอวี่สะบัดแขนอย่างแรงจนเหวี่ยงจางถิงถิงกระเด็นไปกระแทกกำแพง

จางถิงถิงถึงกับนิ่งอึ้ง

สองสามวันนี้เฉินอวี่ตามใจเธอทุกอย่าง ไม่เคยแม้แต่จะพูดจาแรง ๆ ใส่สักคำ

"มึงคิดว่ากูเป็นตู้เอทีเอ็มหรือไงวะ!" เฉินอวี่ชี้หน้าด่าจางถิงถิง "ไม่กี่วันมานี้กูทุ่มเงินให้มึงไปเป็นแสน มือยังแทบไม่ได้จับสักกี่ครั้ง! คิดว่ากูเป็นไอ้โง่จริง ๆ เหรอวะ? ต่อไปนี้อยู่ให้ห่างจากกูซะ!"

สิ้นเสียงด่า ประตูลิฟต์ก็เปิดออกพอดี เฉินอวี่พุ่งพรวดเข้าไปข้างในแล้วรัวกดปุ่มปิดประตูอย่างบ้าคลั่ง

จางถิงถิงนั่งอึ้งอยู่กับพื้น ไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าทำไมจู่ ๆ เฉินอวี่ถึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้