ตอนที่ 93 เงินหนึ่งแสนก็ซื้ออายุขัยได้หนึ่งปีแล้วเหรอ

บริเวณหน้าประตูใหญ่ชั้นหนึ่งของสถานบันเทิงจินซา

หลินเจ๋อกับอาผีก้าวออกจากประตูกลหมุน ภายในโถงล็อบบี้ด้านหลังยังคงแว่วเสียงกรีดร้องสะอึกสะอื้นของจางถิงถิงที่กำลังยื้อยุดกับรปภ.เพื่อตามหาเฉินอวี่

หลินเจ๋อล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกงสแล็ก โดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง

รถโรลส์-รอยซ์คันนั้นจอดเทียบอยู่ริมถนน อาผีก้าวขึ้นหน้าเตรียมเปิดประตูรถให้

"ยังไม่กลับ" หลินเจ๋อยกมือขึ้นเล็กน้อย "อยู่เดินเล่นแถวนี้เป็นเพื่อนผมก่อน"

อาผีชักมือกลับทันที แล้วก้าวตามหลังเยื้องไปด้านข้างหลินเจ๋ออย่างเงียบเชียบ

ถนนสายผับบาร์ในเขตใต้นี้เป็นศูนย์รวมชีวิตราตรีที่คึกคักที่สุดของเจียงเฉิง ป้ายไฟนีออนทอดยาวกะพริบระยิบระยับ สองข้างทางเต็มไปด้วยรถสปอร์ตและรถแต่งนานาชนิด

ทั่วทั้งถนนเนืองแน่นไปด้วยคนหนุ่มสาวที่แต่งกายเปิดเผยและแต่งหน้าจัดจ้าน

หลินเจ๋อเดินไปตามริมถนน พลางเปิดใช้งานโหมดสแกนป้ายชีวิตของระบบขึ้นมาบนจอประสาทตา

เหนือศีรษะของคนแทบทุกคนที่นี่ ล้วนมีป้ายชีวิตเชิงลบสีเทาแขวนอยู่คนละหนึ่งหรือสองป้าย

[ใช้จ่ายเกินตัวอย่างหนัก] [หลงความฟุ้งเฟ้อจนเป็นสันดาน] [หนี้เงินกู้ออนไลน์รัดตัว]

นี่คือลานโลกีย์ที่มัวเมาไปด้วยแสงสีและเงินทอง สิ่งที่ไม่เคยขาดแคลนเลยก็คือคนหนุ่มสาวที่ไม่มีเงินติดกระเป๋า แต่กลับโหยหาการใช้จ่ายล่วงหน้าอย่างถึงที่สุด

ในคลังป้ายชีวิตของหลินเจ๋อตอนนี้มีทั้ง [สัญชาตญาณยมทูต] และป้ายชีวิตกลายพันธุ์อย่าง [เอาเงินไม่เอาชีวิต] ที่เพิ่งดึงออกมา แต่ปริมาณสำรองของ [อายุขัย] กลับร่อยหรอเกินไป

อายุขัยสิบปีที่เก็บเกี่ยวมาจากเฉินอวี่ก่อนหน้านี้ถูกใช้ไปกับฉู่ฉางเฟิงและผู้เฒ่าฉินจนหมด ยิ่งกว่านั้นเขายังต้องสำรองไว้ส่วนหนึ่งเพื่อใช้ควบคุมพวกมหาเศรษฐีเฒ่าที่ใกล้จะหมดลมหายใจพวกนั้นอีก

ไหนๆ ก็มาแล้ว ถือโอกาสเก็บเกี่ยวตุนไว้สักรอบเลยแล้วกัน

หลินเจ๋อเดินเลียบถนนไปข้างหน้า แล้วหยุดฝีเท้าลงตรงตรอกด้านหลังผับสไตล์สโลว์แดนซ์ชื่อ "MAX"

ภายในตรอกมืดสลัว ข้างถังขยะมีชายหนุ่มผมทองคนหนึ่งกำลังนั่งยองๆ สองมือรัวแป้นพิมพ์โทรศัพท์อย่างบ้าคลั่ง

ในระยะห่างไม่ถึงห้าเมตร หลินเจ๋อมองเห็นป้ายชีวิตบนหัวของเขาได้อย่างชัดเจน

[เป้าหมาย: จ้าวเผิง]

[อายุ: 22 ปี]

[อายุขัย: เหลือ 51 ปี]

[สถานะ: จนตรอก (ขาว)]

สองมือของจ้าวเผิงสั่นเทา กำลังส่งเสียงอ้อนวอนใส่หน้าจอโทรศัพท์

"พี่หลง ผ่อนผันให้ผมอีกสักสามวันเถอะครับ! อีกสามวันพอเงินเดือนออก ผมจะรีบเอาดอกเบี้ยห้าพันนั่นไปคืนให้ก่อนทันทีเลย!"

เสียงแหบแห้งคล้ายฆ้องแตกดังเล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์ แฝงไว้ด้วยการข่มขู่คุกคามอย่างชัดเจน

"อย่ามาเสือกพูดมาก ตอนมึงยืมห้าหมื่นไปเปย์สตรีมเมอร์สาว ทำไมไม่บอกวะว่าไม่มีเงิน? ถ้าพรุ่งนี้เที่ยงตรงกูยังไม่ได้เงินหกหมื่นทั้งต้นทั้งดอกล่ะก็ ที่ทำงานพ่อแม่มึงกับเว็บบอร์ดโรงเรียนน้องสาวมึง ได้เห็นรูปมึงว่อนแน่"

ปลายสายตัดไปทันที

จ้าวเผิงเหวี่ยงหมัดชกกำแพงอิฐข้างตัวจนเจ็บแทบน้ำตาเล็ด

หลินเจ๋อก้าวตรงเข้าไป

จ้าวเผิงได้ยินเสียงฝีเท้าจึงเงยหน้าขึ้น มองหลินเจ๋อกับอาผีด้วยสายตาระแวดระวังเต็มที่

"พวกคุณเป็นใคร? พี่หลงส่งมาเหรอ? ผมก็บอกไปแล้วไงว่าพรุ่งนี้จะหาทางน่ะ!" จ้าวเผิงตกใจจนถอยกรูดไปด้านหลัง

หลินเจ๋อล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าแล้วกดเปิดหน้าจอ

บนหน้าจอแสดงยอดเงินคงเหลือในอาลีเพย์ ตัวเลขยาวเป็นพรืดสะดุดตาเป็นอย่างยิ่ง

"ผมไม่รู้จักพี่หลงอะไรนั่นหรอก" หลินเจ๋อเข้าประเด็นทันที "มาทำข้อตกลงกัน แสนหนึ่ง ซื้อของอย่างหนึ่งจากคุณ"

จ้าวเผิงจ้องยอดเงินคงเหลือนั้นจนตาค้าง ผ่านไปหลายวินาทีกว่าจะได้สติ ก่อนจะเอามือกุมเอวไว้ตามสัญชาตญาณ

"ซื้ออะไร? ผมเตือนไว้ก่อนนะอย่ามาทำอะไรบ้าๆ ซื้อขายอวัยวะมันผิดกฎหมายนะโว้ย!"

อาผีก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าว

หลินเจ๋อยกมือปรามอาผีไว้ พลางมองจ้าวเผิงด้วยสายตาเรียบนิ่ง

"ไม่แตะต้องตัวคุณแม้แต่ปลายนิ้ว จะซื้ออายุขัยของคุณ" หลินเจ๋อยื่นข้อเสนอ "อายุขัยหนึ่งปีแลกเงินสดหนึ่งแสน จ่ายสดตรงนี้เลย จะขายไหม"

จ้าวเผิงมองหลินเจ๋อราวกับมองคนบ้า

อายุขัยเนี่ยนะ?

ของพรรค์นี้มันขายกันได้ด้วยเหรอ?

ถ้าเป็นเวลาปกติ เขาคงด่าสวนไปสักสองสามคำแล้วเผ่นหนีไปแล้ว

แต่ตอนนี้เขาถูกหนี้เงินกู้ออนไลน์บีบจนเข้าตาจน ถ้าพรุ่งนี้หาเงินมาใช้คืนไม่ได้ ชีวิตเขาก็พังยับเยินอย่างสิ้นเชิง

อีกอย่าง ตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวเขาก็มีเงินรวมกันไม่ถึงร้อยอยู่แล้ว ยังจะมีอะไรให้ต้องกลัวอีก?

ต่อให้โดนหลอก อย่างเลวร้ายที่สุดก็แค่โดนซ้อมสักยก

"คุณให้หนึ่งแสนจริงๆ เหรอ?" จ้าวเผิงกัดฟันถาม พลางจ้องโทรศัพท์ในมือหลินเจ๋อตาเขม็ง

"ปีละหนึ่งแสน"

"ผมขายห้าปี!" จ้าวเผิงโพล่งขึ้นมา ราวกับกลัวว่าหลินเจ๋อจะเปลี่ยนใจ "คุณให้ผมห้าแสน! ซื้อได้ไหม!"

ห้าแสน

นอกจากจะล้างหนี้นอกระบบของพี่หลงได้จนหมดเกลี้ยง ยังจ่ายค่างวดค้างชำระของรถบีเอ็มดับเบิลยูมือสองที่กู้เงินออนไลน์มาซื้อได้ครบ แถมยังเหลือเงินไปเปิดโต๊ะวีไอพีในผับหรูใช้ชีวิตเสเพลได้อีกหลายรอบ

สำหรับคนหนุ่มอายุยี่สิบสองที่คิดว่าตัวเองยังมีเวลาให้ผลาญอีกเหลือเฟือ การถูกหักอายุขัยไปห้าปีไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสะทกสะท้านเลยสักนิด

ในใจเขานึกไปถึงขั้นว่าอีกฝ่ายอาจเป็นคนบ้าหรือไม่ก็พวกลูกคนรวยมาแกล้งคนเล่น ขอแค่ได้เงินมาก่อน เรื่องอื่นช่างหัวมัน

"สแกนคิวอาร์โค้ด" หลินเจ๋อเปิดหน้าโอนเงินขึ้นมา

จ้าวเผิงรีบร้อนกดเปิดคิวอาร์โค้ดรับเงินทันที

"ติ๊ง! อาลีเพย์มียอดเงินเข้า ห้าแสนหยวน"

เสียงสังเคราะห์จากระบบดังสะท้อนขึ้นในซอยอันมืดสลัว

จ้าวเผิงมองยอดเงินห้าแสนที่โอนเข้ามาจนตาแทบถลน ทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจจนแทบกระโดดตัวลอย

"ให้จริงว่ะ! เชี่ยเอ๊ย! มีห้าแสนจริงด้วย!"

หลินเจ๋อออกคำสั่งในใจ

"ระบบ ซื้ออายุขัยของเป้าหมายห้าปี"

[ยืนยันคำสั่ง]

[เป้าหมายยินยอมโดยสมบูรณ์ การซื้อขายเสร็จสิ้น]

พริบตาที่เสียงแจ้งเตือนสิ้นสุดลง เสียงหัวเราะอย่างตื่นเต้นของจ้าวเผิงก็พลันชะงักกึก

เขารู้สึกแน่นหน้าอกขึ้นมาวูบหนึ่ง ตาพร่ามัวไปชั่วขณะ สองขาพลันอ่อนแรงลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ผิวหนังที่เคยเต่งตึงยืดหยุ่นดูเหมือนจะสูญเสียความชุ่มชื้นไปในพริบตา หางตามีริ้วรอยเส้นบางๆ ผุดขึ้นมาหลายรอย

ความเปลี่ยนแปลงนี้เล็กน้อยมาก หากไม่ใช่คนที่คุ้นเคยกับเขาเป็นอย่างดีก็ไม่มีทางดูออกเลย

จ้าวเผิงหอบหายใจหนัก ยืนพิงกำแพงอิฐพลางตบอกตัวเองเบาๆ

"ทำไมเหล้ามันแรงขนาดนี้วะ..."

จ้าวเผิงไม่ได้คิดเชื่อมโยงความผิดปกติของร่างกายเข้ากับการซื้อขายเลยแม้แต่น้อย เขาคิดเอาเองว่าคงเป็นเพราะคืนนี้ดื่มหนักแถมยังอดนอน

พอมีเงินห้าแสนนี้ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองสามารถเดินกร่างไปทั่วเมืองเจียงเฉิงได้แล้ว

หลินเจ๋อไม่สนใจเขา หันหลังเดินออกจากตรอกไป

บนแผงควบคุมระบบ คลังอายุขัยเปลี่ยนจาก [4 ปี] เป็น [9 ปี] แล้ว

หลินเจ๋อพาอาผีเดินเตร่ไปตามถนนสายผับบาร์ต่อ นานๆ จะออกมาสักที ต้องตุนของไว้ให้เยอะหน่อย

ตลอดหนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น

หลินเจ๋อเจอคนที่รูดบัตรเครดิตแทบคลั่งเพื่อหาเงินดาวน์รถหรูอยู่ริมถนน จึงจ่ายเงินสามแสนซื้ออายุขัยมาสามปี

เจอเด็กมหาวิทยาลัยคนหนึ่งที่เล่นคริปโตจนพอร์ตแตกและคิดจะไปกระโดดแม่น้ำตาย จึงจ่ายแปดแสนซื้ออายุขัยมาแปดปี

ถนนสายผับบาร์ทั้งสายกลายเป็นแหล่งเก็บเกี่ยวอายุขัยราคาถูกของหลินเจ๋อไปโดยปริยาย

ขอแค่คุณขาดเงิน ขอแค่คุณยินยอม

จ่ายเงินไปแค่สองล้านหยวน ก็กวาดอายุขัยมาได้ถึงยี่สิบปี ส่งผลให้ป้ายชีวิตอายุขัยในมือของหลินเจ๋อกลายเป็น [อายุขัย 24 ปี]

ถูกแสนถูกถึงเพียงนี้ หากฉินเจิ้นหัวที่ยอมจ่ายสามพันล้านแลกกับอายุขัยหนึ่งปีรู้เข้า คงโมโหจนนอนไม่หลับไปหลายวันแน่

สายลมยามค่ำคืนเริ่มทวีความเย็นยะเยือกขึ้นเรื่อยๆ

หลินเจ๋อก้มดูนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้ตีสามครึ่งแล้ว

"กลับกันเถอะ" หลินเจ๋อกวักมือเรียกอาผี

คลังอายุขัยมีมากพอจะรองรับแผนการช่วงนี้แล้ว ไม่จำเป็นต้องเสียเวลากับสถานที่ซอมซ่อแห่งนี้อีก