ตอนที่ 94 มองห้าพันล้านเป็นเศษเงิน ดีดนิ้วปัดเป่าเงามืดแห่งความตายฉับพลัน

โรลส์-รอยซ์สีดำแล่นอย่างนิ่มนวลไปบนถนนอันว่างเปล่าของเจียงเฉิง

แสงเงาจากไฟถนนสะท้อนบนกระจกรถ ถอยร่นไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว

หลินเจ๋อนั่งอยู่ตรงเบาะหลัง เขาเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาดูเล่นๆ เพื่อตรวจนับสิ่งที่ได้มาจากถนนสายผับบาร์ในคืนนี้

[สัญชาตญาณยมทูต (ทอง): หลอมรวมแล้ว]

[เอาเงินไม่เอาชีวิต (ม่วง): มีความปรารถนาในเงินทองอย่างบิดเบี้ยวขั้นรุนแรง จัดเก็บเข้าคลังป้ายชีวิตแล้ว]

[อายุขัยสะสม: 24 ปี]

รวมกับป้ายชีวิตประเภทสถานะระดับสีขาวจิปาถะอีกสองสามอัน เช่น [กระปรี้กระเปร่า] [ต้านทานแอลกอฮอล์] ซึ่งล้วนเป็นของแถมราคาถูกที่ซื้อติดไม้ติดมือมาจากถนนสายผับบาร์

ใช้เงินสดแค่ไม่กี่ล้านแลกกับแต้มต่อที่อยู่เหนือสามัญสำนึกพวกนี้ การค้านี้คิดมุมไหนก็มีแต่กำไรไม่มีขาดทุน

"บอส ถึงแล้วครับ" อาผีจอดรถเทียบหน้าคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง

หลินเจ๋อเปิดประตูก้าวลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปในห้องโถงของวิลลา

ไฟตรงห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่งยังเปิดอยู่

โจวเหย่สวมกางเกงขาสั้นตัวโคร่ง กำลังนั่งยองๆ ค้นหาเกี๊ยวแช่แข็งอยู่หน้าตู้เย็น

เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว โจวเหย่ก็หันมา ในมือยังถือไส้กรอกรมควันครึ่งท่อนที่กินค้างไว้

"บอส กลับมาแล้วเหรอครับ" โจวเหย่เอ่ยทักเสียงอู้อี้ไม่ค่อยชัดถ้อยชัดคำ

"ดึกดื่นป่านนี้ไม่หลับไม่นอน มาหาอะไรอยู่ล่ะ" หลินเจ๋อเดินเข้าไปหา

"ห้องเซิร์ฟเวอร์ใต้ดินมันหนาวเกินไป เลยขึ้นมาหาอะไรกินน่ะครับ" โจวเหย่โยนเกี๊ยวแช่แข็งลงในหม้อใบเล็กข้างตัว พลางลดเสียงลงแล้วชี้ขึ้นไปชั้นบน "บอส คุณรีบไปดูเหล่าซุนหน่อยเถอะ หมอนั่นเข้าขั้นคลั่งไปแล้ว"

"เกิดอะไรขึ้น"

"ก็คุณจัดงบให้เขาไปหนึ่งพันล้านไม่ใช่เหรอครับ" โจวเหย่ต้มเกี๊ยวไปพลางบ่นพึมพำไปพลาง "พี่แกขังตัวเองไว้ในห้องเทรด กินนอนอยู่ในนั้นเสร็จสรรพ ช่องทางการเทรดความเร็วสูงที่ผมเซ็ตให้ เขาออกคำสั่งซื้อขายได้วินาทีละตั้งหลายสิบรายการ ผมเห็นขอบตาดำคล้ำของเขานี่แทบจะย้อยถึงคางอยู่แล้ว ขืนลุยต่อแบบนี้ผมกลัวว่าเขาจะวูบตายเอาน่ะสิ"

หลินเจ๋อนึกถึงป้ายชีวิตระดับท็อปอย่าง [อัจฉริยะการเงิน] ของซุนลี่ซินขึ้นมา

หลังจากหลุดพ้นจากการกดทับของ [หงส์ดำ] ในที่สุดสัตว์ร้ายที่ถูกขังอยู่ในกรงมาเนิ่นนานตัวนี้ก็ได้กลิ่นคาวเลือด

"เดี๋ยวผมไปดูเอง" หลินเจ๋อไม่พูดให้มากความ เดินตรงขึ้นชั้นสามทันที

ประตูกันเสียงของห้องเทรดบนชั้นสามแง้มเปิดไว้ครึ่งหนึ่ง

พอผลักประตูเข้าไป กลิ่นกาแฟดำเข้มข้นผสมกลิ่นเรดบูลก็พุ่งเข้าปะทะจมูก ทั้งห้องไม่ได้เปิดไฟหลัก มีเพียงหน้าจอโค้งขนาดยักษ์หกจอที่ส่องแสงสีน้ำเงินสลัวออกมา

ตัวของซุนลี่ซินแทบจะแนบชิดติดหน้าจอ สองมือกดรัวลงบนคีย์บอร์ดเสริมสองตัวอย่างบ้าคลั่งจนเห็นเพียงเงาภาพติดตาพาดผ่านไปมา

กราฟแท่งเทียนสีเขียวสลับแดงและแถบข้อมูลอันหนาแน่นไหลเลื่อนลงมาราวกับสายน้ำตกบนหน้าจอ

"ซื้อ!"

"ปิดสถานะ!"

"อัดเลเวอเรจเต็มยี่สิบเท่า ชอร์ตมันเลย!"

ซุนลี่ซินพึมพำกับตัวเอง โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ามีคนมายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง

หลินเจ๋อลากเก้าอี้เกมมิงมาตัวหนึ่ง นั่งลงข้างหลังแล้วเฝ้าดูเขาทำงานเงียบๆ อยู่อย่างนั้น

ผ่านไปร่วมสิบนาทีเต็ม ซุนลี่ซินถึงได้กระแทกนิ้วลงบนปุ่มเอนเทอร์อย่างแรง

ก่อนจะถอนหายใจออกมายาวเหยียด

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง พลางบิดคอไปมาจนเกิดเสียงดังกร๊อบแกร๊บ

ขณะกำลังเอื้อมมือไปหยิบกระป๋องกาแฟเย็นชืดบนโต๊ะ สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาคนด้านหลังผ่านแสงสะท้อนบนหน้าจอเข้าพอดี

"เชี่ย!"

ซุนลี่ซินตกใจจนสะดุ้งตัวลอยจากเก้าอี้ เผลอชนกระป๋องกาแฟล้มคว่ำ ของเหลวสีน้ำตาลดำไหลนองไปทั่วโต๊ะ

"บะ...บอส!" ซุนลี่ซินลนลานคว้าทิชชูมาเช็ดโต๊ะ รีบยืนตัวตรงแหน่ว "คุณเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ!"

"สิบนาทีก่อน" หลินเจ๋อมองโต๊ะที่ยิ่งเช็ดก็ยิ่งเละเทะ "ผลงานเป็นยังไงบ้าง"

พอได้ยินคำถามนี้ ความเหนื่อยล้าของซุนลี่ซินพลันมลายหายไปในพริบตา

เขาหันกลับมาด้วยความตื่นเต้น รัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดสองสามที สลับภาพบนจอกลางให้เป็นหน้าต่างสรุปยอดบัญชี

"บอส คุณดูนี่สิครับ" ซุนลี่ซินชี้ไปยังตัวเลขยาวเหยียดสะดุดตาตรงกลางหน้าจอ น้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อย "เงินทุนประเดิมหนึ่งพันล้านที่คุณให้ผมมา"

"ผมเน้นดักซุ่มโจมตีหุ้นกลุ่มยาในแนสแด็กไว้สองตัว พอจับไต๋เรื่องแต่งตัวเลขข้อมูลของพวกเขาได้ล่วงหน้า ผมเลยอัดเลเวอเรจเต็มสูบเปิดชอร์ตก่อนราคาร่วงสามชั่วโมง กวาดกำไรช่วงขาลงมาได้แบบเต็มเม็ดเต็มหน่วยครับ"

"แล้วผมก็เล่นรอบตามความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนเงินเยน ใช้การเทรดความถี่สูงกินส่วนต่างราคาครับ"

ซุนลี่ซินยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น สองมือโบกวาดไปมากลางอากาศ

"ตอนนี้มูลค่าสินทรัพย์สุทธิในบัญชี...ห้าพันยี่สิบล้านแล้วครับ!"

จากหนึ่งพันล้าน พุ่งขึ้นถึงห้าเท่าตัว

นี่คือการฟันฝ่าเปิดเส้นทางสายเลือดออกมาจากตลาดการเงินระดับสากลอันแสนดุร้าย ที่พร้อมจะทำให้คนสิ้นเนื้อประดาตัวได้ทุกเมื่อ

ตอนนี้ซุนลี่ซินมั่นใจในเซนส์การดูกราฟของตัวเองจนแทบจะเข้าขั้นหน้ามืดตามัว ข้อมูลอันซับซ้อนเหล่านั้นไม่มีความลับใดหลุดรอดสายตาเขาได้เลย การเคลื่อนไหวขึ้นลงทุกจังหวะล้วนอยู่ในสิ่งที่เขาคาดการณ์ล่วงหน้าไว้ทั้งหมด

นี่แหละคืออัจฉริยะทางการเงิน!

เขามองหลินเจ๋อด้วยสายตาเปี่ยมความหวัง รอคอยคำตัดสินชี้ขาด

หลินเจ๋อมองดูตัวเลขห้าพันล้านบนหน้าจอด้วยสีหน้าเรียบเฉย คิ้วไม่กระดิกเลยแม้แต่น้อย

"ทำได้ไม่เลว" หลินเจ๋อเอ่ยชมเพียงสี่คำสั้นๆ

สำหรับเขาในตอนนี้ เงินเป็นเพียงแค่ตัวเลขจริงๆ

เมื่อครู่ที่ถนนสายผับบาร์ เขาใช้เงินไม่ถึงสองล้านก็กวาดซื้ออายุขัยมาได้ตั้งยี่สิบปี

อายุขัยยี่สิบปีนี้ หากนำไปขายให้พวกมหาเศรษฐีที่ใกล้จะตาย ต่อให้ขายปีละหนึ่งพันล้านก็ยังปล่อยออกได้อย่างสบายๆ

เงินทุนห้าพันล้านสำหรับหลินเจ๋อแล้ว จึงเป็นเพียงตัวเลขชุดหนึ่งเท่านั้น

ซุนลี่ซินเห็นท่าทีนิ่งสงบดั่งบ่อน้ำโบราณไร้ระลอกคลื่นของหลินเจ๋อ ในใจก็ยิ่งทวีความเคารพยำเกรง

เงินสดห้าพันล้าน! ในเจียงเฉิงนี่ติดท็อปสิบทำเนียบมหาเศรษฐีได้สบายๆ แต่บอสกลับไม่แม้แต่จะชายตามองด้วยซ้ำ!

นี่มันวิสัยทัศน์และความหนักแน่นอันน่าสะพรึงกลัวระดับไหนกัน!

"ทั้งหมดเป็นเพราะวาสนาที่บอสมอบให้ผมครับ" ซุนลี่ซินโค้งคำนับลึก "ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนั้นคุณช่วยเปลี่ยนดวงชะตาเฮงซวยของผมละก็ อย่าว่าแต่หนึ่งพันล้านเลย ต่อให้ผมเอาเงินเข้าไปหนึ่งหมื่นล้าน ไม่ถึงครึ่งวันก็คงเจ๊งหมดตูดแน่นอนครับ"

หลินเจ๋อมองเขา

บนหน้าต่างระบบ เหนือศีรษะของซุนลี่ซินมีแถบสถานะสีเทาเรียงยาวเป็นพรืด

[ใช้ร่างกายหักโหมเกินพิกัด] [ประสาทอ่อนแรง] [ความเสี่ยงเสียชีวิตฉับพลันเพิ่มขึ้น]

เพื่อหาเงิน ถึงกับยอมเอาชีวิตไปทิ้งขนาดนี้เชียว

"สภาพนายแบบนี้ มีปัญญาหาเงินแต่คงไม่มีชีวิตอยู่ใช้เงินหรอก" หลินเจ๋อเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

"ไม่เป็นไรครับ รอจังหวะตลาดรอบนี้จบลง ผมกะว่าจะนอนยาวรวดเดียวสองวันสองคืนชดเชยเอา" ซุนลี่ซินเกาหัว พยายามฝืนยิ้ม

"ต่อให้นอนชดเชย ร่างกายที่ใช้หักโหมไปก็เอาคืนมาไม่ได้อยู่ดี" หลินเจ๋อกล่าวพลางเปิดคลังป้ายชีวิตของระบบขึ้นมา

เมื่อครู่ตอนอยู่แถวถนนผับบาร์ เขาเพิ่งใช้เงินสองแสนซื้อป้ายชีวิต [พลังวังชา] ติดไม้ติดมือมาจากเจ้าชายขาแดนซ์คนหนึ่ง

ของชิ้นนี้คุณภาพไม่สูง มีแค่ระดับสีขาว แต่ก็เพียงพอที่จะจัดการกับผลข้างเคียงจากการอดหลับอดนอนพวกนี้ได้อย่างเหลือเฟือ

'ระบบ มอบ [พลังวังชา] ให้เป้าหมาย' หลินเจ๋อสั่งการในใจ

เขาดีดนิ้วกลางอากาศดังเป๊าะ

สิ้นเสียงอันคมชัด พลังงานไร้รูปสายหนึ่งก็พวยพุ่งออกจากปลายนิ้วของหลินเจ๋อ แล้วพุ่งวาบเข้าสู่หว่างคิ้วของซุนลี่ซินในพริบตา

ซุนลี่ซินรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาที่หน้าผาก

ตามด้วยหัวใจที่เต้นกระตุกแรงขึ้นมาหนึ่งจังหวะ

อาการหายใจติดขัดและความรู้สึกวิงเวียนคล้ายสมองพร้อมจะดับวูบได้ทุกเมื่อพลันมลายหายไปจนหมดสิ้น!

ทุกเซลล์ทั่วทั้งร่างฟื้นคืนชีพขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง กล้ามเนื้อไม่ปวดเมื่อยอีกต่อไป ดวงตาก็ไม่แห้งผากอีกแล้ว

ซุนลี่ซินเบิกตากว้าง ก้มมองมือทั้งสองข้างของตน เขารู้สึกว่าตอนนี้ต่อให้ไปวิ่งมาราธอนเต็มระยะก็ไม่ใช่ปัญหา สมองปลอดโปร่งแจ่มใสอย่างถึงที่สุด!