บทที่ 65 กลับบ้าน

ยี่สิบแปดค่ำเดือนสิบสอง

สถานีรถไฟความเร็วสูง

เนี่ยนเนี่ยนขี่คอเฉินฉี่ ในมือชูถังหูลู่ไว้ไม้หนึ่ง... ซื้อมาจากลานกว้างหน้าสถานีก่อนเดินเข้ามา คนขายเป็นคุณตาสวมเสื้อคลุมทหาร ปลายจมูกแดงก่ำเพราะความหนาว เนี่ยนเนี่ยนชี้ไปที่ไม้ใหญ่ที่สุดพลางบอกว่า "หนูเอาอันนี้"

ห้าหยวน เฉินฉี่ไม่ต่อราคาสักคำ

"ปะป๊า รถไฟความเร็วสูงมารึยังคะ" มือน้อยของเนี่ยนเนี่ยนตบเบาๆ ลงบนกระหม่อมของเขา เศษน้ำตาลเคลือบจากถังหูลู่ร่วงลงไปในคอเสื้อ ทั้งเย็นเฉียบทั้งเหนียวเหนอะ

"รออีกแป๊บหนึ่ง"

"ยังต้องรออีกนานแค่ไหนเหรอคะ"

"ลูกลองนับให้ถึงสองร้อยดูสิ"

"หนูนับถึงสองร้อยได้แล้วนะ! คราวที่แล้วนับได้แค่ร้อยยี่สิบเอง! หนูฝึกมาแล้วด้วย!"

"งั้นลูกก็นับเลย"

"หนึ่ง สอง สาม..."

หลินหว่านถังยืนอยู่ข้างๆ มือลากกระเป๋าเดินทางใบย่อม ด้านในมีเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยนของครอบครัวสามคนกับของฝากช่วงตรุษจีนอีกนิดหน่อย ส่วนของฝากที่เหลือ... นมสองลัง กล่องของขวัญรวมถั่ว บุหรี่จงฮวาหนึ่งแถว เสื้อขนเป็ดหนึ่งตัว... ส่งพัสดุด่วนล่วงหน้าไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

"เสื้อขนเป็ดตัวนั้นคุณซื้อมาเท่าไหร่คะ" หลินหว่านถังเอ่ยถาม

"พันสอง"

"ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าซื้อแพงเกินไป"

"พันสองในกลุ่มเสื้อขนเป็ดถือว่าไม่แพงหรอก ถูกกว่านี้มันกันหนาวไม่อยู่"

หลินหว่านถังไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแต่ดึงคันชักกระเป๋าเดินทางขึ้นอีกนิด นิ้วมือบีบกระชับที่จับแน่นขึ้นชั่วขณะ

รถไฟความเร็วสูงมาถึงแล้ว

ที่นั่งชั้นหนึ่ง

เมื่อก่อนเวลากลับบ้านเกิด พวกเขาจะนั่งชั้นสอง มีอยู่ปีหนึ่งช่วงชุนอวิ้นที่ซื้อตั๋วแบบมีที่นั่งไม่ได้ จนต้องยืนตลอดทางสามชั่วโมงเต็ม ตอนนั้นเนี่ยนเนี่ยนเพิ่งจะสองขวบกว่า หลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมอกของเฉินฉี่ตลอดทาง เขายืนจนขาทั้งสองข้างชาดิก ตอนก้าวลงจากรถแทบจะล้มพับลงไปกับชานชาลา

เนี่ยนเนี่ยนเกาะกระจกหน้าต่างรถ

"ปะป๊าดูสิคะ! บ้านกำลังวิ่งอยู่ด้วย!"

"ไม่ใช่บ้านวิ่งหรอก พวกเราต่างหากที่กำลังวิ่ง"

"แล้วพวกเราจะวิ่งไปทำไมเหรอคะ"

"เพราะพวกเรากำลังจะกลับไปบ้านคุณตากันไง"

"คุณตาจะมารับพวกเราไหมคะ"

"มารับสิ"

"คุณตาจะให้อั่งเปาซองโตกับหนูไหมคะ"

"ไม่รู้สิ"

เนี่ยนเนี่ยนนิ่งคิด ท่าทางจริงจังเป็นพิเศษ

"ถ้าหนูลงจากรถปุ๊บแล้วกอดคุณตาทันที คุณตาจะยอมให้อั่งเปาซองโตกับหนูไหมคะ"

"ก็อาจจะเป็นไปได้นะ"

"งั้นหนูจะวิ่งไปกอดคุณตาให้เร็วที่สุดเลย! ไม่เปิดโอกาสให้คุณตาทันตั้งตัวด้วย!"

เฉินฉี่กับหลินหว่านถังหันไปมองเธอพร้อมกัน

สี่ขวบครึ่ง รู้จักใช้แก่นแท้ของยุทธวิธีสายฟ้าแลบเสียแล้ว

รถไฟเข้าเทียบชานชาลา

สถานีรถไฟความเร็วสูงที่บ้านเกิดดูใหม่ขึ้นกว่าตอนที่พวกเขาจากไปพอสมควร ตรงทางออกมีบันไดเลื่อนติดตั้งเพิ่มเข้ามา แสงไฟในโถงสว่างจ้าเป็นสีขาวนวล

หลินเจี้ยนกั๋วยืนรออยู่นอกทางออก

เขาไม่ได้สวมเสื้อนวมตัวเก่า แต่สวมเสื้อขนเป็ดสีน้ำเงินเข้มสภาพค่อนข้างใหม่ น่าจะเป็นตัวที่แม่ของหลินหว่านถังซื้อให้เมื่อปีก่อน ซิปตรงคอเสื้อรูดปิดขึ้นมาจนถึงใต้คาง

ข้างกันนั้นมีรถยนต์ซานตาน่าคันเดิมที่ขับมาแปดปีจอดอยู่ ตัวรถล้างจนสะอาด ตรงกระจกมองหลังยังแขวนเครื่องรางเชือกถักจีนสีแดงสดอันใหม่เอี่ยม

วินาทีที่เนี่ยนเนี่ยนมองเห็นคุณตา เธอก็ดิ้นหลุดจากมือของเฉินฉี่ทันที

สองขาสั้นป้อมก้าวสับวิ่งพุ่งออกไป กระสุนก้อนเนื้อน้ำหนักสามสิบกว่าจินโถมเข้าใส่อ้อมอกของหลินเจี้ยนกั๋วเต็มแรง

"คุณตาขา!!!"

หัวเข่าของหลินเจี้ยนกั๋วโดนกระแทกเข้าอย่างจังจนต้องก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว พลางยื่นมือไปค้ำเสาข้างๆ ไว้

แต่สองมือของเขายังคงกอดรับตัวเนี่ยนเนี่ยนไว้ได้อย่างมั่นคง

มือข้างหนึ่งช้อนก้นเธอไว้ อีกข้างคอยประคองท้ายทอย

"โอ้ มากันแล้วเรอะ"

น้ำเสียงของเขาไม่ดังนัก ต่างจากสุ้มเสียงเคร่งขรึมของข้าราชการเกษียณเวลาคุยโทรศัพท์ตามปกติ

ดูอ่อนโยนลงไปมาก

เนี่ยนเนี่ยนกอดคอเขาแน่นพลางซุกหน้าลงกับไหล่

"คุณตาคะ หนูคิดถึงคุณตามากเลย! คุณตาผอมลงรึเปล่าคะเนี่ย!"

"ไม่ได้ผอมลงหรอก ตัวแกนั่นแหละที่หนักขึ้น"

"หนูโตขึ้นต่างหากเล่าคะ! ไม่ได้หนักขึ้นสักหน่อย!"

หลินเจี้ยนกั๋วเงยหน้าขึ้น มองเห็นเฉินฉี่กับหลินหว่านถังเดินตรงเข้ามา

สายตาของเขาหยุดอยู่ที่เฉินฉี่ครู่หนึ่ง กวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า ด้วยความเคยชินในสายอาชีพข้าราชการเกษียณ... แค่กวาดสายตามองปราดเดียวก็ประเมินสภาพพื้นฐานของคนที่มาได้แล้ว

"ผอมลงไปนะ" เขาเอ่ยทัก

นี่คงเป็นคำพูดที่ใกล้เคียงกับคำว่า "เอ็นดูห่วงใย" ที่สุดเท่าที่เขาเคยพูดกับเฉินฉี่

เมื่อขึ้นมาบนรถ ซานตาน่าก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวโคลงเคลงออกจากลานจอดรถ บนกระจกหน้ารถมีรอยร้าวเก่าเป็นแนวยาว ระบบทำความร้อนเปิดทำงานอยู่ ภายในห้องโดยสารจึงอบอุ่นกำลังดี

เนี่ยนเนี่ยนส่งเสียงเจื้อยแจ้วไม่หยุดอยู่ที่เบาะหลัง

"คุณตารู้ไหมคะว่าหนูเริ่มเรียนเต้นแล้วนะ! หนูหมุนตัวเป็นวงกลมได้ด้วย! คราวที่แล้วหนูหมุนตั้งสามรอบแหนะถึงจะล้ม!"

"สามรอบก็ไม่น้อยแล้วนี่"

"คุณตาอยากดูหนูหมุนไหมคะ"

"รอถึงบ้านค่อยดูเถอะ"

"หนูหมุนให้ดูตอนนี้เลยก็ได้นะคะ!"

"บนรถไม่ได้"

"ทำไมล่ะคะ"

"เดี๋ยวแกหมุนตัวแล้วจะเตะโดนหัวพ่อแกเข้า"

"แบบนั้นก็ได้นะคะ"

เฉินฉี่เอี้ยวตัวจากที่นั่งข้างคนขับ หันกลับไปมองเนี่ยนเนี่ยนแวบหนึ่ง

ถึงบ้านแล้ว

แม่ของหลินหว่านถังยืนรออยู่ที่หน้าประตู ยังไม่ทันได้ถอดผ้ากันเปื้อน สองมือยังเปื้อนแป้งหมี่จากการห่อเกี๊ยว พอเห็นเนี่ยนเนี่ยนก็รีบก้มลงอุ้มขึ้นมาทันที

"โธ่เอ๋ย เนี่ยนเนี่ยนของยายโตขึ้นขนาดนี้แล้วเหรอลูก!"

"คุณยายคะ หนูเต้นเป็นแล้วนะ!"

"เดี๋ยวค่อยเต้นให้ยายดูนะลูก! เข้าบ้านไปผิงไฟให้อุ่นๆ ก่อนเร็วเข้า!"

กับข้าววางเรียงเต็มโต๊ะ

ทั้งปลาน้ำแดง ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน ผักกาดดองตุ๋นวุ้นเส้น ไก่ผัดจานใหญ่ ดอกกระเทียมผัดหมู แถมยังมีเกี๊ยวอีกหนึ่งหม้อที่กำลังต้มอยู่บนเตา

หลินเจี้ยนกั๋วเปิดเหล้าขาวหนึ่งขวด รินให้ตัวเองหนึ่งจอก

เขาเหลือบมองเฉินฉี่แวบหนึ่ง

"ดื่มสักหน่อยไหม"

เมื่อก่อนเขาไม่เคยถาม เวลาเฉินฉี่กลับมากินข้าว แม้บนโต๊ะจะมีเหล้า แต่หลินเจี้ยนกั๋วไม่เคยเป็นฝ่ายเอ่ยปากรินให้เลยสักครั้ง

"ดื่มสักหน่อยครับ"

หลินเจี้ยนกั๋วหยิบจอกขึ้นมาใบหนึ่ง รินให้ครึ่งจอก ไม่มากและไม่น้อยจนเกินไป

ทั้งสองคนชนจอกกัน

รสเหล้าเผ็ดร้อนบาดลึกแสบคอ

หลินเจี้ยนกั๋วกินข้าวไปสองชาม ดื่มเหล้าไปสามจอก เขาพูดคุยมากกว่าปกติ คอยถามไถ่เรื่องโรงเรียนอนุบาลของเนี่ยนเนี่ยน และถามเรื่องงานที่โรงพยาบาลของหลินหว่านถัง

ส่วนเรื่องบริษัท ไม่ได้เอ่ยถึงเลยแม้แต่คำเดียว

หลังมื้ออาหาร

สามทุ่ม เนี่ยนเนี่ยนก็ผล็อยหลับไปในห้องนอนของคุณยาย โดยมีแม่ของหลินหว่านถังคอยนอนเฝ้าอยู่ข้างๆ ส่วนหลินหว่านถังกำลังเก็บกวาดถ้วยชามอยู่ในครัว

หลินเจี้ยนกั๋วเดินออกไปที่ระเบียง

ระเบียงของบ้านเก่า ราวเหล็กขึ้นสนิมจนสีลอกร่อนไปเกินครึ่ง แสงไฟจากตัวเมืองเล็กๆ ในระยะไกลดูบางตากระจัดกระจาย ไม่อาจเทียบกับทิวทัศน์ริมแม่น้ำของถนนปินเจียงได้เลย ทว่าอากาศกลับดี แม้จะหนาวเหน็บแต่ก็บริสุทธิ์สะอาด

เฉินฉี่เดินตามออกไป

ชายทั้งสองยืนเคียงข้างกันอยู่ริมระเบียง

ไอขาวจากลมหายใจลอยคว้างอยู่ใต้แสงไฟเพียงไม่กี่วินาทีก็จางหายไป

ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่ราวหนึ่งนาที

"เสื้อขนเป็ดตัวนั้นน่ะ" หลินเจี้ยนกั๋วเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

"ครับ?"

"แกซื้อเหรอ"

"ครับ"

"เท่าไหร่ล่ะ"

"ไม่แพงครับ"

"เท่าไหร่"

"แปดร้อยครับ" เฉินฉี่ไม่ได้บอกว่าพันสอง

หลินเจี้ยนกั๋วก้มมองรองเท้าผ้าฝ้ายกันหนาวคู่เก่าที่สวมอยู่ ตรงขอบรองเท้ามีรูเล็กๆ รูหนึ่ง

"เงินทองของแกน่ะ... ประหยัดไว้ใช้บ้างเถอะ เปิดบริษัทมันมีแต่เรื่องต้องใช้เงินทั้งนั้น"

เฉินฉี่ทอดสายตามองไฟถนนที่อยู่ไกลออกไป มีอยู่ดวงหนึ่งที่แสงริบหรี่ กะพริบวูบวาบไม่หยุด

"มีพอใช้ครับ"

หลินเจี้ยนกั๋วส่งเสียงอืมในลำคอ

บรรยากาศกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง

คราวนี้เงียบไปนานมาก ทั้งคู่ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงประทัดดังเปรี้ยงปร้างแว่วมาจากที่ไกลๆ เป็นระยะ

"เรื่องบริษัทน่ะ" ในที่สุดหลินเจี้ยนกั๋วก็เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงทุ้มต่ำลงกว่าเมื่อครู่ครึ่งระดับ "หลังปีใหม่... มีแผนอะไรไว้บ้าง"

เขาเพียงเอ่ยถาม ไม่ใช่ท่าทางเหมือนกำลังสอบสวนเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

มันคือการเอ่ยถามจากใจจริง

เฉินฉี่ครุ่นคิดเรียบเรียงคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง

"จดทะเบียนตั้งบริษัทจัดการไพรเวทอิควิตี้ฟันด์ครับ แล้วก็เปิดเดินเครื่องห้องแล็บอย่างเป็นทางการไปพร้อมกัน รวมถึงต้องหาตัวหัวหน้าฝ่ายเทคนิคให้ได้ด้วยครับ"

"ไอ้เรื่อง... แบตเตอรี่โซเดียมของแกนั่น มั่นใจแค่ไหน"

"ด้านเทคโนโลยี มั่นใจครับ"

"เงินพอยาไส้ไหม"

"พอครับ"

หลินเจี้ยนกั๋วเคาะนิ้วลงบนราวระเบียงสองที ราวเหล็กส่งเสียงสะท้อนทึบหนักแน่น

"เอาสิ" เขาเอ่ย

เพียงแค่คำเดียว

แต่กลับมีน้ำหนักมากกว่าคำว่า "พัฒนาขึ้นกว่าเดิมแล้วนี่" ในครั้งก่อนถึงสามเท่า

เฉินฉี่ยืนนิ่งอยู่หน้าราวระเบียงผุพังตรงนั้น

ลมหนาวยามค่ำคืนพัดปะทะใบหน้า หนาวเหน็บจนบาดผิว

แต่เขากลับรู้สึกว่า สายลมในค่ำคืนนี้ อบอุ่นกว่าครั้งไหนๆ ที่ผ่านมา