บทที่ 66 มื้อค่ำวันส่งท้ายปีเก่า

วันส่งท้ายปีเก่า

พอเจ็ดโมงเช้า เนี่ยนเนี่ยนก็ตื่นแล้ว

เธอคลานมาตรงกลางระหว่างเฉินฉี่กับหลินหว่านถัง เตียงในบ้านเก่าแคบเกินไปจนทั้งสามคนต้องนอนเบียดกัน แขนซ้ายของเฉินฉี่ถูกเนี่ยนเนี่ยนนอนทับทั้งคืนจนชาไร้ความรู้สึก พอยกขึ้นมาก็ห้อยต่องแต่งเหมือนเส้นก๋วยเตี๋ยว แกว่งไปมาอย่างอ่อนปวกเปียก

"คุณพ่อตื่นได้แล้ว! วันนี้วันปีใหม่นะ!"

"กี่โมงแล้วเนี่ย..."

"หนูก็ไม่รู้ค่ะ! แต่คุณยายเริ่มทำกับข้าวแล้วนะ! หนูได้กลิ่นแล้ว!"

จมูกของเนี่ยนเนี่ยนไวยิ่งกว่าเครื่องตรวจวัดคุณภาพอากาศ กลิ่นหอมของลูกชิ้นทอดโชยมาจากในครัวจริงๆ คลอเคล้ากับเสียงฉู่ฉ่าของต้นหอมซอยในน้ำมันร้อน

วันนี้พวกญาติๆ จะมากัน

เฉินฉี่ล้างหน้าแปรงฟัน แล้วเปลี่ยนมาสวมเสื้อไหมพรมสีน้ำเงินเข้มตามที่หลินหว่านถังบอก "ต่อหน้าญาติๆ คุณจะไม่ใส่สีเทาได้ไหมคะ"

สิบโมงครึ่ง แขกเหรื่อก็ทยอยมาถึง

ทั้งครอบครัวลุงใหญ่ ครอบครัวน้าสอง และพวกลูกพี่ลูกน้องอีกหลายคน

โต๊ะตัวใหญ่วางอยู่กลางห้องรับแขก ทั้งสิบสองคนนั่งเบียดเสียดกันจนแน่นขนัด มุมโต๊ะชนเข้ากับผนัง ส่วนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามก็แนบชิดติดโซฟา

กับข้าวทยอยถูกยกขึ้นโต๊ะทีละจาน

ปลาน้ำแดง ไก่ต้ม ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน เคาน์หยกผักกาดดอง ผัดก้านกระเทียมหมูรมควัน ลูกชิ้นหมูนึ่ง ปอเปี๊ยะทอด ไข่เยี่ยวม้าปรุงรส และเกี๊ยวต้มจานใหญ่

กับข้าวเก้าอย่าง พร้อมน้ำซุปอีกหนึ่งอย่าง

แม่ของหลินหว่านถังง่วนอยู่ในครัวคนเดียวทั้งเช้า ผ้ากันเปื้อนเปรอะไปด้วยคราบน้ำมัน

เหล้าขาวชั้นดีถูกรินลงแก้ว บรรดาผู้ชายชนแก้ววนกันไปหนึ่งรอบ

กินไปได้ครึ่งมื้อ เนี่ยนเนี่ยนก็นั่งไม่ติดที่แล้ว

เธอไถลตัวลงจากเก้าอี้ แล้ววิ่งปรู๊ดไปกลางห้องรับแขก

"หนูจะแสดงให้ดูค่ะ!"

สายตาทุกคู่บนโต๊ะหันขวับมามองทันที

เนี่ยนเนี่ยนยืนอยู่ตรงที่ว่าง ผมทรงซาลาเปาสองข้างเอียงกะเท่เร่ สวมกระโปรงสีแดงและรองเท้าเต้นรำลายอุ้งเท้าแมวสีชมพูคู่นั้น

"หนูเรียนที่สถาบันสอนเต้นซิงกวงมาสองเดือนแล้วนะคะ! เดี๋ยวหนูจะเต้นให้ทุกคนดูเอง!"

เธอกางแขนทั้งสองข้างออก แล้วเริ่มหมุนตัว

รอบแรก มั่นคงดี

รอบที่สอง ซวนเซเล็กน้อย

รอบที่สาม...

ไม่ล้ม

เธอทรงตัวไว้ได้ เท้าซ้ายยันพื้น เท้าขวาแตะลงเบาๆ ร่างกายโยกไปมาสองที จากนั้นก็กลับมายืนได้อย่างมั่นคง

คนทั้งโต๊ะปรบมือให้เกรียวกราว

เนี่ยนเนี่ยนค้อมตัวคำนับ ตอนก้มหัวผมทรงซาลาเปาแทบจะหลุดรุ่ย

"ขอบคุณทุกคนค่ะ! ค่าตั๋วใบละสองร้อย! สแกนจ่ายผ่านวีแชตนะคะ!"

เฉินฉี่เกือบทำแก้วเหล้าในมือคว่ำ

เสียงหัวเราะระเบิดลั่นขึ้นกลางโต๊ะอาหาร

พอเสียงหัวเราะค่อยๆ ซาลง น้าสองก็เอ่ยปากถามขึ้นมา

"เจ้าฉี่ บริษัทของเธอเป็นยังไงบ้างล่ะ"

บรรยากาศบนโต๊ะเงียบกริบไปครึ่งวินาที

ความเงียบแบบนี้เฉินฉี่คุ้นเคยเป็นอย่างดี จังหวะสำคัญในงานรวมญาติ ทุกคนแกล้งทำเป็นก้มหน้าคีบกับข้าว แต่หูผึ่งยิ่งกว่ากระต่ายเสียอีก

"ก็พอไปได้ครับ กำลังทำแบตเตอรี่โซเดียมไอออนอยู่" เฉินฉี่คีบเคาน์หยกเข้าปากคำหนึ่ง

"ได้เงินบ้างหรือยังล่ะ"

"ยังอยู่ในช่วงลงทุนครับ"

"อ๋อ..." คำว่า "อ๋อ" ของน้าสองลากเสียงยาวเป็นพิเศษ แฝงความนัยมากพอจะเอาไปเขียนเรื่องสั้นได้สักเรื่องเลยทีเดียว

จู่ๆ เนี่ยนเนี่ยนก็โพล่งขึ้นมา

"บริษัทของคุณพ่อหนูมีตึกใหญ่มาก ใหญ่กว่าบ้านคุณตาอีกค่ะ! ข้างในมีเครื่องจักรเต็มไปหมดเลย!"

คนทั้งโต๊ะเงียบกริบ

เงียบกริบยิ่งกว่าช่วงครึ่งวินาทีเมื่อครู่นี้เสียอีก

หลินเจี้ยนกั๋วนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ ตะเกียบในมือชะงักค้างอยู่ในชาม

จากนั้นเขากลับทำสิ่งหนึ่งขึ้นมา

เขาคีบเคาน์หยกชิ้นหนึ่งขึ้นมาจากจาน

แล้ววางลงในชามของเฉินฉี่

ไม่ได้เอ่ยอะไรแม้แต่คำเดียว

แต่ทุกคนบนโต๊ะต่างเห็นกันเต็มสองตา

หลินหว่านถังที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มือที่ถือตะเกียบอยู่พลันกระชับแน่นขึ้น เธอรีบก้มหน้าลงทันที

ใต้โต๊ะ ปลายเท้าของเธอสะกิดเท้าของเฉินฉี่เบาๆ ทีหนึ่ง

กลางดึก

เสียงประทัดดังแว่วมาเป็นระยะ ไกลออกไปมีคนจุดดอกไม้ไฟ แสงสว่างสาดลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามา ทั้งสีแดง สีเขียว สีทอง กะพริบวับวาบอยู่บนเพดานห้อง

ในห้องนอนเล็กของบ้านหลังเก่า

เตียงแคบเกินไปจริงๆ เฉินฉี่กับหลินหว่านถังนอนไหล่แนบไหล่ ร่างกายเบียดชิดติดกัน

เนี่ยนเนี่ยนถูกแม่ของหลินหว่านถังรั้งตัวไปนอนที่ห้องของเธอ

ท่ามกลางความมืดมิด ความเงียบโรยตัวลงมาชั่วขณะ

"วันนี้พ่อคีบเนื้อให้คุณด้วยนะ"

"อืม"

"คราวก่อนเขาบอกว่า 'พัฒนาขึ้นกว่าเดิมแล้วนี่' แต่วันนี้ถึงขั้นคีบเนื้อให้ตรงๆ ก้าวหน้าไปเยอะเลยนะเนี่ย"

"อืม"

"ถ้าพัฒนาได้เร็วขนาดนี้ ปีหน้าเขาอาจจะพูดต่อหน้าว่า 'ทำได้ไม่เลว' ก็ได้นะ แล้วพอปีถัดไป เขาอาจจะยิ้มพลางตบไหล่คุณก็ได้"

เงียบกันไปอีกหลายวินาที

"เคาน์หยกชิ้นนั้นอร่อยดีนะ" เฉินฉี่เอ่ย

"ชิ้นที่เขาคีบให้ก็ต้องอร่อยอยู่แล้วสิคะ ถ้าอยากให้เขาคีบให้อีกชิ้น คุณคงต้องรอถึงปีหน้าโน่นแหละ"

เฉินฉี่ยิ้มออกมาในความมืด ไม่ได้ส่งเสียงอะไร

ดอกไม้ไฟนอกหน้าต่างส่งเสียงปะทุขึ้นมาอีกชุด เปรี๊ยะๆ ปังๆ แสงสว่างส่องทะลุผ้าม่านกระทบลงบนผนัง สว่างวาบเป็นจังหวะ

เขาหลับตาลง

ในหัว พลันมีหน้าต่างระบบสว่างวาบขึ้นมา

ตัวอักษรสีฟ้าเย็นเยียบปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน

[สุขสันต์วันปีใหม่ โฮสต์]

[ภารกิจประจำช่วงปีใหม่กำลังจะประกาศในเร็วๆ นี้ ขอแนะนำให้เตรียมตัวให้พร้อม]

[อนึ่ง ความเสถียรในการหมุนตัวแบบบัลเลต์ของบุตรสาวท่านเพิ่มขึ้น 22% การที่เธอสามารถทรงตัวได้ในรอบที่สามไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นผลลัพธ์จากการฝึกฝน]

เฉินฉี่มองดูข้อความบรรทัดนี้

"ระบบ"

[อยู่]

"สุขสันต์วันปีใหม่"

ระบบเงียบไปหนึ่งวินาที

[ระบบนี้ไม่มีฟังก์ชันการตอบสนองทางอารมณ์ร่วม แต่ว่า... รับทราบแล้ว]

เขาปิดหน้าต่างระบบลง

เสียงประทัดนอกหน้าต่างยังคงดังแว่วมาไม่ขาดสาย

ปีใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว

ฤดูใบไม้ผลิใกล้จะมาถึงแล้ว